You Are My Sunshine

The Prosecutor Princess ( 3 )


(ต่อจากบล็อคที่เเล้วค่ะ)



***


“ทนายโซ...ออกมาทานข้าวกับฉันเถอะ...ฉันหิวข้าว
...ฉันมีเรื่องยุ่งยากลำบากใจ แล้วเวลาหิวนะ ยิ่งไปกันใหญ่เลย 
คุณช่วยไปทานข้าวกับฉันหน่อยได้ไหม”

***



“หยุดเถอะ มาเฮริ อย่าสานต่ออีกเลย”

***



“อะไรคือความจริงกันแน่...คุณรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าฉันเป็นใครใช่ไหม
...คุณจงใจมาพบกับฉันใช่ไหม...คุณหลอกฉันใช่ไหม...”
“ก็..อาจจะใช่"
***


“ตั้งสติให้ดีสิ

***


“กระเป๋าของฉันค่ะ ...ในนี้มีหลักฐานอยู่
...คุณบอกว่าเขาเป็นนักเขียนใช่ไหมคะ  แล้วเขาเป็นคนยังไงคะ”

***


“คุณคงมีเงินมากสินะ ได้ยินมาว่าคุณต้องใช้เงินมากมายเพื่อที่จะได้เข้ามาอยู่ที่นี่ 
เพื่อที่จะได้เข้ามาใกล้ชิดฉันและดูแลฉันขนาดนั้นเชียวเหรอ...คุณนี่เหลือเชื่อจริงๆ
...มันดูเหมือนจริงมากแต่ที่แท้มันก็คือการเสแสร้ง  คุณทำได้ยังไงเหรอ 
...คงยากมากเลยสินะที่แกล้งทำดีกับฉันทั้งๆทีคุณเกลียดฉันเข้าใส้”
“...ถ้าผมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มา ผมก็จะทำ”
“…คุณต้องการอะไรจากฉัน”
“…คืนความเป็นธรรมให้กับพ่อของผม”

***

“ฉันจะทำยังไงดี...ทนายโซ...คนสารเลว”

***
“มาเฮริ...”
“อุ๊ยแม่ตก! …อะไรเนี่ย
“ตอนนี้คุณอายุเท่าไหร่แล้ว ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนเหรอ ไม่สิ ตอนนี้คุณพักอยู่ที่ไหนเหรอ 
ผมน่ะ ...เป็นฝ่ายย้ายบ้านตามคุณมาเอง  ระเบียงบ้านที่นี่มันสวยมากจริงๆ 
ในสถานที่สวยงามแห่งนี้...ผมเฝ้ารอให้ความเจ็บปวดของผมมาถึงเสียที 
...ผมเสียใจที่ดึงคุณเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ผมรู้ว่าคุณต้องเจ็บปวด 
แต่ผมต้องทำร้ายคุณ...ผมขอโทษ...

เฮริ...อย่ามัวแต่กินผักกินหญ้า  ใช้ชีวิตอยู่ให้นานๆ สุภาพแข็งแรง 
ผมหวังว่าคุณคงได้พบคนที่คุณรัก  คนที่รักคุณมากจนทำให้คุณลืมความเจ็บปวดจากผม 
ขอให้คุณมีความสุขเพราะผมจะได้รู้สึกผิดน้อยลง

...ผมหวังว่าคุณที่ฟังอยู่ตอนนี้จะมีอายุ 77 ปีเหมือนในหนังเรื่องไททานิค คุณจะอยู่กับ
หลานสาวของคุณ  เล่าเรื่องสมัยคุณยังเป็นสาวให้พวกเขาฟังว่าคุณเป็นคนสวย
และไร้เดียงสา  แต่ชีวิตคุณเหมือนตกนรกเพราะผู้ชายใจร้ายและเฮงซวยคนนึง 
แต่ถึงเขาจะทำกับคุณขนาดนั้น คุณก็ยังอยู่สุขสบายดี  ผมหวังว่าคุณคงนึกขำ
และสาปแช่งผมไปด้วย 

ตอนที่คุณได้ฟังข้อความนี้ผมอยากบอกว่า ผมขอโทษ... ผมขอโทษ ...ผมขอโทษ...”

***



“โซอินวู...คุณกลัวอะไรฉันนักหนาทำไมต้องกลัวฉันด้วย.
..เพราะคุณเสียใจใช่ไหม คุณหลบหน้าฉันเพราะกลัวการเผชิญหน้ากับฉันใช่ไหม   
คุณเสียใจแต่คุณพูดออกมาไม่ได้ คุณเลยเจ็บปวด และกลับมาเพราะคุณเป็นห่วงฉันใช่ไหม”
“ถ้าคุณจะพูดเรื่องไร้สาระก็กลับไปซะ”
“ตอนที่ฉันลำบาก ฉันนึกถึงแต่คุณ ...ฉันอยากพูดคำเหล่านั้นกับคุณ 
แต่คุณกลับหายตัวไป คนที่ฉันไว้ใจที่สุดในโลก หายตัวไปแล้ว”
“หยุดได้แล้ว คุณบ้าไปแล้วเหรอ ...เรื่องของเรามันจบลงไปแล้ว”
“คุณน่ะ...ทำให้ฉันบ้า...ฉันรักคุณ...คนสารเลว”

“ฉันรักคุณ...คนสารเลว ...บอกกับฉันสิว่าคุณเสียใจ...ฉันอยู่ถึง 77 ปีไม่ไหวหรอก 
จากความเครียดที่คุณทำกับฉัน ฉันอาจจะเป็นมะเร็งตายไปเสียก่อน ฉันจะอยู่ถึง 77 ปีได้ยังไง 
...ผู้ชายที่ฉันรัก ฉันก็คงไม่ได้เจออีกแล้ว ความเจ็บปวดที่คุณทำกับฉันมันมากเกินไป 
แผลมันน่ารังเกียจเกินไป คงไม่มีใครมารักฉันแล้ว...บอกมาสิว่าคุณเสียใจ ถ้าคุณพูด 
ฉันคงมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ ... อย่าบอกว่าทุกอย่างมันเป็นการหลอกลวงนะ ..ทนายโซ...”

***





“คุณเกลียดผมเสียยังดีกว่า”

***


“คุณไม่ยอมรับว่าคุณเป็นฆาตกรเหรอครับ...คุณต้องการจะปิดบังอดีตมากขนาดนั้นเลยเหรอ
...ถ้าอย่างนั้นคุณก็อยู่กับอดีตต่อไป ผมจะอยู่กับลูกสาวคุณเอง

***
“ถ้าผมยอมรับ...คุณจะไปจากมาเฮริใช่ไหม...ทำไมไม่ตอบล่ะ
ไหนคุณว่าจะมาคืนความเป็นธรรมให้พ่อของคุณ คุณหลอกใช้ลูกสาวผม
และทำให้เธอขุดคุ้ยคดีของพ่อเธอยังไม่พออีกเหรอ

***




“ถึงมันจะสายไปแล้ว ผมก็ยังอยากจะขอโทษที่หลอกใช้คุณ
...ผมขอโทษ...ผมอยากพูดคำขอโทษต่อหน้าคุณ”

***


“ถ้าผมเป็นคนส่งตัวพ่อของมาเฮริขึ้นศาล ถ้าผมเป็นคนทำให้มาเฮริออกจากอัยการ
ถ้าผมเป็นคนทำลายทุกอย่างในชีวิตเธอแล้วผมหนีไป
...ผมไม่มั่นใจว่าผมจะทนอยู่ต่อไปได้ชั่วชีวิตนี้”

***


“อินวูจะกลับไปอเมริกาเพราะคุณ กลับไปมือเปล่า! เพราะอินวูรักคุณเขาถึงได้ยอมแพ้ทุกอย่าง
พ่อแม่คุณ สมบัติคุณ อาชีพคุณ ทุกอย่างอยู่อย่างปลอดภัย  แต่อินวูสิ ความทุกข์ที่
เขาต้องทนมา ความเหนื่อยล้าที่ทุ่มเทไป เวลาที่เสียไป เขายอมแพ้หมดเลย”

***



“คุณทำให้ฉันเกลียดและดูถูกตัวเอง ฉันจะอยู่ได้ยังไงถ้าฉันปล่อยคุณไปแบบนี้ 
ฉันจะรู้สึกผิดไปชั่วชีวิต เวลาคิดถึงคุณมันจะเป็นสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดสำหรับฉัน”

***



***

***

***

จบเเล้วค่ะ 

เครดิตรูปในบล็อคนี้จาก Dramabeans.com

ขอบคุณคนเเปลซับด้วยค่ะ









 

Create Date : 01 พฤศจิกายน 2555    
Last Update : 23 พฤศจิกายน 2555 18:26:26 น.
Counter : 1578 Pageviews.  

The Prosecutor Princess ( 2 )



(ต่อจากบล็อกที่เเล้ว)







“ฉันเลยตัดสินใจว่า ฉันจะไม่มีวันโดนดูถูกเพราะรูปร่างของฉันอีกฉันจะสู้สุดตัวเลย”
“มันน่าประทับใจ ที่คุณเห็นคุณค่าของตัวเอง และฝ่าฟันอุปสรรคมาได้ คุณนี่มหัศจรรย์จริงๆ”
“รุ่นพี่...”
“ถ้าอย่างนั้นคุณจะเสียใจไปทำไมล่ะ ก่อนหน้านี่คุณเคยพูดว่าอะไรนะ 
ที่บอกว่าไม่ว่าใครจะว่ายังไง เดี๋ยวตัวอะไรก็กลืนกลับลงไปนะ
“หมาน่ะค่ะ”
“ใช่ เดี๋ยวหมามันก็กลืนกลับลงไป แค่นี้เรื่องก็จบ 
...คุณต้องปล่อยอดีตไป เพื่อให้อนาคตเข้ามาแทนที่”

***



“มาช้าไปแค่ก้าวเดียว มันแย่จริงๆ”

***


“ทำไมคุณถึงชอบอัยการยุนล่ะ”
“เพราะเขาดูสง่า ...เขาเหมือนต้นไม้ที่ให้ร่มเงารุ่นพี่ยุนเขาเหมือนต้นไม้น่ะ”

***



“ทำไมคุณมาอยู่ตรงนี้ล่ะ
“ก็นี่มันบ้านผม

***
“...สรุปว่านี่คือความบังเอิญล้วนๆเลยใช่ไหม”
“...ไม่ใช่...มันคือพรหมลิขิตต่างหาก”

***


“ผมต้องทำอะไรบางอย่างกับคุณแล้ว”

***


“อีกไกลไหมเนี่ย”
“เกือบจะถึงแล้ว”
“ขามาเราเดินไกลขนาดนี้เลยเหรอ ยังกับว่าถนนมันยาวขึ้นเลย”
“อาจจะเป็นไปได้...ผมทำให้ถนนมันยาวขึ้น”

***


“ขอโทษทีเถอะ บ้านคุณเลี้ยงกระต่ายเอาไว้เหรอ”
***
“อร่อยนะเนี่ย เอาหน่อยไหม”
“ไม่เอา แต่ฉันก็ไม่ได้ไม่ชอบราเมนนะ”
“งั้นก็กินสักคำสิ”
“ก็ได้ งั้นชิมแค่คำเดียวนะ”

***



“ไม่เป็นไรนะ ทนายโซ คุณแค่ฝันไป”

***


“โซอินวู คุณคือใครกันแน่




“คุณจะย้ายบ้านหรือยัง”
“ถ้าคุณอยากให้ผมรีบย้ายออกวันนี้ ผมก็ทำได้”
“ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น..คือถ้าคุณยังหาไม่ได้ก็ยังไม่ต้องย้าย”
“ถ้าคุณบอกไม่ต้องไป ผมก็จะไม่ไป...อะไรทำให้คุณเปลี่ยนใจล่ะ”
“การแอบชอบใคร มันก็ทุกข์ใจมากแล้วมันจะดูโหดร้ายเกินไปถ้าฉันจะไล่คุณไปน่ะ”

***



“เฮริ...ทำไมลูกถึงชอบคุณโซล่ะ เขามีอะไรน่าสนใจเหรอ”
“อืม...เขาเหมือนซุปเปอร์แมนค่ะแม่...เวลามีปัญหา เขาจะรีบวิ่งเข้ามาช่วย 
เวลาที่ต้องการเขา เขาก็จะอยู่ตรงนั้น...เขาเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรกพบกันเลยค่ะ
...เขารู้ว่าหนูขี้อวดและสนใจแต่ตัวเอง...เขาทำให้หนูสบายใจ...เขาเป็นคนดีค่ะแม่”

***


“เจนนี่..ผมอยากหยุดแล้ว ผมทำไม่ได้อีกแล้ว...มาเฮริไม่รู้อะไรเลย 
ผมมีแต่ความหลอกลวงให้เธอมากเท่าไหร่ แต่เธอก็ยิ่งเชื่อใจผม
“...บอกเธอไปเลยสิว่าคุณต้องการอะไร
“ผมไม่อยากทำอะไรอีกแล้ว..ไม่อยากให้เธอเป็นอะไร...ไม่อยากรักเธอ
 ...ผมแค่อยากจะหายไปจากชีวิตเธอ”

***


“อุ๊ย! นี่เป็นครังแรกที่เราจับมือกันเนอะ! ”



“แม่ฉันบอกว่าไม่ควรปล่อยให้คนอื่นมาดูแลเราแต่ฝ่ายเดียว 
ฉันก็เป็นหนี้บุญคุณทนายโซตั้งเยอะเลย”

“ฉันชอบทนายโซที่คอยช่วยฉันมาตลอด แต่นี่ไม่ใช่การสารภาพรักนะ”

***



“คุณไม่ชอบมันเหรอ ถ้าไม่ชอบก็น่าจะบอกกันบ้างสิ ถ้าไม่ชอบฉันจะเอากลับไปเปลี่ยนให้ก็ได้”
“อะไรเหรอ
“ก็สร้อยข้อมือไง”
“อ๋อ..นั่นน่ะเหรอ ...ใส่แล้วมันไม่เข้ากัน ขอโทษทีนะ...ผมมีนัดไว้ค่อยคุยกันนะ”

***


“เธอมาที่นี่บ่อยนะ เธอเคยเป็นแฟนคุณใช่ไหม หรือจากเพื่อนแล้วมาเป็นแฟน”
“ฮัลโหล...เจนนี่เหรอ...กำลังจะมาเหรอ...เดี๋ยวเจอกัน”
“ฉันกลับก่อนนะ”
“กินให้เสร็จก่อนสิ แล้วค่อยกลับ”
“..ฉันอิ่มแล้ว ไปก่อนนะ ขอบคุณที่ทำราเมนให้”

***



***


“ทนายโซ ทำไมติดต่อไม่ได้เลย คุณอยู่ที่ไหน ฉันอยู่ที่บ้านนะฉันมีอะไรอยากจะบอกคุณ 
ถ้ามันดึกเกินไปก็ไม่เป็รไร คุณต้องโทรกลับมานะ ฉันจะรอ”


“ต้องขอโทษด้วยค่ะ ทนายโซมีธุระส่วนตัว บอกใครไม่ได้ค่ะ ลาก่อนนะคะ”
“ที่ๆเขาไปมันไกลมากไหมค่ะ ไปนานไหม ไปพักร้อนเหรอคะ”
“ฉันบอกอะไรคุณไม่ได้เลยค่ะ”
“ถ้างั้น... ช่วยบอกเขาด้วยนะคะว่ามาเฮริตามหา ให้เขาโทรกลับด้วยนะคะ
...คุณต้องบอกเขานะคะ...ถึงฉันจะม่มีความสัมพันธ์อะไรกับเขา 
คุณแค่บอกชื่อมาเฮริแค่นั้นก็พอค่ะ แค่นั้นทนายโซก็รู้แล้วค่ะ เดี๋ยวเขาก็โทรกลับมาเอง”

***
“ทนายโซ

***



“แม่คะ...หนูว่าหนูชอบทนายโซจริงๆค่ะ
...หนูไม่คิดว่าหนูจะชอบเขามากขนาดนี้...หนูคิดถึงเขาค่ะ”



***




“ทนายโซ! คุณหายไปไหนมา เกิดอะไรขึ้นกับคุณเหรอ  คุณทำตัวแบบนี้ได้ยังไง
“ทำไมผมต้องบอกคุณเรื่องพวกนั้นด้วย”
“คุณต้องบอกฉันสิ!  รู้ไหมว่าฉันรอคุณมานานแค่ไหน 
ไม่มีใครคุยด้วยเลย ฉันกลัว ฉันเป็นทุกข์มากเลย
“ผมจะไปไหน จะทำอะไร เราเป็นอะไรกันผมถึงต้องบอกคุณล่ะ”
“คุณเป็นอะไรไป...ฉันรู้ว่าเราไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกัน..แต่ว่า...”
“จะยังไงก็มันก็เป็นอย่างงั้น”

***





>>>  มีต่อจ้า >>>
เครดิตบางภาพจาก Dramabeans.com








 

Create Date : 30 ตุลาคม 2555    
Last Update : 1 พฤศจิกายน 2555 19:07:16 น.
Counter : 1657 Pageviews.  

The Prosecutor Princess ( 1 )







ชอบ Park Si Hoo มาตั้งแต่เรื่องThe Princess’ Man แล้วค่ะ 
คิดถึงเลยหยิบเรื่องนี้มาดูอีกรอบและcap ภาพไว้ดูเล่นๆ





มาเฮริ สาวสุดเปรี้ยว เจ้าแม่แฟชั่น เพิ่งจบจากการเรียนเป็นนักกฎหมายด้วยความจำยอม
เพราะพ่อของเธอเผากระเป๋าและรองเท้าแบรนด์เนมของเธอทิ้ง  และขู่ว่าจะไล่เธอและแม่ออกจากบ้านถ้าเธอไม่ได้เป็นอัยการ เเต่งานอัยการของเธอก็ไม่ได้ราบรื่นเพราะเธอเป็นแกะดำของสำนักงาน  เธอแต่งตัวไม่เหมาะสมกับการเป็นอัยการ  แถมทำเรื่องเสื่อมเสียแก่สถาบันอัยการ 
การงานของเธอก็ไม่เป็นชิ้นเป็นอัน จนเพื่อนร่วมงานต่างพากันเอือมระอากับเธอ

ทนายโซอินวูชายลึกลับที่เริ่มเข้ามาวนเวียนในชีวิตเธอด้วยความบังเอิ๊ญ บังเอิญ .....บังเอิญที่พบกันที่ห้องพักสกีรีสอร์ทที่เดียวกับเธอ เพราะบังเอิญเป็นความผิดพลาดในการจองห้องของรีสอร์ต   บังเอิญโดนวิ่งราวกระเป๋า  บังเอิญรถยางแตก บังเอิญซื้อรองเท้าสุดหรูที่เธอประมูลเอาไว้ และก็บังเอิญพบกันที่ที่ทำงานของเธอทั้งๆที่เธอทำเบอร์โทรของเขาหาย!

ถึงแม้ว่าทนายโซจะเข้ามาตีสนิทเอาใจใส่มาเฮริ แถมช่วยให้เธอได้มีผลงาน แต่เธอไม่ค่อยจะสนใจเขาเท่าไหร่  แต่เป็นรุ่นพี่อัยการของเธอนั้นเอง ที่เธอพยายามจีบอย่างออกหน้าออกตา และเธอก็ทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะได้อยู่ใกล้รุ่นพี่

และบังเอิญอีกแล้วที่เธอได้ย้ายมาอยู่แมนชั่นเดียวกับทนายโซ และก็เป็นทนายโซที่อยากจะช่วยทำให้มาเฮริจีบรุ่นพี่ได้ด้วยการจูบโชว์  เพื่อที่รุ่นพี่จะได้เกิดการหึงหวง!

มาเฮริบังเอิญ(อีกแล้ว)พบคดีฆาตกรรมที่พ่อของเธอไปพัวพันด้วย  ด้วยความที่อยากตั้งใจทำงาน ทำให้เธอต้องสาวลึกเข้าไปในคดีนี้ ทำให้เธอได้รู้ว่าทนายโซเป็นใครมาจากไหน และต้องการอะไรจากเธอกันแน่

เเท้จริงเเล้ว ทนายโซตั้งใจที่รื้อฟื้นคดีเพื่อคืนความเป็นธรรมให้พ่อ และแก้แค้นครอบครัวนี้ที่ทำให้ครอบครัวของเขาต้องพัง โดยการหลอกใช้ให้มาเฮริลงโทษพ่อของเธอเอง

แต่เมื่อรู้ว่าตัวเองได้หลงรักผู้หญิงที่ไม่ควรจะหลงรัก ก็รีบถอนตัวจนแทบไม่ทัน จากเจ้าชายแสนดีก็ต้องเปลี่ยนโหมดมาเป็นเจ้าชายเย็นชา ต่างกับมาเฮริที่กว่าจะรู้ว่าหลงรักทนายโซก็เมื่อรู้ว่าเหมือนมีอะไรขาดหายไปในชีวิตถ้าไม่มีเขา!

***



“คุณคือใครคะ
“คุณเป็นคนมากดกริ่งประตูห้องไม่ใช่เหรอครับ”
“เอ่อ..นี่เป็นห้องของฉันกับเพื่อน...แล้วยูนาพาคุณมาเหรอ...แล้วคุณมาทำอะไรในนี้”
“นี่มันห้องของผม”
“ว่าไงนะ!!”


“อยากแชร์ห้องกับผมไหม ...ผมแบ่งคุณนอนก็ได้ถ้าคุณไม่มีทีพัก”
“คุณรอแฟนคุณมาไม่ใช่เหรอ”
“ผมกำลังรอผู้หญิงคนนึงอยู่”
“คุณจะบ้าเหรอ!”
......

“ฉันมาแชร์ห้องกับคุณตามที่คุณชวนก่อนหน้านี้ ฉันจะกลับโซลแต่รถกลับยางแตก 
ต้องรอช่างอีกหลายชั่วโมง”
“วันนี้คุณโชคร้ายมากเลยนะ”
“ฉันว่าแฟนคุณต้องไม่เห็นด้วยแน่ๆเลย...ถามแฟนคุณก่อนเถอะ
เธอยังไม่มาอีกเหรอ...แล้วเธอไม่มาแล้วเหรอ
“ผมกำลังรอเธออยู่”
 .....

“เขาจะรอจนกว่าเธอจะมาเหรอเนี่ย...เขาคงชอบเธอมากจริงๆ...เธอจะเป็นใครก็ตาม
ธอช่างโชคดีจริงๆ   เเล้วเธอจะไม่ยอมมาหาผู้ชายที่เตรียมของเหล่านี้ไว้ให้เธอเลยเหรอเนี่ย”




***



“คุณสะกดรอยตามฉันมาเหรอ?...แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าฉันจะจ่ายหนี้คุณเป็นแบงค์พัน 
คุณถึงได้เตรียมเครื่องนับเงินนั่นมาด้วยน่ะ”
“ถ้าเป็นผม ผมจะเอาแต่เหรียญสิบมา ดูเหมือนคุณจะบู๊ไม่เก่งซักเท่าไหร่”
.....

“ไว้พบกันใหม่นะ”
“ทำไมต้องเจอกันอีก เราหมดธุระกันแล้ว”
“ถ้าเกิดคุณอยากท่านอะไร หรือมีอะไรที่คุณอยากได้ใจจะขาด หรืออยากดื่มไวน์ 
ก็โทรมาหาผม...หรืออยากได้ทนายดีๆก็โทรหาผมก็ได้นะ”
“คุณเป็นประชาสัมพันธ์ประจำสำนักงานทนายความหรือไง!"

***


“ว่าแต่ว่าคุณมาแสดงความยินดีกับฉันจริงๆเหรอ
“แน่นอนอยู่แล้ว”
“ทำไมล่ะ คุณแอบสนใจฉันอยู่เหรอ”
“แน่นอนอยู่แล้ว...แล้วเร็วๆนี้ ต้องมีเวลาที่คุณต้องการผมแน่ๆ”
“อะไรกัน... สัญชาติญาณบอกอีกแล้วเหรอ

***


“ที่รัก! ที่รัก! เกิดอะไรขึ้นคุณไม่เป็นไรใช่ไหม ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนนะ
...ขอโทษครับผมตกใจไปหน่อย ผู้หญิงคนนี้เป็นคู่หมั้นของผมครับ”

***


“ทำอะไรของคุณน่ะ น่ากลัว”
“น่ากลัวเหรอ
“ก็คุณชอบลอยไปลอยมา มายืนจ้องหน้าบ้านฉันและมายืนจ้องหน้าฉันอีกน่ากลัวน่ะ”
“คุณร้องไห้ทำไม เพื่อนร่วมงานบีบให้คุณยื่นจดหมายลาออกเหรอ
...ผมมีคดีให้ทำ คุณจะเต็มใจทำไหม”

***




***


“...เลิกทำเหมือนกับว่าชอบฉันอะไรนั่นได้ไหม...เพราะว่าฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว
...ต่อให้คุณชอบฉันแค่ไหนคุณก็ไม่มีโอกาส....เราอย่าเจอกันอีกเลยนะ”
“...พวกคุณยังไม่ได้เดทกันเลยด้วยซ้ำ คิดไปเองทั้งนั้นแล้วแถมยังมาไล่ผมอีก
...พระเจ้าช่วยลูกด้วย!  บอกว่าอย่ามาเจอกันอีกทั้งๆที่ยังไม่ได้ใช้หนี้ผมเนี่ยนะ 
มันไม่เกินไปหน่อยเหรอคุณ



***


“เขาแต่งงานแล้ว แถมมีลูกสาวพ่วงมาอีก”
“แล้วไง
“ฉันกับพ่อหม้ายฟังดูเข้ากันดีงั้นเหรอ
“เคยได้ยินมาว่าความรักเต็มไปด้วยคำถามที่ว่า ทำไม”
“เขาไม่ใช่คนที่ฉันควรจะตกหลุมรัก”
“ไม่มีใครที่คุณจะตกหลุมรักไม่ได้หรอก...ผมว่ามีบางคนที่คุณตกหลุมรักไม่ได้”
“พ่อฉันน่ะ...บดฉันละเอียดเป็นผงธุลีแน่ๆ”

***


“เฮริ
“ทำไมทุกคนถึงทำกับฉันแบบนี้! ทำไมต้องเป็นฉัน

***




“คุณจะไปไหน
“ทนายโซ
“มาเฮริ คุณไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น
.....

“ผมคิดว่าคุณเป็นคนที่ใช่...ต่อให้ใครๆต่อว่าคุณ  แต่ผมก็ยังชอบคุณที่ทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำ 
คุณมีศักดิ์ศรีพอที่จะพิสูทธิ์ตัวเอง...ทำให้ผมเห็นสิให้ผมที่เชื่อในตัวคุณ 
ให้อัยการยุนที่เซ็นรับรองความประพฤติคุณให้เด็กจิมินที่ต้องเจ็บปวด 
...จะปล่อยให้ตัวเองเป็นคนที่ไร้ค่าในความทรงจำของคนอื่นงั้นเหรอ
“แล้วมันเกี่ยวอะไรหกับคุณ เราไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันซักหน่อย”
“งั้นเหรอ
“ใช่สิ!  ใช่ใช่ ๆๆๆ”
“งั้นก็เชิญ ผมคิดผิดจริงๆ”

***


“ไม่ไปแล้วเหรอ ดีจัง วันนี้ผมขับรถให้นะ ...ผมเป็นห่วงว่าคุณจะเสียภายหลัง 
พอเครื่องลงจอดที่ญี่ปุ่นถึงตอนนั้นมันก็สายไปเสียแล้ว”
“ที่ฉุดรั้งข้อเท้าฉันไว้ก็เพราะเหตุผลแค่นี้น่ะเหรอ”
“ผมไปแตะต้องข้อเท้าคุณด้วยเหรอ
“ก็ไม่ใช่หรือไงล่ะ ฉันถึงได้มาอยู่ตรงนี้ไง”
“ก็ดี  ผมรั้งข้อเท้าคุณเอาไว้ งั้นคุณก็เป็นของผมแล้วน่ะสิ”

***


“สำเร็จ! ยอดเยี่ยมๆๆๆ”


***




(ตัวอักษรเต็มเเล้ว วันหลังจะมาอัพใหม่จ้า)







 

Create Date : 28 ตุลาคม 2555    
Last Update : 30 ตุลาคม 2555 13:41:05 น.
Counter : 1366 Pageviews.  


Valentine's Month


 
shalala in the morning
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 4 คน [?]




Group Blog
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add shalala in the morning's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.