'หัวใจ๋ข้า หัวใจ๋เจ้า ห้อยอยู่เก๊าเดียวกั๋น' *
*คลิกเพื่ออ่านคำแปลเจ้า :)
~ ชาติภพใช่เพียงฝัน ~ นิยายแนวย้อนภพ พลัดมิติ แปลโดย "สีมน"




(ภาพปกเบลอนิดนึงนะคะ-หาภาพจากเน็ตไม่เจออ่ะ)

"ชาติภพใช่เพียงฝัน"
(แปลจาก : Stephanie Und Das Vorige Leban)
ผู้เขียน เฮอร์เบิร์ต โรเซนเดอร์เฟอร์
ผู้แปล : สีมน
ผู้พิมพ์ : สนพ.ดอกหญ้า(ก.พ. ๒๕๓๘)

โปรยปก

...เรื่องราวอันลึกลับซับซ้อนที่ไม่มีบทพิสูจน์ได้ว่า
นั่นเป็นเพียงความฝัน หรือความจริง

เรื่องย่อ (ย่อเอง):


เมื่อสเตฟานีแต่งงานกับแฟร์ดี้ได้สิบปี เธอก็ได้รับของขวัญจากสามีเป็นแหวนวงหนึ่ง
และคงจะเป็นแหวนวงนั้นนั่นเองที่พาเธอย้อนกลับไปยังอดีตชาติเมื่อสองร้อยปีก่อน...

อดีตชาติที่เธอมิได้เป็นหญิงสาวสามัญชนเช่นภพปัจจุบันนี้
หากแต่เป็นเจ้าหญิงสูงศักดิ์ในตระกูลเก่าแก่แห่งสเปน
ในขณะที่อยู่"ที่นั่น" เธอได้บันทึกเรื่องราวของเธอในรูปแบบของจดหมายถึงพี่ชาย
และก่อนที่จะกลับมายังภพปัจจุบันเธอก็ได้ฝังบันทึกของเธอไว้และบอกเล่าให้พี่ชายของเธอให้ไปขุดค้นยังจุดดังกล่าว...

เธอเสียชีวิตในโรงพยาบาลประสาท หลังจากกลับมาจากอดีตภพเพียงไม่นานด้วยโรคมะเร็งกระดูกและสติวิปลาส...

เมื่อพี่ชายของเธอไปขุดค้นจนพบจดหมายดังกล่าว
เขาจึงเข้าใจถึงการหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยของน้องสาวในช่วงหนึ่ง
และได้รับรู้ถึงสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในขณะที่สเตฟานีได้ไปมีตัวตนอยู่ในอีกภพหนึ่ง . .
เมื่อสองร้อยปีที่ล่วงผ่าน...





หนังสือเล่มนี้ดองไว้หลายชาติมาก ๆ แต่ก็ดีใจที่ได้อ่าน เพราะสนุก ตื่นเต้นปนสยองดี...

เป็นเรื่องเล่าซ้อนเรื่องเล่าน่ะค่ะ
ในตอนต้น ๆ ผู้เขียนได้บอกเล่าเกริ่นนำถึงความเป็นไปเป็นมาของเขากับสเตฟานี - - น้องสาว
ถึงความสัมพันธ์อันฝืดฝืนของน้องสาวกับสามี
จนถึงความฝันอันแปลกประหลาดของสเตฟานี ที่เธอมิได้ปริปากบอกเล่าแก่ผู้ใดแม้กระทั่งสามี
... ยกเว้นเขาผู้เป็นพี่ชาย

ความฝันของเธอทำให้สองคนพี่น้องพากันดั้นด้นไปยังสถานที่ที่เธอฝันถึง
และได้พบว่าที่นั่นมีความผูกพันเชื่อมโยงกับคุณป้าเฮเลเน่ (ซึ่งความจริงแล้วน่าจะมีศักดิ์เป็นคุณยาย เพราะคุณป้าเฮเลเน่เป็นพี่สาวของคุณยายของพวกเขา แต่พวกเขาก็เรียกกันว่าคุณป้ามาจนติดปาก) เพราะคุณป้าของพวกเขาเคยใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นก่อนตายด้วยอุบัติเหตุ...ก่อนวันแต่งงานเพียงไม่กี่วัน

สเตฟานีฝันว่าตนเองได้ไปตื่นขึ้นในอีกภพหนึ่งอยู่บ่อย ๆ...
ความฝันนั้นไม่มีกำหนดกฏเกณฑ์ใด ๆ จนบางครั้งเธอนึกหวาดกลัวจนไม่กล้านอนหลับ...

แต่วันหนึ่ง...(อาจจะเป็นด้วยอานุภาพของแหวนวงนั้น
ซึ่งตามประวัติความเป็นมา ระบุว่าเป็นแหวนของเจ้าหญิงเอสเตฟาเนียแห่งสเปน)
เธอก็ต้องไปตื่นขึ้นที่นั่น เพื่อที่จะต้องไปจัดการกลบเกลื่อนร่องรอยฆาตกรรมที่เจ้าหญิงได้กระทำไว้ - - ต่อพระสวามีของพระองค์เอง !!!

นี่เป็นบางส่วนในบทขึ้นต้นจดหมายที่เธอเขียนถึงพี่ชายค่ะ...


"ถึงพี่ที่รัก
ที่ฉันจะกลับคืนไปได้หรือไม่นั้นฉันไม่ทราบได้ พี่คงห่วงใยฉันอยู่ แฟรฺดี้ก็คงวิตกทุกข์ร้อนเช่นเดียวกัน พี่น่ะจะรู้ดอกว่าฉันอยู่หนแห่งใด นั่นเป็นสิ่งที่ปลอบใจฉัน
แต่แฟรฺดี้นั้นเห็นจะคิดว่าฉันทิ้งเขาไปเป็นแน่
เรื่องมันน่าใจหาย ฉันกำลังอยู่ในชีวิตใหม่ แต่ก็ยังคงเป็นคนเดิมที่เคยเป็น...

พี่รู้ไหมว่า พี่ห่างไกลจากฉันถึงสองร้อยปีทีเดียว สองศตวรรษเป็นเวลานาชั่วกัปชั่วกัลป์ที่นึกไม่ออกเอาทีเดียวล่ะ
มันคงเป็นเพราะแหวนนั่นเอง ฉันคิดว่าพี่คงเดาออก ฉันเองก็ไม่ได้คิดมาก่อน...
แหวนนี้นำพาฉันมาสู่ที่นี่ แต่ก็ไม่ใช่แหวนอย่างเดียวเท่านั้นดอก
มันเหมือนกับถูกพันผูกด้วยสายใยอันมิอาจตัดได้ขาด ทำให้ฉันต้องติดอยู่กับโลกแห่งเคราะห์กรรมแห่งนี้..."


มีเรื่องราวชวนสยองขวัญอยู่ในเรื่องเล่าของสเตฟานี...
ที่อ่านแล้วก่อให้เกิดอาการขนลุก เช่น... เธอบรรยายถึงสภาพภายในห้องที่เธอ"ตื่น"ขึ้นในอีกภพหนึ่งว่า...


"ข้าง ๆ ฉันบนเตียงใหญ่นั่น มีผู้ชายนอนอยู่ แต่ไม่ใช่แฟรฺดี้ เป็นบุรุษผู้หนึ่ง เขาตายแล้วล่ะ...เขาถูกเชือดคอหอย...ดวงตาเบิกกว้างไม่มีแวว เลือดเปรอะไปทั้งเตียง ก็นี่แหละฉันถึงรู้แน่ว่าเขาตายแล้ว..."

และเธอต้องกำจัดศพนั้น...

ซึ่งเธอมารู้ชัดในภายหลังว่าเป็นพระศพของพระองค์ชายเฟอร์ดินันด์ - -ดยุกที่ 9 แห่งตระกูลขุนนางของสเปนในช่วงศตวรรษที่ 18 - - สวามีขององค์หญิงเอสเตฟาเนีย ผู้ที่สเตฟานีต้องสวมบทบาทเป็นเธอในขณะที่ย้อนเวลาไปนั่นเอง


"...ฉันทำทุกอย่างด้วยตัวเองคนเดียว ด้วยสองมือนี่แหละ สองมือที่พี่รู้จักนี่เอง สิ่งที่น่าสยองขวัญอย่างสุดแสนที่ฉันได้ปฏิบัติในสองชั่วโมงนั้นก็คือ การลากพระศพลงไปตามขั้นบันไดหิน...ฉันลากดึงผ้าปูที่นอนที่ห่อพระศพ เสียงศพในห่อปะทะขั้นบันไดตึ้ก ๆ ลงไปนี่ซิ น่าสยองเหลือเกิน...แต่ความกลัวที่จะมีคนเห็นนั้นมีมากกว่า"





ผู้เขียนผูกร้อยเรื่องราวได้น่าสนใจมาก
เรื่องราวก็ชวนให้ตื่นเต้น เร้าใจดี...
แต่วิธีเล่าออกจะชวนสับสน และพาออกทะเลอยู่บ่อย ๆ โดยเฉพาะช่วงแรก ๆ ...
สำนวนแปล...อ้อ...ผู้แปลแปลจากภาษาเยอรมันโดยตรงค่ะ...ก็แปลก ๆ ชอบกล
มันดูสะดุด ๆ ไม่ลื่นไหลเท่าที่ควร แถมสำนวนภาษาที่ใช้ก็ห้วน ๆ ลุ่น ๆ ...

ยกตัวอย่างนิดนึง...
ตอนที่โคเซฟา - -สนมคนสนิทขององค์หญิงเอสเตฟาเนียเปิดเผยว่าหล่อนเข้าใจและรู้ดีว่าเหตุใดพระองค์หญิงจึงสังหารพระองค์ชาย
เจ้าหล่อนบอกว่า...


"พระองค์ชายทรงชั่วร้าย...ทรงพยายามเอากับหม่อมฉันเหมือนกันเพคะ"
"กับเธอเหมือนกันรึนี่ ? "
"แน่นอนเพคะ พระองค์และพระสหายพยายามเอากับทุกคนทั้งนั้นแหละ..."


พยายามอ่านให้เป็นภาษาพูดที่คนโบราณเขาใช้กัน แต่มันก็ยังให้ความรู้สึกทะแม่ง ๆ อยู่ดี แหะ ๆ





เล่มนี้ดองข้ามซีซั่น...แต่กำลังจะส่งต่อหนังสือเลยต้องรีบมาอัพขึ้นบล็อกก่อน
อ่านเพื่อตอบโจทย์ RRR ข้อที่ว่า "อ่านหนังสือ 1 เล่ม ที่เกี่ยวกับหรือตัวละครเกี่ยวข้องกับการข้ามมิติ/ภพภูมิ/เวลา"

ชอบมาก ๆ ดีใจที่ได้อ่าน
ส่วนนี่เป็นภาพปกเวอร์ชั่นภาษาอังกฤษค่ะ สวยกว่าข้างบนเยอะเลย






**เชิญเลือกอ่านหนังสือเล่มอื่น ๆ ในบล็อกนี้ได้ที่... ~ สารบัญหนังสือในบล็อก ~ ค่ะ








Create Date : 11 พฤศจิกายน 2552
Last Update : 11 พฤศจิกายน 2552 14:51:01 น. 9 comments
Counter : 1306 Pageviews.

 
โอ๊ย ! ตีพิมพ์นานมากแล้วนี่คะ หวานเย็นจะไปตามล่าที่ไหนมาอ่านละคะเนี่ย


โดย: หวานเย็นผสมโซดา วันที่: 11 พฤศจิกายน 2552 เวลา:17:03:22 น.  

 
เล่มนี้ดองข้ามซีซั่น..อิอิ

พล็อตเขาน่าอ่านเนอะพี่เนอะ น่าทางสนุก
หน้าปกมืดมัวแบบนั้น หรือเป็นเพราะขยายคะพี่


โดย: nikanda วันที่: 11 พฤศจิกายน 2552 เวลา:20:12:51 น.  

 
สวัสดีครับแม่ไก่ ผมไม่ได้แวะมาทักทายนานมากเลยเนอะครับ

สบายดีน่ะครับผม


โดย: อัสติสะ วันที่: 11 พฤศจิกายน 2552 เวลา:22:00:21 น.  

 
คุณแม่ไก่ ...ชิงรีวิวไปซะแล้ว
เราเลือกเล่มนี้ไว้ตอบโจทย์ข้อแรกสุด...
แต่เห็นว่าคะแนนน้อยไป ก็เลยยังไม่อ่าน
ถ้าได้อ่านแล้วจะมาคุยใหม่ ....
และยังไม่รับปากว่าจะอ่าน
ขอเก็บโจทย์คะแนนเยอะๆ ก่อนนะ


โดย: นัทธ์ วันที่: 11 พฤศจิกายน 2552 เวลา:22:23:29 น.  

 
กำลังสนุกเลยค่ะ คุณแม่ไก่ไม่สปอยล์ต่อเหรอคะ

มันไม่ใช่แนวโรแม้งใช่มั้ยคะ เพราะเห็นบอกว่าปนสยองด้วย


โดย: หมูย้อมสี วันที่: 12 พฤศจิกายน 2552 เวลา:17:29:45 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับปี้แม่ไก่









โดย: กะว่าก๋า วันที่: 14 พฤศจิกายน 2552 เวลา:7:45:29 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับปี้แม่ไก่










โดย: กะว่าก๋า วันที่: 15 พฤศจิกายน 2552 เวลา:7:08:48 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับปี้แม่ไก่










โดย: กะว่าก๋า วันที่: 16 พฤศจิกายน 2552 เวลา:7:37:43 น.  

 
สวัสดีครับพี่แม่ไก่
แวะเข้ามาทักทายน่ะครับ เป็นไงบ้างครับ สบายดีไหมครับ

ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ไม่ค่อยได้เข้ามาทักทาย มีงานเข้านิดหน่อยครับ
พอดีกำลังฟอร์มเรื่องชมรมรักช้าง อย่างที่เคยเกริ่นๆ ไว้ และเวปไซต์อยู่น่ะครับ ใกล้เป็นรูปเป็นร่างแหล่ะ
อย่าลืมให้กำลังใจกันบ้างนะครับ หรือหากเป็นชมรมฯ เรียบร้อยแล้ว ก็คงต้องขอการสนับสนุนจากเพื่อนๆ
และร่วมช่วยผลักดันด้วยนะครับ ขอขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคนล่วงหน้าครับ

เมื่อเสาร์-อาทิตย์ที่ผ่านมา ได้ไปอยู่กับเด็กๆ ที่มาเรียนศิลปะ มีเด็กผู้หญิงหลายๆ คนที่ปลื้มดารา
(เด็กๆ อายุสัก 7-8 ขวบได้) ก็ชอบคนนั้น คนนี้ พี่บี้บ้าง พี่อาร์บ้าง พี่ดิว พี่สิงห์โต โหย....อีกมากมาย
ก็เลยเอามั่งยุทธการอำเด็กๆ อิอิอิ...บอกเด็กๆ ไปว่าใครรู้จัก "จันดี" บ้าง ทุกคนก็เงียบ แล้วหันมามอง
"จันดีไหน" เด็กๆ ถาม ก็ "จันดี เพชรัตนกูล" ที่แสดง F4 ไง...เท่านั้นแหล่ะ เด็กหัวเราะๆๆๆ ขำกลิ้ง แล้วบอกว่า
"ครู อย่ามาขี้โม้เลย" แต่ยอมรับนะครับว่าเด็กๆ เค้ารู้จักกันทุกคนเลย "จันดี" เนี่ยแต่ที่เด็ด คือ เด็กๆ เค้าจะปลื้ม แพนเค๊ก
เขมนิจ กัน คุยทับกันไป ทับกันมา ว่า ฉันไปเห็นแพนเค๊กด้วยแหล่ะ ที่แอร์พอร์ทบ้าง พี่ฉันขอลายเซ็นมาบ้าง
อะไรประมาณเนี้ย....เอามั่งซะเลย ก็เลยคุยเกทับเด็กๆ ไปบ้างว่า "นี่ๆ ครูไม่อยากคุย อยู่บ้านนะ
ครูกินข้าวกับแพนเค๊กทุกวัน" ครูยังไม่เห็นเอามาคุยเลย (อิอิอิ) พวกเธอยังแค่ได้เห็นห่างๆ ครูซิกินทุกวัน..."
คราวนี้เงียบครับพี่น้อง ทุกคนหันมามอง แล้วนิ่งทำหน้าครุ่นคิด แบบว่าเอ....ครูของตรูโม้ปล่าวหว่า....ก็เลยต่อไปอีกว่า...
"จริ๊งงง....ครูกินข้าวกับแพนเค๊กทุกวันเลย ถ้าวันไหนเอาน้ำผึ้งมาราดแพนเค๊กแล้วกินนะ....อ๊าส์......อร่อยมากเลย.....อิอิอิ"
เด็กๆ เงียบไปสัก 30 วินาที แล้วก็ "อ๋อ".........โหย...ครูขี้โกงอ่ะ.....พร้อมกัน.....ฮากันทั้งห้อง.....แล้วก็มารุมทึ้งผม
กอดรัดฟัดเหวี่ยง นั่งตัก ขี่คอบ้าง....ก็เป็นการคลายเคลียด พักผ่อนจากการเรียนในระดับหนึ่งทีเดียวเลยหล่ะ...

แต่โดยส่วนตัวเป็นคนชอบกินแพนเค๊กครับ อิอิอิ...กินจนตอนนี้จะเหมือนโดเรมอนอยู่แล้วครับ...อิอิอิ



อยากไปดูหนัง 2012 วันสิ้นโลกจัง อิอิอิ...รับสมัครเพื่อนไปดูหนังครับ ฮะฮะฮะ

ขอให้มีความสุขในวันแรกของสัปดาห์การทำงานนะครับ
ดูแลสุขภาพกาย สุขภาพใจ และคนข้างๆ ด้วยนะครับ

ยิ๊นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน......ดีจั๊ดนักครับ


โดย: เพลงดาบกระบี่เดียวดาย วันที่: 16 พฤศจิกายน 2552 เวลา:12:40:00 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

แม่ไก่
Location :
ลำปาง Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 179 คน [?]




**หลังไมค์เจ้า**





Cute Clock Click!



เออสิ,มาอยู่ใยในโลกกว้าง
เฉกชลคว้างมาเมื่อไรไม่นึกฝัน
ยามจากไปก็เหมือนลมรำพัน
โบกกระชั้นสู่หนไหนไม่รู้เลย


รุไบยาต ~ โอมาร์ คัยยัม
สุริยฉัตร ชัยมงคล : แปล




Latest Blogs

~ อ้อมฟ้าโอบดิน/"คีรี" เขียน ~

~ บทเพลงโศกแห่งคาเฟ่แสนเศร้า(The Ballad of The Sad Café)/Carson McCullers:เขียน/จุฑามาศ แอนเนียน : แปล ~

~ ทัณฑ์ลวงรัก/"FoxxTrot" เขียน ~

~ ดับแดนดารา/"อสิตา" เขียน ~

~ เทียบท้าปฐพี 1-3/ชิงหลิงเยวี่ย : เขียน/ กระบี่หลงทิศ : แปล ~

~ My Grandmother Asked Me to Tell You She’s Sorry(ยายฝากบอกว่าขอโทษ)/Fredrik Backman:เขียน/ปราชญ์ อัสนี : แปล ~

~Beautiful Girl/นางสาวฉ่ำทุกข์กับนายความสุข/นิรวาณ/เขียน ~

~หยดน้ำหวานในหยาดน้ำตา/อุรุดา โควินท์/เขียน ~

~บันไดหยกงาม 1-3/ชิงเซียง/เขียน พริกหอม/แปล ~


สารบัญหนังสือ: รวมลิงก์หนังสือที่รีวิวในบล็อก # ๑ + ๒



Group Blog
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add แม่ไก่'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.