แนะนำนิยายน่าสนใจ : เกิดใหม่ครานี้ข้าจะออกจากจวน ท่ามกลางเกล็ดหิมะที่โปรยปรายปกคลุมไปทั่วเมืองหลวง เซี่ยเยว่ซิน นั่งเหม่อมองประตูจวนตระกูลเฉินที่ถูกประดับด้วยผ้าสีแดงมงคล หัวใจที่เคยอบอุ่นด้วยความหวังกลับเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็งในเหมันต์ฤดู ห้าปี... ที่นางทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายปรนนิบัติพ่อแม่สามีเยี่ยงสาวใช้ ห้าปี... ที่นางเฉือนเนื้อตัวเอง นำเงินสินเดิมที่บิดามอบให้มาจุนเจือครอบครัวที่เห็นแก่ได้ ห้าปี... ที่นางเลี้ยงดูลูกสาวตัวน้อยเพียงลำพัง 8387rcPNz8SRX6pYXgdxCZg3VMLFwtdJB3Z9LeX8Ge2n "ท่านพี่... ท่านกลับมาแล้ว" เสียงของนางสั่นเครือเมื่อเห็นร่างสูงสง่าของเฉินเยี่ยน รองแม่ทัพผู้เกรียงไกรก้าวลงจากหลังม้า แต่ทว่าข้างกายเขากลับมิได้ว่างเปล่า เขากุมมือสตรีโฉมงามผู้หนึ่งไว้แน่น และข้างๆ กันนั้นมีเด็กชายวัยสี่ขวบที่หน้าตาถอดแบบมาจากเขาราวกับพิมพ์เดียวกัน "เยว่ซิน นี่คือ ‘หรงเอ๋อร์’ ฮูหยินเพียงคนเดียวที่ข้ารัก... และนี่คือบุตรชายคนโตของข้า" คำพูดนั้นเหมือนคมดาบที่กรีดลงบนกลางใจ คำหวานที่เขาเคยกระซิบสั่งเสียก่อนไปรบ แท้จริงคือยาพิษที่เคลือบน้ำตาลไว้ล่อลวงบุตรีเสนาบดีเช่นนาง เพื่อใช้เป็นบันไดเหยียบย่ำขึ้นสู่จุดสูงสุด นางเอกมองดูพ่อแม่สามีและน้องสาวสามีที่เคยรับเงินจากนางไปนับพันตำลึง วิ่งเข้าไปโอบกอดสตรีผู้นั้นด้วยท่าทางประจบสอพลอ สายตาที่พวกเขามองมายังนางมีเพียงความสมเพชและรังเกียจ "ในเมื่อเจ้าหมดประโยชน์แล้ว ก็จงไปเสียเถิด" ความเสียใจแปรเปลี่ยนเป็นความสิ้นหวัง นางเอกมองดูใบหน้าไร้เดียงสาของลูกสาวที่ถูกคนในจวนขับไสไล่ส่งราวกับขอทาน นางกอดลูกสาวไว้แนบอกก่อนจะตัดสินใจจบชีวิตลงในกองเพลิงที่แผดเผาเรือนหลังเล็ก... พร้อมคำสาบานสุดท้าย "หากชาติหน้ามีจริง ข้าจะขอทวงคืนทุกหยาดเหงื่อ ทุกตำลึงทอง และทุกลมหายใจที่พวกเจ้าพรากไปจากข้า!" เฮือก! เซี่ยเยว่ซินลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืด เสียงหอบหายใจรัวเร็วปะทะกับอากาศอุ่นๆ ภายในห้องนอนที่คุ้นตา กลิ่นกำยานอ่อนๆ และเสียงลมพัดผ่านหน้าต่างทำให้นางสะดุ้งสุดตัว นางรีบก้มมองมือของตนเอง... มันไร้รอยแผลจากการทำงานหนัก นางหันไปข้างกาย... เยว่ฉี ลูกสาวตัวน้อยวัยสองขวบกว่ากำลังหลับปุ๋ยอยู่ในผ้าห่มอุ่น "ฮูหยินเล็ก... ท่านตื่นแล้วหรือเจ้าคะ? วันนี้อากาศข้างนอกไม่ดีเลย เห็นว่าโรคระบาดในตลาดเริ่มลามมาถึงท้ายซอยแล้วนะเจ้าคะ" เสียงสาวใช้คนสนิทดังขึ้นจากหน้าประตู หัวใจของเซี่ยเยว่ซินกระตุกวูบ โรคระบาด? นี่คือช่วงเวลาเมื่อสองปีก่อน... วันที่นางกำลังจะนำเงินสินเดิม 100 ตำลึงไปซื้อยามารักษาแม่สามีที่ใกล้ตาย! ริมฝีปากบางสวยหยักยิ้มเย็นชา ดวงตาที่เคยอ่อนโยนฉายแววเด็ดเดี่ยวราวกับวิญญาณที่คลานกลับมาจากนรก "ไม่ต้องไปซื้อยา... เงินนั่น ข้าจะเก็บไว้ซื้อ ‘อิสรภาพ’ ของข้ากับลูกแทน" Create Date : 28 เมษายน 2569 Last Update : 28 เมษายน 2569 15:35:37 น. 0 comments Counter : 103 Pageviews.   (โหวต blog นี้)  Share to Facebook Tweet ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก Comment :   *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet