We write our own destination
Group Blog
 
All blogs
 
บ้านเรา...เม้าส์แหลก


เมืองเราเป็นเมืองเล็ก ถ้าใครไม่ตั้งใจที่จะมาเที่ยวก็คงไม่มีโอกาสได้ผ่านมา เพราะเป็นเมืองปิด เส้นทางก็คดเคี้ยว ลำพังเราเป็นคนในพื้นที่ เจอโค้งเลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวา กว่าจะถึงจังหวัดที่เราอยู่ก็จะพาลปวดเศียรเวียนเกล้าให้ได้ แต่ถ้าใครได้มาแล้วมักจะติดใจในธรรมชาติ วัฒนธรรม น้ำใจของคนเมืองเราทั้งนั้น

คนเมืองกรุงมักจะเรียกคนต่างจังหวัดว่า “คนบ้านนอก” อันนี้เราก็ไม่รังเกียจ... เพราะมันจริง... แฟนเรายังว่าเราเป็นสาวบ้านนอกเลย... บ้านนอกแล้วเป็นไง ไม่เห็นแปลก บ้านนอกหน่ะ ใจดีนะเออ... บางครั้งใจดี มีน้ำใจ กว่าคนเมืองกรุงซะอีก

ตอนที่ย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านใหม่ๆ มักจะมีชาวบ้านในหมู่บ้านทักทายด้วยประโยคที่เคยได้ยินประจำเวลากลับมาเยี่ยมบ้านว่า
“อ้าว! มาตั้งแต่เมื่อไหร่ .. จะกลับเมื่อไหร”
เรา - “หลายวันแล้วจ๊ะ... คงไม่กลับแล้วหละ กะจะมาเกาะแม่กินตลอดชีวิต”

“เอาแฟนมาด้วยรึเปล่า”
เรา – อ๋อ.. ไม่จ๊ะ ตามมาทีหลังมั๊ง (กะจะแย่งรึไงเนี่ย...ถามหาแต่แฟนกรู...)

“เมื่อไหร่จะมีลูกหล่ะ”
เรา - ยังอ่ะจ๊ะ เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นแหละ... (ยุ่งไรด้วยเนี่ย.. มีเมื่อไหร่ก็เรื่องของกรู...)

เนี่ยแหละค่ะคำถามที่มักจะเจอประจำๆ บางทีก็ขำๆ บางทีก็ขี้เกียจจะตอบ เลี่ยงๆ เอา แต่ส่วนใหญ่ที่เค้าถาม เราก็เข้าใจว่าเค้าอยากคุยด้วย หรือสอดรู้ 555...แต่จริงๆ ก็คงจะถามตามประสาคนบ้านใกล้เรือนเคียง หรือ คนรู้จักกันละมั้งงง.

อีกคำถามนึงที่มักเจอประจำเวลาคนเดินผ่านไปผ่านมาหน้าบ้านเรา จะถือเป็นคำถามสุดฮิตก็ว่าได้
“วันนี้กินข้าวกับอะไร” บางคนขี่มอเตอร์ไซด์ผ่านแล้วตะโกนถาม I คนตอบก็คิดแทบไม่ทันว่าวันนี้กรูจะกินอะไรวะ เพราะ I คนถามมันถามแล้วก็ไปเลย ไม่อยู่รอฟังคำตอบซะก่อน

มีตัวอย่าง วันนั้นเรานั่งกินแกงส้มปลาเป็นอาหารเช้า นั่งกินข้าวกับพ่อและก็แม่ที่หน้าบ้าน ป้าสม แกขี่จักรยานผ่านมา ตะโกนถามว่า “กินข้าวกับอะไร” (แกก็ปั่นจักรยานของแกไปเรื่อยๆ เพราะแกก็คงไม่ตั้งใจที่จะรอคำตอบ) แม่เราด้วยความที่ปากเร็ว คิดเร็ว ก็สวนกลับไปว่า “น้ำพริก” พอเราได้ฟังก็ปล่อยก๊าก ถามแม่ว่า “คิดได้ไงเนี่ยแม่” พ่อเองยังอดขำไม่ได้เลย เฮ้อ! แม่เรา...

กลับมาพูดถึงบ้านเรา ก็อย่างที่บอกจังหวัดเรามันเล็ก ไปทางไหนก็เจอแต่คนรู้จัก I ความลับหน่ะรึ โอ้ย! ปิดกันไม่มิดหร๊อก... หมาบ้านไหนออกลูกแม่เรายังรู้เล้ย... แล้วไอ้เรื่องใครมีเมียน้อย เมียนิด มีรึมันจะปิดกันได้ (จะหาเรื่องนินทาชาวบ้านอีกแล้วไหมละ)...

อย่างตอนที่กลับมาอยู่ที่บ้านใหม่ ก็โทรไปหาเพื่อน ไม่ได้เจอกันนานมากมาก โทรไปคุยได้ไม่ถึงชั่วโมง รู้หม๊ด เพื่อนคนใหนมีผัว มีลูก มีกันกี่คน ทำงานอยู่ที่ไหน ผัวแอบไปมีเมียน้อยรึเปล่า มันรายงานให้หมดเสร็จสรรพ

อย่างตอนไปจ่ายตลาดในเมือง ตลาดใหญ่ๆ ก็มีอยู่ที่เดียว ตอนเย็นคนเยอะยั้วเยี้ยเป็นหนอน... จอดรถเสร็จ กว่าจะไปเดินจากที่จอดรถ ไปถึงตลาด ต้องเจอเพื่อนอย่างน้อย 2 คน คุยอย่างน้อยคนละ 5 นาที เม้าส์กันไปเรื่อยๆ มีข้อมูลลับมั่ง ไม่ลับมั่งมาแจกแถมให้เพียบ.. เก็บกันแทบไม่ทัน ยิ่งกว่าเค้าแจกใบปลิวตามทางเดินเข้าห้างฯ ในกรุงเทพซะอีก...


ก็บอกแล้ววววววว จังหวัดเรามันเล็ก





Create Date : 09 สิงหาคม 2550
Last Update : 10 สิงหาคม 2550 14:04:00 น. 0 comments
Counter : 165 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Valentine's Month


 
ขนมจีบไม่เอาน้ำยา
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ครอบครัวเรา
เป็นครอบครัวใหญ่
ในเมืองเล็กๆ..
วิถีชีวิตเดินไปอย่าง
เรียบง่าย เชื่องช้า
แต่ทว่า...
แสนสบาย




ปล. ช่วงนี้กำลังงมโข่ง
โปรดให้อภัยมือใหม่หัดทำนะคะ
Friends' blogs
[Add ขนมจีบไม่เอาน้ำยา's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.