แนะนำนิยายน่าสนใจ : พลอยสีคราม "มีอะไรก็พูดมา พี่มีธุระต่อ" น้ำเสียงนั้นเรียบเฉยชาจนกิรณารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงคนรู้จักคนหนึ่ง ไม่สิ...บางทีถ้าเป็นลูกค้า เขาอาจใช้น้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่านี้ด้วยซ้ำ กิรณาเม้มปากแน่น มือเย็นไปหมดทั้งที่แอร์ในห้องไม่ได้หนาวขนาดนั้น ระหว่างขับรถมาที่นี่ เธอคิดบทสนทนานับครั้งไม่ถ้วน คิดว่าจะเริ่มยังไง ถามอะไรบ้างถึงจะไม่เผลอร้องไห้ แล้วก็ไม่เผลอพูดอะไรน่าอายออกไป แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับว่างเปล่า สมองเหมือนถูกกวาดจนโล่งเหลือเพียงความแน่นอึดอัดอยู่ในอกจนแทบพูดไม่ออก "พลอยแค่อยากรู้เหตุผล" "เหตุผลอะไรอีก?" "ก็เรื่องของเรา" เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึก พยายามกดความสั่นไหวที่กำลังไต่ขึ้นมาถึงลำคอ "พลอยแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้" ความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ปรมินทร์มองหน้าหญิงสาวที่ยืนจ้องเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง แล้วเขาก็ต้องเขาถอนหายใจแรงๆ เมื่อรู้สึกว่าตัวเองต้องย้อนกลับมาคุยเรื่องเดิมอีกครั้งทั้งที่มันจบไปแล้ว "ถ้าจะมาถามเรื่องนี้ก็กลับไปเถอะ" คนตัวโตส่ายหน้าไปมา "พี่ว่าเราคุยกันจบตั้งแต่วันนั้นแล้วนะพลอย" กิรณานิ่งไปพักหนึ่งกับสิ่งที่ได้รับกลับมา ความรำคาญใจของปรมินทร์ฉายชัดออกมาทุกรูปแบบ ไม่มีจะเป็นท่าทีหรือแววตา แม้แต่น้ำเสียงก็ห้วนกระด้างจนไม่น่าฟัง "สำหรับพี่คราม มันอาจจะจบแล้ว" เธอพยายามประคองน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือมากเกินไป ทั้งที่ตอนนี้มันกำลังตีบตันเหมือนมีก้อนบางอย่างแล่นขึ้นมาจุกอยู่กลางลำคอ "แต่สำหรับพลอย...มันยังไม่จบ" ก่อนหน้านี้ทุกอย่างยังดูปกติดี จนกระทั่งเขาเริ่มหายหน้าหายตา เริ่มรับสายน้อยลง ตอบข้อความช้าลง พอเธอไปหาเขาที่คอนโดฯ สิ่งที่ได้กลับมาก็คือคำพูดที่เหมือนมีดบาดลงมาทีเดียวจนหายใจแทบไม่ออก อ้อ...จะใช้คำว่าเลิกก็คงไม่ได้ เพราะเขาบอกว่าเราไม่เคยคบกันตั้งแต่แรก "พลอยไม่เข้าใจว่าตัวเองทำอะไรผิด" น้ำเสียงที่เอ่ยออกไปนั้นแผ่วลงกว่าเดิม วินาทีต่อมาหญิงสาวถึงเงยหน้าสบตาชายหนุ่ม "หรือพลอยทำอะไรให้พี่ครามต้องลำบากใจ" ปรมินทร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ความอึดอัดในห้องเริ่มแผ่กว้างขึ้นเรื่อยๆ ที่จริงแล้วเขาอยากตัดบทสนทนานี้ให้จบลงตรงนี้เร็วที่สุด "มันไม่ใช่เรื่องว่าใครผิด" "แล้วมันคืออะไร" "ก็แค่..." เขาหยุดคิดไปเสี้ยววินาที "พลอยไม่ได้ทำให้พี่รู้สึกว่าอยากไปต่อกับเรื่องของเรา" ประโยคนั้นทำให้หัวใจของกิรณาวูบโหวงราวกับโดนฝ่ามือใหญ่ของเขา ผลักลงไปในเหวลึกจนปีนป่ายกลับขึ้นมาไม่ได้ มันไม่ใช่ถ้อยคำรุนแรง ไม่ได้มีคำดูถูกและไม่มีถ้อยคำหยาบคาย แต่กลับเจ็บปวดเสียจนเธอถึงกับซวนเซ จนต้องใช้มือยันกับขอบโต๊ะเอาไว้ ประโยคเมื่อครู่ ถ้าแปลมันตรงๆ ก็คงได้ความหมายว่า เขาไม่อยากมีเธออยู่ในชีวิตแล้วแค่นั้นเอง "แค่นั้นเองเหรอ" กิรณาหลุดหัวเราะออกมาสั้นๆ แต่เสียงหัวเราะนั้นกลับเต็มไปด้วยความขมขื่น "อือ" "ที่ผ่านมาพี่คราม...ไม่เคยรักพลอยเลยเหรอ" เธอถามต่อ ทั้งที่รู้ดีว่าไม่ควรทำร้ายหัวใจตัวเองมากไปกว่านี้ "ไม่เคยมีความรู้สึกดีๆ ให้กันเลยเหรอคะ" อาจเพราะความสัมพันธ์ของเราดำเนินมามาหลายปี ถ้าให้นับจริงๆ ก็น่าจะสามปีแล้ว ซึ่งมันไม่ใช่เวลาที่น้อยเลย เพราะแบบนั้นเธอก็เลยเผลอหลงคิดว่า อย่างน้อยเขาก็น่าจะมีใจให้กันบ้างไม่มากก็น้อย "มันก็ต้องเคย" ปรมินทร์ตอบพลางเบนสายตาออกไปทางหน้าต่าง "มีช่วงที่พี่รู้สึกดี มีช่วงที่พี่เผลอคิดว่าเราน่าจะไปกันได้" เพียงเสี้ยววินาทีเดียว หัวใจของกิรณาเหมือนจะมีแรงกลับมาเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง แต่ประโยคถัดมากลับทำให้ทุกอย่างค่อยๆ ดิ่งลงไปจนมองไม่เห็นทางเดิน "แต่ตอนนี้...พี่หมดใจไปแล้วไงพลอย" link : https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NToiODAxNDYiO3M6NzoiYm9va19pZCI7czo2OiI0NjA3NjUiO30   Create Date : 28 กรกฎาคม 2569 Last Update : 28 กรกฎาคม 2569 15:32:27 น. 0 comments Counter : 79 Pageviews.   (โหวต blog นี้)  Share to Facebook Tweet ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก Comment :   *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet