You Are My Sunshine

Arang and the Magistrate ( 3 )


(ต่อจากบล็อกที่แล้วค่ะ^^)




“ถ้าเป็นเจ้า...เจ้าต้องการอะไรถึงจะยอมสละร่างของเจ้าบอกข้ามาสิ...เพื่อการแก้แค้น
คนที่ฆ่าเจ้าเหรอ ถ้าไม่ใช่...หรือเจ้าต้องการปกป้องคนที่มีค่าที่สุดสำหรับเจ้าในโลกนี้ล่ะ”






“เวลาผ่านไปเหมือนฝัน... เมื่อหัวใจข้าเป็นสุข ข้าก็รู้สึกได้ถึงความสุขเมื่อหัวใจข้าโศกเศร้า 
ข้าก็รู้สึกได้ถึงความเศร้า วันเวลาที่ข้าใช้เยี่ยงมนุษย์มันช่างดีจริงๆ 
...ขอบคุณที่ท่านทำดีต่อข้าขอบคุณที่มอบความรู้สึกที่พิเศษให้กับข้า
 ...ดังเช่นดวงจันทร์ที่จะเลือนหายไป  ที่ที่ข้าสถิตอยู่ในใจท่านก็คงต้องเลือนหายไป
อย่างช่วยไม่ได้ แต่ข้าจะไม่ขอให้ท่านลืมข้าโปรดจงจำไว้ว่า ข้าชื่ออารัง
...ท่านนายอำเภอ...ข้ารักท่าน”



“ถ้าข้ายอมยกร่างให้เจ้า...ท่านแม่ของนายอำเภอ...สัญญากับข้าสิว่าท่านจะคืนนางให้กับเขา
...แล้วเมื่อท่านมาอยู่ในร่างของข้าแล้ว... ข้าจะไม่สามารถพบกับนายอำเภอได้อีกแล้วใช่ไหม”
“ใช่...พลังแห่งรักนี่ช่างยิ่งใหญ่จริงนะใครจะรู้ว่าวันหนึ่งข้าจะประโยชน์จากความรักของมนุษย์”



“..เพื่อท่าน...นี่คือสิ่งเดียวที่ข้าทำได้...ข้าจะไม่ได้เห็นท่านอีก...แต่ท่านต้องการท่านแม่ของท่าน”
“ถึงข้าได้ท่านแม่กลับคืนมา แต่ข้าต้องเสียเจ้าไปคิดเหรอว่าข้าจะอยู่เป็นสุข
...เจ้าไม่ต้องทำอะไรเลย...ข้าจะทำทุกอย่างเอง”
“ข้าไม่อยากไป...ข้าไม่อยากพรากจากท่านไป”







“ท่านจะไม่เป็นไรใช่ไหม...ท่านต้องกลับมาเหมือนอย่างเดิมนะ...ท่านต้องรักษาตัวนะ”


“เจ้าคิดจะฆ่าท่านแม่ของเจ้าหรือ”
“ท่านแม่...ข้าจะช่วยให้ท่านหลุดพ้นเสียที”


“แม้ข้าจะหาสาเหตุการตายของข้าไม่พบและข้าต้องตกนรกไป ก็ไม่เป็นไร 
เพราะถึงอย่างไร ข้าก็ยังระลึกถึงเขาได้”



“ถ้าเจ้าไปสวรรค์ เจ้าต้องทิ้งความทรงจำทั้งหมดไป ...ถ้าเจ้าตกขุมนรก  
เจ้าก็เพียงแต่ไม่เหลืออยู่ในความทรงจำของผู้ใดเลยเมื่อวิญญาณของเจ้าแตกสลายไป”

***
“ถ้าข้าต้องไปนรก ข้าขอจดจำท่านไว้ตลอดไป ท่านนายอำเภอ”



“อารัง...เวลาที่ทุกข์ยากมันช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้าแต่เวลาที่เหลืออยู่กับเจ้ามันช่างผ่านไปเร็วนัก”
“ดอกไม้ร่วงหล่นลงที่ใด ดอกใหม่ก็ผลิบานออกมา เมื่อลมพัดผ่านไป ลมใหม่ก็จะพัดผ่านมาอีก
...เมื่อข้าไปสวรรค์ ข้าจะไม่สามารถระลึกถึงท่านได้  และถ้าข้าไปนรก  
ท่านก็ไม่สามารถระลึกถึงข้าได้ แม้ว่าที่ใดก็ตาม...”
“...ข้าต้องหาเจ้าให้พบ ถ้าเจ้าพบเห็นชายใดผ่านไปและเขาทำให้เจ้าหยุดเดินทันที  
เมื่อน้ำตาเจ้าเอื่อล้นออกมา เมื่อหัวใจของเจ้ากลับมาเต้นอีกครั้งหนึ่งขอให้เจ้าจงจำไว้ว่า 
ชายคนนั้นคือข้า...อารัง...ข้ารักเจ้า”



“ท่านพร้อมที่จะไปนรกแทนอารังไหม”

“นายอำเภอ

***


“อาจจะดูเสียมารยาทหน่อยนะ แต่รู้สึกว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราพบกันนะข้าได้เห็นสาวงาม
มากมาย แต่ข้าไม่เคยเห็นสาวงามเช่นเจ้าเลยแม่นางข้าขอทราบชื่อของเจ้าหน่อยได้ไหม 
...ข้าถามว่าเจ้าชื่ออะไร
“ข้าชื่ออารัง”
“อารังเหรอ”
“นายอำเภอ...ข้าบอกแล้วว่าไม่ให้ดื่มน้ำจากบ่อลืมความทรงจำยังไงล่ะท่านดื่มไปทำไม...
จะมีประโยชน์อะไรที่ข้าเป็นคนเดียวที่จำได้ล่ะ...แล้วจะทำยังไงดี ท่านนายอำเภอความจำเสื่อม
...เฮ้อ...นานมาแล้วนะมีผีนางหนึ่งชื่อว่าอารัง และก็มีนายอำเภอชื่ออึนโอ...
โธ่เอ๊ย! เรื่องมันยาวขนาดนี้แล้วข้าจะเริ่มต้นยังไง



“นายอำเภอ...ข้าบอกแล้วว่าไม่ให้ดื่มน้ำจากบ่อลืมความทรงจำยังไงล่ะ ท่านดื่มไปทำไม..."
“ถึงยังไง ช่วงเวลาตอนนี้สำคัญที่สุดสำหรับเราไม่ใช่เหรอ”




อ ว ส า น



ขอบคุณที่เเวะเข้ามาค่ะ ^^
ขอบคุณคนเเปลซับที่ทำให้ได้ดูซีรีย์สนุกๆเรื่องนี้ค่ะ 













 

Create Date : 08 ธันวาคม 2555    
Last Update : 8 ธันวาคม 2555 12:03:27 น.
Counter : 2144 Pageviews.  

Arang and the Magistrate ( 2 )


(ต่อจากบล็อคที่เเล้ว :))



“ลูกนอกสมรสที่เกิดจากทาสหญิงที่เป็นกบฏมาเป็นนายอำเภอเมืองนี้ได้ยังไง ไม่มีที่ใดใน
โชซอนที่อึลจาจะมาทำตัวยโสโอหังได้นะ...ท่านว่าข้าใช้มือเดียวบังแผ่นฟ้าใช่ไหม 
ข้าจะเอาคำพูดนั่นย้อนคืนให้ท่าน  คิดหรือว่าท่านจะใช้มือต่ำๆของอึลจามาบังแผ่นฟ้าได้”
(อึลจา=ลูกนอกสมรสที่เกิดจากทาสหญิง)



“เจ้าไปไหนกับชายผู้นั้นมา...เป็นสาวเป็นนาง เจ้าเที่ยวเดินตามผู้ชายได้อย่างไรกัน”
“เท่าที่ข้าได้ยินมา ท่านก็ไม่ใช่ชนชั้นขุนนางแท้นี่  ทำไมท่านถึงตั้งกฎระเบียบมากมายขนาดนี้ 
...อยู่สบายๆตามสถานะของท่านแล้วกัน...”



"อย่าเครียดไปเลย ลูกนอกสมรสต่างก็มีคนเก่งและฉลาด
...ยังไง ท่านก็ดูดีมากเลยในชุดนายอำเภอนะ!"



“ไปดูดอกไม้ยามค่ำคืนอย่างนี้เหรอ”
“ท่านจะได้สดชื่นขึ้นไงล่ะ”



“เจ้าบอกว่าเจ้าเป็นผีเร่ร่อนไปมาในมิรยางมาสามปีเจ้าเพิ่งเคยเห็นดอกไม้พวกนี้เป็นครั้งแรกเหรอ”
“เปล่า ข้าเห็นมาเยอะแล้วเห็นมามากจนเบื่อแล้ว...แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้มาเห็นพร้อมกับท่านน่ะ 
...ที่ข้าจะบอกก็คือถึงจะเป็นฉากเดียวกัน แต่มันก็ดูแตกต่างไปเมื่อมากับท่านน่ะ”



“ข้าบอกว่าห้ามขยับไปไหนยังไงล่ะถ้าข้าบอกเจ้าก็ทำตามด้วย
...อย่าให้ข้าต้องตามหาเจ้าอีก...อย่าให้ข้าต้องเป็นห่วงเจ้า”



“สำหรับผู้ชายแล้ว ความสงสารอาจเป็นส่วนหนึ่งของความรักนะ  เมื่อชายผู้หนึ่งมีความห่วงใย
และความสงสารต่อหญิงผู้ใดมันก็เหมือนจะเป็นการบอกว่า ‘ข้าชอบเจ้า’
มันก็ไม่มีอะไรแตกต่างกันมากนักหรอก”



“ขึ้นมา...ไปกันเถอะ”


“นายอำเภอ...ทำไมท่านถึงเป็นห่วงข้าด้วยล่ะ ท่านชอบข้าเหรอ
...มีคนพูดว่าชายที่แสดงความเป็นห่วงหญิงสาวนั่นคือความรัก
...ถึงอย่างไรท่านก็อย่ามาชอบข้าเลยนะ...เพราะว่าข้าเหลือเวลาอีกเพียงสองวันเพ็ญเท่านั้น
...อีกสองวันเพ็ญ ถ้าข้าหาสาเหตุการตายของข้าไม่ได้ ข้าก็ต้องตกนรกถ้าข้าทำได้ 
ข้าก็จะได้ไปสวรรค์ ผลก็คือ ไม่ว่าข้าจะหาความจริงได้หรือไม่ข้าก็ต้องกลับไป”



“นี่มันเรื่องเหลวไหลอะไรกัน ทำไมเจ้าถึงมาบอกเอาตอนนี้”
“ข้าไม่ได้บอกท่านเพราะมันไม่ได้สำคัญอะไร”
“ไม่สำคัญเหรอ เจ้าไม่สนใจอะไรเลยเหรอ”
“ข้าจะสนใจหรือไม่ มันก็คือปัญหาของข้านี่ ทำไมท่านต้องโกรธด้วย”



“ทำไมต้องลากข้ามาแต่เช้าเพื่อที่จะมาตัดเสื้อผ้านะ”
“ก็เจ้าเคยบอกให้ข้าซื้อชุดใหม่ให้เจ้านี่”
“นายน้อยชอยตัดชุดไว้ให้ข้าแล้ว”
“ถ้าเขาซื้อให้แล้วจะทำไม เจ้าไม่ต้องใส่ชุดนั้น”
“ข้าจะใส่หรือไม่ใส่ชุดนั้น มันก็เรื่องของข้านะ”
“...ทิ้งชุดพวกนั้นไปซะ”


“ข้าจะเป็นคนส่งเจ้าขึ้นสวรรค์เอง เพราะฉะนั้น อย่าไปหลอกลวงชายคนอื่น 
เพราะชายคนนั้นช่างน่าสงสารนัก”



“เมื่อท่านหาท่าแม่ของท่านพบ ข้าก็คงอยู่บนสวรรค์แล้ว”
“ใช่ เจ้าคงอยู่บนสวรรค์แล้ว”



“นายอำเภอ...ท่านทำอะไรน่ะ”
“ข้าแบ่งลมหายใจของข้าให้เจ้า เจ้าจะได้มีสติเร็วขึ้นน่ะสิ”
“ถ้าข้ามีแรงมากกว่านี้ ท่านเจอดีแน่”



“...ใบหน้าที่ข้าได้เห็นผ่านม่านหลิวริมฝั่งน้ำ ถึงข้าจะมองซ้ำแล้วซ้ำเล่า 
สักเท่าไหร่ก็ไม่เพียงพอ ...ความงดงามนั้นได้อยู่ฝังในใจข้า”



“...เมื่อลีโซริมได้เห็นนายน้อยครั้งแรก หัวใจของนางเต้นแรงอย่างเห็นได้ชัด 
ข้ารู้สึกได้ถึงความรู้สึกของหญิงที่เขียนบันทึกนั่น”



“อารัง...คราวก่อนเจ้าบอกว่าเจ้าก็คือเจ้า ลีโซริมก็คือลีโซริมข้าว่ามันเป็นเรื่องเหลวไหล 
เเต่ตอนนี้..ข้าปรารถนาให้มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ...”
“พระจันทร์ช่างสดใสนัก อีกไม่นานก็จะถึงวันเพ็ญแล้ว”
“อารัง...”
“ท่านนอนหลับให้สบายนะ ท่านนายอำเภอ”




“เจ้าเคยบอกข้าไม่ให้ชอบเจ้า แต่ว่าข้า...”
“นายอำเภอ...อย่าทำอย่างนั้น”
“ข้าจะชอบเจ้า...อารัง”



“แล้วตอนนี้มันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ ...ข้าขอพูดตามตรงนะข้าไม่ได้มีความรู้สึก
เช่นเดียวกับท่านเลย เพราะฉะนั้น ท่านอย่าทำอย่างนี้อีกเลย”
“ข้าขอถามเป็นครั้งสุดท้าย...นั่นคือความรู้สึกที่แท้จริงของเจ้าหรือ”




“ไม่ต้องกลัว... อารัง อย่ากังวลใจในเรื่องไม่เป็นเรื่องข้ารู้ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่  
ข้าบอกว่าจะส่งเจ้าไปสวรรค์ และข้าจะทำตามนั้น”



“อารัง...ความจริงที่เจ้าไม่ชอบข้านั้น ข้ายังรับมันได้ 
แต่การที่เห็นเจ้าไปสนใจคนอื่นนี่สิ ข้าทนดูไม่ได้”



“ข้าไม่อนุญาต! ท่านไม่ได้ยินเหรอ ...ในเมื่อข้าไม่อนุญาต ก็จงไสหัวไปซะ



“...ข้าจะไม่ยอมเป็นคนขี้ขลาดอีกต่อไปแล้ว..ข้ารู้ว่าความรู้สึกที่แท้จริงของเจ้านั้นมันไม่ใช่
อย่างที่เจ้าเคยบอก ข้าจะไม่แกล้งทำเป็นเข้าใจและยอมรับมันหรือเมินเฉยอีกต่อไป”
“ท่านต้องการอะไร...ท่านเคยบอกว่ามันยุ่งยากใช่ไหมที่จริงมันง่ายเพียงแค่พลิกฝ่ามือ 
ข้าเป็นคนไปและท่านยังอยู่มันไม่มีอะไรง่ายไปกว่านี้อีกแล้ว”



“นี่คือสิ่งที่ข้าจะทำ...ถ้าข้าอยากจะกอดหรือจับมือเจ้า ข้าจะทำเช่นนั้นหากข้าต้องการจะเห็นเจ้า 
ข้าก็จะได้เห็น และถ้าข้าจะบอกอะไรกับเจ้า ข้าก็จะบอก”



“...นายอำเภอก็เอาแต่เก็บตัวเงียบ เจ้าก็ออกมาเดินเตร่คนเดียวอย่างนี้ เจ้าไม่คิดเหรอว่า
เจ้าทำให้เวลาที่เหลืออยู่มันเสียไปเปล่าๆ  เจ้าไม่เสียใจเหรอที่ปล่อยเวลาผ่านไป
...เจ้ากลัวว่าเมื่อเขาถูกทิ้งไว้แล้วเขาจะทนทุกข์ทรมานอย่างนั้นเหรอ....มันเป็นเรื่องธรรมดา
เมื่อมีคนจากไปก็ต้องมีคนที่เหลืออยู่เสมอ...เจ้าคิดว่าถ้าการบอกความรู้สึกของเจ้าออกไป
เจ้าจะทำใจไม่ได้เมื่อถึงการจากลาอย่างนั้นเหรอ...มนุษย์ต้องมีชีวิตอยู่กับความรู้สึกเหล่านั้น
...ความรัก ความทรงจำและการระลึกถึง สิ่งหนึ่งในนั้นจะเป็นพลังให้เจ้ามีชีวิตอยู่ต่อไปได้...”



“เมื่อวานเจ้าหายไปไหนทั้งวัน เจ้าทำได้แค่หลบหน้าข้าเหรอ ข้าก็เคยลองทำมาแล้ว
แต่ก็ทำได้ไม่นานเรื่องที่ข้าพูดไว้เมื่อคืนก่อน ข้าจะไม่ถอนคืน ข้าจะรอเจ้า”



“พวกเจ้ามองอะไรกัน! ตั้งแต่นี้ไปห้ามมองผู้หญิงคนนั้น ถ้าบังเอิญเห็นนางเข้า
ก็คิดเสียว่านางเป็นผี เข้าใจไหม



“...ขออยู่อย่างนี้สักครู่... เพียงสักครู่เดียว”



“คิมอึนโอ เจ้าไม่มีวันได้แม่ของเจ้าคืนไปหรอก มีอยู่ทางเดียว...
...ให้ร่างของเจ้าสิแล้วนายอำเภอคนนี้ก็จะได้แม่ของเขาคืนไป”



“...ท่านสิทำอะไรให้ข้าตั้งมากมาย...ข้ายังไม่เคยลงมือชงน้ำผึ้งให้ท่านเลยสักครั้ง 
...ข้าน่ะ...การที่ทิ้งความรู้สึกนี้ไว้ ข้าคิดว่ามันนำแต่ความเจ็บปวดมาให้ท่าน 
ข้าคิดเหมือนคนโง่ ...ข้าถึงได้ผลักไสความรู้สึกของท่านไป และแกล้งทำเป็นไม่รู้”
“ข้ารู้”
“...ข้า ไม่สามารถทำให้ร่างกายของท่านอบอุ่นและอยู่เคียงข้างท่านไปได้นานแสนนาน
เหมือนคนอื่นๆ ...ข้าทำได้เพียงแค่นี้เพียงแค่ช่วยท่านสวมชุดนี้ ...เมื่อข้าจากไป 
ข้าอาจจะสูญเสียความจำทั้งหมดที่เกี่ยวกับท่านแต่ถึงอย่างไร ข้าก็รักท่าน...
หลับให้สบายนะ ท่านนายอำเภอ”



***
(ต่อบล็อคหน้าค่ะ :D)













 

Create Date : 07 ธันวาคม 2555    
Last Update : 8 ธันวาคม 2555 11:32:29 น.
Counter : 2097 Pageviews.  

Arang and the Magistrate ( 1 )





***
อารัง ผีสาวเร่ร่อน ที่ไม่รู้สาเหตุการตายของตัวเอง ต้องเผชิญกับพรหมลิขิตจากสวรรค์นำพา
ให้มาพบกับคิมอึนโอ มนุษย์ที่สามารถมองเห็นวิญญาณได้ เขามาตามหาแม่ที่หายสาบสูญไป
ในเมืองเล็กๆแห่งนี้  ที่ๆมีเรื่องราวลึกลับมากมายซ่อนอยู่ คิมอึนโอก็ต้องกลายมาเป็นนายอำเภอ
จำเป็นเพื่อที่จะสืบหาให้ได้ ว่าทำไมอารัง ผีสาวความจำเสื่อมตนนี้ถึงได้ครอบครองปิ่นปักผม
ของแม่ของเขา
***




***





“...ตัวข้าเปียกหมดเลย...”
(นี่!...นางจะทำอะไรน่ะ!)
“เขามองเห็นข้าไหมนะ”
(ข้าไม่เห็นเจ้า)
“เจ้าเห็นข้าไหม”
(ช่างน่ารำคาญจริง!...อดทนไว้…อดทนไว้)
“เหตุใดเจ้าเจ้าต้องข้ามภูเขาในยามดึกดื่นเช่นนี้ล่ะ...
ในเมื่อเราติดฝนเหมือนกัน  เจ้าอยากฟังเรื่องของข้าไหม”
(ข้าไม่ได้ยินเจ้า...ข้าไม่อยากฟังเรื่องของเจ้า)
“ท่านหลับอยู่เหรอ ท่านควรจะฟังข้าหน่อย เพราะข้าไม่มีใครจะเล่าให้ฟังเลย”
(พูดมาก! พูดมาก!  นางจะอกแตกตายถ้าไม่ได้พูดหรือไง!)
“ข้าก็ควรจะนอนเหมือนกัน”
(ไปให้พ้นเลยนางปีศาจเพี้ยน)



“…ราตรีสวัสดิ์นะ ^^”

***
“ข้าแค่ขอร้องให้ท่านช่วยค้นหาชื่อข้าแค่นั้น มันจะลำบากอะไรนักหนาเชียว
“เรื่องนั้นน่ะ ต้องไปถามที่อำเภอสิ”
“ข้าก็อยากอยู่หรอก แต่ที่นั่นไม่มีนายอำเภอสักคน”
“มันไม่ใช่หน้าที่ของข้านี่ เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ใช่นายอำเภอ”
“ก็ได้ ถ้าท่านได้เป็นนายอำเภอท่านจะทำให้ข้าใช่ไหม”
“ก็ได้ ถ้าข้าได้เป็นนายอำเภอ ข้าจะทำเรื่องนั้นให้เจ้า”
“สัญญาแล้วนะ”



“นี่!  แม่ผีความจำเสื่อม เจ้าได้ปิ่นปักผมนี่มาจากไหน”
*** 
“ข้าได้ยินมาว่า เขาเรียกเจ้าว่าอารัง ข้าจะไม่เรียกชื่อเจ้านะ แม่ผีความจำเสื่อม”
“จะเรียกอะไรก็ตามใจท่าน   เราก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรที่ต้องเรียกชื่อกันนี่”
“ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว”



“ข้าไปไม่ได้! เพราะตรงนี้มันแน่น ข้าหายใจไม่ออกข้างในนี้มันตุ้บ ตุ้บ...”
“อะไรนะ! นี่! ผีอะไรหัวใจเต้นได้ด้วยนี่เจ้าสูญเสียความทรงจำหรือเสียสติกันแน่เนี่ย



“หาชุดที่ดีที่สุดให้นาง หาเชือกผูกผมสีสวยๆนะ  หาแหวนและเครื่องประดับอื่นๆให้นางด้วย”
“แล้วขนาดตัวล่ะ...”




“นายอำเภอ...ทุกคนมีความคับข้องใจของตัวเอง หนักเบาไม่เหมือนกัน”
“แล้วทำไม”
“ท่านรู้ไหมว่าความคับข้องใจของข้าคืออะไร”
“อะไรล่ะ...การที่อยู่ด้วยเสื้อผ้าชุดเดียวมา 3 ปีงั้นหรือ”
“ไม่ใช่...ก่อนที่จะมาเป็นผีพรหมจรรย์ ข้าไม่เคยได้จุมพิตใครเลยต่างหากล่ะ”
“อะไรนะ
“นายอำเภอ…”



“ข้าเป็นยังไงบ้าง”
“หมายความว่ายังไง เป็นยังไง เจ้าก็แค่เปลี่ยนจากผีหัวยุ่งมาเป็นผีทีมีผ้าผูกผมเท่านั้นเอง!"



“เกิดอะไรขึ้นกับเสื้อผ้าของเจ้า! รู้ไหมว่านี่มันราคาเท่าไหร่
“นี่ไม่ใช่เรื่องที่มนุษย์เจ้าที่จะเข้ามายุ่งนะ”
“ทำไมข้าจะยุ่งไม่ได้ เพราะเสื้อผ้าพวกนี้ข้าต้องลำบากมากเลยนะ”




***


“ข้ามีหน้าตาอย่างนี้เองเหรอ...ข้าสวยจังนะ…ทำไมเจ้าถึงต้องไปอยู่ในที่หนาวเย็น
เเละสกปรกอย่างนั้นล่ะ...เกิดอะไรขึ้น ใครเป็นคนทำกับเจ้าอย่างนี้ ทำไมเจ้าไม่รู้อะไรเลยล่ะ 
...คนโง่”


“นี่ตาเฒ่ามหาเทพ...ช่วยฟังข้าหน่อย...ท่านอยู่บนนั้นท่านน่าจะเห็นทุกสิ่ง
...เกิดอะไรขึ้นกับนางช่วยบอกข้าด้วยเถิด”


"นางไปไหน"
“นางไปยมโลกแล้ว ...คราวนี้นางไปจริงๆ นางผีบ้า  นางล่ำลาข้าก่อนที่นางจะไป 
นางต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ นางข่มขู่ท่านยมทูตว่านางต้องการพบท่านมหาเทพ”

***
“ข้า...หมายถึง...เราไม่สามารถทำอะไรได้เลยใช่ไหม”
“มนุษย์จะทำอะไรแทนนางได้... ทำไมเหรอ ท่านอยากไปยมโลกแทนนางเหรอ 
...ไม่มีคนใดสามารถเข้าห้องน้ำและยมโลกแทนคนอื่นได้หรอก”




“อารัง...เจ้าไปที่นั่นจริงๆเหรอ...”



“เราจะส่งเจ้าคืนสู่โลกแห่งชีวิตเจ้าจงไปหาคำตอบของปัญหาและความตายของเจ้าเอง 
ถ้าเจ้าหาคำตอบไม่ได้เจ้าจะต้องถูกส่งลงไปยังนรก”

***



“ยินดีที่ได้พบท่านอีกนะ”
“เจ้า...เจ้าไปภพแห่งความตาย...นรก...แล้วดูลเซ...เจ้า...”
“ท่านรู้ได้ยังไงว่าข้าไปที่ภพแห่งความตายมา ...อ๋อ นางคนทรงใช่ไหม…ท่านตามหาข้าเหรอ!
ท่านเป็นห่วงข้าเหรอ! นายอำเภอ!...”
“นี่มันอะไรกัน
“ข้า...กลับมาเป็นมนุษย์ใหม่แล้ว”



“เจ้ากลับมาโดยไม่มีปิ่นติดผมมาด้วยงั้นเหรอ
“ทำไมท่านถึงเอาแต่พูดถึงปิ่นอยู่ได้...แล้วมันสำคัญอะไรนักหนาเหรอ”
“สำหรับข้า...ปิ่นนั่นสำคัญมากกว่าวิญญาณชั่วร้ายอย่างเจ้าเสียอีก”
“วิญญาณชั่วร้ายเหรอ...ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งแล้วว่าข้ากลับมาเป็นมนุษย์แล้ว ท่านหูหนวกเหรอ”
“ก็แค่มีเปลือกเป็นมนุษย์เท่านั้นเอง...เจ้าเข้าใจหัวใจของมนุษย์ด้วยเหรอ”
“คนสารเลว…ใช่ ท่านเป็นเช่นนั้นแหละท่านเป็นลูกเลวของแม่ใช่ไหม...ท่านใช้คำพูด
ของท่านเสียบทะลุหัวใจคนได้...ที่นางหนีไปเพราะไม่อยากเห็นหน้าท่านใช่ไหม”


“...นั่นคือปิ่นของแม่ข้า...”


“นายอำเภอ...”


“เกิดอะไรขึ้น...ทำไมพวกเขาพยายามจะฆ่าข้า...ความตาย...
ใช่ข้าตายไปแล้ว...ข้ากลับมามีชีวิตอีกครั้งเหรอ


“ทำแบบนี้เจ้าจะได้อุ่นขึ้นหน่อยไม่ใช่เหรอ...”
“ยัยความจำเสื่อม...”
“อย่าพูดเลย อย่าใช้แรงเปล่า...เป็นยังไง ท่านอุ่นขึ้นบ้างไหม”
“เจ้าไม่มีไออุ่นนี่ ตัวเจ้าน่ะ ขาดไออุ่น...เจ้าไม่รู้เหรอ”



***


***
“ยัยความจำเสื่อม...เมื่อเจ้าฟื้นแล้ว เจ้าก็ควรจะรีบกลับมาทันทีสิ
“ข้ามันคนง่ายอย่างนั้นเลยเหรอ”
“เจ้าไปพบกับชายคนนั้นได้ยังไง เมื่อไหร่...แล้วเจ้าไปไหนมาทั้งคืน เจ้าอยู่กับชายคนนั้น
ทั้งคืนเลยเหรอ! รู้ไหมข้าตามหาเจ้าไปทั่วข้านึกว่าเจ้าจะฟื้นคืนมาไม่ได้แล้ว”
“ถ้าข้าฟื้นคืนมาไม่ได้ล่ะ ท่านจะมีปัญหาเหรอ ท่านจะขาดอะไรไปไหม  แน่นอน!  
ท่านบอกไม่ได้ว่าไม่มี   ข้าต้องอยู่ที่นี่ เพราะท่านต้องการหาแม่ของท่าน 
...ท่านไม่บอกข้าเพราะกลัวว่าจะทำให้ถ่วงเวลาหาแม่ของท่าน คนหลอกลวง
***



“มีที่ๆหนึ่งที่ข้าอยากไปกับเจ้า...เจ้าบอกว่าเจ้าจะต้องตอบแทนที่ข้าช่วยเจ้าไว้”




(ต่อบล็อคหน้าค่ะ:D)








 

Create Date : 04 ธันวาคม 2555    
Last Update : 3 มีนาคม 2556 12:18:25 น.
Counter : 1915 Pageviews.  


shalala in the morning
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 4 คน [?]




Group Blog
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add shalala in the morning's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.