안녕하세요?...저는 "뿌"라고 합니다. 처음 뵙겠습니다. ...ฉันอยากจะบิน...บินไปให้ถึงดวงจันทร์...เธอบอกกับฉันว่ามีกระต่ายหลายตัว...
Group Blog
 
All blogs
 

ได้อะไรจากการบวช(เอาของเขามาเล่าต่อ)

เอามาจากไฮไฟของรุ่นพี่(แอบมา เหอะๆๆ)...

ชอบค่ะ เลยอยากมาให้ทุกคนอ่านกัน

credit : พี่ตริ้นนนน...ขอบคุณมากนะคะ(ยังไม่ได้ขอเลย ฮ่าๆๆ)

...........................................................................................

ช่วง ที่ไม่ได้เจอกันเนี่ยผมก็ไม่ได้ไปทำอะไรไร้สาระที่ไหนนะครับ ก็มีไปบวชบ้างอะไรบ้าง (ทำเป็นเรื่องเล็กน้อย) ใช่แล้วผมเห็นเป็นเรื่องเล็กน้อยในขณะที่หลายๆ คนเห็นเป็นเรื่องใหญ่ บวชน่ะเสร็จที่พระนะครับ ไม่ได้เสร็จที่โต๊ะจีนหรือว่าวงดนตรี (ซึ่งเดี๋ยวนี้วันบวชโดยมากต้องตามใจสองอย่างนี้ เหละอุปัชชาย์เอาไว้บอกที หลังสุด(กูละปวดหัวแทนสมภาร)) เมื่อเห็นดังนี้ผมก็เลยไม่ได้บอกกล่าวแก่ใครทั้งสิ้น เอาเป็นว่าไหนๆ ก็ป่านนี้แล้วให้อภัยผมด้วยเถิด............. สา...ธุ....

ก็มีคน ถามอยู่เรื่อยๆ นะว่าบวชเป็นไงบ้าง ดีมั้ย(บวชไม่ดีก็ไม่ต้องทำอย่างอื่นแล้วไอฟายเอ๊ย) สนุกมั้ย? (เอ่อ...วัดนะไม่ใช่สวนสยาม ไอสาดถามมาได้) ได้อะไรบ้าง.... อืม--- อันนี้น่าคิด แล้วไอคนถามเนี่ย(มึง)ต้องการอะไรล่ะ มันเยอะนะไอแสด บุญ ก็ได้ บาปก็ได้มาไม่แพ้กัน (ถ้าสองอย่างนี้มีจริงอ่ะนะ) แต่ที่อยากเล่ามีอยู่สองคติ(ภาษาพระน่ะ เผื่อเท่ห์) คือทางโลกและทางโลกมากๆ เคป่ะ? พร้อมฟังยัง?

ทางโลก.......... แน่นอนในวัดผมไม่ได้อยู่คนเดียว ยังมีพระร่วมวัดอื่นๆ อีก--- แน่ยิ่งกว่าแน่พระเหล่านั้นเป็นปถุชน(ยังไม่มีใครสำเร็จมรรคผลอะไรทั้งนั้น แหละ) แล้วมันสำคัญยังไง นั่นสิ.... ยังล่ะ ก็แค่จะเล่าว่าการศึกษาเป็นสิ่งสำคัญ เป็นปัญหาที่รัฐบาลควรปฏิรูป(งง ใหญ่เลยคราวนี้) คือ...ในขณะที่ผมบวชอยู่ที่วัดนั้นไม่มีใครเรียนเกิน ม.6 มากหน่อยก็ ปวส. ปี 3 (มันเรียนเกินน่ะ แต่จริงๆแล้วส่วนใหญ่ไม่เกิน ม. 3) กลายเป็นว่าผมคุยกับใครก็ไม่รู้เรื่องต้องฟังอย่างเดียว พูดไปมันไม่เข้าใจ ไม่ก็ไม่อยากไปพูดแก้ที่พวกเขาพูดอะไรออกมาผิดๆ เช่น ในวงน้ำชาวันหนึ่ง พูดถึงประวัติศาสตร์กัน มีคนเอ่ยขึ้นมาว่า "พระเจ้าตากเป็นคนยิงปืนข้ามแม่น้ำสะโตงไปโดนบุเรงนอง ตาย" --* ถ้าเป็นคุณได้ยินดังนี้คุณจะทำตัวยังไง(มันเล่นเอาสามยุคมาบวกกันเลย) นี่แค่ตัวอย่าง จริงๆแล้วยังมีอีกหลายเรื่อง และความหนักหน่วงไม่ได้แพ้กันเลยทีเดียว แต่ก็ดีนะบางทีเรื่องที่เราไม่รู้(แต่จริงๆก็ไม่จำเป็นหรอก เรื่งแว้น อะไรเทือกนี้) ก็พลอยได้ฟังไปด้วย สรุปแล้วก็คือทางโลกนี่ก็สนุกดี เจอสังคมแปลกๆ แต่ก็ปกติเพราะมันมีอยู่จริงเป็นปกติ แล้วก็ได้รู้ว่า เกเร กับ เลว ไม่เหมือนกัน แต่จะต่างกันอย่างไร ผมให้เป็นการบ้านกับทุกคนละกัน(ไม่อยากโม้ ผมเพิ่งจะมารู้ตัวมาอยากเป็นครูก็ตอนปีสี่เนี่ยแหละ อยากหม้อเด็ก เอ๊ย ให้การบ้านเด็ก ยังไงก็ขอแอบให้การบ้านในนี้ไปก่อนละกัน)

ทางโลกมากๆ .......(บางคนคงสงสัยว่า....มันเป็นยังไงวะไอ้ทางโลกมากๆเนี่ย) คือ... ผมแก้เก้อไปอย่างนั้นแหละ ไม่มีหรอก อิอิ ก็แค่อยากเล่าว่าหลังจากอ่านตำราหลายๆเล่ม (แน่นอนตำราไม่ได้ทำให้เห็นของจริง) เกี่ยวกับเรื่องนิพพาน ทำให้ผมมองว่าผู้ที่ไปถึงนิพพานคือ นีโอ แห่ง เมททริกซ์ ซึ่งผมเชื่อว่าผมคิดไม่ผิด เพียงแต่สภาพการรับรู้อาจผิดกัน(แน่นอนไม่มีการชักปลั๊กออกจากหัว)แต่รูปแบบ ไม่น่าต่างกัน(มองเห็นโลกและทุกสิ่งเป็นสิ่งสมมุติ ไม่มีตัวตน) เพราะว่าผู้ที่นิพพานคือผู้ที่อยู่เหนือกาลเวลา ไม่อ้างอิงกับแสง การหยุดจิตไว้กับสังขารได้ ทำให้เกิดสิ่งเหล่านี้ขึ้นเพราะว่าอย่างที่รู้ๆ กัน จิตเดินทางได้เร็วมาก แต่หลังจากออกจากโลกสมมุตินี้ไปแล้ว ก็เป็นเรื่องเกินที่จะใช้สมองคิดได้และ ก็ไม่ได้มีตำราเขียนไว้เพราะเป็นเรื่องที่ต้องเจอเอาเอง (ว่างๆ ไปเจอกันนะ (ทำเหมือนง่ายนะไอ้บ้า)) นี่แหละที่อยากเล่า อันที่จริงกับคำถามที่ว่าบวชแล้วได้อะไรผมอยากตอบอันนี้มากที่สุด เพราะเชื่อว่า ใครที่เคยดู เมททริกซ์จะต้องเข้าใจ (ย่อหน้านี้ดูหลักการไปเยอะเลยเนอะ)

สุดท้ายแล้วก็เห็นด้วยกับคำที่ว่าบวชมากก็บาปมาก (ก็เลย...อย่าอยู่เลย)

....................................................................................................





 

Create Date : 22 สิงหาคม 2552    
Last Update : 22 สิงหาคม 2552 16:56:42 น.
Counter : 215 Pageviews.  

(ครั้งที่2ของฉัน)นี่มันวันบ้าอะไรเนี่ย...What a Day!!

....วันนี้มีพรีเซนต์หน้าห้องที่อาจารย์โจสั่งไว้ตั้งแต่คาบโน้นนนนนนนน...แต่ละคนก็พรีเซนต์ประเทศที่ตัวเองจับฉลากได้เรียงตาม A-Z และวันนี้ถึงคิวเราแล้ว..."ประเทศโมรอคโค"...แมร่งงงง เอาแล้วไง โจแผลงฤทธิ์อีกแล้ว เอาประเทศอะไรมาจับฉลากเนี่ยยยย...มันอยู่ส่วนไหนของโลกยังไม่รู้ ...เอาวะ ยังดีกว่า ฮอนดูรัส ไซปรัส ลิทัวเนีย ฯลฯ อีกอย่างนะ พวกประเทศที่เรารู้จักทั้งหลาย อย่างจีน เกาหลี ญี่ปุ่น อเมริกา อังกฤษ ฝรั่งเศส เยอรมัน ฯลฯ พวกนี้ก็ไม่มีใครได้อยู่แล้ว เพราะไม่มีในฉลากที่จับ...อ่านะอาจารย์โจซะอย่าง เรื่องยากๆจะพลาดได้ไง เหอะๆๆ

ถึงแม้จะมีคิวพรีเซนต์วันนี้แล้ว แต่...ก็ยังยังไม่เสร็จ เพราะตั้งแต่วันศุกร์ที่ผ่านมาก็ยังนั่งๆนอนๆ เสาร์ก็ยังชิวอยู่ งานยังไม่เสร็จ เพาเวอร์พอยต์ยังไม่ถึงสิบสไลด์(เอ๊ะ...เด็กคนนี้นิ) พอเมื่อวานก็พยายามทำสุดตรีน ห้าโมงเย็นก็ยังไม่เสร็จ ทั้งสคริปท์ ทั้งสไลด์ เพิ่งแนะนำโมรอคโคได้แค่ครึ่งประเทศเองง่ะ แต่ก็ยังมิวาย ยังไปออกกำลังกายตอนเย็นอีก(อันนี้ขาดไม่ได้...อ้วนเกินทนแล้ว) กะว่าคืนนี้กรูเสร็จแน่ สคริปต์ก็ช่างแมร่งไปเลย อ่านๆไปไม่ต้องจำ ยังไงก็ดูได้(บ้าง)อยู่แล้ว เดี๋ยวมาท่องๆเอาตอนเช้าแล้วกัน แต่แผนที่วางไว้กลับไม่เป็นเช่นนั้น แต่มารผจญเยอะมากกกกกกกก...ต่อไปนี้คือเหตุการณ์เมื่อวาน(วันอาทิตย์)อันแสนวุ่นวาย

หกโมงปุ๊บก็ออกไปวิ่ง...วิ่งๆๆๆๆ วิ่งไปได้รอบใหญ่เหงื่อกำลังผุด เครื่องกำลังร้อน มารก็มาผจญปั๊บ...เพื่อนสนิทคณะวิดวะตะโกนใส่หน้าทันที
"เฮ้ย...หยุดวิ่งเลยเมิง...หยุดๆๆๆ...ไปเดินนัดกะกรูเลย...ไปเลยๆ"
"เฮ้ย...เพิ่งมาวิ่งเองง่ะ กรูไม่ว่างด้วย งานกรูยังไม่เสร็จเลย"
"เมิงไม่ต้องเลยนะ คราวนนั้นกรูยังไปเป็นเพื่อนเมิงเลยนะ(คราวไหนฟระ?)
...ตอนฝนตกไง(อิพวกนี้ ฝนตกยังจะไปเดินตลาดนัด)..กรูยังไปเป็นเพื่อนเมิงเลยนะ(น้านนนน ทวงบุญคุณซะด้วย)
ไม่รู้แหละ คราวนี้เมิงไปเป็นเพื่อนกรูบ้างเลย...ไปเลยนะเมิง หยุดวิ่งเดี๋ยวนี้เลย"...แง้ หนูโดนเพื่อนข่มขื่นใจ
...ในที่สุดก็ไป. เดินนัดอย่างสบายใจ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น(ทำได้ไงเนี่ย) แถมจองรองเท้าไว้คู่หนึ่งอีกต่างหาก(ไม่ได้เอาตังค์ไป ก็ยังหาทางเสียตังค์จนได้)

...สองทุ่มเกือบครึ่ง กำลังกินตับ เอ้ย...กำลังจะกลับ เพื่อนโรงเรียนก็โทรมา...
"เฮ้ย...โทรศัพท์มาว่ะ...ไอ้แตง...เแม่ง มันต้องโทรมาชวนแน่เลย...วันเิกิดไอ้ช่อน...วันเกิดกุ้งด้วย กรูอยากกลับไปอ่านหนังสือนะ แต่ก็รู้สึกผิดว่ะ(กรูก็อยากกลับไปทำงานเหมือนกัน)"เมิงไปมั้ยหล่ะ ถ้าเมิงไม่ไปกรูก็ไม่ไป"...อ้าวววว ทำให้กรูรู้สึกแย่อีกละ
"กรูมีงาน จะพรีเซนต์พรุ่งนี้แล้วยังไม่เสร็จเลย(ปล่อยกรูไปเต๊อะ)"
"ไม่เอาอ่ะ ถ้าเมิงไม่ไปกรูก็ไม่ไป"...อ้าว ยืนยันคำเดิม สร้างความรู้สึกผิดให้กรูขึ้นไปอีก
"งั้น...นัดเจอเพื่อนแล้วเอาของขวัญให้เอาป่ะ"

...โทรไปหาอิแตง(ผู้ชายนะ หน้าเหี้ยมมาก...ชื่อแตง)
amdekd "ฮัลโหล แตง...เฮ้ยอยู่ไหนวะ..อ้าว(ไม่ใช่แตง) แล้วนั้นใครอ่ะ? แม็ก...แม็กไหน??...(นึกๆๆ)อ๋อ...อิแม็ก อ๊ายยยยย...เมิงมาด้วยหรอ กรี๊ดๆๆ"...นังแม็ก...(ตุ๊ดหล่อแรด)ที่ไม่ได้เจอกันนาน อยากเจอเพื่อนนนน
Max "เอ่อ...กรูเอง...เด๋วไปกินข้าวก่อน"...กินข้าวก่อนไปผับ เรียกว่าแปลกได้มั้ยคะ?
amdekd "แล้วจะไปกันกี่โมงหล่ะ?...ที่ไหน?"
Max "ไม่รู้ว่ากี่โมง รอพวกมัน(เพื่อนๆผู้ชาย)อาบน้ำอยู่...แล้วเมิงจะมามั้ยเนี่ย?"
amdekd "อยากไปนะ แต่กรูงานเยอะอ่ะ"...ที่จริงแล้วไม่เยอะนะ แต่ไม่เสร็จ
Max "เฮอะ(เอ๊ะอินี่ ถอนหายใจใส่กรู)..."
amdekd "ทำไม...งานกรูเยอะ ไม่ใช่ว่ากรูไม่อยากไปนิ...แล้วไปที่ไหนอ่ะ?"
Max "เมิงไม่ไปแล้วเมิงถามทำไม ห๊า?"...อ้าว เจอกระเทยกวนตีนแล้วไง
amdekd "เอ๊ะ?...ก็จะเอาของไปให้เพื่อน...วันเกิดอ่ะ...ตกลงไปไหนกัน?"
Max "ทองหล่อ"...กรี๊ดดดด อิช่อนแม่งลงทุนว่ะ(ชอบเรียกเพื่อนผู้ชายว่า อี...) พาเพื่อนไปเลี้ยงที่ผับเลย(ที่เพิ่งเปิดใหม่และดูไฮโซนิดๆ)
Max "เอ่อ...แล้วอ้อมหล่ะ จะมามั้ยเนี่ย?"
amdekd "(สะกิด)...ไปมั้ยอ่ะ?"
Aom "เมิงไม่ไปกรูก็ไม่ไป"...ยังยืนยัน
Max "เฮอะ...ไหนให้มันมาคุยซิ...เรียกมันมา เรียกม๊าาาาา"
amdekd "(สะกิดอีก)...เฮ้ยๆ อิแม็กจะคุยด้วย"
Aom "ไม่เอาอ่ะ กรูไม่คุย"....อ้าววววว โยนขี้ให้กรูแล้วไง
amdekd "อ้อม...เข้าห้องน้ำ"...แก้ตัวขุ่นๆเลยกรู
Max "ไม่ต้องเลยนะเมิง กรูได้ยินเสียงมันอยู่เลยนะ เอามันมาคุยเซ่..."...แง้...ก็มันไม่คุยอ่าาา
Aom "ไม่เอ้ากรูไม่คุย...ถ้าเมิงไม่ไปกรูก็ไม่ไปหรอก กรูจะกลับหอแล้ว"...ติดที่กรูคนเดียวใช่มั้ยยย
Max "เฮอะ!!!".....กดดันกรูกันเข้าไป
amdekd "งั้น...เมิงออกมาเมื่อไหร่มารับพวกกรูด้วย เด๋วไปเจอแป๊บนึง"
Max "เมิงมาแล้วเมิงจะกลับเลยหรอ...ฮึ!!"...เอ๊ะ อินิ เฮอะๆ ฮึๆอยู่ได้
amdekd "เด๋วโทรมานะเฟ้ย...(ตู๊ดๆๆๆ)"...อิแม็กวางสายไปแระ
....น่านนนนงาย มีครั้งที่หนึ่ง แล้วมันก็ต้องมีครั้งที่สอง...ไปผับอีกแล้วครับทั่นนนนน และด้วยความเร่งรีบ เลยต้องใช้วิชามารในการปั่น - "ปั่น"จักรยานกลับหอ เพื่อกลับมา"ปั่น"การบ้านให้เสร็จ...แต่ก็ไม่เสร็จ เหลืออีกนิดนึง(เหมือนอึคาก้น) ตอนเพื่อนมารับยังแอบเอาสคริปต์ส่วนที่เสร็จแล้วไปท่องที่ผับ(มาทำไรเนี่ย เมิงกลับห้องป๊ายยย)...ก็เพราะพวกเมิงงายยย กรูยอม กรูย๊อมมมมมมมมม

...ในที่สุดก็ไม่ได้อยู่แค่แป๊บ แต่ตียาวถึงเที่ยงคืน...เราก็บอกเพื่อนขอกลับก่อน ให้ไปส่งที...แต่เพื่อน...ยังคงเป็นมาร คอยฉุดรั้งกรูลงสู่ "นรก"...อิแม็กนี่ตัวดีเลย
"โอ้ยยย...กลับทำไม ไม่ต้องกลับ...ไม่มีใครไปส่งนะ"
"เฮ้ย งานกรูไม่เสร็จ"
"พรุ่งนี้เมิงก็โดดไง"...ง่ายดิเน๊าะ
"แม็ก...(หน้าเครียดสุดชีวิต)เมิงเพื่อนกรูป่ะเนี่ย?"...ชวนเพื่อนเสียการเรียน เดี๊ยะ...โดน
"(ทำหน้าตุ๊ดรู้สึกผิด)...เฮอะ!!!"...แล้วก็กลับมาที่ห้องเพื่อน เอางานมาปั่นต่อ...จนถึงตี่สามสี่สิบ...เพื่อนที่กลับมาทีหลังหลับไปหมดแล้ว
...ตอนเช้าก็แหกขี้ตาตื่นตอนเจ็ดโมงกลับมาหอตัวเอง อาบน้ำ แต่งตัว เอางานไปปริ้นต์ ถึงห้องเรียนคนแรก เปิดคอม เตรียมพรีเซนต์...สักพัก เพื่อนก็เข้ามาอีกสามสี่คน มาเตรียมตัวเช่นกัน...ตื่นเต้นเป็นบ้า หน้าก็โคตรโทรมเรย
สักพักอาจารย์ก็เข้ามา...แต่ไม่ใช่โจ...เกิดอะไรขึ้น???

...แล้วอาจารย์ก็เขียนบนกระดานด้วยลายมืออันสวยงามว่า...

"Ajarn Joe's class in this morning is canceled"
(Monday)

....What?"""
แล้วที่กรูแหกขี้ตาทำมาทั้งหมด...ที่อุตส่าห์กลับก่อนเพื่อน...เพื่อ?...(ทีหลังก็อย่าเถลไถลสิเจ๊ จะได้มีเวลาไปดึ่งดึ๋งกะเพื่อนได้)

...อาจารย์โจผู้แสนน่ารัก...แผลงฤทธิ์ใส่กรูอีกแล้ว...กลับไปนอนดีก่า จาเป็นลม คร่อก




 

Create Date : 17 สิงหาคม 2552    
Last Update : 18 สิงหาคม 2552 18:07:58 น.
Counter : 168 Pageviews.  

ครั้งแรกของฉัน...In My First Time

ครั้งแรกของเรา...เกิดขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัว

...ช่างเป็นคืนที่แสนสั้นจริงๆ...

แล้วมันก็ผ่านพ้นไป...ตื่นมาก็เช้า ไม่สิ...สายต่างหากหล่ะ

เป็นคืนที่อึดอัด และคับแคบ...น่ากลัวนิดหน่อย...ก็มันไม่เคยนินา

ไม่ค่อยเต็มที่เท่าไหร่เลยนะครั้งแรกเนี่ย

แต่ทำไมเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวไปหมดอย่างนี้เนี่ย...เมื่อคืนแทบไม่ได้ขยับตัวเลยนะ

เอาไว้คราวหน้าจะเอาให้สุดๆไปเลย...วันนี้ยังรู้สึกเพลียๆ

แล้วมันก็ดึกแล้วด้วย...จะทำอะไรไม่บอกกันก่อนเลย เฮ้อ...

พรุ่งนี้ก็วันแม่ซะด้วย...ป่านนี้แม่คงหลับไปแล้ว

รู้สึกผิดนิดหน่อยนะเนี่ย...

ไม่สิ...จะรู้สึกผิดไปทำไมกัน ไม่ได้ไปทำอะไรผิดซะหน่อย

ใครๆเขาก็ทำกัน...เราแค่อายุยังน้อยไปแค่นั้นเอง

เมื่อคืนยังหวั่นๆอยู่เลย...ถ้าเป็นเรื่องขึ้นมา...

แล้วแม่กับป๊ารู้เขาละก็...โอ๊ย ไม่อยากจะคิด...

เพื่อนก็ถามว่าบอกพ่อรึยัง...

จะบ้าหรอ ใครจะไปบอก...ขืนบอกไปก็ตายสถานเดียวน่ะสิ

...ไปนอนต่อดีกว่า

เที่ยวผับมาดึก...ง่วงจริงๆ

ปล.เสียไปตั้งสามร้อย อาหารไม่ได้กินสักนิด เหล้าก็ไม่ได้กินสักแอะ...

ทั้งตัวมีแต่กลิ่นบุหรี่ ก่อนไปก็เพิ่งออกกำลังกายเสร็จ

เพื่อนก็เร่งอยู่ได้ ปุ๊บปั๊บก็ชวน...น้ำท่าไม่ทันอาบไปทั้งอย่างนั้น

อายุก็ไม่ถึงกันอยู่สองคน...บังคับกรูไปอีก

โดนจับนี่พวกเมิงจะช่วยกรูมั้ยเนี่ย

...เต้นคอนเสิร์ตที่มอมันกว่าในผับอีก




 

Create Date : 12 สิงหาคม 2552    
Last Update : 25 กุมภาพันธ์ 2555 15:22:35 น.
Counter : 196 Pageviews.  

ความสุข...คืออะไร?

ความสุข...คืออะไร?

...นั่นน่ะสิ มันคืออะไรนะ?...แล้วจะอยากรู้ไปทำไมเนี่ย???

เรื่องของเรื่องก็คือว่า วิชา Writing ของ อาจารย์ Joe...อาจารย์ฝรั่งที่ดีที่สุดในโลก(สำหรับเราอ่ะนะ...สอนwriting แต่เหมือนได้เรียน Speaking, Listening, Linguistic, และ Analyzing...โครตคุ้มอ่ะ) แกให้หัวข้อเขียน Essay มา 3 อย่าง คือ Friendship, Movie, and Happiness...

- Friendship เพื่อนคงเลือกเขียนกันเยอะ มันดูเป็นอะไรที่ได้ยินได้ฟังอยู่ตลอดเวลา ธรรมดาไปเลยไม่เอาหัวข้อนี้(อ่ะน้านน...เก่งตายแหละแกน่ะั มีปัญญาเขียนเรื่องยากๆหรอ)
- Movie หูยยยย...อันนี้คงโคตรเกร่ออ่ะ เรื่องหนัง ใครเขาก็ดูกัน(แต่กรูไม่ค่อยได้ดู) ไม่เอาๆ เขียนไม่ออกแน่ๆ
- Happiness อันนี้น่าสนใจ แค่เห็นคำนี้ก็เกิดความรู้สึกอะไรบางอย่า่งขึ้นมา...สงสัยมันจะเป็นความสุขล่ะมั้ง(บ้าป่ะเนี่ย) เอาหัวข้อนี้แหละ...ความสุขมีเยอะแยะไป มีอะไรให้เขียนเยอะแยะ

...และก็กลับมาเขียนที่หอ เตรียมกระดาษ ดินสอ ยางลบ แล้วก็เขียนหัวข้อว่่า Happiness พอเริ่มลงมือจะเขียน Outline ปุ๊บ...

..............
.........
.....
..
.
เ่อ่อ...ความสุข...ความสุข...ความสุข...ยังไงวะ?...จะเขียนว่าไงหล่ะ เขียนไม่ออกง่าาาาา
.....จากความสุขที่มีในตอนแรก เพราะคิดว่ากรูเขียนได้ กลับกลายเป็นความทุกข์อย่างหาที่สุดไม่ได้

ก็เกิดความคิดในใจขึ้นมาว่า...เฮ้ย ที่ผ่านมาที่คิดว่ารู้จักความสุขมาตลอดนี่มันไม่ใช่เลยใช่มั้ย? กรูไม่รู้จักความสุขอ่ะ? บ้าไปแล้ว...แล้วทุกครั้งที่เราบอกว่าเรามีความสุขหล่ะ หมายความว่าไงหล่ะ...เราพูดออกไปทั้งๆที่อธิบายไม่ได้ว่ามันคืออะไร พูดทั้งๆที่ไม่รู้จักเนี่ยนะ?...ตกใจตัวเองว่ะ
ทั้งๆที่คิดว่าเข้าใจ ทั้งๆที่คิดว่าเราถ่ายทอดมันออกมาได้...แต่พอลงมือจะทำ มันไม่มีอะไรอยู่ในหัวเลยอ่ะ หัวข้ออื่นมันยังคิดออกนะ แต่หัวข้อนี่...ไม่รู้สิ เห็นแล้วมันอยากเขียนนะ แต่ทำไม่ไ้ด้อ่ะ เราบอกใครไม่ได้ ถามตัวเองยังตอบตัวเองไม่ได้เลย...แต่เราก็ชอบใช้คำว่าความสุขมาตลอด

ในที่สุด หลังจากที่พึ่งพาสมองของตัวเองไม่ได้แล้วก็เลยต้องถาม กู...เกิ้ล(ใช้มันตลอด...มันจะรำคาญเราบ้างมั้ยนะ?)
แล้วก็เหมือนเคย...ได้ผลลัพธ์ออกมาเป็นแสนเป็นล้าน(ไม่รู้แอบใส่หน้าเปล่ารึเปล่า แบบว่าจะได้ดูเยอะๆ) เค้าว่ากันว่า ความสุขคือ...

- สิ่งที่คุณรู้สึก โดยปราศจากความรู้สึกสงสัย, กลุ้มอกกลุ้มใจ, กลียดชัง, เป็นห่วง, ไม่สบอารมณ์, เบื่อ, ความเศร้าโศก, ความอับอาย, ความขัดเคือง, กระวนกระวาย, รำคาญ, โกรธ, อารมณ์เสีย, เสียใจ, อิจฉา, ริษยา ฯลฯ ก็ความรู้สึกไม่ดีทั้งหลายแหล่นั่นแหละ...เมื่อใดที่คุณไม่มีความรู้สึกเหล่านี้ เค้าบอกว่า คุณมีความสุข
- สิ่งที่ทำแล้วไม่ทุกข์ใจ
- สิ่งที่ทำแล้วชีวิตไม่ลำบาก
ฯลฯ

สำหรับเราหรอ...ไม่รู้อ่ะ อืม เราว่า มันอาจเป็นช่วงเวลาที่ความทุกข์มันไม่ออกฤทธิ์ล่ะมั้ง สุดท้ายแล้วชีวิตเราก็ต้องกลับไปหาความทุกข์ ความเศร้า ความ...อื่นๆ อยู่ดีนั่นแหละ เราก็เลยเป็นคนแบบที่ว่า ชอบทำอะไรตามใจตัวเอง อยากทำอะไรก็ทำ แบบว่ากลัวตายก่อนที่จะได้ทำอ่ะ เพื่อนชวนไปไหนก็ไป คอนเสิร์ตที่ไหนมีก็ไป แบบว่าร่วมกิจกรรมหา'ลัยตลอดเวลา แต่ก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเองเหมือนกันนะ แบบว่า ขอสุขกะทุกข์ให้มันเท่าๆกันน่ะ รักษาระดับเกรดให้อยู่ที่ 3.2 ขึ้นไป...โอเคแล้วหล่ะ
แต่เพื่อนบางคนมันจะแบบว่า...เครียดอ่ะ กดดัน เอาความคาดหวังของคนอื่นมาคิดๆๆ...แล้วก็ร้องไห้ สงสารเพื่อนอ่ะ เกรดดีๆอ่ะใครก็อยากได้ ตอนได้มันก็มีความสุขอยู่หรอก แต่กว่าจะได้อ่ะดิ ทนได้ก็ดี ถ้าทนไม่ได้หล่ะ...มันแย่นะ
บางคนก็อยากได้นู่นอยากได้นี่ คิดว่า...ถ้ากรูมีแล้ว กรูจะมีความสุข แต่มันไม่ใช่แค่นั้นน่ะสิ มันเหมือนขึ้นบันไดไปภูกระดึง ต้องก้าวไปเรื่อยๆ มีไอ้นั่นแล้วก็ต้องมีไอ้นี่ แล้วก็ต้องมีไอ้นู่น ไม่สิ้นสุด...ตัวอย่างก็คนใกล้ๆตัว พ่อเราเองแหละ
พ่อชอบซื้ออ่ะ...ไม่สิ สร้างหนี้มากกว่า จะมีนู่นมีนี่ เห็นคนอื่นเข้ามีแล้วอยากมีบาง ลงทุนอะไรบ้าๆบอๆ แบบว่าเด๋วจะทำนี่ ก็ไปกู้เงินมา แล้วก็ทำนู่นต่อ แล้วก็ไอ้นี่ เหมือนทำเพื่อให้ตัวเองมีความสุข แต่เราดูไม่ออกว่าเมื่อไหร่พ่อจะหยุด แล้วก็บอกกับตัวเองได้ว่า "เสร็จแล้ว...ตอนนี้มีความสุข" เพราะพ่อไม่หยุดอ่ะ แล้วก็อ้างลูก อ้างเมีย...ที่จริงไม่มีใครอยากได้เลยนะ ทุกคนในบ้านเครียดหมด เว้นพ่อ แล้วก็พูดไรไม่ได้เลยนะ พูดทีทะเลาะกันใหญ่โต...เราไม่อยากกลับบ้านอ่ะ ไม่อยากเจอหน้าพ่อ ไม่อยากคุยอ่ะ
...รู้มั้ยพอเขียนเรียงความเสร็จ เราได้ข้อสรุปของความสุขว่าอะไร...ความสุขของเราคือ ตอนไหนก็ตามที่เราลืมเรื่องพวกนี้ไปน่ะสิ

แล้วคุณหล่ะ?...ความสุขของคุณคือ?




 

Create Date : 22 กรกฎาคม 2552    
Last Update : 23 กรกฎาคม 2552 18:31:14 น.
Counter : 286 Pageviews.  


amdekd
Location :
กาญจนบุรี Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




한국말을 잘하고 싶은데 누구든지 저에게 가르쳐 주세요.

...เม้นต์ให้กันบ้าง อะไรบ้างก็ดีนะ เพิ่งเคยเขียนบล๊อค ไม่รู้ว่าเป็นไงบ้าง แนะนำด้วยนะคะ...^^
Friends' blogs
[Add amdekd's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.