เพราะฉันยังคงเดินดิน ไม่ได้มีปีกบิน หรือเป็น เช่น นางฟ้า...
อดีตคือความฝัน ปัจจุบันต้องอดทน
Group Blog
 
All blogs
 
miss call‏

> >>ความรู้สึกของน้องคนหนึ่งที่บรรยายออกมาจากใจในขณะที่.... สายซ้อน miscall > >>สุดท้ายแห่ง ชีวิตผมก็เป็นเช่นเด็กวัยรุ่นทั่วๆไปเรียน เที่ยว นอน กิน > >>ดึกๆผมก็โทรคุยกับแฟนของผมซึ่งทั้งหมดเหล่านี้มันก็เป็น > >>กิจวัตรประจำวันของผมและผมก็เชื่อว่าใครๆเค้าก็ทำแบบนี้กัน“จ้า ตัวเอง > >>วันนี้กินข้าวรื้อยาง”“กินกับอะไร บ้าง > >>แล้วตอนกินตัวเองคิดถึงเค้ามั้ยเนี่ย”“รู้มั้ยตัวเอง ถ้าเค้าเป็นผีเนี่ย > >>เค้าอยากเป็นกระสือที่รักจะได้เห็นใจไง” “ตัวเองวางก่อนดิก่อนดิ” > >>ประโยคต่างๆที่ผมได้คิดและคัดสรรเตรียมพร้อมมาต่างๆก่อนโทร > >>ผมยังคงใช้เวลาส่วนใหญ่ตอนดึกไปกับการคุยโทรศัพท์ > >>ระยะเวลาอันผมได้ใช้ไปในแต่ละครั้งนั้นพอรู้สึกอีกทีก็ผ่านไปหลายชั่วโมง > >>แล้ว แต่ผมก็ไม่ชอบนะหากใครจะมาว่าผม ไร้สาระ > >>ก็ไม่เห็นหรอคนส่วนใหญ่เค้าก็ทำกัน“เอ้อ >เกือบลืมไปอีกอย่าง>>กิจวัตรอีกอย่างนึงของผมก็คือแม่ของผมมักชอบโทรหาผมทุกวัน” > >>“ตอนนี้ลูกอยู่หอรึยัง”“เย็นนี้กินข้าวอิ่มมั้ย”“วันนี้เรียนเป็นยังไง > >>บ้าง”“อย่าไปเที่ยวที่ไหนไกลนะ” โธ่!คำถามเดิมๆผมก็ตอบไปแบบ เดิมๆ > >>แม่ผมก็ไม่เบื่อซักทียังคงโทรหาผมเป็นประจำโชคดีที่ผมพยายามตัดบทคุย > >>ผมกับแม่น่ะคุยกันไม่กี่นาทีก็วางแล้วก็มันไม่มีอะไรจะคุยจะให้ผมทำยังไง” > >>จนกระทั่งวัน นั้น“ตัวเองตอบเค้าได้รึยังว่ารักเค้ามั้ย” “เร็วๆสิ > >>เค้ายังอุฒส่าห์บอกรักตัวเองไปแล้วนะ”“แล้วยังจะใจร้ายไม่บอกรักเค้าอีก > >>หรอ” ติ๊ดๆ ติ๊ดๆเสียงจากโทรศัพท์บอกผมว่ามีสายซ้อน > >>ผมมองไปที่หน้าจอมันขึ้นชื่อว่า“Home” “โธ่แม่โทรมาทำไมตอนนี้เนี่ย > >>กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มเลย” ผมไม่สลับสายผมผมยังคงคุยกับสุด > >>ที่รักของผมต่อไปเพราะผมรู้ว่าสิ่งที่แม่จะคุยกับผมก็คงเป็นประโยคเดิมๆ > >>“และนั่นก็เป็นโอกาสสุดท้ายที่ผมจะมีโอกาสฟังเสียงของแม่” > >>หลังจากนั้นไม่นานทางญาติของผมโทรมาแจ้งผมว่า > >>เมื่อคืนนี้บ้านของผมถูกขโมยเข้าและแม่ของผมขัดขืนและได้ต่อสู้กับโจร > >>จึงถูกโจรใช้มีดแทงเข้าที่ท้องแม่เสียชีวิตเพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว > >>ญาติของผมเล่าอีกว่าตอนไปพบศพแม่นั้นในมือของแม่กำโทรศัพท์ไว้แน่น > >>และเบอร์โทรออกล่าสุดของเธอไม่ใช่โทรแจ้งตำรวจหรือเรียกรถพยาบาล > >>แต่แม่เลือกที่จะโทรหา >“ผม”>>>>>>>>>>>>สิ่งสุดท้ายในชีวิตที่แม่ผมเลือกที่จะทำคือโทรศัพท์หาผมเพื่อฟังเสียงของผม > >>วินาทีนั้นน้ำตาของผมไหลอาบแก้มผมพูดอะไรไม่ออกมือและตัวของผมสั่น > >>วันนั้นผมเลือกที่จะคุยกับแฟนผมดีกว่าที่จะคุยกับแม่ของผม > >>ผู้หญิงคนเดียวในโลกที่คุยกับผมเป็นคนแรกในชีวิต > >>ผู้หญิงคนเดียวที่ผมสามารถที่จะคุยกับเธอได้ทุกเวลา > >>โดยที่ผมไม่ต้องเตรียมบทพูดใดๆไม่ต้องกังวลว่าเธอจะประทับใจหรือไม่ > >>ไม่ต้องมีมุขไม่ต้องมีคำหวานใดๆคนเดียวในโลก > >>ที่โทรมาหาผมเพียงแค่ฟังผมพูดประโยคเดิมๆคนเดียวในโลกที่ไม่ว่าโทรศัพท์ > >>เธอจะโปรโมชั่นแพงแค่ไหนก็ยังโทรหาผม“และคนเดียวในโลกที่เลือก > >>คุยกับผมในวินาทีสุดท้ายในชีวิต”ในบางครั้งประโยคที่ ว่า“ไม่มีคำว่าสาย > >>หากเราคิดที่จะแก้ตัว”มันก็ไม่เป็นความ จริง“เพราะบางปรากฏการณ์ในโลก >เกิด>>ขึ้นได้แค่ครั้งเดียว”อาจเป็นเพราะเวรกรรมของผม > >>หลังจากนั้นไม่นานแฟนผมที่ผมใช้เวลาคุยกับเธอวันหลายๆชั่วโมงคุยกับเธอก็ทิ้งผม > >>ไปวันนี้ผมเริ่มเข้าใจชีวิตมากขึ้นหลายๆอย่างที่คนส่วนใหญ่ทำ > >>มิได้หมายถึงสิ่งที่ถูกต้องเสมอไป > >>เพราะตัวเราเท่านั้นที่เป็นผู้ต้องรับผลการกระทำของเราเอง > >>“เราจะรู้ว่าสิ่งใดสำคัญก็ต่อเมื่อเราต้องเสียมันไป”ทุกวันนี้ผมนั่งมอง > >>โทรศัพท์รอที่จะตอบคำถามเดิมๆให้ผู้หญิงคนหนึ่งฟัง > >>แต่ผู้หญิงคนนั้นคงไม่มีอีกแล้ว>



Create Date : 22 ธันวาคม 2551
Last Update : 22 ธันวาคม 2551 15:19:37 น. 1 comments
Counter : 183 Pageviews.

 
เห็นใจน่ะครับ เสียใจด้วยกับสิ่้งที่เกิดขึ้น เป็นกำใจให้น่ะครับ
สู้ต่อไป


โดย: bank IP: 125.27.231.72 วันที่: 23 ธันวาคม 2551 เวลา:0:33:46 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

รักตัวเองให้เป็น
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




สำหรับเพื่อนหลายๆคนที่ add VIP Friend มา คือรับ add ไม่เป็นอ่ะค่ะ เพราะเพิ่งหัดเล่น Blog ยังงงๆอยู่ ถ้าใครทำเป็นก้อช่วยสอนหน่อยนะคะ
Friends' blogs
[Add รักตัวเองให้เป็น's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.