เจมส์
นั่งคิดถึงเพื่อนคนนึงในสมัยประถม

เชื่อว่าเพื่อนในชั้นหลายคนต้องจำได้

เพราะมีแค่คนเดียว

เจมส์ จำชื่อจริงไม่ได้หรอก

เจมส์เดินไม่ได้ ไม่รู้ว่าเป็นโรคอะไร

เห็นเจมส์มาตั้งแต่ป.1 ป.2

ทุกเช้าพ่อเขาจะเป็นคนแบกเจมส์ขึ้นหลังมาส่งเจมส์ที่ห้องเรียนทุกวันถ้าเจมส์ไม่หยุดเรียนเราก็จะเห็นภาพนี้ทุกวัน

จนมันกลายเป็นเรื่องชินชา น้อยครั้งที่จะมีคนไปช่วยพ่อเจมส์

เรา
ก็เป็นหนึ่งในนั้นนั่นแหละ เหอะๆ

แต่เจมส์เป็นคนเรียนเก่งเรายังเคยลอกการบ้านเลย

หรือว่าเพราะเขาเดินไปไหนไม่ได้ก็ไม่รู้นะเขาจะนั่งทำการบ้านทั้งวันตลอดเวลาที่เพื่อนลงไปเรียนพละหรือเรียนคอม

อาจจะได้ไปเรียนคอมบ้างถ้ามีเพื่อนๆช่วยยกเก้าอี้ที่เจมส์นั่งลงไปจำได้ว่ามีวันนึงเจมส์ตกเก้าอี้ตอนเพื่อนพาลงไปตกใจกันทั้งสายชั้นแทบจะวิ่งตาถลนออกมาดูกัน

ดีอย่างที่เจมส์จะได้อยู่ห้อง1ตลอดเพราะห้อง1จะเป็นห้องที่ติดบันไดพ่อของเจมส์จะไม่เหนื่อยมาก

แต่ชั้นยิ่งชั้นยิ่งสูงพ่อเจมส์ยิ่งเดินเยอะขึ้นและเจมส์ก็ตัวโตขึ้นด้วย

เคยคุยกับเจมส์ครั้งนึงอู้เรียนพละแล้วมาหลบที่ห้อง

ถ้าจำไม่ผิดน่าจะป.4

ถามเจมส์ว่าถ้าเดินได้อยากทำอะไร

เจมส์บอกว่าอยากวิ่ง อยากเตะบอล

พอจบออกมากก็ไม่รู้ว่าเจมส์ไปต่อที่ไหน

นับถือพ่อเขาจริงๆที่พยายามให้ลูกเรียนให้ลูกมีเพื่อนมีสังคมใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดาถึงจะไม่เต็ม100ก็ตาม

ไม่ได้มีคำคมหรืออะไร หรือสอนชีวิตใคร ชีวิตตัวเองยังจะไม่รอดเลย
แค่อยากเล่าให้ฟัง

คิดถึงขึ้นมา อยากให้เจมส์รู้ว่ายังมีเพื่อนจำเจมส์ได้และคิดถึงเจมส์อยู่



Create Date : 13 ตุลาคม 2558
Last Update : 13 ตุลาคม 2558 16:37:48 น.
Counter : 267 Pageviews.

0 comments
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

สมาชิกหมายเลข 2401397
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]