ชายผู้หลงหาย ตอนที่ 4 เรื่องประหลาด
ตอนที่ 4 เรื่องประหลาด
พักใหญ่ เค้าก็มาถึงชายป่าที่มองออกเป็นเห็นสนามหญ้า เห็นสนามเด็กเล่น ซึ่งตอนนี้เค้าก็ไม่มีแผนอะไรในหัว พวกนั้นอยากให้เค้าทำอะไรกัน งั้นเค้าจะไปยืนอยู่ที่เดิม เหตุการณ์จะเป็นอย่างไรค่อยว่ากันอีกที เค้าเดินไปที่จุดที่จำได้ว่าพบชายที่ใช่ชุดลายพรางครั้งสุดท้าย ทันใดนั้นฟ้าก็มืดมิด ทุกสิ่งหยุดนิ่งอยู่ในความเงียบสงัด นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นอีกเนี่ย มันไม่ใช่เหตุ ปกติเลยนี่นา ทันใดนั้นเอง ก็มีความรู้สึกว่าตัวเองได้ถูกบางสิ่งดูดและดึงตัวขึ้นไปบนฟ้า ร่างของเค้าถูกยกลอยขึ้น และดูเหมือนจะไม่มีใครมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับเค้า การถูกดึงขึ้นไปทำให้ร่างกายของเค้าอ่อนแรงเป็นอย่างมาก ความรู้สึกก็เริ่มเลือนลาง...

แต่ก็ไม่นานเค้าเหมือนได้ถูกตรีงไว้อยู่ในที่แคบแห่งหนึ่ง เป็นเหมือนแท่งแคบซูลที่สามารถใส่ตัวเค้าได้แค่คนเดียวเท่านั้น
“ทำไมเจ้าคนนี้ถึงแสดงท่าที่ประหลาด เหมือนกับไม่รู้ว่า ควรทำอะไร “ เสียงนั้นเข้ามาในความรุ้สึก

“ตรวจดูในสมองเหมือนโดนกระทบกระเทือนบางอย่าง มีใครมาเล่นตลกอะไรแน่ เหมือนการดาวน์โหลดอะไรบางสิ่งลงไป ทำให้ความทรงจำบางส่วนหายไป “ อีกเสียงตอบมานิ่ง ๆ

“หากที่ท่านพูดเป็นเรื่องจริง เรื่องนี้จะต้องใหญ่แน่ ผู้ที่เกี่ยวข้องจะต้องเดือดร้อนกันหมด” อีกเสียงตอบกลับมาอย่างกังวล

“หรือว่าเราควรจะทำลายเจ้ามนุษย์ผู้นี้ดี ลบทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้องเพราะดูเหมือนมันจะยิ่งยุ่งยาก และอีกอย่าง ตอนนี้ที่เราคุยกัน มันก็ได้ยินและรับรู้ทุกอย่างด้วย...” เค้าเห็นสิ่งนั้นมองมาที่เค้าทั้ง ๆ ที่ยังหลับตา พวกนั้น เป็นสีแดงเลือด ตัวเล็กมาก หัวโต ตาก็โต เหมือนแมลงวัน ขนหัวขนลุกซู่ พวกนั้นรู้ว่าเราได้ยิน รู้ว่าอะไรเกิดขึ้น แต่เรากลับไม่รู้อะไรเลย และที่นี่ที่ไหนกัน…

อ่านเรื่องทั้งหมด คลิกที่นี่



Create Date : 25 มีนาคม 2554
Last Update : 25 มีนาคม 2554 11:17:08 น.
Counter : 207 Pageviews.

0 comment
ชายผู้หลงหาย ตอนที่ 3 ความสามารถพิเศษ
เสียงไก่ป่าโก่งคอขันปลุกไพรให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง ตรงขอบฟ้ามีแสงโผล่ออกมาเป็นแสงสีส้มนวลรำไร ชายหนุ่มพอที่จะมองเห็นอะไรเป็นอะไรรอบ ๆ ตัว เค้าแน่ใจว่า ป่านนี้เจ้าเสือประหลาดตัวนั้นคงจากไปแล้วด้วยเสียงลึกลับที่แว่วเข้ามาในโสตประสาทของเค้าเมื่อคืน ชายหนุ่มตะกายตัวออกมาจากเถาวัลย์หนาม ได้เลือดอยู่หลายแห่ง มันเหมือนเป็นสถานที่ปลอดภัยที่สุดในป่าใหญ่แห่งนี้ แต่ก็คงไม่มีใครผู้ใด หรือแม้แต่ตัวเค้าเองอยากอยู่แบบนี้ตลอดไปแน่

เมื่อแกะเถาวัลย์เส้นสุดท้ายออกได้ เค้าก็รีบจ้ำอ้าว วิ่งกลับเส้นทางเดิมที่เค้ามาทันที อย่างน้อยเค้าก็จะได้ไม่หลงทางไปมากกว่านี้ คิดว่าเค้าควรจะเริ่มสืบว่าที่จริงแล้วเค้าเป็นใครกันแน่ ที่เมื่อวานวิ่งออกมาด้วยเพราะตกใจ แต่ถ้าไม่สืบหาว่าที่แท้เค้าเป็นใครกันแน่ คงไม่สงบใจไปตลอดชีวิตแน่

“เราน่าจะมีพ่อแม่ พีน้อง เราแต่งงานแล้วหรือยัง มีลูกหรือป่าว และเราทำงานอะไรกันแน่” ชายหนุ่มคิดมาตลอดการเดินทาง แต่ก็ไม่ลืมสังเกตุเส้นทางว่าเส้นทางที่เดินทางกลับของเค้าถูกต้องหรือไม่ น่าแปลกเส้นทางของที่ชายหนุ่มเดินทางกลับ มีไม้หัก เหมือนเป็นสัญลักษณ์อยู่จะตลอดทาง ใครกันนะมาทำเส้นทางแบบนี้ไว้ หรือว่าจะเป็น เส้นทางของชาวป่าที่เดินทางเป็นประจำ หรือจะเป็นของพวกเดียวกับที่เขาวิ่งหนีมาเมื่อวาน ถ้าหากเจอพวกนั้นคราวนี้เค้าจะไม่หนี อย่างน้อยขอให้ได้รู้หน่อยเถิดว่าเค้าเป็นใคร มาจากไหนกันแน่ และชีวิตต่อไปจะเป็นอย่างไร เค้าจะเป็นผู้ที่กำหนดเอง ว่าจะไปที่เส้นทางไหน ถูกหรือผิดขอเป็นผู้ที่ตัดสินใจเอง

เดินมาหลายชั่วโมง ท้องก็เริ่มหิว สอดส่ายสายตาดูว่ารอบกายพอจะมีอะไรที่ประทังความหิวได้หรือไม่ และหากมีของมีคม หรือ มีดอะไรมาช่วยสำหรับการเดินทางก็คงจะดีไม่น้อย สภาพร่างกายของชายหนุ่มดูแย่ไม่น้อยเพราะทั้งโดนหญ้าบาด พื้นที่ชื้นแฉะ มองไปทางไหนก็มีแต่ตัวทาก ที่ดูเหมือนว่ามันจะกระโดดเข้าหาเค้าตลอดเวลา
เดินมาไม่นานนัก ชายหนุ่มก็ตื่นเต้นดีใจนักเพราะมองเห็นกล้วยเคลือใหญ่ที่กำลังสุก มีรอยค้างคาวเจาะอยู่บ้างก็ไม่เป็นไร น่าจะพอประทังหิวได้จกว่าจะเดินพ้นป่าลึกนี้ได้ ชายหนุ่มก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเค้าเข้ามาในป่าลึกนี้ได้อย่างไร ทั้งที่ความที่จำได้เค้าอยู่ในเมืองใหญ่ด้วยซ้ำไป ไม่น่าเชื่อว่าป่าที่เค้าวิ่งเตลิดเข้ามา เหมือนว่านาน ๆ จะมีคนเข้ามาที่นี่ครั้งหนึ่ง
“ตึ๊ด... ตึ๊ด... ตึ๊ด... ตึ๊ด...” มีเสียงดัง อยู่ที่กระเป๋ากางเกงด้านล่าง ลายพรางของชายหนุ่มเค้าก้มลงไปล้วงหยิบมันออกมา มันคือมือถือ มีรูปหน้าผู้หญิงสวยคนหนึ่งที่หน้าจอ เพื่อให้รู้ว่าใครโทรมา
“ฮัลโหล” เค้าตอบรับแต่ก็รอฟังว่าปลายสายจะพูดว่าอะไร
“นี่แกเล่นตลกอะไรกะวะ รู้ใช่มั้ยว่าแกจะต้องสูญเสียอะไรบ้าง” แทนที่จะเป็นเสียงผู้หญิงสวยแต่กลับเป็นเสียงทุ้มรอดไรฟันข่มอารมณ์โกรธของผู้ชาย
“พี่โชติ พี่ช่วยฉันด้วย พวกนี้เป็นใครกัน พี่ไปทำอะไรมา ฮือ ฮือ” เสียงผู้หญิงสั่นเครืออย่างตะหนกตามสายมา นี่มันอะไรกัน ผู้หญิงคนนั้นมีความสัมพันธ์อะไรกับเค้าหรือ อย่างน้อยก็ได้รู้แล้วว่าตัวเค้าเองชื่อ โชติ
“เหมือนว่าแกไม่ค่อยจะแคร์เท่าไหร่เลยนี่ กับผู้หญิงคนนี้ ในเมื่อแกเองก็ไม่สนใจ ก็คงไม่มีประโยชน์ที่จะเอาเธอมาขู่แก “ ปลายสาย เสียงดักเกร็ก ๆ
“เดี๋ยวก่อน ฉันยอมแล้ว จะให้ทำยังไงก็ได้ แต่อย่าทำอะไรเธอนะ” ชายหนุ่มที่พึ่งรู้ชื่อตัวเองรีบร้องออกไป เพราะกลัวว่าพวกนั้นมันจะทำอะไร ถึงแม้เค้าจะไม่แน่ใจก็เถอะว่าเธอคนนั้นเป็นใคร แต่ที่แน่ ๆ เธอคงสำคัญมาก ไม่อย่างนั้นพวกนั้นคงไม่เอาเธอมาขู่เค้าแน่นอน

“ได้ แต่แกต้องมาสะสางงานให้จบ ไม่อย่างนั้นแฟนแกตายก่อน จากนั้นก็จะเป็นพ่อแม่ของแก มาพบข้าที่สวนสาธาณะที่เดิมเวลา 5 โมงเย็น คราวนี้อย่ามีตลก ข้าไม่ชอบอะไรที่มันประหลาดใจ ... ตึ๊ด ดด” ปลายสายพูดสายเสร็จก็กดวางทันที ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะพูดอะไร

ที่เดิมที่นั่นอาจจะเป็นที่สนามหญ้า ที่เค้าวิ่งหนีมา นี่ก็ใกล้เวลา 5 โมงเย็นแล้ว เราจะไปทันหรือป่าวนะ ถ้าผู้หญิงคนนั้น หรือ ต้องตายเพราะเค้า เค้าคงเสียใจไปตลอดชีวิต และคนต่อไปที่จะต้องตายเพราะเค้าอีกก็คือพ่อและแม่ ความต่อเนื่องของความคิดเพิ่มขึ้น ทำให้เค้ายิ่งกังวลใจ จากเดินไปเรื่อยเปี่อย ก็เริ่มวิ่งเยาะ ๆ จากวิ่งเยาะ ๆ ก็เพิ่มความเร็ว โอ... ไม่น่าเชื่อว่าเค้าสามารถวิ่งได้เร็วมากขนาดนี้ หรือว่าที่เค้ามาอยู่ในป่าลึกขนาดนี้เพราะเค้าวิ่งได้เร็วกว่าคนปกติแบบนี้

ดาวโหลดอ่านทั้งเรื่องฟรี



Create Date : 25 มีนาคม 2554
Last Update : 25 มีนาคม 2554 11:14:25 น.
Counter : 221 Pageviews.

0 comment
ชายผู้หลงหาย ตอนที่ 2 หญิงสาวกลางป่า


แสงจันทร์สาดส่องที่ร่างที่สงบ ที่ติดอยู่บนเถาวัลย์ คิ้วที่หนาได้รูป รับกับจมูกเป็นสันโด่ง ใบหน้าจากสงบ กลายเป็นเครียด ริ้วรอย ย่นหน้าผากเมื่อขยับตัว หรืออาจเป็นเพราะความเมื่อยล้าที่อยู่ในท่าเดิม สติเริ่มคืนกลับ เหตุการณ์ยังแจ่มชัดในความรู้สึก กับเรื่องเมื่อเย็นที่ผ่านมา เสียงที่เงียบสงัด กลับมีเสียงเหยียบไม้แห้ง ดังซวบ ๆ ใกล้เข้ามาทุกที ตอนนี้จิตเค้าพร้อมเต็มที่กับสิ่งที่จะเกิดขึ้น ความทรงจำก่อนหน้าที่เค้าจะอยู่ที่สวนสาธารณะยัคงไม่กลับคืน ได้แต่คิดว่าไม่เป็นไรหรอกกับสิ่งที่เค้าจำไม่ได้ แต่ตอนนี้คงต้องเอาตัวรอดก่อน กับเสียงที่แปลกที่เหมือนจะตรงเข้ามาหาเค้าตอนนี้ และเสียงนั้นมายืนหยุดห่างจากเค้า ไม่ถึง 5 เมตร

เค้าค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แสงจันทร์ช่วยทำให้เค้าได้เห็นชัดขึ้นในความมืดแม้มันจะไม่ชัดก็ตาม ให้ตายเถอะมีหญิงสาวที่ไหนมาอยู่ในป่าลึกแห่งนี้กัน ดูเธอไม่มีพิษมีภัยอะไร แต่งตัวเหมือนชาวบ้านป่า กวักมือเรียกเค้าให้ออกมา อยู่หยอย ๆ ที่จริงเธอคนนั้นน่าจะมีมีดหรืออะไรมาช่วยตัดเถาวัลย์พวกนี้ออกไปจะง่ายซะกว่า เค้าเริ่มขยับตัว ด้วยแรงของชายวัยฉกรรจ์ของเค้า เถาวัลย์พวกนั้นก็ออกโดยไม่ยาก หากค่อย ๆ ดึงออกทีละอัน ก็ล้มลุกคลุกคลานพาสมควร กว่าจะทำให้ร่างกายมีอิสระภาพจากไม้แห้งพวกนี้ได้ ยังมีม่านเถาวัลย์อีกสองสามชั้น และที่สำคัญมีมีหนามด้วย จึงต้องระมัดระวังเป็นอย่างมาก สาระวนกับสิ่งพันธนาการอยู่ประมาณครึ่งชั่วโมง แก้ไปสบถไป ตามประสา แต่สมองเค้าก็คิดทบทวน หันมองออกไปด้านนอกป่า หญิงสาวคนนั้นก็หายไปแล้ว ชายหนุ่มรู้สึกแปลกใจมาก จึงร้องเรียก

“ น้องสาว เธออยู่ที่ไหนหน่ะ ฉันมองไม่เห็นเธอเลย” หรือว่าเธอคนนั้นจะไปเรียกให้คนมาช่วย แต่นี่มันก็ป่าลึก เธอคนนั้นหายไปอย่างไรร่องรอย ชะงักไปซักครู่ก็มีเสียงเพรียกลอยมาตามลมเบา ๆ

“ชั้นอยู่นี่จ๊ะ พี่ออกมาไว ๆ ซิจ๊ะ “ หันไปอีกครั้งก็เห็นผู้หญิงคนนั้นยังยืนอยู่ตรงที่เดิม ชายหนุ่มเพ่งไปอีกครั้ง ร่างกายของเธอคอ่ย ๆ เปลี่ยนไป นั่นมันเสือลายพาดกลอนชัด ๆ ที่หมอบอยู่ มันจ้องมาที่เค้าเขม็ง
เร็วเท่าความคิด เค้าถอยหลังเข้าไปที่เถาวัลย์หนามอีกครั้ง ส่วนเสือที่หมอบอยู่ก็กระโดดเข้ามาเหมือนจะมันรู้ว่าเหยื่อของมันรู้ตัวแล้ว ใจชายหนุ่มเต้นระรัว นี่มันอะไรกัน ผู้หญิงชาวบ้าน เสือลาดพาดกลอน หรือว่าจะเป็นเสือสมิง ความคิดแวป ขึ้นมาในสมอง อะไร อะไรมันชักจะไปกันใหญ่ มันเกิดเรื่องบ้าอะไรกับเค้ากัน มองออกไปด้านนอก ก็ยังเห็นเจ้าเสือใหญ่ลาดพาดกลอนตัวนั้น เดินวนไป วนมา มันคงไม่กล้าเข้ามาเพราะเถาวัลย์หนามนี่หล่ะมั้ง ขนาดเค้ามีแขนขาที่หยิบจับอะไรได้ยังยาก ที่จะเอาออก ถ้าเจ้าเสือนั่นเข้ามามันคงจะออกไปไม่ได้แน่

“ พี่จ๋าออกมาซีจ๊ะ ช่วยชั้นด้วย เสือมันจะกินชั้นแล้ว “ ชั่วอึดใจ ก็ ได้ยินเสียงผู้หญิง นั้นร้องอ้อนวอนเพื่อให้เค้าออกไป เสียงนั่นช่างโหยหวน ทำให้สยองเป็นอย่างยิ่ง เกิดมาไม่เคยเจออะไรน่ากลัวแบบนี้
“พี่จ๋า ช่วยด้วย ช่วยชั้นด้วยจ๊ะ โอ๊ย โอ๊ย“ เสียงร้องดังมากอย่างเจ็บปวด ชายหนุ่มผู้ไม่รู้กระทั่งชื่อตัวเอง นั่งขดตัวอยู่หลังม่านเถาวัลย์ ไม่ขยับได้แต่ภาวนาในใจว่าให้เหตุการณ์เหล่านี้ หายไปซะที ประสาทของเค้าเขม็งตึงไปทุกขณะ ค่อย ๆ ตั้งสติ ได้ระรึกถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เจ้าป่า เจ้าเขา ขอให้ช่วยไล่เจ้าเสือตัวนี้ไปซะที

“จงไปซะ เจ้าเสือร้าย ชายผู้นี้อยู่ในการคุ้มครองของเรา” เสียงเย็น ๆ ดังแว่วมา เหมือนเสียงสวรรค์ที่ทำให้เค้าได้ใจชื้น มองออกไปเจ้าเสือร้ายที่จ้องมองตาเขม็งค่อย ๆ เคลื่อนตัว ถอยหลังออกไป ใครกันนะมาช่วยทำให้เค้าได้รอดพ้นจากเหตุการณ์ร้ายครั้งนี้ มองไปก็ไม่เห็นใครหรือจะเป็นเจ้าป่า เจ้าเขาที่เขาอธิฐานขอช่วยคุ้มครอง

“จงอยู่ตรงนี้เถิดพ่อหนุ่ม จนรุ่งเช้าออกออกมา แล้วเจ้าจะปลอดภัย เราจะนำท่านไปส่งดังทางที่เจ้ามา” เหมือนดังตกอยู่ในภวังค์ ความกังวลของเค้าสิ้นไป ก้มหน้าซบกับเข่าที่ชันอยุ่สองข้าง ได้แต่เพียงคิดว่า รอให้ถึงเช้าก่อน ค่อยออกเดินทาง



Create Date : 17 มีนาคม 2554
Last Update : 17 มีนาคม 2554 13:50:28 น.
Counter : 182 Pageviews.

0 comment
ชายผู้หลงหาย ตอนที่ 1 ฉันเป็นใครกัน
ชายหนุ่มลืมตาขึ้น รู้สึกปวดตึ๊บที่สมอง แสงจ้ารอดมาที่รูม่านตา พร่ามัวไปซักครู่บรรยากาศรอบกายก็ชัดเจน เป็นเวลาเย็น ดูเหมือนว่าเค้าจะอยู่ที่สนามเด็กเล่น รอบกายเต็มไปด้วยเด็ก ๆ และผู้คนมากมายที่มาเล่นที่สนามหญ้าแห่งนี้ บ้างก็ปีน ชิงช้า บ้างก็เล่นม้าหมุน มีเสียงเด็กร้องไห้ดังมาจากด้านหลังเพราะว่าแย่งกันเล่นของเล่น เสียงสุนัขที่คนพามาเดินเล่นเห่าคนเก็บขยะ เสียงหัวเราะของผู้ใหญ่ที่มองดูเด็ก ๆ ด้วยความขันในความน่ารัก ทุกคนไม่ได้สนใจเค้าด้วยซ้ำว่า ว่าเขาได้ยืนอยู่ตรงนี้

เขาค่อย ๆ หลีกลี้หนีผู้คนกับกิจกรรมที่เกิดขึ้นต่อหน้า ก้าวหลังไปสองสามก้าว ก็สะดุดกับรถเข็นผู้หญิงแก่คนหนึ่ง ชะงักไปซักครู่ หญิงแก่มองหน้าเค้าอย่างกับจะรอคอยคำขอโทษจากเค้า

“ขอโทษครับ” เขาพูดออกไปเบา ๆ จากลำคอที่แห้งผาก
“ เธอมาทำอะไรที่นี่ ดูเหมือนว่าเธอไม่ใช่คนแถวนี้เลยนี่” หญิงแก่ถามเสียงแหบ
“ผม...ผม ... มาเดินเล่น” เขาชะงักนิดหนึ่งก่อนที่จะตอบไป
“ท่าทีดูลุกลน ไม่ได้คิดจะมาทำอะไรไม่ดี กับเด็ก ๆ ที่นี่ใช่มั้ย “ หญิงแก่จ้องหน้า สอบถามคาดคั้น
“ป่าวครับ ผมไม่ได้คิดจะทำอะไร “ เค้าตอบ แล้วเดินก้มหน้างุด ๆ รีบเดินจากไป

เขาพยายามลำดับเหตุการณ์ ที่เกิดขึ้น นี่เค้าจำไมได้กระทั่งชื่อตนเองเชียวหรือ แล้วชีวิตที่ผ่านมาของเค้าไปอยู่ไหน ไปทำอะไร อยู่ที่ไหนมา คิดอย่างเดียวคือต้องออกไปจากสถานการณ์ที่เค้าเองที่ไม่เข้าใจให้เร็วที่สุด
“มึ..เดินออกมาทำไม ไม่ทำงานให้เสร็จเรียบร้อย แล้วเราก็จะได้ออกไปจากที่นี่กัน “ชายหนุ่มหันควับ ไปตาม เสียงทุ้ม ๆ แต่ก็สัมผัส ได้ถึงความตื่นเต้น ที่พูดพอให้ได้ยินกันสองคน ชายคนนี้ที่ใส่แจ็กเก็ตสีเขียวเหมือนทหาร กางเกงลายพราง ที่จ้องเข้าไปในสนามเด็กเล่นไม่วางตา

“แล้วนี่มึ..จ้องกูทำไมวะ เดี๋ยวก็มีคนสงสัยหรอก ไอ้บ้านี่ จะทำหรือไม่ทำวะ กูจะไปรายงานหัวหน้า ว่ามึ..ทำเสียแผน” เกิดอะไรขึ้นที่นี่ แล้วค้ามาทำอะไรที่นี่กัน ผู้ชายคนนี้ดูเหมือนจะเป็นคนเดียวที่รู้จักเค้า แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่เรื่องดีเลย หรือว่า เค้าจะเป็นโจร จับเด็กเรียกค่าไถ่ หรือว่า เป็นคนส่งยาบ้ากันแน่ ชายหนุ่มยิ่งคิดยิ่งกลัว หากเค้าจะต้องรู้ความจริงว่าที่แท้แล้วเค้าเป็นใครกันแน่

“เฮ้ย มึ..จะวิ่งไปไหนวะ ไอ้ .เห้... นี่...” ชายหนุ่มวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต เข้าไปในป่าด้านหลังอย่างเร็วที่สุด เสียงผู้ชายคนนั้นร้องไล่ตามหลังมา แต่ชายหนุ่มก็ไม่หยุด เค้าวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่เค้าจะไม่ยอมทำอะไรที่ผิดแบบนั้นแน่ ทั้งล้มลุกคลุกคราน เข้าไปในป่ารึกเรื่อย ๆ จน ไปติดอยู่กับ เถาวัลย์ ที่ระโยงระยาง ใต้ต้นโพธิ์ใหญ่
ยิ่งคิด ก็ยิ่งสับสน หัวก็แทบจะระเบิด นี่ถ้าไม่ติดอยู่ที่เถาวัลย์ คงจะวิ่งเข้าไปอีกไกลเข้าไปในป่า ขาที่วิ่งมาไกลก็ยิ่งล้า จนความรู้สึกที่ขาก็แทบจะไม่มี ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะพาตัวเองออกจากเถาวัลย์นั้น จึงผล่อยหลับไป



Create Date : 16 มีนาคม 2554
Last Update : 16 มีนาคม 2554 14:11:07 น.
Counter : 253 Pageviews.

0 comment

easyfreedom1978
Location :
สมุทรปราการ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



สวัสดีค่ะยินดีต้อนรับผู้เยี่ยมเยียนทุกท่านนะคะ
ขอให้มีความสุขกับการชมบ้านหลังน้อยนะคะ
บล็อกนี้มีทั้งศิลปะ ปรัชญา และ เรื่องสั้น นิยาย
เพื่อให้เพลิดเพลิน ขอบคุณค่ะ

สนใจจัดพิมพ์เรื่องสั้น หรือ งานศิลปะ สามารถ
Line:meomee


รวมศิลปะของ MeoMee


นิยาย MeOmee แต่งเอง

ทำบล็อกยังไงให้ทำเงิน

มหัสจรรย์วันธรรมดาของเด็กหญิงเลี้ยงวัว