Group Blog
 
All blogs
 

ข้าวเย็นวันนี้เป็นแบบ International Dinner

ฮิ ๆๆ ตั้งชื่อซะดูหรูเชียว จริง ๆ แล้วทำกินที่บ้าน

วันนี้ที่นาโกย่า วันตกทั้งวันเลย อดซักผ้าเลย ไม่รู้เป็นอะไร วันไหนตั้งใจจะซักผ้าวันตกทุกทีเลย มีบางที เบลอ ๆ ลืมดูพยากรณ์อากาศ ซักผ้าเสร็จ วันก็ตก เลยตั้งอาศัยเครื่องเป่าแห้ง ให้เปลืองไฟไปอีก

วันนี้ต้องหอบสังขาร ฝ่าฝนไปกินข้าวกลางวันกับเพื่อนที่กำลังจะกลับบ้านเกิดที่ไต้หวัน แฉะไปหมดไม่ชอบเลย

กินข้าวเสร็จ ก็ต้องแยกย้ายกันกลับ แต่อิฉันก็ไปเดินช็อปปิ้งต่อ (จริง ๆ แล้วก็ไม่มีตังค์อ่ะนะ พยายามประหยัด พกตังค์ไปจำนวนจำกัด และไม่พกบัตรใด ๆ แต่ก็ยังมีได้ซื้ออะไรอยู่ดี )

และแล้วก็ได้เสื้อคลุมน่ารัก ๆ มาหนึ่งตัว ช๊อบชอบ สีมันสดใสดี เอาไว้ใส่กะกุงเกงสีขาว ลดเหลือ 1900 Yen เอาวะ ควักตังค์ที่มีอยู่น้อยนิด
จริง ๆ ทีแรกไปถูกใจชุดแซก น่ารักแกมเซ็กซี่อีกตัว ลดแล้วเหลือ ห้าพันเยน ฮิ ๆๆ ขอบอกว่าตังค์ไม่พอ (คิดดูว่า พักไปจำกัดจริง ๆ)



แต่พอใส่แล้วมันใหญ่ไปหน่อยอ่ะ แต่ก็เอาวะ มันถูกดี ชอบสีมันด้วย



วันนี้ทาเคชิก็ทำงานด้วย อาทิตย์ยังไม่ได้หยุดเลย บริษัทอะไรก็ไม่รู้ โหดจัง
ทีแรกเกิดอาการขี้เกียจกะจะอ้อนทาเคชิพาไปกินข้าวข้างนอก แต่ไม่ได้ ต้องประหยัด ก็เลยฮึดทำกับข้าว และแล้วก็นี่เลย เมนูสำหรับเย็นนี้

えびまよ ได้รับความอุประคุณจากกุ๊กที่ร้าน (คนไต้หวันให้สูตรมา) อร่อยมาก คุณสามีติดใจเป็นที่สุด



และก็มียากิอุด้ง


อีกอย่าง ก็เป็นอาหารไทย ผัดกระเพราไก่ฉบับแก้ขัดแบบคนไกลบ้าน ( แต่ยังไงก็สู้กินที่เมืองไทยไม่ได้เลย )


สรุปวันนี้กิน อาหารจีน(กึ่งญี่ปุ่น) อาหารญี่ปุ่น และอาหารไทย ฮิ ๆๆๆ เป็นไง International Dinner ไหม



ท้องอิ่มหนังตาหย่อน งั้นก็ไปนอนแล้ว




 

Create Date : 24 มิถุนายน 2550    
Last Update : 24 มิถุนายน 2550 18:53:19 น.
Counter : 381 Pageviews.  

รายงานผล หลังจากไปทำงานสองวันแรก

ผ่านพ้นไปด้วยดี สำหรับการทำงานอะรุไบโตะที่ร้านอาหารไทย

ทุกคนที่ร้านใจดีมาก ๆๆๆ เจ้าของร้านก็เป็นกันเองสุด ๆ งานก็ไม่ค่อยหนัก ฮิ ๆๆๆๆ แต่ที่เมื่อยหน่อยก็คือ ยิ้ม

ก็เจ้าของร้าน พาแนะนำแขกทุกคนที่เข้าร้าน (พอดีแขกที่ร้านจะเป็นแขกที่มาประจำ) ตอนนี้เลยคล่อง การแนะนำตัว ฮิ ๆๆๆ はしめましてわたしは (^O^)です。よろしくおねがいします。

ลูกค้าก็ใจดี พอรู้ว่ายังพูดภาษาญี่ปุ่นไม่ค่อยได้ เขาก็งัดภาษาอังกฤษ (ที่คาดว่ามีอยู่น้อยนิด) มาพูดกับเรา เมนูเป็นภาษาญี่ปุ่น อิฉันอ่านบ่ออก ลูกค้าใจดีสุด ๆ บอกเป็นหมายเลขเอา เลยทำให้สามารถผ่านไปได้ด้วยดี

แต่ไม่ได้ เราต้องฝึกเรียนรู้ให้มาก เพราะลูกค้า ใช่ว่าจะใจดีและเข้าใจเราทุกคน

พูดถึงเจ้าของร้านต่อ เขามีธุรกิจที่เมืองไทย พอดีพรุ่งนี้เขาจะบินไปเมืองไทย ใจดีสุด ๆ มีบอกว่าเดี๋ยวจะแวะไปที่บ้านไปทักทายที่บ้านเรา

อาทิตย์หน้าฮึด ทำห้าวันรวดเลย ฮิ ๆๆๆ เงิน เงิน $$$$ จะได้มีเงินเก็บส่งไปให้แม่บ้าง

ถือว่าเป็นโชคดีจริง ๆ ที่ได้เจอที่ทำงานดี ๆ
แต่ยังไงก็ต้องฝึกเรื่องภาษาให้มากที่สุด จะได้ไม่กินแรงคนอื่น

がんばります




 

Create Date : 13 มิถุนายน 2550    
Last Update : 13 มิถุนายน 2550 19:55:30 น.
Counter : 322 Pageviews.  

หุ ๆๆ มีงานทำกับเขาแล้ว อะรุไบโตะ ที่ญี่ปุ่น

เย้ ๆๆๆ ได้งานทำแล้ว ก่อนหน้านี้ก็คิด ๆ ไว้ว่าอยากหางานทำ จะได้มีเงินเก็บไว้ให้ที่บ้านบ้าง แต่ด้วยความที่ภาษายังไม่กะดิก ก็เลยพักไว้ แฟนก็บอกว่าให้พูดให้ได้มากกว่านี้อีกสักหน่อย ค่อยคิดเรื่องงานดีกว่า แต่เขาก็ไม่อยากให้ทำสักเท่าไหร่

และแล้วก็เหมือนสวรรค์โปรด เมื่อวันต่อมา เพื่อนที่โรงเรียนเกริ่น ๆ ให้ฟัง ว่าไปกินข้าวที่ร้านอาหารไทย แถวโรงเรียนมา เจ้าของร้านบอกว่าอยากได้คนมาทำไบอยู่ เพื่อนเลยบอกว่าจะลองไปถามข้อมูลเพิ่มเติมไหมละ ในใจก็คิดว่า คงจะยังทำไม่ได้หรอก แต่ลองไปดูก็ไม่เสียหาย

พอเลิกเรียน เพื่อนก็ได้พาไป ที่นั่นเป็นโรงแรมที่ใหญ่ที่อยู่ในตัวเมือง ร้านอาหารอยู่ในตัวโรงแรม

พอไปถึงเพื่อนก็คุยกับพนักงานด้วยภาษา งู ๆ ปลา ๆ กัน ว่ามาสมัครไบ แรก ๆ เหมือนเขาจะไม่เข้าใจ แต่ได้ยินว่า อะรุไบโตะ ก็เลยเรียก ผู้จัดร้านมา เป็นผู้หญิง น่าตาน่ารัก อายุไม่น่าจะเกิน สามสิบห้า (มารู้ตอนหลัง ว่าเป็นลูกสาวเจ้าของร้าน)

เขาก็เลยให้นั่ง แต่ เขาเหมือน งง ๆ เพื่อนก็อธิบายให้ฟังว่า มากินข้าวอาทิตย์ที่แล้ว แล้วมีคนบอกว่าหาไบอยู่ เขาก็ถามว่า สมัครสองคนเหรอ เพื่อนบอกว่าไม่ใช่ พาเพื่อน (ชี้มาที่เรา) มาสมัคร เขาก็พูดอะไรต่อไม่รู้ ไม่เข้าใจกันทั้งสองคน เขาถามว่า พูดภาษาญี่ปุ่นได้ไหม เราก็บอกไปตรง ๆ ว่ายังไม่ได้ แล้วเข้าใจไหม แฮ่ ๆๆ ก็แค่นิดหน่อยเองค่ะ

เขาเลยเดินไปหยิบกระดาษมา บอกว่าให้ไปเขียน(น่าจะเป็นเหมือนเรซูเม่) มา แล้วมาหาเขาทีที่วันพรุ่งนี้ได้ไหม
ก็ตอบตกลงไป

พอออกมาก็คิดแล้วว่า โห ยังคุยกับเขาไม่รู้เรื่อง แล้วที่ร้านเนี๊ยะ ไม่มีคนไทยเลยสักคน (ร้านอาหารไทย ไง เนี๊ยะ)

เพื่อนคนนี้ก็ไม่ว่างที่จะไปกับเราวันพรุ่งนี้ด้วยจิ เอาไงดี หรือจะฉิ่งดี ไม่ได้ ไม่ได้ ถ้าเราทำอย่างนั้น เป็นดูไม่ดีเอามาก ๆ เอาวะ อย่างน้อยลองดูเป็นประสบการณ์สักตั้ง แล้วก็เลยโทรหาเพื่อนอีกคนหนึ่งที่พูดภาษาญี่ปุ่นได้บ้างไปเป็นเพื่อน

กลับบ้านมา ก็มาอ้อนให้คุณสามี ช่วยเขียนไอ้ใบประวัติให้เป็นภาษาญี่ปุ่น

เมื่อวานตอนบ่ายพอเลิกเรียนก็เดินไปกับเพื่อน ไปถึงก่อนเวลาที่นัดไว้ประมาณสิบห้านาที เราว่าเป็นมารยาทที่ดี ที่ไปถึงก่อนเวลา

เขาก็ดูใบประวัติที่เราเขียนไป แล้วก็ถามคำถามซึ่งเราเข้าใจบ้าง ไม่เข้าใจบ้าง ก็อาศัยเพื่อนช่วยแปล ส่วนใหญ่เขาจะเน้นถามว่า สามีรู้ไหมว่าจะมาสมัครงาน แล้วจะมีปัญหาอะไรไหม แล้วจะมีลูกเร็ว ๆ นี้ไหม อะไรประมาณเนี๊ยะ

คุยสักครึ่งชั่วโมงได้ เขาก็บอกว่า จะทำงานวันไหนได้บ้าง แล้วอยากจะเริ่มงานเมื่อไหร่ (เพื่อนแปล) หันไปถามเพื่อน ด้วยสีหน้า งง ๆ นิ เขาจ้างฉันเหรอ ก็เอ่อ อะจิ อะจ๊าก เก็บอาการ

งง แล้วเขาจะให้ฉันทำอะไรเหรอ ฉันพูดไม่ได้นะ ให้ไปหั่นผักในครัวก็ได้นะ (แปล ๆ เพื่อน)

เขาเลยบอกว่า ให้มาช่วยรับออเดอร์ดีกว่า เราใส่ชุดไทยแล้วต้องสวยแน่ ๆ เลย (ว่าแล้วเขาก็หยิบชุดไทย สีฟ้ามาให้ดู) แล้วเขาก็อธิบายต่อว่า ที่นี่มีแต่พนักงานญี่ปุ่นเท่านั้น เขาอยากให้เราปรับตัว และฝึกภาษา ตัวเขาเองจะสอนให้เต็มที (เขาพูดภาษาอังกฤษได้ แต่เขาจะไม่พูด แต่ถ้าอันไหนที่มันไม่เข้าใจกันจริง ๆ เขาจะพูดบ้าง)

ซึ้ง ๆ ใจดีมาก ๆ เลย นับว่าเป็นบุญของอิฉันนะเนี๊ยะ แล้วก็ตกลงค่าแรงกัน มาค่ารถให้ด้วย แล้วก็อาหารให้สองมื้อ งานเริ่มห้าโมงเย็น เลิก สามทุ่มครึ่ง

แรก ๆ เขาจัดให้ไปสักสามวันต่อสัปดาห์ก่อน ไปเริ่มวันจันทร์นี้เป็นวันแรก

แล้วเขาก็พาไปแนะนำตัวกับกุ๊ก (ซึ่งเป็นคนจีน ) พอออกจากร้าน อารมณ์ตอนนั้น (จนถึงตอนนี้) คือ ดีใจ ปน กลุ้มใจ จะทำได้ไหมเนี๊ยะ

ไม่มีตัวช่วยเลยอ่ะ
งานหนักเราไม่เกี่ยงเลย แต่กลัว สื่อสารกับเขาไม่ได้ แล้วจะทำให้งานให้เขาไม่ได้

แต่ยังไงก็จะพยายามให้เต็มที่




 

Create Date : 09 มิถุนายน 2550    
Last Update : 9 มิถุนายน 2550 21:14:01 น.
Counter : 817 Pageviews.  

ใส่ยูกาตะออกงานวัด และ ดูดอกไม้ไฟ ที่ Atsuta Shine

หุ ๆๆ และแล้ว ก็ได้ใส่ยูกาตะออกงาน อย่างทันใจ เมื่อวานนี้ที่แถวบ้านคุณแม่ เขามีงานดอกไม้ไฟ Atsuta Shine เป็นศาลเจ้าเก่าแก่ และใหญ่ ของนาโกย่าอยู่แห่งหนึ่ง ภายในร่มรื่นไปด้วยต้นไม้และสวนสวย ๆ

อีกครั้งที่ต้องใช้บริการอาซาโกะซัง เพราะ ยังใส่ไม่เป็น นัทจังก็ใส่ยูกาตะสีแดง แต่ตอนนี้โตมากแล้ว ชุดเลยค่อนข้างจะคับหน่อย โดยเฉพาะตรงพุงจะตึงเป็นพิเศษ
จากบ้านโอก้าซัง เดินไปศาลเจ้าไม่ไกล ระหว่างทางก็เห็นเด็ก ใส่ชุดยูกาตะเต็มเลย น่ารักดี



หนุ่ม ๆ สาว ๆ ใส่ชุดยูกาตะกันตรึม ดูน่ารักดี แต่บางคน แบบว่า ทรงแบบ เดิร์นมาก ตัดกันกับชุดยูกาตะน่าดู



แม้แต่หมาเขายังใส่ยูกาตะเลย ฮิ ๆๆๆ น่ารักดี


คนเยอะมาก ๆ เลยค่ะ เต็มไปหมดเลย ร้านขายของก็เต็มไปหมด ตาลาย ไม่รู้จะเริ่มกินจากตรงไหน






มีร้านตักปลาทองด้วย แต่เล็ก ๆ ให้ความรู้สึกเหมือนกันการ์ตูนญี่ปุ่นที่เคยอ่านเลย แต่มีแต่เด็ก ๆ ไปเล่นกัน มีร้านเกมส์บ้าง แต่ไม่เยอะ ร้านพวกของกินเยอะกว่า แต่แพงเหมือนกันน๊า ถ้ากินหลาย ๆ อย่าง เห็นมีเยอะจัง ไอ้พวกผลไม้ ชุบชอคโกเล็ตเนี๊ยะ ตั้ง 300 Yen แน่ะ กินมะลง

เราก็ไล่กินตั้งแต่ ทาโกยากิไปก่อน ลูกใหญ่มาก เต็มปากเลย อร่อยดี ตามด้วยทามาเซะ อันนี้ชอบมาก เป็นเหมือน แซมเบ้ ใส่ไข่ และมีเส้นอุด้งข้างใน อืมแปลก ๆ แต่อร่อยดี

เหมือนงานไปกินโดยเฉพาะ เลยบอกอาซาโกะว่าไม่ต้องพันแน่นนะ เดี๋ยวกินไม่ได้เต็มที่ ฮิ ๆๆ


นี่เลย คุณนาย แต่งองค์เต็มยศ ดู ๆ ไปเหมือนกิโมโนแน่ะ

เย็นหน่อย ทาเคชิตามมาสมทบ อาซาโกะพานัทจังกลับ อิฉัน ก็ยังไม่หยุดกิน ต่อด้วย ไอศกรีมรสเมลอน ร้อน ๆ อย่างนี้ชื่นใจ



ไม่วาย จะกินต่อไป เฝ้าร้านมันทอดอีก


เดิน ๆ ต่อ ดอกไม้ไฟ เริ่มจุดแล้ว แต่คนมันเยอะมาก ๆ เลย ไม่มีที่ยืน ได้มาหลบมุม พักเหนื่อย แทะข้าวโพดต่อ ขอบอกว่าฟักละ ห้าร้อยเยน จะพาบ้าตาย แต่ด้วยด้วยอารมณ์ยาก ก็ได้ยอมควัก



อ่า ดอกไม้ไฟสวยมาก ๆ เลยค๊า



ยิ่งถ้าอยู่ดูจนหมดนะ สวยมาก ๆ เลย เพราะเขาจะจุดถี่ ๆ ลูกใหญ่ สีสันสวยงาม โรแมนติคซะ

หน้าร้อนงานดอกไม้ไฟเยอะ เดี๋ยวจะไปออกงานอีกหลายงานฮิ ๆๆๆ



ปล แอบเม้าท์ ด้วยความที่คนมันเยอะ มีเบียดกันบ้าง มียุ่นตีกันด้วย โดนเบียดเกือบล้ม แย่มาก




 

Create Date : 06 มิถุนายน 2550    
Last Update : 6 มิถุนายน 2550 18:39:05 น.
Counter : 1837 Pageviews.  

ครั้งแรกกับการใส่ชุดยูกะตะ

ฮิ ๆ วันนี้ทาเคชิหยุดงานอีกแล้ว ได้อยู่ด้วยกันทั้งวันอีกที เคยเกริ่น ๆ ไว้ว่าอยากใส่ชุดยูกะตะไปเที่ยวงานวัด วันนี้ได้ฤกษ์ไปหาซื้อกันซะที ฮิ ๆๆ และแล้วก็ได้มาสมใจ สีชมพูหวานแหวว




ซื้อเสร็จ ใส่ไงละ ที่รัก งั้นโทรไปหาพี่สาวผู้แสนดี อาซาโกะ ช่วยมาสอนหนูใส่ยูกะตะหน่อยค๊า
อาซาโกะ ได้จ้า เดี๋ยวไปเจอกันที่บ้านคุณแม่ละกัน ตอนเย็นจะได้ไปกินข้าวด้วยกันต่อ อืม ทั้งสวยทั้งใจดี รักที่สุดเลยอาซาโกะเนี๊ยะ

ก่อนถึงเวลานัดหมาย ทาเคชิเลยบอกว่า อยากลดความอ้วน งั้นไปออกกำลังกายกัน เขาไปซื้อ ไม่แบตมินตันมาไว้ ก็ดีเนอะ งั้นก็แปลงร่างเป็นแม่สาวนักกีฬาซะ



หุ ๆๆ ดีมากเลย ได้เหงื่อเยอะ เลย เพราะวิ่งตามเก็บลูก แป๋ว แต่ก็สนุกดีเนอะ ได้ทำกิจกรรมอะไรร่วมกันเนี๊ยะ อยากให้เขาหยุดงาน เสาร์หรืออาทิตย์บ่อย ๆ จะได้มาเล่นกันอีก

พอเย็นหน่อย ก็ไปบ้านโอก้าซัง อาซาโกะผู้ใจดี แบกชุดยูกะตะมาให้เพิ่ม ซึ้ง

และแล้ว ก็ได้ใส่ชุดยูกะตะครั้งแรกในชีวิต แต่จำไม่ได้อ่ะ ว่าทำไง มันยากเหมือนกันนะเนี๊ยะ โดยเฉพาะการผูกโบว์เนี๊ยะ
เอาละมาดูกันว่า สาวหน้าไทยในชุดยูกะตะเป็นยังไง แต่นแต๋น



ข้างหลังที่อาซาโกะผูกโบว์ให้ คิดว่าคงจะทำเองไม่ได้ กะจะไปซื้อแบบที่เขาผูกสำเร็จไว้ ง่ายดี ฮิ ๆๆๆ



อีกรูปกับโอโต้ซังผู้ใจดี ขอบอกว่าเตรียมใจไว้แล้วว่าเมื่อแก่ไปทาเคชิต้องหน้าตาแบบนี้แน่เลย อืม ทำใจให้ชินเข้าไว้



แต่แล้วก็ต้องถอด เพราะ จะไปกินเนื้อย่างกัน มะงั้น ได้เหม็นกันไปข้าง อีกอย่าง เดี๋ยวกินได้ไม่เยอะ

ไปกินเนื้อย่าง อร่อยมาก ๆ กินจนไม่มีเวลาถ่ายรูปเลย ฮิ ๆๆ

ขอบคุณโอโตซังอีกครั้ง สำหรับมื้อนี้ อิ่มกลับบ้านกันไปอีกหนึ่งมื้อ ฮิ ๆๆๆ

ก็เป็นวันหยุดที่สนุกกับครอบครัวไปอีกวัน




 

Create Date : 02 มิถุนายน 2550    
Last Update : 2 มิถุนายน 2550 20:18:43 น.
Counter : 800 Pageviews.  

1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  

KoiJapan
Location :
Nagoya Japan

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 4 คน [?]




เมื่อเราต้องพลัดถิ่นฐานไกลบ้านมา สิ่งที่ขาดหายในสถานที่ใหม่ ๆ ก็คือ มิตรภาพ และ เพื่อน ซึ่งเราจะต้องเริ่มต้นหาใหม่ อาจจะทำให้เราเหงาได้บ้าง หากไม่มีเพื่อน

เราไม่รู้หรอกว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ฉันคิดเสมอ ว่า ปัจจุบันคือ ตัวกำหนดอนาคต ดังนั้น ฉันก็จะทำปัจจุบันให้ดีที่สุด

เป็นครั้งแรก ที่ฉันได้เขียนไดอารี่ เรื่องราวชีวิตที่เกิดกับขึ้น เมื่อฉันต้องมาอยู่ต่างเมือง ต่างภาษา เมื่อเวลาผ่านไป หากเราได้ย้อนกลับมาดูอีกครั้ง ความทรงจำทั้งดีและไม่ดี อาจจะทำให้เรายิ้มได้

และที่สำคัญ เมื่อฉันได้ทำไดอารี่ ที่นี่ สิ่งที่ฉันได้มาอีกอย่าง ก็คือ มิตรภาพ จากเพื่อน ๆ ที่เข้ามาเยี่ยมชม โลกเล็ก ๆ อีกใบของฉัน

ขอบคุณสำหรับมิตรภาพ กำลังใจ และความห่วงใย
ขอบคุณที่จะรับฉันไว้เป็นเพื่อนอีกคน
Friends' blogs
[Add KoiJapan's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.