แม่จะเข็มแข็งเพื่อหนู/ที่หนึ่งในหัวใจ
Group Blog
 
All blogs
 

= = = ปันปันกับหิ่งห้อย = = =

หิ่งห้อยนับร้อยนับพัน ส่องแสงระยิบระยับกัน สว่างไสวไปทั้งต้นลำพู
เด็กน้อยแอบออกมา ไล่คว้าแสงน้อยมาดู ใส่ไว้ในกล่องงามหรู
ซ่อนไว้ใต้หมอน แล้วนอนคอยฝันดี

จากที่พาปันปันไปเที่ยวอัมพวา พาไปเดินตลาดน้ำ ล่องเรือไปดูหิ่งห้อย ดูท่าปันปันคงจะชอบใจไม่น้อย แม่เลยไปค้นเพลง นิทานหิ่งห้อยมาเปิดให้ปันปันฟัง ปรากฎว่าชอบอีกนะ คราวนี้เลยฟังเพลงนี้ก่อนนอนทุกคืน

พอตื่นเช้ามา แม่ถามปันปันว่า
“ปันปัน เมื่อคืนฝันเห็นเจ้าชายเจ้าหญิงหรือป่าวครับ”
“……………” ปันปันไม่พูด ทำหน้าเศร้าแล้วส่ายหน้า
“ไม่เป็นไร หรอกครับ ปันปันไม่ต้องเสียใจ ตอนนี้เจ้าชายเจ้าหญิงคงจะไปหาเด็กคนอื่นๆ อยู่ อีกไม่นานคงจะมาหาปันปันแล้วหล่ะครับ” แม่บอก
“งั้นปันปันฟังเพลงหิ่งห้อยอีกนะครับ แม่ต้องเปิดให้ปันปันฟังอีกนะ” ปันปันพูดพร้อมพยักหน้ารับรู้

ครูที่โรงเรียนมักบอกว่า ปันปันมีจินตนาการแบบไร้ขอบเขต (คือออกจะโอเว่อร์) เห็นอะไรเป็นจับมาผูกเรื่องผูกราวกันไปได้ อย่างในกระดาษมีรูป รถ เครื่องบิน และปลาโลมา ปันปันเห็นปุ๊บจะสะกิดเรียกแม่แล้วบอกว่า
“แม่ครับ นี่นะเราต้องนั่งรถคันนี้ แล้วก็ไปขึ้นเครื่องบินลำนี้ เสร็จแล้วเราก็จะไปเจอปลาโลมาด้วย”
หรือ
“แม่ครับ เครื่องบินนะ มันขับไปชนรถ แล้วมันก็ตกลงไปในน้ำ ไปเจอปลาโลมา”

อะไรประมาณนี้ บางทีมันก็เป็นความสุขของคนที่ได้เล่า และความสุขคงคนที่ได้ฟังเหมือนกัน




 

Create Date : 20 กุมภาพันธ์ 2550    
Last Update : 20 กุมภาพันธ์ 2550 14:56:43 น.
Counter : 271 Pageviews.  

^-^ ปันปันติดเกมส์ ^-^

เหตุเพราะว่าปันปันไม่ค่อยยอมเขียนหนังสือหรือไม่ชอบเขียนเลยก็ว่าได้ แม่ก็ต้องคิดหาวิธีให้หนูมีความอยากจะเขียนหรืออดทนที่จะเขียนให้ได้ ตอนนี้แม่เลยอาศัยเกมส์ ABC ที่เอามาจากเวบเข้าล่อ ซึ่งก็ได้ผลดีทีเดียว หนูยอมเขียนได้นานมากขึ้น ถึงแม้จะมีอิดออดบ้าง แต่ก็แม่ก็คิดว่าโอเคแล้วสำหรับปันปันในตอนนี้ บางครั้งอาจจะเพราะยังไม่ถึงช่วงเวลาที่หนูอยากจะเขียนก็ได้ แม่เองก็แค่อยากฝึกให้หนูคุ้นเคยในการจับดินสอ ให้รู้ว่าควรจะจับอย่างไร จับแบบไหนถึงจะถนัด ให้หัดใช้กล้ามเนื้อมัดเล็กเสียบ้าง

ช่วงนี้ปันปันกินเก่งมาก แต่ก็ยังไม่อ้วนและไม่สูงขึ้นเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าอาหารที่โรงเรียนไม่ถูกปากหรือว่ากระเพาะขยายกะทันหัน แต่แม่ก็ปลื้มล่ะ เพราะทำอะไรมาให้ทานก็เรียบหมด แบบนี้ค่อยมีกำลังใจทำให้กินบ่อยๆ หน่อย

วันนี้พาปันปันไปเดินเล่นที่ร้านขายหนังสือ เมื่อก่อนหนูจะเปิดดูแต่พวกภาพการ์ตูนที่ชอบ แต่มาวันนี้แปลกมาก ไปหยิบหนังสือเกมส์จำพวกเขาวงกต หรือเกมส์แบบหาทางออก เอามาให้แม่ดูแล้วบอกว่าอยากได้ จะเอาไปเล่นที่บ้าน แม่เลยให้หนูไปหยิบเล่มที่ชอบมาแล้วเอากลับมาบ้านเล่นกัน หนูเองก็เหมือนรู้วิธีว่าต้องทำอย่างไร แต่แม่ก็เพิ่มไปว่า ครั้งแรกควรจะเอานิ้วจิ้มแล้วลากดูก่อน เผื่อเดินผิดทางจะได้เปลี่ยนทางใหม่ จนกว่าจะหาทางออกเจอ แล้วค่อยหยิบดินสอลากตามทางที่ถูกต้อง หนูทำตามด้วยดี เล่นกันไปได้ครึ่งเล่มทีเดียว เฮ้อ มาไม้นี้ แม่เองก็ตามไม่ค่อยจะทันเหมือนกัน

สุดท้ายวันนี้ปันปันเอาของไปฝากครูที่โรงเรียนเก่ามา ครูที่รู้จักปันปันก็พากันมาเล่นกับปันปัน อุ้มกันคนละนิดละหน่อย แล้วให้พวกสมุดการบ้านกับสมุดสื่อสารเล่มสุดท้ายมาด้วย ส่วนปันปันก็เหมือนเดิมพอละจากครูปุ๊บ ก็วิ่งจู๊ดไปเล่นของเล่นทันที ครูพากันหัวเราะที่ปันปันยังเป็นนักวิ่งเหมือนเดิม ยังไงต้องขอบคุณครูด้วยนะค่ะ ที่ยังเอ็นดูปันปันเหมือนเดิมเช่นกัน

ปอลอ
วันแห่งความรัก ปันปันทำการ์ดดอกกุหลาบมาให้แม่กับพ่อด้วย ขอบใจจ้าคุณลูก
แม่เองก็รักปันปันเช่นกัน







 

Create Date : 15 กุมภาพันธ์ 2550    
Last Update : 15 กุมภาพันธ์ 2550 23:09:00 น.
Counter : 332 Pageviews.  

เล่าด้วยภาพ

งานวันคริสมาสต์ที่ผ่านมา ปันปันเต้นเป็นสุนัข

ระหว่างรอขึ้นแสดง ปันปันก็เก็บอาการไม่อยู่ 5555 แสดงออกด้วยท่าทีเหล่านี้



















เพื่อนๆ ที่ติดตามอ่านเรื่องของปันปัน ดูเอานะค่ะ ไว้คราวหน้ามีโอกาสจะแอบถ่ายปันปันในห้องเรียนมาให้ดูค่ะ


เราไปแอบดูหลายครั้งก็เข้าใจครูค่ะ เพราะปันปันซนจริงๆ ครูคงเหนื่อย




 

Create Date : 11 กุมภาพันธ์ 2550    
Last Update : 18 กันยายน 2550 20:28:45 น.
Counter : 318 Pageviews.  

ปันปันกับกีฬาสี

เมื่อวานที่โรงเรียนของหนูมีกีฬาสี แม่ตั้งใจว่าจะไปดู แต่ด้วยว่าเจ้านายของแม่ไม่อยู่เลยฝากให้แม่ดูงานแทน แม่เลยต้องพลาดการไปดูหนูเล่นกีฬาสี เสียดายอยู่เหมือนกัน หนูได้อยู่สีฟ้า ตอนเช้าที่แต่งตัว หนูเหมือนรู้หน้าที่ดี บอกแม่ว่าให้เอาเสื้อสีฟ้าที่ครูครูให้มาใส่ด้วย วันนี้มีกีฬาสี แรกๆ แม่ยังเข้าใจว่าหนูเล่นเกมส์เก็บลูกบอลใส่ตะกร้าเสียอีก เพราะถามทีไรก็บอกแต่ว่าครูให้เล่นเก็บลูกบอลกัน พอถึงวันงานเข้าจริงๆ ถามว่าวันนี้หนูเล่นเกมส์อะไร หนูบอกว่าได้เล่นเกมส์ ดนตรีโต๊ะ แม่ก็งงจิ มันคือเกมส์อะไรเหรอ พ่อบอกก็เกมส์ เก้าอี้ดนตรีไง 555

พ่อบอกว่าเล่นกันสีละหลายๆ คน ตอนแรกปันปันและเด็กคนอื่นๆ ยังไม่รู้เรื่องหรอกว่าเล่นกันยังไง มีแต่ผู้ปกครองไงเป็นทั้งกองเชียร์และพี่เลี้ยงส่วนตัว ช่วยกันอธิบายให้ลูกๆ ฟังว่ามันต้องเล่นยังไง พ่อเองก็เหมือนกันอธิบายให้ปันปันฟัง แต่ตามที่แม่จิตนาการได้ ปันปันคงยังฟังไม่เข้าใจ แต่อาศัยดูจากเพื่อนๆ ที่เล่นด้วยกัน จนสุดท้ายปันปันสามารถฝ่าฟันมาได้ถึงรอบรองชนะเลิศ ระหว่างที่ปันปันกำลังเดินรอบเก้าอี้อยู่ ด้วยความเอ็นดูของครูสีอื่น เลยมาอุ้มปันปันซะงั้น ประจวบเหมาะกับเพลงหยุดลงพอดี ปันปันเลยจองเก้าอี้ไม่ทัน เท่านั้นล่ะ ร้องไห้งอแง เสียใจเป็นที่สุด จนครูต้องอุ้มพาไปเล่นที่อื่นก่อน

ตอนเย็นกลับมาบ้าน แม่ให้ปันปันเล่าให้ฟังอีกครั้งว่าเกิดอะไรขึ้น พอเล่าจบปันปันก็ร้องไห้อีกระลอก ดูท่าจะเสียใจไม่หาย แม่คิดว่าปันปันคงไม่ได้เสียใจที่ไม่ชนะ หนูคงยังไม่รู้ว่าแพ้ชนะเป็นอย่างไร แต่เสียใจที่ไม่ได้เล่นต่อต่างหาก แม่บอกปันปันว่าไม่ต้องเสียใจ เด๋วแม่เล่นเป็นเพื่อนปันปันแทนแล้วกันนะ แค่เนี้ยหนูก็ยิ้มออกล่ะ โธ่ เด็กเอ๋ยเด็กน้อย….




 

Create Date : 08 กุมภาพันธ์ 2550    
Last Update : 18 กันยายน 2550 20:24:17 น.
Counter : 312 Pageviews.  

อีกอาทิตย์ที่ผ่านไป

ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาไม่ได้อัพเดทเรื่องของปันปันเลย เพราะมัวแต่ไปเขียนประสบการณ์อันน้อยนิดของตัวเองที่คิดว่าพอจะมีประโยชน์สำหรับท่านอื่น เอาเป็นว่าเหมารวมเลยแล้วอันน้า

ตั้งแต่อาทิตย์ก่อน ที่โรงเรียนปันปันมีจดหมายมาบอกว่าให้ส่งลูกก่อนเวลา 7.45 น. เพราะจะต้องมีการซ้อมเชียร์กีฬาสี เรื่องใหญ่เชียวนะนี่ บ้านนี้ไม่เคยเลยที่จะส่งหนูตรงเวลาเข้าเรียน แม่เองก็รู้สึกละอายใจเหมือนกันนิ แบบว่าไปสายอยู่คนเดียวทุกวัน แต่ทำไงได้แม่มีเรื่องต้องทำเยอะแยะ ทั้งๆ ที่พยายามตื่นให้เช้ากว่าเดิมแล้วก็ตาม เอาหน่ะจะพยายามให้มากขึ้นไปอีกแล้วกัน แต่ว่าอาทิตย์ที่แล้วหนูก็ไปก่อน 7.45 น. ตั้ง 2 วันเชียวนะ ครูยังชมเลย (ไม่รู้ว่าชมแม่หรือลูก อิอิ)

เรื่องพูดพอครูทักว่า หนูยังพูดบางคำไม่ค่อยชัด คราวนี้แม่เลยตั้งใจฟังที่หนูแทบทุกประโยค พอคำไหนที่พูดไม่ชัดก็จะย้ำคำนั้นกับหนูไปอีกรอบ โดยไม่ได้บอกว่าหนูพูดไม่ชัดหรือพูดผิด อันนี้ก็ไม่ค่อยมีปัญหา แม่ทำได้ไม่ยาก อันนี้เลยไปเสาะหาการเขียนและการออกเสียงต่างๆ มาเก็บไว้ก่อน เผื่อวันหนึ่งต้องใช้ ช่วงนี้คิดอะไรได้ต้องรีบทำก่อน ไม่งั้นลืมยังนั่งคิดกับตัวเองอยู่บ่อยๆ ว่า ไหนหมอบอกว่าตอนท้องลูกจะดูดพวกธาตุเหล็ก แคลเซียม อะไรพวกนี้ไปนี่น่า แล้วทำไมหนูมาดูดเรื่องความจำของแม่ไปด้วยก็ไม่รู้

ลิงค์ด้านล่างเกี่ยวกับการฝึกการเขียนค่ะ

//www.kidzone.ws/preK_wrksht/dynamic.htm

//www.enchantedlearning.com/categories/preschool.shtml

ลิงค์ที่เกี่ยวกับการอ่านออกเสียง A-Z ค่ะ

//www.starfall.com/n/level-k/index/load.htm?f


ลิงค์การออกเสียง ก-ฮ ค่ะ

//www.dekgeng.com/thai/reading.html


ลิงค์ที่เกี่ยวกับเพลงสำหรับเด็กๆ ค่ะ

//kr.play.kids.yahoo.com/song/English/say/index.html?cg_id=69&page=1&sp_id=2062467168


วันศุกร์พอมีเวลาเลยไปเดินดูงาน Thailand Baby Best Buy 2007 ไม่แน่ใจว่างานเล็กลงกว่าเมื่อปีที่แล้วหรือป่าว ไปถึงประมาณ 18.30 น คนไม่เยอะมาก เดินไม่เบียดกันเกินไป ระหว่างเดินๆ ดูของอยู่บังเอิญไปเจอ เพื่อนของปันปัน พ่อกับแม่ของเพื่อนคงจะรู้จักปันปัน แต่แม่สิหน้าเหวอไม่รู้เลย เพื่อนก็มาเรียก ปันปัน แต่ปันปันไม่สนใจ TT วิ่งปรู๊ดไปเล่นของเล่นอย่างอื่น แม่เลยรีบถามว่าน้องเค้าชื่ออะไร ไว้เผื่อว่าเจอที่ โรงเรียนจะได้ทักทายคุยกันบ้าง ตอนนี้ที่โรงเรียนหนูเริ่มมีเพื่อนแล้ว 1 คนรวมกับเจอที่งานอีกรวมเป็น 2 คน แม่ต้องพูดชื่อเพื่อนบ่อยๆ เพื่อให้ปันปันจำได้ พอไปโรงเรียนจะได้ไปเล่นกับเพื่อนบ้าง วันก่อนครูคงมีให้จับกลุ่ม ปันปันกลับมาบ้านบอกว่า หนูไม่มีกลุ่ม (พร้อมกับทำหน้าเศร้า) ทำเอาแม่สงสารแต่ไม่รู้จะทำไง ได้แต่บอกว่า เพราะปันปันไม่มีกลุ่มก็ไม่เป็นไร หนูอาจจะยังไม่สนิทกับเพื่อน ไว้พอหนูสนิทกับเพื่อนแล้ว เวลาแบ่งกลุ่มเพื่อนๆ ก็จะเรียกหนูเข้ากลุ่มเองล่ะครับ หนูพยักหน้าเหมือนเข้าใจ แต่แม่รู้ว่าหนูไม่เข้าใจ บางเรื่องมันก็คงต้องใช้เวลาให้หนูโตกว่านี้ หนูก็คงจะเรียนรู้ได้เอง

วันอาทิตย์ พาหนูไปศูนย์พัฒนาเด็กตามปกติ แต่ปรากฏว่าครูผู้ชายมะมา คราวนี้เลยเหลือแต่ครูผู้หญิง 2 คน กับเด็ก 8 คน เด็กตั้งแต่ 3 ขวบถึง 5 ขวบ ปันปันเข้าไปเล่นได้สักพัก ปันปันเริ่มออกลายขอมาห้องน้ำบ่อยมาก พาเข้าห้องน้ำเสร็จก็เดินแวะชมนกชมไม้เล่น แม่ต้องจับเข้าไปในห้อง แม่กับผู้ปกครองคนอื่นๆ รออยู่ด้านนอก ส่วนใหญ่จะรู้จักกันดีเพราะมาหลายครั้งแล้ว แม่ยังไม่ได้คุยกับใครมัวแต่อ่านหนังสืออยู่ จะได้ยินก็แต่เสียงของเด็กกับครูที่อยู่ในห้อง มีน้องอยู่คนหนึ่งร้องไห้งอแงไม่หยุด มาเงียบเมื่ออีก 10 นาทีก่อนเลิกเรียน แม่น้องบอกว่าน้องจะเป็นอย่างนี้ทุกครั้งที่มาเรียนบางครั้งร้องมากจนกลับบ้านไม่สบายก็มี แม่ฟังแล้วก็สงสารน้อง แต่ไม่ได้ออกความคิดเห็นอะไรไป เนื่องด้วยแม่ไม่รู้ว่าสภาวะที่น้องเป็นอยู่เป็นอย่างไร แล้วทำไมน้องถึงร้อง แต่ที่แม่รู้คือ แม่จะต้องหาวิธีให้น้องหยุดร้องก่อน เพราะตลอดเวลาที่น้องร้อง น้องไม่ได้สนใจกิจกรรมใดๆ เลย ถ้าแบบนั้นน้องจะมาเรียนเพื่ออะไร ให้น้องร้อง 80 นาที เพื่อให้มาเรียนได้ 10 นาที ความรู้สึกแม่คิดว่าไม่คุ้ม แต่อย่างไรเสีย แม่คิดว่า คนเป็นพ่อแม่ย่อมรู้ดีว่าอะไรที่เหมาะและไม่เหมาะกับลูก บางครั้งเราต้องเข้มแข็งและเชื่อมั่นในความคิดของตัวเอง เพราะมีหลายครั้งที่แม่เองก็หวั่นไหวไปตามความคิดรอบข้างที่เข้ามา โดยไม่ตรึกตรองให้ดีก่อน ทำให้หนูพลาดโอกาสดีๆ ไปก็มี นับจากนี้ไป ในแต่ละก้าวย่างของหนู จะเป็นทุกก้าวที่สำคัญ และแม่จะก้าวไปด้วยกันกับหนูเสมอ



ปอลอ

ขอบคุณทุกคนที่มาช่วยคอมเม้นท์นะค่ะ ทำให้รู้สึกมีกำลังใจมากๆ เลยค่ะ

คุณโสดในซอย
คุณหัวใจสีชมพู
คุณ saengjan
คุณ Jueb
คุณ Love forget me not
คุณประมุขขวัญ
คุณปลายปัญญา
คุณ Star Alone
คุณ หลายยายจุล
คุณ Icebridy




 

Create Date : 05 กุมภาพันธ์ 2550    
Last Update : 18 กันยายน 2550 20:21:40 น.
Counter : 240 Pageviews.  

1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  

แม่เจ้าปัน
Location :
กรุงเทพ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




ขอรหัสผ่านหลังไมค์นะค่ะ
Free Counters
Friends' blogs
[Add แม่เจ้าปัน's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.