Group Blog
 
All blogs
 

ความโดดเดี่ยวและอ้างว้าง

บทที่ 149.

ที่รัก ที่รัก โอ ที่รักบางคืนในความเงียบ นายได้แต่ส่งเสียงพึมพำเพียงลำพัง นายโดดเดี่ยวอยู่ในดินแดนแห่งโลกส่วนตัวมากเกินไป เสียงเรียกร้องนั้นจึงดังเหมือนหยดน้ำตากระทบความหลัง เธอปล่อยให้นายอยู่กับความโดดเดี่ยวและเฉยเมยที่จะเข้าใจความอ้างว้างที่อยู่ในนั้น นายจึงใช้สิ่งเหล่านี้เพื่อเธอ นายอยู่ต่อหน้าตัวเองและมโนภาพที่มีเธอปรากฏ นายขับขานบทกวีรักที่เปี่ยมไปด้วยเหตุผลทั้งที่รู้ว่ามันใช้ไม่ได้ และด้วยภาพพจน์ทั้งหมดที่มีอยู่ นายติดปีกให้มันบินไปสู่ความหลังเพื่อขโมยหัวใจตัวเองกลับมา

ในความโดดเดี่ยว นายพูดกับตัวเองอย่างซื่อสัตย์ และในความจริงที่เธอได้ยิน มันก็ไม่เคยบิดเบือนความหมายในตัวเองเลยสักครั้ง ทว่าความโดดเดี่ยวกับความอ้างว้างไม่ได้มีความหมายดุจเดียวกัน วันที่มีเธออยู่เคียงข้าง เราต่างอบอุ่นในความสัมพันธ์ของกันและกัน นายบอกเธอถึงชีวิตและความฝันอย่างที่เธอไม่ปรารถนา นับตั้งแต่นั้น สิ่งตรงข้ามที่นายบอกก็ไปอยู่กับชายอื่นที่เธอปรนเปรอเรือนร่างแก่เขา เมื่อนายกล่าวว่า ขอให้หัวใจตัวเองเป็นผู้นำทาง นายพบว่าใจคนเปลี่ยนง่ายยิ่งกว่าเรือนร่าง และนั่นคือความอ้างว้าง

ครั้งหนึ่ง นายนั่งนิ่งอยู่ในห้องน้อยท่ามกลางสรรพสิ่งและข้าวของสัมภาระรกรุงรังราวกับหัวปลาทับทิมในจานนึ่งมะนาวรายล้อมไปด้วยครีบและก้างที่ถูกแทะจนถึงหาง กระทั่งในที่สุดนายก็ถูกรุมทึ้งจากความฟุ้งซ่านที่หิวกระหาย จิตที่ใกล้วิปลาสปั่นป่วนอยู่ในนั้น นั่นคือความโดดเดี่ยว

เราอาจคิดถึงกันเป็นบางครั้ง แม้ว่าเราจะไม่รักกันแล้ว แต่เพราะเธอ ความรักที่นายมีจึงเปิดเผยตัวตนอย่างชัดเจน ภาพต่างๆผ่านความสุขอย่างรวดเร็วจวบกระทั่งเลยไปถึงความเศร้าและหยุดอยู่กับความปวดร้าวดั่งโดนสะกด เพราะความรักถูกตัดสินด้วยเหตุผลมากกว่าอารมณ์ นั่นคือความโดดเดี่ยวและอ้างว้าง

ในความทรงจำ ภาพและเสียงที่อยู่ในความรักทั้งหมดได้ฉายออกมาเบื้องหน้านาย ความรักอยากเปลี่ยนความทรงจำเป็นบทกวีด้วยการเปลี่ยนรูป แต่การเปลี่ยนรูปความทรงจำด้วยถ้อยคำกลับต้องการใช้ความโดดเดี่ยวและอ้างว้าง ขณะที่เธอยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดถึง

มีวิธีจดจำความประทับใจและความสุขที่ผ่านไปแล้วของความรัก แต่ไม่มีวิธีลืมความปวดร้าวทั้งหลายที่ตกค้างอยู่ในนั้น นายปรารถนาจะเข้าใจความรักอย่างลึกซึ้ง นายจึงมีรัก แต่หัวใจนายเปราะบางเกินไปที่จะสัมผัสสิ่งนั้น นายไม่สามารถต้านทานการจู่โจมอันรวดเร็วของมันได้ ช่างน่าสงสาร กว่านายจะรู้ว่าอานุภาพแห่งความรักรุนแรงเพียงใดนายก็ตกเป็นจำเลยรักไปเสียแล้ว

ความสุขที่ยิ่งกว่าความสุขใดคือความสุขอันเกิดจากความรัก กลิ่นแห่งความรักกลายเป็นหนึ่งเดียวกับลมหายใจเข้าออก ในนามของความรัก นายปรนเปรอลมหายใจด้วยสิ่งนี้ราวกับแก่นแท้ของความตายและชีวิต  แต่ความรักกลับกลายเป็นความเพ้อ หญิงสาวที่นายรักไม่ได้รู้สึกรักเช่นเดียวกับนาย และด้วยหัวใจดวงเดียวที่มีรักเดียวของนาย ขณะที่คนหนึ่งกำลังร้องเพลงรัก อีกคนหนึ่งกลับเขย่ากระเป๋าสตางค์เพื่อกลบเสียงนั้น

และนายก็เกิดความเพ้อ แทนที่จะเกิดความรัก นายไม่เข้าใจในความเพ้อพอๆกับที่นายไม่เข้าใจในความรัก ทุกอย่างเต็มไปด้วยความผิดพลาดและร่วงสู่ความล้มเหลว นายกำลังร่วงสู่ความล้มเหลวแห่งอาการพร่ำเพ้อ นายส่งเสียงโหวกเหวกเรื่อยเปื่อยเพื่อให้ความรักได้ยิน  แต่ใครเล่าปรารถนาจะถูกทำลายความเงียบของตัวเองด้วยเสียงที่ไม่อยากได้ยินนี้

อนิจจา ความรู้สึกที่น่าสงสารได้ถูกทรยศเสียแล้ว สิ่งที่ถูกเรียกว่าความรักอันลึกซึ้ง บัดนี้ได้ตกเป็นรางวัลของผู้โชคดีที่จับฉลากจากโชคชะตาได้ และชีวิตก็เหมือนฝันตื่นหนึ่ง โลกหมุนไปตามทาง ผู้คนลืมอดีตและกลับมาก้มหน้าก้มตาทำมาหากินต่อไปราวกับภาพยนตร์เรื่องล่าสุดที่ฉายลาโรงไปแล้ว

โอ้ ความรัก เธอกวักมือเรียกฉันอยู่บนถนนอันมืดมิด  บัดนี้เธอได้ปรากฏกายเบื้องหน้าฉันอีกครั้ง ความเจ็บปวดอันยิ่งใหญ่กำลังสบตาฉันจากเสน่ห์ของมัน ความปวดร้าวยิ้มให้ฉันในดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยหยดน้ำ แต่ฉันก็ปรารถนาจะร้องไห้กับความโศกเศร้าที่แอบอยู่ข้างหลังด้วยหัวใจที่พร้อมจะถูกสับเป็นชิ้นๆและโยนทิ้ง

.

to be continued

#ปกรณัมแห่งความเศร้า




 

Create Date : 15 มีนาคม 2559    
Last Update : 17 มีนาคม 2559 9:48:47 น.
Counter : 444 Pageviews.  

การแต่งงาน

บทที่ 121.


ป่านนี้นายยังไม่มีแฟน ป่านนี้นายยังไม่แต่งงาน ป่านนี้นายก็ยังไม่มีคนรัก ไม่สิ นายมีคนรัก แต่คนที่นายรัก เขาไม่ได้รักนาย อะไรทำให้นายเป็นแบบนั้น ครึ่งชีวิตที่ผ่านมา นำเรือนร่างและหัวใจนายเข้าสู่โหมดแห่งความโดดเดี่ยวที่ลึกลงเรื่อยๆ นายเป็นคนไม่ดีหรือ นายพิการหรือ นายอัปลักษณ์หรือ นายหมดสภาพหรือ นายเห็นแก่ตัวหรือ ริษยาหรือ น่ารังเกียจหรือ เย็นชาหรือ นายโดดเดี่ยวหรือความโดดเดี่ยวของนายชอบมีปากมีเสียงกับตัวเองอย่างนั้นหรือ

นายควรหาใครสักคนที่รักนาย ไม่ใช่หาคนที่นายรัก แต่นายจะยอมจำนนต่อการหาของตัวเองแน่หรือ? นายควรรักหญิงสาวที่รักตัวเองพอๆกับรักนายและควรช่วยเหลือเธอให้เธอช่วยเหลือตัวเองได้ นั่นคือการช่วยที่ยิ่งใหญ่

นายไม่ชอบการแต่งงาน เพราะยุคสมัยทำให้นายสิ้นศรัทธาในสิ่งนี้ ทั้งที่การแต่งงานคือพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์อันสูงสุดของความรักเท่าที่คนสองคนจะบูชาร่วมกันได้ บัดนี้ มันได้กลายเป็นละครเร่ที่แสดงให้ผู้ชมแปลกหน้าดูในโลกโซเชียลเท่านั้น มันให้ความหมายแต่ไม่ให้ความจริง และเมื่อมันให้ความจริงมันกลับไม่แนบความหมายมาด้วย

เมื่อหุ้นส่วนแห่งวิญญาณทะเลาะกัน ความศักดิ์สิทธิ์ที่เหลือก็ถูกทำลายลงด้วยศรัทธาของพวกเขา นายแค่อยากพิสูจน์อำนาจรักที่เหนือกว่าด้วยการใช้ชีวิตกับใครสักคนจนตายโดยไม่ต้องแต่งงาน แต่ผู้หญิงแบบนี้จะมีอยู่หรือ บนโลกที่เต็มไปด้วยพิธีกรรมปลอมๆเช่นนี้

นายควรจะอยู่กับใครสักคน ใครสักคนที่เมื่อเขาอยู่กับนายแล้วสบายใจ ใครสักคนที่อยู่กับนายแล้วเป็นอิสระแม้กระทั่งจากตัวเอง ผู้หญิงสักคนที่เป็นอิสระจากหน้าตา ทรงผม การศึกษา ชนชาติ ฐานะ วิธีคิด ความสามารถ ผู้หญิงที่เป็นอิสระแม้กระทั่งจากเรือนร่างและจิตใจของตัวเอง นายอยากให้โลกหมุนสัตว์เยี่ยง*หงส์หรือชะนี ได้พบกับผู้ชายที่ตามหาความรักมาชั่วชีวิต

นายเสาะหาความรักราวกับพระเอกในโรงละครที่ปราศจากคนดู แต่สิ่งที่นายได้ กลับเป็นความใคร่ที่ถอนตัวไม่ขึ้นจากผู้ชมที่แอบตีตั๋วผีเข้าทางประตูหลัง และเขาก็เรียกมันว่าเรือนหอที่เฝ้ารอมานาน

นายมีความสุขกับตัวเองและหญิงอื่นในอดีต เมื่อนายเลือกอยู่กับใครสักคน มิตรสหายที่เคยร่วมดื่มก็ไม่ค่อยอยากอยู่กับนาย เพราะนายเรียกมันว่า การมีชีวิตครอบครัว

นายเสาะหาหญิงสาวผู้เป็นเสมือนทั้งเพื่อนสนิท ทั้งคนรัก ทั้งน้องสาว ทั้งลูกสาว ทั้งโสเภณีและแม่ของลูกในคราวเดียวกัน ระหว่างที่กำลังเสาะหา นายก็เป็นสิ่งเหล่านั้นในเพศตรงข้าม นายพบว่าตัวเองคือกรรมการผู้คัดเลือกหญิงสาวเข้ากองประกวดอะไรสักอย่าง และผู้ชนะเลิศจะได้เป็นเมียนายจากคุณสมบัติที่ห้ามพิสูจน์เหล่านั้น

สำหรับนาย การตัดสินใจอยู่ร่วมกับใครสักคนเป็นรักแรกพบที่เกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า เมื่อนายได้อยู่ร่วมกับเธอ รักแรกพบก็กลายเป็นรักครั้งสุดท้ายที่กำลังเริ่มต้นครั้งแรก และอาจมีครั้งต่อไปไม่สิ้นสุด หากต่างคนต่างพันธนาการกันด้วยเกรียวเชือกแห่งความไม่เข้าใจซึ่งมีแต่คนสองคนเท่านั้นล่วงรู้ความลับอันปวดร้าวนี้

ความรักเมื่ออายุสิบหก ความรักเมื่ออายุสิบเก้า ความรักเมื่ออายุยี่สิบสาม ความรักเมื่ออายุยี่สิบแปด ความรักเมื่ออายุสามสิบหก ความรักเมื่ออายุสี่สอง และความรักเมื่ออายุห้าสิบห้า เป็นเพียงทัศนะที่เร้าใจและความลุ่มหลงอันปวดร้าวของวิธีคิดระหว่างวัยเท่านั้น เมื่อมีความรักนายควรให้รักนั้นเป็นแค่ “รัก” ไม่มาก ไม่น้อยไปกว่านั้น ไม่มีเหตุผล ไม่มีความหมาย ไม่มีนิยาม ไม่มีการเปรียบเปรย ไม่มีคำอธิบายใดๆทั้งนั้น มีแต่คุณค่าจริงแท้ของมันกับความรู้สึกที่มากกว่าความรู้สึกที่ไม่ว่าใครก็สามารถสัมผัส

วันหนึ่งนายจะเรียนรู้รักในแบบต่างๆด้วยประสบการณ์ของตัวเอง เพราะนายต้องเสพรับความความสุขและดื่มด่ำความเศร้าในห้วงรักของนายเพื่อสิ่งเหล่านั้น ความเจ็บปวดทรมานและความอ่อนโยนหฤหรรษ์จะผูกมิตรกันแม้ในความรักที่ดีที่สุด มันจะคุกรุ่นอยู่ในแรงปรารถนาของนายเพื่อนำไปสู่หญิงสาวที่นายคู่ควรไม่ว่าหล่อนจะคู่ควรกับนายหรือไม่ นายจะตื่นขึ้นมาในเช้าวันหนึ่งด้วยความประหลาดใจและพบว่า จักรวาลซึ่งมีจิตเพียงดวงเดียวกำลังส่งสัญญาณหาจิตอีกดวงหนึ่งที่คล้ายกันด้วยแรงดึงดูดระหว่างมิติที่แม้กระทั่งโชคชะตาก็คาดไม่ถึง

.
.
จากหนังสือ ปกรณัมแห่งความเศร้า
โดย สหรัฐ พัฒนกิจวรกุล 

*สัตว์ที่รักเดียวใจเดียว




 

Create Date : 08 กุมภาพันธ์ 2559    
Last Update : 8 กุมภาพันธ์ 2559 22:28:02 น.
Counter : 323 Pageviews.  

ปกรณัมแห่งความเศร้า

บทที่ 103.

มีบางอย่างพานายมาถึงที่นี่ ที่ที่นายไม่มีวันล่วงรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับสิ่งที่นายทำ คมหินใต้น้ำตก คลื่นทะเลไม่ทราบทิศทาง การไหลหลากที่ไม่บอกล่วงหน้าของกระแสธารแห่งโชคชะตา หรือสายลมกราดเกรี้ยวจากพายุ อีกทั้งสิ่งไม่คาดฝันทั้งหลายที่นายทำให้มันกลายเป็นชีวิต ไม่มีอะไรต้องสำนึกเสียใจ หากวันหนึ่งนายจะสูญหายไปกับสิ่งเหล่านั้น เพราะจะมีผู้ฝังถ้อยคำของนายในสุสานที่เขาจำซากกระดูกของนายได้ นายจะจากที่นี่ไปเหมือนมนุษย์ทุกคน ยุคสมัยของดาวดวงเดิมจะซ่อนตัวอยู่ในความมืด วิวัฒนาการของผู้คนจะถูกหลงลืมแม้ความอยากรู้อยากเห็นก็จะถูกชักนำไปในทางที่ถูกสร้างขึ้นจากพันธะสัญญาของเสรีภาพที่ถูกปล้น นายไม่สามารถเข้าถึงดวงตาของนักอ่านระดับเอบวกหรือแซตลบ ความหมายของนายกลายเป็นไร้ความหมาย นายเป็นได้แค่เด็กน้อยผู้ชื่นชอบกีฬาที่นั่งรวมกับผู้คนในโคลีเซี่ยมขนาดมหึมาที่บรรจุคนมหาศาล และผู้ชมทั้งหลายรวมทั้งกล้องจากทีวีก็จดจ้องแต่การแข่งขันในการละเล่นของผู้มีชื่อเสียงเท่านั้น นายบังคับให้ใครมารักนายไม่ได้ แต่นายทำให้คนเกลียดนายได้โดยไม่ต้องบังคับ ถ้อยคำของนายทิ่มแทงบาดแผลที่ไม่เคยหายของบางคน และใครคนหนึ่งก็ออกมาตอบโต้นายด้วยความรู้ที่เหนือกว่า โชคดีที่ความไม่รู้ช่วยให้นายรอดพ้นจากคมมีดที่พ่นออกมาจากปากผู้วิพากษ์เหล่านั้น การทำตัวต้อยต่ำทำให้พวกเขาไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับนาย เพราะสุภาษิตที่ว่า หากท่านทะเลาะกับสุนัขท่านก็จะกลายเป็นสุนัขอีกตัวหนึ่ง นายต้องเจียมตัวเพื่อให้เขาดูมีค่าและสูงส่ง บางถ้อยคำของนายเลอะเทอะและดูสกปรกเกินไปสำหรับหูที่ไม่ได้แคะของเขา เมื่อนายต้องออกเดินทาง สิ่งเดียวที่นายไว้ใจก็คือถนน มิใช่รองเท้าหรือทิศทางที่นายมุ่งสู่ ทุกวันนายได้แต่ครุ่นคิดถึงความอุดมสมบูรณ์ในหัวใจที่แห้งแล้ง ถ้อยคำของนายเต็มไปด้วยแผลและความเจ็บแปลบที่สะดุ้งตื่นเป็นระยะ จากจุดเริ่มต้นถึงจุดหมายเต็มไปด้วยทางแยกที่ไม่มีป้ายบอกและกล่าวอ้างถึงหนทางที่ถูกต้อง นายหลับหูหลับตาเดิน บางครั้งก็วิ่ง ไม่สนใจสิ่งรอบข้างที่คอยกระชากอาภรณ์ที่นายสวมให้ร่วงสู่หุบเหวที่มองเห็นก้นบึ้ง นายทำสัญลักษณ์ต่างๆไว้เพื่อวันหนึ่งอาจกลับมาสู่ทางเดิม บันทึกความทรงจำที่ดับดิ้นไปความหลังทำให้นายลืมเรื่องราวได้บางเรื่อง และไม่ว่าจะเหน็ดเหนื่อยกับความเจ็บปวดหรือท้อแท้กับความสิ้นหวังสักเพียงใด นายก็หวังว่า วันหนึ่ง นายจะพบสิ่งที่มองเห็นในความฝัน ที่ครั้งหนึ่ง ถูกใครบางคนเย้ยหยันและยิ้มเยาะอย่างหยามเหยียด


บางตอนจาก หนังสือชื่อ "ปกรณัมแห่งความเศร้า" 

โดย สหรัฐ พัฒนกิจวรกุล




 

Create Date : 05 มกราคม 2559    
Last Update : 6 มกราคม 2559 11:04:37 น.
Counter : 343 Pageviews.  

คอยฆาตกร


คุณนอนอยู่ในห้องคนเดียวเงียบๆ ปิดไฟมืด รอใครสักคนมาฆ่า เพราะคุณใช้เวลาช่วงสุดท้ายของชีวิตคุ้มค่าแล้ว คุณรู้สึกตื่นเต้นกับความตายครั้งแรก ใครนะ จะเป็นคนแรกของคุณ พนักงานร้านสะดวกซื้อ สาวเชียร์เบียร์ เด็กเสิร์ฟร้านคาราโอเกะ นักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฎ หรือกวีที่คุ้มคลั่งกับความคิดตัวเอง การสุ่มหาฆาตกรของคุณเป็นไปอย่างสะเปะสะปะ สับสน ทีวีลงข่าวครึกโครมเกี่ยวกับเหตุการณ์ฆาตกรรมก่อนหน้านี้ นักจิตวิทยากลายเป็นนักสืบ ฆาตกรหายไปในวันเสาร์ อาทิตย์ เหมือนการหยุดงานอะไรสักอย่างของเหล่ามนุษย์เงินเดือนทั้งหลาย การตามหาตัวผู้กระทำผิดในวันหยุดนั้นไม่ต่างจากการมองหาคนรักในห้างสรรพสินค้าช่วงลดราคา นักเลงอาชีพ อันธพาลสมัครเล่น ผู้มีอิทธิพลท้องถิ่น เด็กเกเร วันรุ่นใจแตก ผู้ใหญ่หลงผิด ต่างตกเป็นผู้ต้องสงสัย

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ในหัวคุณมีแต่ความตาย ความตายคือสิ่งแปลกใหม่ที่สุดเท่าที่คุณเคยรู้จัก ไม่สิ คุณไม่เคยรู้จักมันด้วยซ้ำ คุณสงสัยว่าคนปกติคิดถึงความตายบ้างหรือเปล่า นอกจากการทำมาหากิน คุณสงสัยคนที่ดำเนินชีวิตตามยถากรรม พลันพบกับเรื่องที่ตื่นเต้นที่สุดในชีวิตเขาจะทิ้งสิ่งที่มีอยู่ เพื่อไปหาสิ่งที่อยากมีหรือเปล่า หากพวกเขาประเมินสถานการณ์ไม่ได้ คุณไม่ได้สงสัยความตายแบบเดียวกับสงสัยชายหนุ่มที่มีครอบครัวอบอุ่นคนหนึ่งพบผู้หญิงในฝันและบังเอิญว่าผู้หญิงคนนั้นก็หลงรักเขาอย่างหัวปักหัวปำ คุณแค่สงสัยว่าการเดินทางมาของความตายมันตื่นเต้นจริงเปล่าเมื่อมันมาถึงคุณจริงๆ

ในไลน์กลุ่มยังมีคนส่งรูปนางแบบ คลิปโป๊ มุกตลกซ้ำซาก ข้อความขยะ เรื่องราวไร้สาระเกี่ยวกับชีวิตและความรักที่คนชอบกดไลค์กดแชร์อยู่ตลอดเวลา คู่รักชวนกันมาออกเดทในเมืองที่ไม่เคยหลับใหล คนกลางคืนโลดแล่นไปกับชีวิตเปี่ยมสีสัน นักดื่มจิบวิสกี้ตามแบบฉบับของผู้ล่า นักท่องเที่ยวกระดกเบียร์ฟังเพลงในคลับแจ๊ซ เมรัยบุรุษเต้นรำในบาร์ค็อกเทล ไม่ว่าจะมีด่านตรวจแอลกอฮอล์ อุบัติเหตุบนถนน ผู้คนทะเลาะวิวาท ขโมยของ อาชญากรรม มาตรา44 การปิดสถานบันเทิงหลังเที่ยงคืน เหตุการณ์ก็ยังดำเนินต่อไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหมือนน้ำหยดเล็กๆที่หยดลงมหาสมุทร ไม่มีผลกระทบใดต่อระบบนิเวศน์และฝูงปลา

คุณได้แต่นอนรอ รอคนที่จะมาฆ่าคุณในคืนนี้ ทั้งที่ลึกๆแล้วคุณเกลียดการรอคอย เพราะการรอคอยเป็นศิลปะอย่างหนึ่ง แต่คุณไม่ใช่ศิลปินที่ดี เมื่อคุณรอใครสักคน คุณจะถูกพันธนาการด้วยเวลาทั้งหมดที่มีอยู่ โซ่ตรวนเส้นนั้นมีชื่อเรียกว่าความหวัง คุณเกลียดการรอคอย โดยเฉพาะการรอความตาย มันเป็นเรื่องน่าเบื่อสุดท้ายในชีวิตที่คุณจะทำแต่คุณก็ทำ เพราะคุณคิดว่าตัวเองใช้ช่วงเวลาของชีวิตที่เหลือทั้งหมดคุ้มค่าแล้ว ทั้งที่จริงมันอาจไม่เป็นอย่างนั้นก็ได้หากเทียบกับคนอื่นๆที่คุณไม่รู้จัก บางทีโลกของคุณอาจแคบเกินกว่าที่คุณจะรู้ว่ามันแคบจริงๆ และคุณก็ยังอุตส่าห์หลงอยู่ในความคับแคบนั้นทั้งๆที่มันไม่มีอะไร

ห้องที่คุณนอนอยู่มืดสนิท แม้กระทั่งมือตัวเองก็มองไม่เห็น มีเพียงเสียงหัวใจเต้นถี่กระชั้นราวกับเหน็ดเหนื่อยแสนสาหัสจากการออกกำลังกายอย่างหักโหม ความน่าเบื่อของคุณเริ่มประทุขึ้นเรื่อยๆ มโนภาพที่คุณสัมผัสเริ่มเคลื่อนไหวเหมือนภาพยนตร์ตัวอย่างที่ตัดเอาแต่ฉากตื่นเต้นมาฉาย มันเป็นโปรดักชั่นสุดท้ายของชีวิต โดยมีคุณกำลังมองผ่านเลนส์สีดำมืดด้วยความตื่นเต้นทั้งๆที่ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น เป็นเรื่องยากที่จะสนุกไปกับคนที่ฆ่าเรา แม้ว่าฆาตกรจะไม่ได้มีอาการป่วยทางจิต แต่ถ้าหากถึงตอนนั้นจริงๆมันอาจจะเป็นเรื่องง่ายก็ได้ คุณหลับตานึกภาพ หลังจากนั้นก็หัวเราะออกมาจนหัวใจแทบหยุดเต้น

ผู้มุ่งหวังแรกเดินเข้ามาเวลา23:59น. คุณสัมผัสถึงกลิ่นไอไร้ชีวิตของฆาตกรกลิ่นของกำแพงเมืองร้างที่หายสาบสูญ กลิ่นแห้งแล้งของทรายในทะเลทราย กลิ่นหยาบสดจากโลงไม้ที่ใช้แล้วของคนตาย กลิ่นอ่อนๆของน้ำยาผสมสารเคมีบางอย่าง กลิ่นถนนลูกรังที่ไม่มีใครเดินผ่านมาหลายร้อยปี คุณสัมผัสบางอย่างได้ คุณเชื่อว่าสิ่งที่คุณสัมผัสได้คือสิ่งที่มีอยู่จริง ไม่ว่าคุณจะมองเห็นหรือไม่ก็ตาม ยิ่งกลิ่นนั้นใกล้เข้ามา คุณยิ่งรู้สึกถึงความสิ้นหวังในชีวิต ความไร้เหตุผลที่ว่างเปล่า ความปรารถนาอันรุนแรงของคนใกล้ตาย ความมืดที่พร้อมจะสูบกลืนวิญญาณทั้งหลายทั้งปวงให้เหลือแต่ความเงียบ ในที่สุดคุณก็ได้พบมันแล้ว




 

Create Date : 05 กันยายน 2558    
Last Update : 9 กันยายน 2558 22:22:24 น.
Counter : 364 Pageviews.  

ในความหลับและความฝัน


คุณหลับนานเท่าไหร่ไม่รู้ พอตื่นขึ้นมาก็จำอะไรไม่ได้ เธอวิ่งผ่านฝันของคุณราวกับรถไฟวิ่งผ่านสถานีโดยไม่จอดรับผู้โดยสาร ในฝันมีแต่ภาพที่คุณวาดขึ้นมาด้วยแรงปรารถนาทั้งหมดที่จินตนาการไม่ได้ การตื่นของคุณไม่มีความหมาย คุณอยากเข้าไปอยู่ในฝันตัวเองด้วยการหลับไปชั่วชีวิตหรือไม่ก็ตายๆไปเสีย เธอไม่เคยมีตัวตนอยู่ในโลกจริง มีแต่คุณเท่านั้นที่อยู่ คุณไม่เคยพบเธอ คุณได้แต่ฝัน มันเป็นความฝันไร้สาระที่น่าหลงใหล คุณไม่เคยอยู่กับความจริงสักครั้ง แม้กระทั่งตอนกินข้าว ตอนอาบน้ำ คุณก็ยังสมมติตัวเองในรสชาติ สมมติในความสกปรกที่อยู่บนเรือนร่าง คุณกลายเป็นคนเสพติดการนอนหลับ ชีวิตคุณสูญเปล่าไปกับหญิงสาวที่ไม่เคยมีอยู่จริง ภาพต่างๆเป็นเพียงมโนสำนึกที่ถูกความอ้างว้างของคุณฉกชิงแต่เพียงลำพังในความมืด หัวใจคุณเต้นหนวกหูน่ารำคาญเหมือนเสียงนาฬิกาปลุก คุณร่ำร้องในเสียงละเมอหาใครคนหนึ่งที่คุณลืมเธอไปแล้วผ่านผู้หญิงคนนั้น จากนั้นคุณก็ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อนอนหลับอย่างยาวนาน คุณอยากตายแต่ไม่กล้าตาย เพราะคุณรู้ว่าไม่มีวันพบเธอในชีวิตหลังจากนั้น

เวลาผ่านไปวันแล้วคืนเล่า ขอบฟ้ายังเป็นของอาทิตย์ดวงสุดท้าย สายน้ำยังคงเป็นบ้านของปลา เธอเหมือนสิ่งมีชีวิตที่คุณฝันถึงชีวิตเสรีของมัน การนอนหลับคืออิสรภาพทั้งหมดของคุณ ขณะที่การตื่นเหมือนความฝันของคนอดนอนผู้ไม่เคยรู้จักความตาย คุณมองเห็นวิญญาณเธอ วิญญาณที่โบยบินไปยังจินตนาการซึ่งอยู่ไกลออกไป คุณชอบการหลับไม่ใช่เพราะชอบเรียนรู้ความมืดที่ไม่มีวันสิ้นสุดจากการมองเข้าไปในนั้น แต่คุณชอบเพราะมีแต่การหลับเท่านั้นที่เป็นจริงสำหรับคุณ ขณะที่การตื่นคือการหลอกลวงให้ติดอยู่ในพันธนาการที่ชื่อว่าชีวิต คุณและเธอต่างพบกันในความเลือนราง เหมือนอยู่คนละฝั่งกระจกที่กั้นด้วยหมอกไอจากละอองฝนที่ไม่เคยหยุด บางทีคุณอาจอยู่ในฝันเธอเหมือนจวงจื่ออยู่ในฝันของผีเสื้อ หรือบางทีเราอาจกำลังหลงผิดอยู่ในความหลับของกันและกันและหวังว่าวันหนึ่งเราจะตื่นมาพบกัน โดยรู้ทั้งรู้ว่าเราจะไม่มีทางรู้จักกัน ภาพสุดท้ายค่อยๆหายไปกับการรู้สึกตัว คุณตื่นขึ้นมาในค่ำวันหนึ่ง บรรยากาศรอบข้างค่อยๆตกเป็นของความมืดทีละน้อย คุณก้มดูมือตัวเอง คุณลืมตาแล้ว แต่ไม่เห็นอะไร คุณนึกถึงภาพฝันทุกภาพที่ผ่านมาทั้งหมด แต่ก็จำอะไรไม่ได้ คุณนึกว่าตัวเองกำลังหลับ ความหมายที่คุณให้คุณค่า ต่างสิ้นสลายในความจริงอันมืดมิดนั้น



https://twitter.com/jazzorangejuice




 

Create Date : 13 สิงหาคม 2558    
Last Update : 13 สิงหาคม 2558 10:11:09 น.
Counter : 415 Pageviews.  

1  2  3  4  

Valentine's Month


 
jazz..a.a.minor
Location :
เชียงใหม่ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]




Friends' blogs
[Add jazz..a.a.minor's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.