Group Blog
 
All blogs
 
20 เยนเท่านั้น ที่ฉันต้องการ

เมื่อวานนี้ ช่างเป็นวันมหาซวย ที่โรคเอ๋อ ของดิฉันกำเริบ
ความจำเริ่มเสื่อม สงสัยจะนอนมากไปหน่อยช่วงนี้ ปกติ ตื่นมาตอนเช้าเตรียมเบนโตะให้คุณชาย และอาหารเช้าแบบง่าย ๆ แล้ว ส่งไปทำงาน จากนั้นเราก็นอนต่อ

ตื่นมาดูทีวี เล่นเน็ต กินข้าวเที่ยง ออกไปซื้อของ เตรียมทำอาหารเย็นให้คุณชาย แล้วก็โบกหน้า ออกไปทำงาน

พอนั่งรถไฟไปได้ครึ่งทาง นึกขึ้นได้ เอ๋ เราลืม หุงข้าวนิน่า งั้นโทรไปบอกคุณชายให้หุงข้าวกินเองแล้วกัน

คว้าน ๆ หาโทรศัพท์ในกระเป๋าอันรก ๆ ของเรา อ่ะ ไม่มี
อ้าวนิ ตรู ลืม โทรศัพท์มือถือ ด้วยเหรอ นิ ว๊า อย่างนี้ก็ลำบากอ่ะ จิ เพราะต้องโทรบอกคุณชายให้ออกมารับตอนเลิกงาน สงสัยวันนี้ต้องเดินเข้าบ้านเอง

ปกติจะเสร็จานประมาณ สามทุ่มครึ่ง ก็จะให้นัดคุณชายมารับที่สถานีประมาณ สี่ทุ่ม แต่วันนี้ไม่ได้เอาโทรศัพท์มา คงนัดกันไม่ได้ คุณชายก็คงจะไม่รู้

วันดันยุ่ง กว่าจะเสร็จงานประมาณ สี่ทุ่ม กว่าจะถึงบ้านก็สี่ทุ่มครึ่งได้
เราก็จะใช้ตั๋วเติมเงินขึ้นรถไฟ พอขึ้นรถได้ เพิ่งมาดูที่ตั๋ว มันมีเงินเหลือ 210 Yen แต่สถานีที่เราจะลง มัน 230 Yen อ้าวนิ เราขาดอีก 20 Yen นิ ไม่งั้นออกไม่ได้

งั้นก็ไปจ่ายเพิ่มที่สถานีอีกทีแล้วกัน แล้วก็คว้าน ๆ หากระเป๋าตังค์ อ่ะ ไม่มี นิเราลืมกระเป๋าตังค์ด้วยเหรอนิ

โอ ซวย ๆๆจริง ๆๆ ทำไมดี คิด ๆๆ ทำไมตรูถึงได้ ความจำเสื่อมอย่างนี้
เขกหัวตัวเองหนึ่งที คุณป้านั่งอยู่ข้าง ๆ ชำเลืองมอง (คงคิดในใจ อินี่ บ้าอ่ะเป่าวะ) แล้วก็เขยิบออกไปนิดหนึ่ง (ท่าจะกลัวเรา )

คิดต่อ ทำไงดี หรือจะขอคุณป้าข้าง ๆ ไม่เอา น่าอายมาก ๆ ตอนนี้ 20 Yen นี่มันสำมะคัญมาก ๆ เลยนะเนี๊ยะ

และแล้วก็ถึงสถานี ทำไงดีละ ตัดสินใจเดินไปหาพนักงานที่ดูแลช่องตั๋ว แล้วก็สื่อสารด้วยภาษาญี่ปุ่น อัน งู ๆ ปลา ๆ ของเรา

โชว์บัตรให้เขาดู และบอกว่า ไม่มีเงินค่ะ กระเป๋าตังค์ไม่มีค๊า พร้อมทำหน้าตา น่าสงสาร
คุณลุงใจดี บอกงั้นก็ออกทางนี้แล้วกัน ไม่เป็นหรอก
ขอบคุณค่ะ คุณลุง

เอ้อ ผ่านไปอีกด่าน เอาละ เดี๋ยวเดินเข้าบ้านแล้วกัน
แต่แล้ว เมื่อเดินออกจากสถานี เหมือนเห็นเจ้าชายขี่ม้าขาวอยู่ข้างหน้า

คุณผู้ชาย ยืนรออยู่ข้าง ๆ รถ (ความรู้สึก เหมือนในหนังเลย ฮิ ๆๆๆ ท้ายเรื่อง อิฉันได้เป็นนางเอก )

คุณชายบอกว่า มารอ ตั้งแต่ สี่ทุ่มแล้ว ซึ้งมาก ๆ เลย

ดูจิ ผลจากการนอนมากไป เลยทำให้สมองกลวงเลย







Create Date : 19 กรกฎาคม 2550
Last Update : 19 กรกฎาคม 2550 10:18:34 น. 12 comments
Counter : 292 Pageviews.

 
แวะมาอ่านบล็อกค่ะ แอบ add บล็อกพี่ก้อยไปด้วย พี่ก้อยน่ารักมากค่ะ ชอบเข้ามาอ่านประจำ


โดย: แอน (phukboong69 ) วันที่: 19 กรกฎาคม 2550 เวลา:10:29:30 น.  

 
นึกถึงตัวเองตอนที่ มีแบงค์ 5000 yen เก่าๆเปียกน้ำเพราะฝนตก ไปนั่งรถบัสแล้วเงินมันใช้ไม่ได้ แล้วเราไม่มีเงินอื่นๆๆอีกเลย คุยกับคนขับรถ คนแก่ เขาคงเบื่อๆๆเซ็งๆๆเลย ปัดๆๆคาดว่าไม่เป็นไรหรอกไม่ต้องจ่ายก็ได้ ประมาณเนี๊ย อายมากๆๆ


โดย: meaw_1985 วันที่: 19 กรกฎาคม 2550 เวลา:11:13:47 น.  

 
นอนมากๆเป็นเหมือนกันค่ะ

สุดท้ายก็พระเอกขี้ม้าขาวมา คิดภาพออกเลย อิอิ


โดย: quiquie1306 วันที่: 19 กรกฎาคม 2550 เวลา:11:40:15 น.  

 
พอดีจะ copy code มาให้พี่ก้อย แต่เค้าไม่ให้โพส script ก็เลยแนะนำให้พี่ก้อยเข้าไปที่บล็อกป้ามดนะคะ มี code แต่งบล็อกเยอะแยะเลยค่ะ แอนก็ไปสูบมาจากบล็อกป้ามดเหมือนกัน


โดย: แอน IP: 203.113.61.104 วันที่: 19 กรกฎาคม 2550 เวลา:11:52:34 น.  

 
55 โรคเอ๋อบางที่กิก็เป็นเหมือนกัน บางทีนอนเยอะไปหรือคิดอะไรเพลินๆก็ทำให้เราลืมกันได้เนอะ

แต่สุดท้ายก็มีพระเอกขี้ม้าขาวมาช่วยน๊า


โดย: ความทรงจำดีๆในชีวิต วันที่: 19 กรกฎาคม 2550 เวลา:12:36:15 น.  

 
อารมณ์ประมาณมิวสิควีดีโอที่พระเอกมายืนรอนางเอกเลยป่าว

เรารู้ตัวว่าเป็นคนขี้ลืม ก่อนออกจากบ้านนี่ดูแล้วดูอีก
จนจะเป็นคนย้ำคิดย้ำทำอยู่แล้วเนี่ย


โดย: Ssachiy IP: 122.29.117.54 วันที่: 19 กรกฎาคม 2550 เวลา:14:30:37 น.  

 
เคยเจอเหตุการณ์คล้ายๆ กันค่ะ แต่เราโดนคนขับรถเมล์ดุเอาง่ะ

แถมท้ายเรื่องไม่มีเจ้าชายขี่ม้าขาวมาช่วยอีก มีแต่เพื่อน



โดย: Malee30 วันที่: 19 กรกฎาคม 2550 เวลา:15:45:39 น.  

 
โอ้โห.... แต่ดีนะคะ ที่รอดมาได้ แถมมีเจ้าชายขี่ม้าขาวมารออีก ว้าวววว


โดย: shin chan (alei ) วันที่: 19 กรกฎาคม 2550 เวลา:17:34:36 น.  

 
อยากเห็นหน้าเจ้าชายจัง อิ อิ


โดย: goodpeople วันที่: 20 กรกฎาคม 2550 เวลา:10:32:33 น.  

 
โอ้โห น่ารักจังเลยค่ะ มายืนรอโดยไม่ต้องโทรไปบอกเลย
แปลกเนอะ ดวงคนเราบางวันมันจะเป็นแบบนี้จริงๆ ด้วยค่ะ
ลืมโน้น ลืมนี้ ทั้งวันเลย



โดย: zuling68 วันที่: 20 กรกฎาคม 2550 เวลา:20:41:26 น.  

 
น่ารักจังเลยอ่ะ เจ้าชายน่ะ


โดย: ann_269 วันที่: 22 กรกฎาคม 2550 เวลา:23:57:54 น.  

 
แวะมาอ่านบล็อกนะค่ะ นึกถึงตอนที่เคยอยู่ที่นาโกย่า (สามีเคยทำงานอยู่ที่นั่น) แล้วจะแวะเข้ามาอ่านใหม่นะคะ


โดย: Grace IP: 124.120.182.248 วันที่: 18 สิงหาคม 2550 เวลา:13:28:14 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

KoiJapan
Location :
Nagoya Japan

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 4 คน [?]




เมื่อเราต้องพลัดถิ่นฐานไกลบ้านมา สิ่งที่ขาดหายในสถานที่ใหม่ ๆ ก็คือ มิตรภาพ และ เพื่อน ซึ่งเราจะต้องเริ่มต้นหาใหม่ อาจจะทำให้เราเหงาได้บ้าง หากไม่มีเพื่อน

เราไม่รู้หรอกว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ฉันคิดเสมอ ว่า ปัจจุบันคือ ตัวกำหนดอนาคต ดังนั้น ฉันก็จะทำปัจจุบันให้ดีที่สุด

เป็นครั้งแรก ที่ฉันได้เขียนไดอารี่ เรื่องราวชีวิตที่เกิดกับขึ้น เมื่อฉันต้องมาอยู่ต่างเมือง ต่างภาษา เมื่อเวลาผ่านไป หากเราได้ย้อนกลับมาดูอีกครั้ง ความทรงจำทั้งดีและไม่ดี อาจจะทำให้เรายิ้มได้

และที่สำคัญ เมื่อฉันได้ทำไดอารี่ ที่นี่ สิ่งที่ฉันได้มาอีกอย่าง ก็คือ มิตรภาพ จากเพื่อน ๆ ที่เข้ามาเยี่ยมชม โลกเล็ก ๆ อีกใบของฉัน

ขอบคุณสำหรับมิตรภาพ กำลังใจ และความห่วงใย
ขอบคุณที่จะรับฉันไว้เป็นเพื่อนอีกคน
Friends' blogs
[Add KoiJapan's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.