จดหมายของเรา ฉบับที่สิบสอง





บนท้องฟ้า ปุยเมฆลอยช้าๆผ่านไป พวกมันเดินทางมาด้วยกัน
เป็นขบวนไม่รู้จบ

เด็กหนุ่มคนหนึ่งชี้ชวนให้ฉันดูเมฆ เขาบอกว่าเมฆแต่ละก้อนนั้น
ซ่อนจินตนาการของเราแต่ละคนไว้

ก้อนเมฆขาวนุ่มนวลแปรเปลี่ยนเป็นภูเขา เป็นบ้าน เป็นหมอนหนุน
เป็นกระต่ายขาว เป็นเด็กน้อย เป็นผู้คนที่จากเราไป เป็นความฝันในวัยเยาว์
เป็นความหวังที่ใฝ่หา เป็นความสุขใจในปัจจุบัน

ดื่มด่ำในจินตนาการ ก้อนเมฆลอยอยู่บนฟ้า...

แต่ความฝันนั้น ได้โบยบินลงมา นั่งแอบอิง กระซิบกระซาบอยู่กับฉัน....



Create Date : 16 มิถุนายน 2553
Last Update : 16 มิถุนายน 2553 22:40:06 น.
Counter : 402 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

โมมูห์
Location :
สมุทรปราการ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



All contents © copyright 2013
All Blog