Group Blog
 
All blogs
 
เต่าต้วมเตี้ยม... และวีรกรรมของเรา




ก่อนอื่นขอบอกว่าเด็ก สตรีมีครรภ์ และคนใจอ่อนไม่ควรอ่าน

เนื่องจากอยู่ดีๆก็นึกถึงเต่าสมัยเรียนหนังสือขึ้นมา
หลายๆอย่างทำให้เราล้มเลิกความคิดที่จะเรียนอะไรที่ต้องใช้สัตว์ทดลอง

ขอละไว้ไม่พูดถึงหนูทดลอง
ที่หลังจากเรานั่งคิดสิบตลบว่าจะโดดเรียนดีไหมในแล็บแรก
แล้วก็ได้คิดว่าก็คงต้องโดดทั้งเทอมนั่นแหละ ถ้าจะหนีเจ้าสัตว์ตัวเล็กๆที่เราขยะแขยงนั่น (แต่เดี๋ยวนี้เฉยๆ)

ไม่พูดถึงกบ กระต่าย ...

แต่ขอพูดถึงเต่าที่จำฝังใจ



มีการทดลองอยู่สองครั้งที่ต้องใช้หัวใจเต่า เพื่อทดสอบยากับหัวใจที่ยังติดอยู่กับตัวสัตว์ทดลอง
พาร์ทเนอร์แล็บมีอยู่ด้วยกันกลุ่มละ 4 คน เป็นผู้ชาย 1 คน ที่แน่นอนว่าต้องเป็นคนฆ่าเต่า

เริ่มจากการยื่นไขควงให้เต่ากัด เพื่อดึงหัวเต่าออกมาจากกระดอง
ผูกขา ผูกหัวไว้บนกระดานที่เรียกว่า turtle board
แล้วก็ pith ทำลายเส้นประสาทที่คอเต่าโดยใช้ไขควงตอกลงไป

จากนั้น (เชื่อว่า) เต่าจะไม่เจ็บ แต่ไม่ตาย

เลื่อยกระดองเต่าออกโดยใช้ปังตอที่เป็นฟันเลื่อย เลื่อยด้านข้าง
บางกลุ่มใช้สว่านไฟฟ้าเจาะกระดองตรงอกให้หลุดออกมาเป็นวงกลม เพื่อให้เห็นหัวใจ
แต่เราและเพื่อนมองหน้ากันแล้วตกลงกันว่า ก้มหน้าก้มตาเลื่อยไปเถอะ
สว่านไฟฟ้าดูโหดเกินไป
และกลิ่นกระดองที่โดนความร้อนจากสว่านนั่นน่ากลัวเกินไป


หลังจากเพื่อนผู้ชายเลื่อยจนเหงื่อหยด ก็พลาดเลื่อยเอานิ้วตัวเองเลือดไหล
เราก็เลยบอกเสียงอ่อยว่า เราช่วย...
ไม่ทันถึง 5 นาที เวรกรรมก็ตามสนองเลื่อยเอานิ้วตัวเองเข้าบ้าง

แต่แปะพลาสเตอร์ยาแล้วก็ต้องทำต่อไป

วันนั้นพวกเราทดลองยาโรคหัวใจอย่างระมัดระวัง เพราะไม่อยากฆ่าเต่าเป็นตัวที่สอง
ไม่รู้หรอกว่าหัวใจเต่าทนทานแค่ไหน

จนหกโมงเย็น แล็บเสร็จแล้ว หัวใจเต่าก็ยังเต้นตุ๊บๆอยู่
ทุกคนมองหน้ากัน
จะทิ้งลงในถุงพลาสติกทั้งที่หัวใจยังเต้นแบบนี้เหรอ
ในที่สุดเราก็ตกลงกันหยดยาลงไปแบบเกินขนาด (overdose) เพื่อยุติการทำงานของหัวใจ


หัวใจเต่าหยุดเต้นลงก่อนที่เราจะเอาใส่ถุงไปทิ้ง
ทุกคนเดินกลับบ้านแบบกร่อยๆ
ไม่มีใครพูดอะไร นอกจาก "ไปละนะ"
เราน้ำตาซึม
ขออโหสิกรรมเถอะนะ เจ้าเต่า



เพราะหลังจากเต่าตัวสุดท้ายที่บาดเจ็บเพราะเรา
เราก็เลิกตกปลาเด็ดขาด
ทั้งที่ตอนเด็กๆ ที่บ้านห้ามยิงนก ตกปลา ฆ่าสัตว์
แต่มีอยู่ช่วงหนึ่งตอนเรียนปีหนึ่งที่เราคะนอง หย่อนเบ็ดลงไปในคู
แล้วดึงขึ้นมาไม่ได้ ทำไมมันหนักจัง สงสัยรองเท้า
แต่เปล่า เต่าตัวเบ้อเริ่ม เบ็ดขาดติดปากเต่าไป
กร่อยสุดๆ นอนไม่หลับ และเลิกจับเบ็ดเด็ดขาด

ไม่นึกว่าต้องมาเจอฆ่าเต่าในแล็บอีก

เราคิดว่าตอนนี้คงไม่มีแล็บแบบนั้นแล้วมั้ง
คงเป็นแค่ดูวิดีโอสาธิต


หลังจากนั้น ถ้าเจอเต่าต้วมเตี้ยมอยู่บนถนนหรือทางเดิน
เราต้องพยายามเอามันกลับไปไว้ใกล้ๆคูน้ำ
เป็นการไถ่บาป
กลัวใครจับมันไปกิน


บางทีก็เจอตัวเล็กบ้าง ใหญ่บ้าง
ก็ต้องเสียเวลาจับไปปล่อยใกล้ๆแหล่งน้ำทั้งนั้น

หนที่เด็ดสุดก็คือ เจอตัวเท่าฝ่ามือบนถนนคอนกรีต
วันนั้นรีบ ก็เลยกะว่าจะแวะ 7-11s ใกล้บ้าน ซื้ออะไรสักอย่าง เพื่อจะเอาถุงใส่เต่าไปปล่อยที่อ่างน้ำใกล้ที่ทำงาน
ดันเจอคนรู้จักที่ที่ทำงาน แต่อยู่คนละชั้น
ปกติเราจะสวัสดี แต่วันนั้นเราไขว้มือไปข้างหลังโดยอัตโนมัติ แล้วยิ้มทักเขาแบบกร่อยๆ
ขี้เกียจอธิบาย เดี๋ยวคนทั้งเซเว่นจะหันมาดู

อีกครั้งก็ตอนที่น้าขับรถอยู่ แล้วก็เบรค เพราะเจ้าเต่าต้วมเตี้ยมคลานข้ามถนนพอดี
แล้วทั้งน้า ทั้งแม่ก็กลัวรถคันหลังทับมัน เพราะมันคงคลานอีกนานน่ะแหละ
ดีที่เป็นถนนนอกเมือง นานๆมีรถมาที

เป็นเราละสิที่ต้องวิ่งไปอุ้มมันขึ้นมา
"เอามันไปไว้ที่ลำธารทีสิลูก"


แต่แถวนั้นจอดรถตรงไหล่ทางไม่ได้ เดี๋ยวคุณโปลิศมาจับ ไม่ใช่เมืองไทย
น้าก็เลยต้องขับเลยไปอีกราวๆสองร้อยเมตร
แล้วให้หลานอุ้มเต่าไปปล่อยที่ลำธาร ก่อนหน้าจะเจอเจ้าเต่า

เราวิ่งไปก็ขำไป ดูไม่จืดเลย อุ้มเต่า วิ่งไปปล่อยเนี่ยนะ

สักพักความขำก็แทนที่ด้วยความเหนื่อย
พอปล่อยเต่าลงลำธารเสร็จ ก็วิ่งกลับมาแบบซี่โครงรวน พูดไม่ออก

น้ากับแม่เห็นก็หัวเราะ น้าบอกว่า "โถลูก เหนื่อยเหรอ"
เราเกือบจะค้อน คุณนายสองคนนั่งรอเฉยๆนี่คะ
คนวิ่งน่ะดิฉันค่ะ
"ไม่เดินมาล่ะลูก"
อ้าว! ก็กลัวตำรวจผ่านมาเรียก เพราะไม่รู้ว่าทางเบี่ยงๆที่น้าจอดน่ะจอดได้นานแค่ไหน

แต่ก็เอาเถอะ เรามีเวรกรรมต่อกันมา
อะไรที่ทำเพื่อเต่าได้ ก็ต้องทำเพื่อความสบายใจ
เพราะเรารู้ว่า ทั้งสามคน แม่ น้า หลาน คงไม่สบายใจถ้าปล่อยเจ้าเต่าตัวนั้นคลานอยู่บนถนน
มันอาจไม่โชคดีแบบครั้งนี้ ถ้ารถคันหลังหลบไม่ทัน
เหนื่อยหน่อย แต่นอนหลับสบายใจ ช่างเถอะ




Create Date : 14 สิงหาคม 2550
Last Update : 14 สิงหาคม 2550 0:03:09 น. 18 comments
Counter : 433 Pageviews.

 
สงสารน้องเต่า แต่ไม่เป็นไรค่ะน้องเต่าคงไม่ว่า เพื่อการศึกษาเด็กไทย

ส่วนวีรกรรมทำเพื่อน้องเต่า น่าดีใจแทนน้องเต่าค่ะ น่ารักดี


โดย: ประมุขขวัญ วันที่: 14 สิงหาคม 2550 เวลา:9:59:08 น.  

 
อ่านตอนทำการทดลองแล้วก็ทั้งได้ความรู้ทั้งออกจะน่าสงสารเต่าครับ
แต่ก็เพื่อการศึกษาที่จะส่งผลให้เกิดประโยชน์ในวันหลังล่ะนะ

แต่ที่เคยอ่านคนที่เปิบพิศดารนี่สิครับ เค้าทรมาณสัตว์จริงๆเลย


โดย: อะไรคือสิ่งหายาก แต่ไม่มีค่า วันที่: 14 สิงหาคม 2550 เวลา:14:01:44 น.  

 
คุณๆทำอะไรกับน้องสาวของอิชั้น


โดย: นก IP: 77.177.177.75 วันที่: 14 สิงหาคม 2550 เวลา:15:27:28 น.  

 
เต่าต้วมเตี้ยม แต่น่ารักดีค่ะ ชอบ

อ่านแล้วสงสารมันจัง


โดย: random-4 วันที่: 14 สิงหาคม 2550 เวลา:15:39:38 น.  

 

คุณฟอม พยายามปลอบใจตัวเองอย่างนั้นเหมือนกันค่ะ

คุณตี๋ พวกเปิบพิสดารแบบทรมานสัตว์นี่ ไม่ไหวค่ะ ช่างสรรหาวิธีแปลกประหลาดมาสนองความเชื่อของตัวเองจริงๆ

คุณนก

คุณสุ่มสี่ ถึงได้กร่อย จ๋อย กันไปหมด หลังจากทำไปแล้วไงคะ ยังดีที่มีแค่ 2 หน




โดย: HoneyLemonSoda วันที่: 14 สิงหาคม 2550 เวลา:22:39:37 น.  

 
อ่านไปนิดนึง ไม่กล้าอ่านต่อค่ะ..กลัว

...
...
...
... ตอ.เต่า.ต้วม.เตี้ยม


โดย: Ishtar วันที่: 15 สิงหาคม 2550 เวลา:6:53:56 น.  

 
แวะมาขอบคุณที่ไปอวยพรให้ก่อน

เย็นๆ จะเข้ามาอ่านอีกทีครับ^^


โดย: MuHN วันที่: 15 สิงหาคม 2550 เวลา:9:30:36 น.  

 
แง๊...อ่านไปได้หน่อยนึง
เกิดอาการใจสั่น

(เด็ก สตรีมีครรภ์)... หนูเข้าข่ายเด็กละกันค่ะ

ถึงอายุจะเกิน 18 (มาหลายปี) แล้วก็ตาม


แวะมาเยี่ยมนะคะ


โดย: โสดในซอย วันที่: 15 สิงหาคม 2550 เวลา:18:54:30 น.  

 
กรรมขึ้นอยู่กับเจตนา พี่ฮันนี่มีเจตนาทำเพื่อการศึกษา อย่าคิดมากเลยนะคะ

พี่ฮันนี่ก็ตั้งใจทำดีมาหลายต่อหลายครั้งขนาดนี้ เวลาทำบุญทุกครั้งก็อุทิศบุญให้เค้า ปุ๊กเชื่อว่าสักวันมันจะเจือจางลงไปเรื่อยๆ ค่ะ รวมถึงรอยแผลและความกังวลในใจของพี่ด้วย

ตอนเด็กๆ ฆ่าสัตว์ตัดชีวิตเยอะเหมือนกันนะคะ
โดยเฉพาะแมลงวัน ฆ่าเล่นเหมือนเด็ดผักเลย
เพราะตอนนั้นไม่รู้จักบาปบุญคุณโทษเลยแม้แต่นิดเดียว
ไม่มีใครสอน แถมเพื่อนก็ชวนกันไปตลอด
พอโตขึ้น รู้ว่าอะไรเป็นอะไรแล้ว ยุงก็ไม่กล้าตบอีกเลยค่ะ

ฟังพี่ฮันนี่เล่าแล้วเห็นภาพเลยค่ะ เพราะบ้านปุ๊กเจอเต่าก็เอาไปส่งเหมือนกัน กลัวโดนรถทับ
แต่ถ้าปุ๊กเจอนี่ส่วนใหญ่จะเป็นกิ้งกือยักษ์(ตัวเท่านิ้วโป้ง)
กับสารพัดหอยค่ะ จับไปส่งทีไรต้องไม่มีใครเห็น ไม่งั้นคนเห็นนี่กรี๊ดแตกทุกที


โดย: Hobbit วันที่: 15 สิงหาคม 2550 เวลา:19:15:34 น.  

 
นอกจากปล่อยเต่าแล้ว วิธีหนึ่งที่คุณทำอยู่แล้วนั่นคือ การให้ความรู้เรื่องหยูกยานี่ไง ทำบุญทำทานก็นึก ๆ ถึงเจ้าเต่านั้นบ้าง อานิสงค์คงเกิดได้กระมังครับ อย่างน้อยเราก็สบายใจขึ้นได้บ้างแหละนะ...



โดย: เขาพนม วันที่: 15 สิงหาคม 2550 เวลา:20:12:10 น.  

 


อ่านแล้วใจสลาย





โดย: d__d (มัชชาร ) วันที่: 15 สิงหาคม 2550 เวลา:20:47:00 น.  

 

คุณ Ishtar บล็อกเรากลายเป็นบล็อกโหดไปแล้วหรือคะ

คุณหนุ่ม สงสัยจะเผ่นหนีไปอีกคน

คุณวี ขอโทษที่ทำให้คนอ่านขวัญเสียค่ะ

หนูปุ๊ก พี่รู้สึกว่าพี่คิดถูกที่ไม่เรียนต่อทางด้านที่ต้องใช้สัตว์ทดลองก็ตอนที่แวะไปหาเพื่อน แล้วเห็นเขาหิ้วถุงพลาสติก มีอะไรขาวๆข้างในกับแดงๆนิดๆ
คิดว่าซาละเปาไส้หมูแดง เตรียมยิ้ม เสร็จเราแน่
แต่พอเขายกให้ดูให้เห็นชัดๆ
มันคือหนูขาวค่ะ ทดลองเสร็จแล้ว เขากำลังจะหิ้วไปทิ้ง

อ่านความเห็นหนูปุ๊กแล้วก็ยิ้มได้ ตอนเอาเต่าไปส่ง
ฟังเหมือนส่งพิซซ่าเลยค่ะ

ลุงเขา ก็ได้แต่หวังค่ะ ว่าอะไรก็ตามที่เป็นสิ่งที่ดี ก็คงส่งไปถึงบรรดาเต่า หนู กบ กระต่าย ที่อุทิศชีวิตให้กับการเรียนรู้ของเราค่ะ

คุณ d_d ถึงได้เตือนว่าอย่าเป็นเต่าไงคะ


โดย: HoneyLemonSoda วันที่: 16 สิงหาคม 2550 เวลา:1:37:11 น.  

 
อู้ว.ว....อ่านแล้ว


โดย: หมูปิ้งไม้ละ 5 บาท วันที่: 17 สิงหาคม 2550 เวลา:12:37:05 น.  

 
เข้าใจความรู้สึกของคุณ Honey ค่ะ
เราฆ่าสัตว์เพราะมีความจำเป็นที่ต้องใช้ในการเรียนรู้
เหตุบังคับให้เราต้องทำสิ่งนั้น

อย่าไปคิดมากเลยนะค่ะ ยีนส์เชื่อว่าหลาย ๆ คนคงเคยผ่านการฆ่าสัตว์มาบ้าง แม้แต่ยีนส์เองก็ใช่จะบริสุทธิ์ผุดผ่องค่ะ ตอนเด็ก ๆ ยีนส์จัดว่าเป็นเซียนยิงนกตกปลากับเพื่อน ๆ ค่ะ ตอนนั้นยีนส์ไม่รู้หรอกว่าบาปบุญมันเป็นอย่างไร บางครั้งเราก็ต้องฆ่าสัตว์เพื่อการดำรงชีพค่ะ จะว่าบาปก็ยอมรับว่าตัวเองผิดเต็มประตู ทำยังไงได้ตอนนั้นไม่มีทางเลือกมาก ยังเด็กเกินกว่าที่จะเลือกที่รับประทานอาหารตามใจตัวเองได้

พอโตเป็นสาวเริ่มทำงาน มีรายได้ ยีนส์ก็เลือกที่จะไม่ฆ่าสัตว์ค่ะ ส่วนใหญ่จะซื้อจากร้านอย่างเดียวค่ะ มีโอกาสก็ทำบุญทำทานตลอดค่ะ สวดมนต์แผ่เมตตาทุกคืนค่ะ

สิ่งที่คุณ Honey ได้ช่วยเหลือน้องเต่านั้น ถือว่าเป็นสิ่งที่น่าชื่นชมเป็นอย่างมากค่ะ อย่างน้อย ๆ ก็เหมือนกับเราได้ไถ่โทษในใจได้บ้างค่ะ แต่ถ้ามีโอกาสก็อย่าลืมทำบุญกรวดอุทิศส่วนกุศลไปให้น้องเต่าบ้างนะค่ะ

ยีนส์เพิ่งเปิดเรียนเมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมาค่ะ ไม่ได้แวะมาทักทายบ่อย ๆ คงไม่ว่ากันนะค่ะ แต่ก็จะแวะมาเยี่ยมทุกครั้งที่มีโอกาสค่ะ

ยีนส์ขอให้คุณ Honey มีความสุขมาก ๆ กับหยุดสุดสัปดาห์ค่ะ และก็อย่าคิดมากเรื่องเก่า ๆ ที่ทำให้เราไม่สบายใจนะค่ะ จะคอยเป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ


โดย: roslita วันที่: 18 สิงหาคม 2550 เวลา:8:03:30 น.  

 
ความจริงผมไม่ค่อยเห็นด้วยในเรื่องของการใช้สัตว์มาทดลองอะไรต่อมิอะไรนะครับ

แต่ก็พอรับได้ว่า หากต้องเสียสัตว์ไปเพียงตัวนึง แต่ก็ทำให้ความรู้ที่ผู้ได้รับ สามารถไปช่วยเหลือคนได้อีกเป็น 100 นั่นย่อมเป็นการเสียสละที่พอรับได้ ถึงต้องแลกกับน้ำตาก็ตาม

แต่ที่ดีที่สุดคือ หาสิ่งที่ทดแทนได้ และได้ผลเท่ากันจะดีกว่า เหอๆๆ


โดย: Tony KooN IP: 58.9.222.123 วันที่: 19 สิงหาคม 2550 เวลา:20:37:25 น.  

 
คุณยีนส์ ขอบคุณที่พยายามปลอบใจค่ะ

คุณคูน สมัยนี้รู้สึกจะเป็นวิดีโอสาธิตค่ะ ไม่ต้องทำเอง


โดย: HoneyLemonSoda วันที่: 25 สิงหาคม 2550 เวลา:23:12:10 น.  

 
งะ ตามมาอ่านเรื่องเต่า จากบลอคน้องหนูค่ะ

งือ ๆ น่าสงสาร แต่ก็อ่านจนจบ

ทำไมเห็นเต่าเดินเล่นในเมืองเยอะแยะจังคะ
ไม่เห็นเคยเห็นบ้าง ถ้าเห็นก็จะทำแบบเดียวกัน
แล้วอุทิศบุญชดเชยให้คุณ honey นะคะ อิอิ


โดย: นางสาวดุ่บดั่บ วันที่: 17 เมษายน 2551 เวลา:20:30:16 น.  

 

ยังไม่เชื่อคำเตือนอีก
ขอบคุณสำหรับความปรารถนาดีค่ะ



โดย: HoneyLemonSoda วันที่: 17 เมษายน 2551 เวลา:23:56:50 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

HoneyLemonSoda
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]




เพราะทุกวันที่ตื่นขึ้นมา
คือของขวัญที่กาลเวลามอบให้
Friends' blogs
[Add HoneyLemonSoda's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.