Group Blog
 
All Blogs
 

ตัวละครตัวที่ 2.

วิลเดอร์วาลตวัดดาบแล้ว....
ศัตรูถูกปลิดปลงไปทีละคน

สวะ...สวะชัดๆ

พวกมันแสร้งปลอมตัวเป็นพ่อค้ามาขายอาวุธให้กับกองทัพ เนื่องด้วยกองทัพภูมานต้องการอาวุธที่ดีที่สุด เพื่อใช้ในการศึก วิลเดอร์วาลในฐานะขุนพลชายแดนจึงลงมาตรวจสอบสภาพอาวุธด้วยตัวเอง

จากนั้นพวกมันต่างสลัดคราบพ่อค้า กลายเป็นนักฆ่าอันเหี้ยมโหด

ดังนั้นวิลเดอร์วาลจึงบันดาลโทสะอย่างยิ่ง...เขาไม่ชอบถูกหลอกลวง...

และเขายิ่งบันดาลโทสะมากขึ้นไปอีก...บัดซบ แผนการลอบสังหารนี้สมบูรณ์แบบชัดๆ พวกมันมีการติดต่อประสานงานกับคนของทางการที่นครหลวงเพื่อได้มาซึ่ง "สิทธิในการถืออาวุธข้ามเขต" ซึ่งทำให้พวกมันเอาอาวุธมาขายที่เมืองชายแดนอย่างฟาลันเธียได้อย่างอิสระ แถมยังมีหนังสือรับรองการเป็นพ่อค้าซึ่งเป็นเอกสารของแท้จากนครหลวงด้วย

แผนการนี้สมบูรณ์แบบ และน่าจะฆ่าเขาได้ เขาไม่เคยสงสัยเอกสารที่ออกจากทางการมาก่อน จึงได้ลงมาตรวจสอบสภาพอาวุธที่จุดตรวจสอบเพียงลำพัง เนื่องจากปกติแล้วพวกพ่อค้ามักจะมีสินบนเพื่อให้กองทัพรับซื้ออาวุธของตัวเอง ดังนั้นเพื่อไม่ให้มีใครรู้เห็น วิลเดอร์วาลจึงไม่ให้ใครเข้ามายังจุดตรวจสอบ

พวกมันเล็งเห็นถึงความละโมบของเขา...ดังนั้นนี่จึงเป็นแผนการฆ่าที่แทบจะสมบูรณ์แบบ

แต่...บัดซบ...ฝีมือของนักฆ่าพวกนี้มันอ่อนด้อยเกินไป

นี่เป็นเรื่องที่ทำให้วิลเดอร์วาลบันดาลโทสะอย่างรุนแรง...เขาสมควรจะถูกหลอกมาเพื่อให้ได้ประมือกับยอดนักฆ่าที่มีฝีมือที่น่าเร้าใจมากกว่านี้

แต่นี่อะไร...เขาเพียงตวัดดาบ 2-3ครั้ง พวกมันก็ล้มตายเกือบหมดสิ้น

นี่จะให้เขาไม่มีโทสะได้อย่างไร

เขาสบถคำ "บัดซบ" ออกมาเกิน 20 ครั้ง ก่อนจะกระทืบกระโหลกศีรษะนักฆ่าคนนึงจนมันสมองสาดกระจาย

ทันใดนั่นลังเก็บอาวุธที่พวกนักฆ่าขนใส่รถมา เกิดเสียงเปรี๊ยะๆ ก่อนที่วิลเดอร์วาลจะทันได้ตื่นตระหนก เสียงระเบิดก็ดังขึ้นราวกัมปนาท วิลเดอร์วาลรีบถลันหลบออกมาจากตัวรถที่ระเบิดอย่างรวดเร็ว

ความเจ็บปวดเกิดขึ้นทั่วร่างกาย....แม้จะรวดเร็วเพียงใด แต่เขาก็ถูกสะเก็ดระเบิดทำร้ายจนบอบช้ำ

"บัดซบ บัดซบ บัดซบ" วิลเดอร์วาลสบถออกมานับครั้งไม่ถ้วนพร้อมกระอักเลือดออกมาคำโต

คนผู้หนึ่งเดินมาอย่างเงียบงัน ความจริงยอดฝีมือระดับวิลเดอร์วาลควรจะได้ยินเสียงฝีเท้านี้ แต่เขาหูอื้อจากเสียงระเบิด ทำให้ประสาทหูทำงานด้อยลงไป

ก่อนจะสบถคำว่าบัดซบติดต่อกันมาอีกชุด วิลเดอร์วาลก็พบว่ามีดาบเล่มหนึ่งแทงจากกลางหลัง ทะลุออกทางอกของตน

...นี่จึงเป็นมือสังหารที่แท้จริง

วิลเดอร์วาลใช้เรี่ยงแรงที่หลงเหลือพุ่งกายถอยหลังอย่างรุนแรงและรวดเร็ว ทำให้นักฆ่าที่อยู่ด้านหลังถูกแรงดันไปด้านหลังพร้อมกัน

วิลเดอร์วาลไม่เกรงกลัวความเจ็บปวด เขาพุ่งหลังกระแทกกำแพงอย่างรุนแรง

...ดาบที่ทะลุอกทะลุออกมาอีกจนสุดด้าม...ไม่ใช่สิ ตอนนี้แม้แต่ด้ามดาบก็ยังทะลุเข้าไปที่กลางหลังเขาแล้ว... แต่นี่ยังไม่สามารถคร่าชีวิตยอดขุนพลผู้นี้ได้

นักฆ่าผู้นั้นถูกกระแทกกับกำแพงจน กระดูกหักเป็นหมื่นๆชิ้นกลายเป็นก้อนเนื้อแหลกเหลว จบชีวิตไป

วิลเดอร์วาล จับปลายดาบที่โผล่ออกมาทางหน้าอก และออกแรงกระชากมันออกมาทั้งด้าม

...เลือดไหลออกจากปากแผลออกมาจำนวนมาก....

วิลเดอร์วาลค่อยๆเดินโซซัดโซเซออกจากห้องจุดตรวจสอบ พร้อมทั้งสบถ "บัดซบ" เบาๆ ต่อเนื่องกันไม่หยุด



************************************

ที่เชิงเขาทางตอนเหนือของฟาลันเธีย ชายผู้กระหายเลือดอีกคนนามอาเคนส์ ก็กำลังฆ่าคนอยู่อย่างสนุกสนานและบ้าคลั่ง.....





 

Create Date : 13 พฤษภาคม 2550    
Last Update : 9 มิถุนายน 2550 19:22:09 น.
Counter : 86 Pageviews.  

ตัวละครตัวที่ 1.

จากส่วนหนึ่งของบันทึกของอาเคนส์

*************************************


ผมเรียนรู้ว่าการฆ่าคนเป็นเรื่องสนุกตอน 8 ขวบ....

มันแปลกที่จู่ๆผมนึกถึงเรื่องพวกนี้ขึ้นมา...

ผมจำภาพอะไรในตอนนั้นไม่ได้มากนัก....แต่ผมจำกลิ่นหอมหวลของความตายของผู้คนกว่าเจ็ดแสนคนในตอนนั้นได้เป็นอย่างดี....

ตอนนั้น...พ่อพาผมหลบหนีออกจากรัฐมิฮัท ลี้ภัยไปยังตอนเหนือของแคว้นยักษ์....ผมรู้สึกแค้นใจที่ต้องถูกประนามว่ามีพ่อที่หนีทหาร พ่อทำให้ผมอับอาย ผมอยากให้พ่อตายไปซะ...เอาเหอะ ตอนนั้นผมยังเด็กเกินกว่าจะฆ่าพ่อซึ่งเป็นชายร่างกำยำได้ ผมจึงต้องเก็บความแค้นนี้ไว้อย่างเงียบงัน

ผู้อพยพ นับหมื่นจากหลายรัฐมารวมกัน มีตั้งแต่เด็กเล็ก จนไปถึงคนชราที่พร้อมจะตายได้ทุกเมื่อ

ถึงแม้จะมีคนตายไปมากมายในระหว่างการเดินทาง แต่กระแสผู้อพยพที่มุ่งสู่แคว้นยักษ์นับวันยิ่งมากมาย

นั่นเพราะทุกคนหลงเชื่อข่าวลือที่ว่า แคว้นยักษ์พร้อมจะต้อนรับผู้อพยพจากรัฐทางตอนเหนือทุกรัฐ ไม่ยกเว้นแม้แต่รัฐมิฮัทซึ่งในอดีตเคยแข็งข้อกับแคว้นยักษ์

ในที่สุด...ในวันที่ผู้อพยพเพิ่มจากหลักหมื่นเป็นหลักแสน ทั้งหมดก็เข้าสู่เขตแดนของแคว้นยักษ์

และนั่นเป็นจุดเริ่มต้น (และน่าจะเป็นจุดจบ) ของการสังหารหมู่อันน่าพรั่นพรึง

เมื่อผู้อพยพทั้งหมดเดินทางเข้าสู่เทือกเขาลากูลัส กองกำลังทหารม้าติดอาวุธของแคว้นยักษ์ก็โอบล้อมทั้งหมดไว้แล้ว

แม้ผู้อพยพจะมีจำนวนมหาศาล ในจำนวนนั้นก็มีชายฉกรรจ์อยู่ไม่น้อย...แต่ทั้งหมด มาเพื่อหวังพึ่งพิง จึงไม่ได้เตรียมตัวมาสำหรับการรบ

เมื่อตะวันตกดิน และขึ้นอีกรอบ ตกอีกครั้ง และขึ้นอีกรอบ.....

เหล่าผู้อพยพที่เดินทางมาด้วยความหวัง ก็ถูกเข่นฆ่าแทบหมดสิ้น

ตอนนั้นผมยังเด็ก....ผมนึกเสียใจที่ไม่อาจจดจำภาพที่สวยงามของการตายได้มากนัก

จำได้ว่าตอนนั้น ผมชักดาบออกมาจากข้างเอวพ่อ...ซึ่งตายไปแล้ว....ตอนนั้นหัวของพ่อหายไปไหนผมก็ไม่รู้

ผมเดินโซซัดโซเซพร้อมกับจ้วงแทงศพของผู้อพยพอย่างบ้าคลั่ง....พวกนี้มันเป็นแค่สวะบัดซบก็เท่านั้น...พวกที่ไม่รู้จักจงรักภักดีกับรัฐของตน....

ทหารม้าคนหนึ่งควบม้ามาทางผม...ขณะที่เขากำลังจะจ้วงแทงผมซึ่งเป็นเพียงเด็กชายอายุแปดขวบ ก็ได้มีเสียงดังกังวาลตวาดห้ามไว้....

เสียงนั้นมาจากชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่ ผมเห็นหน้าเขาไม่ชัดเจนนัก เพราะมันเต็มไปด้วยคราบเลือดของเหล่าผู้อพยพ...
เขาปล่อยผมยาวสยายสีเทา เปลือยร่างท่อนบน อันกำยำและแข็งแรง สะพายดาบเล่มมหึมา ดูราวกับเทพนักรบลงมาจุติ

"เก็บเจ้าหนูนี่ไว้....มันมีประโยชน์" เสียงของเขาดังกังวาล...

เขาเดินใกล้เข้ามา มองผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความฉงน...พร้อมกับยิ้มให้...ผมยิ้มตอบเขา

ความไม่สมเหตุสมผลประการหนึ่งเกิดขึ้น

เหมือนกับผมกับเขาถูกชะตากันอย่างบอกไม่ถูก

เขาเอาผมไปเลี้ยงไว้...ในฐานะนักรบคนหนึ่ง

นั่นเป็นเรื่องเมื่อ 20 ปีที่แล้วของผม...

ก่อนที่จะมาถึงศึกสุดท้าย ณ ฟาลันเธียในวันนี้...วันที่ไม่ผม หรือไม่ก็วิลเดอร์วาลต้องสิ้นชื่อ....

พระเจ้า...
หากท่านมีจริง...ได้โปรดอวยพรให้โลหิตท่วมฟาลันเธียทุกหนแห่งด้วยเถิด


***********************************



****หมายเหตุผู้เรียบเรียง**********

การสังหารผู้อพยพในครั้งนั้นถูกบันทึกว่าเป็นแผนการอำมหิตของแคว้นยักษ์...

ตอนนั้นแคว้นยักษ์ กำลังทำสงครามขั้นแตกหักกับอาณาจักรภูมานซึ่งอยู่ทางตอนล่าง...
ผู้นำแคว้นยักษ์ราชันย์เกลทิส กังวลเกี่ยวกับการตลบหลังของรัฐเหนือทั้ง5 จึงได้วางแผนสร้างสถานการณ์ต่างๆให้เกิดสงครามระหว่างรัฐกับรัฐ

จากนั้นราชันย์เกลทิสส่งคนไปปล่อยข่าวลือว่าแคว้นยักษ์ยินดีต้อนรับผู้อพยพจากภัยสงคราม นอกจากนั้นยังปล่อยข่าวว่าสงครามกับภูมานใกล้จบลงโดยชัยชนะเป็นของแคว้นยักษ์

ข่าวลือเหล่านี้ทำให้ผู้คนจำนวนมากอพยพลงสู่แคว้นยักษ์ ในจำนวนนี้รวมถึงพวกทหารหนีทัพด้วย ซึ่งความจริงทรัพยากรทางทหารของรัฐเหนือคือ เหล่าทหารเกณฑ์เป็นส่วนใหญ่ ทหารเหล่านี้ไม่ได้รับการอบรมวินัยทางทหารอย่างพอเพียง และเบื่อหน่ายสงคราม ส่วนมากจึงตัดสินใจนำครอบครัวอพยพลงสู่แคว้นยักษ์ ทำให้รัฐเหนือทั้ง5 เหลือจำนวนทหารประจำการเพียงน้อยนิด

การสังหารผู้อพยพทั้งหมดจึงเป็นแผนการเพื่อทำลายทรัพยากรทหารของทางรัฐเหนือนั่นเอง หลังจากแผนการนี้สำเร็จลุล่วง ต่อให้รัฐเหนือรวมกำลังทั้ง5รัฐ ก็มีกำลังทหารประจำการเพียงน้อยนิด...ไม่เป็นภัยคุกคามต่อแคว้นยักษ์อีกต่อไป....









 

Create Date : 08 พฤษภาคม 2550    
Last Update : 9 มิถุนายน 2550 19:21:38 น.
Counter : 90 Pageviews.  


คนดี มีคุณธรรม ค้ำจุนโลก
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add คนดี มีคุณธรรม ค้ำจุนโลก's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.