Life is sweet อยากให้ชีวิตมีแต่ความหวาน
Group Blog
 
All blogs
 

ตามเก็บเรื่องราวที่ผ่านมา ฉันทนา,,,สาวโรงงาน

ตามเก็บเรื่องราวที่ผ่านมา
ฉันทนา,,,สาวโรงงาน

October2009-February2010

หลังจากเป็นสาวเสริฟได้ไม่นาน กล้วยหอมก็เริ่มอยากทำงานอื่นที่เป็นเวลากะเค้าบ้าง
เบื่อที่จะต้องตื่นไปทำงานหกโมงเช้าแล้ว กล้วยหอมก็เลยลาออกจากร้านกัสโต้
เหลือทำแค่ร้านซูชิวันเสาร์วันเดียว ส่วนจันทร์ถึงศุกร์ก็ไปทำงานโรงงานแทน

ทำงานโรงงาน ไม่ได้ทำเป็นล่ามหรือทำธุรการอะไร ก็เป็นสาวโรงงานเนี่ยแหละคะ
สถานที่ Duskin
ตำแหน่ง ตรวจสอบพรมที่ทำความสะอาดแล้ว
ลักษณะงาน ตรวจพรมที่ซัก อบแห้งเรียบร้อยแล้ว ว่ามีคราบสกปรกหลงเหลืออยู่ไหม ขาดตรงไหนหรือเปล่า
เสร็จแล้วก็จัดวางในรถเข็น พรมมีน้ำหนักตั้งแต่กิโลหน่อยๆไปจนถึงเกือบสิบโล
ความยาก พรมหนักมาก ตอนแรกปวดมือ ปวดเอว ปวดทั่วตัว หลังๆเริ่มถึก ชินไปเอง
เวลาทำงาน จันทร์ถึงศุกร์ 9.00-15.45 พักเที่ยง45นาที พักเล็ก15นาที
ค่าแรง ชั่วโมงละ870เยน

ที่โรงงานี้จะแบ่งเป็นหลายส่วนใหญ่ๆ คือ พรม พรมสั่งทำ ผ้าถูพื้น ผ้าขนหนู ไม่ได้เป็นโรงงานผลิต แต่เป็นโรงงานทำความสะอาด
พรม ผ้าต่างๆที่ให้ห้าง ร้านเช่าโรงงานจะเก็บมาซักล้างให้ทุกๆสองอาทิตย์ ค่าเช่าก็เริ่มตั้งแต่อาทิตย์ละหกร้อยกว่าเยนแพงขึ้นตามขนาด
ส่วนอื่นๆกล้วยหอมจะไม่ค่อยรู้ จะรู้แต่ส่วนพรม ก็จะมีทั้งพรมที่เคลือบน้ำมันกันเปื้อน และพรมที่ใช้ตามองเซนต่างๆที่จะไม่เคลือบน้ำมัน
ขนาดก็มีตั้งแต่พรมเช็ดเท้าทั่วไป ไปจนถึงพรมที่ปูได้ทั้งห้อง สีและชนิดของพรมก็มีมากมายให้เลือกสรร

คนที่ทำงานในส่วนของพรมส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงอายุประมาณสามสิบถึงเกือบหกสิบ
กล้วยหอมเด็กสุดเลย อิอิ ส่วนใหญ่เป็นบรรดาคุณแม่ที่มาทำงานpart-time
คุณพี่คุณป้าใจดีมากมาย เป็นห่วงสารพัด ดูแลเหมือนลูกเหมือนหลาน
กล้วยหอมทำงานไป ป่วยไป มีเป็นลมเป็นพักๆ ทุกคนก็จะคอยช่วยเหลือ ให้คำแนะนำ บางทีก็เอาขนมมาให้
กล้วยหอมมีความสุขกับการทำงานที่นี้มาก แต่แล้วก็มีเรื่องให้ต้องเลิกทำงานไป

กล้วยหอมมีอาการแปลกๆ เวียนหัว อยากอ้วก เข้าห้องน้ำบ่อย หลายคนเริ่มทัก หรือบีจังจะท้อง
ประจำเดือนก็ไม่มาอาทิตย์กว่าๆแล้ว ก็เลยไปซื้อที่ตรวจมาตรวจดู ปรากฎว่าขึ้น สองขีด ,,,,

ชีวิตกล้วยหอมเปลี่ยนแปลงอีกครั้งหลังจากวันที่ได้รู้ว่ามีชีวิตน้อยๆอยู่ในท้อง




 

Create Date : 11 เมษายน 2553    
Last Update : 11 เมษายน 2553 23:26:50 น.
Counter : 494 Pageviews.  

บ้านเปรี้ยว!จุดเริ่มต้นชีวิตในรั้วจามจุรี

บ้านเปรี้ยว!จุดเริ่มต้นชีวิตในรั้วจามจุรี
My Freshy in Baan Preaw
June 2003 - July 2004

หลังจากไปทำงานกลับมาเก้าโมง กล้วยหอมก็ว่างทั้งวัน เย้ เย้
นั่งเหม่อใจลอยคิดไปถึงชีวิตตอนสาวๆ ตอนนี้ก็สาว(มั้ง)แต่เป็นสาวเริ่มแก่

สมัยอยู่ประถม กล้วยหอมอยากเป็นหมอ พอขึ้นม.ต้นก็ยังอยากเป็นหมออยู่
แต่ไม่รู้ทำไมพอจะขึ้นม.ปลายกล้วยหอมกลับอยากเรียนสายศิลป์ซะงั้น

เตรียมอุดมเปิดสายศิลป์ญี่ปุ่นพอดี กล้วยหอมคิดว่าเรียนญี่ปุ่นอนาคตน่าจะงานง่าย
ก็เลยตัดสินใจไปสอบเตรียมฯ แล้วก็สอบติดกลายเป็นศิลป์ญี่ปุ่นรุ่นที่หนึ่ง(รุ่นหนึ่ง เก๋โนะ)
กล้วยหอมชอบอ่านหนังสือก็เลยคิดว่าถ้าเข้าอักษรฯคงจะเรียนได้ แล้วตึกที่เรียนตอนม.หก(ตึกสาม)ก็อยู่ติดคณะอักษรฯจุฬาฯซะด้วย
พอจบม.ปลายกล้วยหอมก็เลยข้ามรั้วไปเรียนที่ตึกข้างๆทันที

วันแรกที่ต้องไปรายงานตัว(รึเปล่านะ)จำได้ว่าต้องไปที่ศาลาพระเกี๊ยว
ระหว่างทางก็มีรุ่นพี่มาทัก จำไม่ได้แล้วว่าพี่คนไหน
พี่ชวนมาอยู่บ้านเปรี้ยว ไอ้เราก็ยังเป็นเด็กเอ๋ออยู่ไม่รู้พี่เค้าพูดถึงอะไร
หรือจะโดนหลอกไปเข้าชมรมแปลกๆเปรี้ยวๆ

พี่พาไปนั่งเล่นที่โต๊ะม้าหินข้างสระน้ำ(โต๊ะบ้านเปรี้ยวนั่นเอง)
พี่ก็อธิบายให้ฟังว่า ไอ้บ้านเปรี้ยวเนี่ยนะ มันเป็นชื่อบ้านรับน้องจุฬาฯ
ไม่ใช่ของคณะใดคณะหนึ่ง แต่เป็นรับน้องรวม รวมหลายๆคณะ
มีกันหลายบ้านมาก บ้านก็มีหลายขนาด ตั้งแต่สิบกว่าคน ไปจนถึงร้อยสองร้อยคน
ระหว่างที่พี่อธิบายก็มีเฟรชชี่คนอื่นถูกหลอกเข้ามานั่งร่วมวงด้วย
ระหว่างที่นั่งๆอยู่ พี่ๆก็ไปหลอกล่อน้องใหม่มาเรื่อยๆ พามาร้องเล่นเต้นรำ บ้าๆบอๆไป
สรุปวันนั้น กล้วยหอมนั่งอยู่โต๊ะบ้านเปรี้ยวทั้งวัน ประดุจว่าตัวเองอยู่บ้านเปรี้ยวแล้ว

วันรับน้องใหม่จุฬาฯ วันอะไรจำบ่ได้ซะงั้น ก็ตั้งหลายปีแล้วโนะ
ชื่อกล้วยหอมไม่ได้อยู่บ้านเปรี้ยว แต่ใจอยู่แต่แรกแล้ว ก็เลยเข้าไปรวมกลุ่มบ้านเปรี้ยวทันที่
การรับน้องที่กล้วยหอมเข้าใจคือ การร้องเล่นเต้นรำด้วยกันทั้งวัน เต้นมันอยู่นั่นแหละ

ไก่ย่างถูกเผา ไก่ย่างถูกเผา มันจะถูกไม้เสียบ อ๊ากกก มันจะถูกไม้เสียบ
แอ๊ปเปิ้ล มะละกอ กล้วย ส้ม กล้วย ส้ม กล้วย ส้ม กล้วย ส้ม
บลา บลา บลา

เต้นกันเป็นวงกลม พี่อยู่วงในนำน้องเต้น แรกๆก็เขิลอยู่ ไปๆมาๆยังมันส์ กล้วยหอมก็เต็มที่เหมือนกัน แหะ แหะ


บ้านเปรี้ยวบ้านใหญ่ คนเยอะจริงๆน่าจะเกือบสองร้อยได้ หากล้วยหอมเจอมั้ยน้าาา



ตี๋น้อยหมวกสีแดงที่กำลังแกล้งกล้วยหอมอยู่ก็คือพี่เต้ รุ่นพี่วิศวะสุดเลิฟที่ยังคบเป็นพี่เป็นน้องกันมาจนถึงปัจจุบัน


ร้องเล่นเต้นรำกันจนมืดค่ำ ถ่ายรูปรวมก่อนกลับบ้าน(ปีนี้ไม่มีค้างที่มหาลัย)


วันต่อมาก็ร้องเล่นเต้นรำเสร็จ พี่ๆก็พาน้องๆไปเลี้ยงที่ตลาดสามย่าน(ตอนนี้ไม่มีแล้ว แอบเศร้า)



จบวันรับน้องไปก็ใช่ว่าสัมพันธ์บ้านเปรี้ยวจะจบไปด้วย
วันรับน้องพี่ๆจะให้เล่นบัดดี้ด้วย กล้วยหอมจำได้ว่าจับได้ ทุ้ย วิดยา
หลังจากจบงานรับน้อง ก็ต้องหาของมาเทคบัดดี้เรื่อยๆ โดยเอาไปไว้ในล็อคเกอร์โต๊ะบ้าน
เล่นไปสักเดือนสองเดือน ก็มีงานเฉลยบัดดี้ จำได้ว่าจัดที่ร้านที่ขายไก่่ย่าง ที่ไหนน้า ลืมอีก เฮ้อ

รวมพลก่อนเดินทางไปร้านไก่ย่าง


บรรยายกาศภายในร้าน พี่ๆน้องๆร่วมโต๊ะเม้าท์แหลก



หลังจากเฉลยบัดดี้แล้ว ก็จะอยู่ในช่วงพี่ปีสี่รับปริญญา น้องๆก็มาร่วมแสดงความยินดีกับพี่ๆที่โต๊ะบ้าน


กิจกรรมบ้านต่อไปคือทริปบ้าน(เล็ก) ทริปนี้ไปดรีมเวิด์ลจ้า
น้องๆไม่ต้องออก ไปฟรี แฟนคลับบ้านเปรี้ยวอย่างกล้วยหอมมีหรือจะไม่ไป หุหุ

ภาพรวม ไปกันประมาณนี้ล่ะจ้า


เน้นภาพหมู่ หุหุ


ลูกหว้าเพื่อนซี้ที่คณะ กล้วยหอมสมัยเอ๊าะๆ และก็โยชิโร่(เพื่อนญี่ปุ่นที่มาพักที่บ้านพอดีช่วงนั้น)


จบทริปเล็กแล้ว ก็จะมีทริปบ้านใหญ่ ไปไกลๆไปค้างคืน ปีนั้นไปกันที่หาดชะอำ
ไปพักบ้านอะไรสักอย่างที่ไม่ใช่แนวรีสอร์ทสวยๆหรือโรงแรม แต่สนุกล่ะ
รู้สึกจะไม่ได้เล่นทะเล เพราะ หนาวววว น่าจะไปช่วงธันวาน้าาถ้าจำไม่ผิด(อีกแแหละ)


พี่ๆน้องๆรวมแล้วประมาณนี้จ้า น้องที่ไปทริปนี้ภายหลังถูกแต่งตั้งให้เป็นพี่บ้านปีต่อไปโดยปริยาย


ถ่ายตรงชานบ้านที่ไปพัก


ตอนกลางคืนทำบาร์บีคิวกินกันเอง ตอนเช้าข้าวต้มพี่ๆทำให้


กล้วยหอมร่วมกิจกรรมกับบ้านตลอด แล้วก็รู้สึกผูกพันกับบ้านมาตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาเป็นนิสิตจุฬาฯ
ไม่รู้พี่ๆเพื่อนๆคิดอะไรให้กล้วยหอมเป็นแม่บ้านปีต่อมา
แม่บ้านก็คือคนที่ต้องเป็นเฮดในการเตรียมงานรับน้องปีต่อไป
พ่อบ้านก็มีนะ แต่ในที่นี่ไม่พูดถึงเพราะเฮียแกเป็นในนามเฉยๆ ฮึ(แอบแค้นเล็กน้อย ฮ่า)
งานแม่บ้าน อืมมม สารพัด ประสานงานกับกองกลาง หาคนมาร่วมชะตากรรมพี่บ้าน
นัดมาซ้อมเต้นซ้อมร้องเพลง นัดเพื่อนมาช่วยกันออกแบบชุดพี่บ้าน ป้ายบ้าน สมุดเฟรนชิป ฯลฯ
สรุปว่าปิดเทอมปีหนึ่งไม่ต้องทำอะไร ไปมหาลัยเตรียมงานรับน้องอย่างเดียว
ตอนนั้นเหนื่อยมากๆๆๆ เครียดด้วย เพราะถ้าทุกอย่างออกมาห่วย กล้วยหอมต้องรับผิดชอบเต็มๆ
แต่เพราะเพื่อนๆผู้แสนดีร่วมมือร่วมใจ ทำให้บ้านเปรี้ยวออกมาเปรี้ยวจี๊ดไม่แพ้ปีก่อนๆ

ปีนี้น้องได้ค้างที่มหาลัย ทำให้พี่ๆไม่ต้องหลับไม่ต้องนอน แอบไปนอนหอเจ๊หนิงแป๊บเดียว
ก็กลับมาเตรียมงานต่อ วิ่งไปวิ่งมาประสานงานอยู่ตลอด กล้วยหอมเลยไม่ค่อยมีเวลาได้อยู่กับน้องๆ
เรียกว่าแทบไม่ได้เต้นอะไรกับเค้าเลย ก็ต้องปล่อยเป็นหน้าที่ทีมสันทนาการไป
(จริงๆวันรับน้อง กล้วยหอมก็มีแอบเหนื่อยแอบท้อ แอบไปร้องไห้คนเดียวด้วย จำได้)
สรุปว่าการเป็นพี่บ้านทำให้กล้วยหอมได้เรียนรู้การทำงานเป็นทีม ฝึกความอดทน(อย่างมาก)
ทำให้มีความกล้าแสดงออก(บ้าๆบอๆ) มีความรับผิดชอบมากขึ้น และที่สำคัญได้มิตรภาพดีๆจากเพื่อนๆพี่ๆและน้องๆ

เป็นแม่บ้านล่ะ ใส่กลางเกงส้มกับพ่อบ้าน เพื่อให้ทุกคนสังเกตเห็นง่าย เรียกใช้ได้ทันที





แอบได้นำเต้นนิดนึง


พอจบงานรับน้องแล้วก็กลับสู่วงจร เฉลยบัดดี้ บายเนียร์พี่บ้านปีสี่ ทริปเล็ก ทริปใหญ่
ช่วงหลังๆกล้วยหอมต้องไปฝึกงานที่เจเอสแอล เตรียมงานExpo 2005ที่จัดขึ้นที่ญี่ปุ่น
ทำให้ไม่ว่างไปร่วมทริปกับเค้าเท่าไหร่
แล้วพอปิดเทอมปีสองกล้วยหอมก็มาทำงานที่ญี่ปุ่น ต่อด้วยได้ทุนเรียนต่ออีก
รวมแล้วก็ไม่ได้ร่วมทำบ้านอีกสองปีติด หลังจากนั้นก็ห่างๆไปเพราะมัวแต่บ้ามาเที่ยวญี่ปุ่น
พี่ๆที่สนิทๆก็จบกันหมดแล้วด้วย กลับไปก็จะไม่เจอคนรู้จัก เศร้าเลย

ต้องขอบคุณเว็บบ้านเปรี้ยวที่รวบรวมรูปเก่าๆไว้ทำให้กล้วยหอมมีรูปมาเขียนบล็อก
ในเว็บตอนนี้ก็ยังเห็นน้องๆบ้านเปรี้ยวรักใคร่ปองดองกันดี มีรูปทริปบ้าน รูปเฉลยบัดดี้เพียบ
เห็นแล้วก็อยากกลับไปเป็นเฟรชชี่อีกครั้งจัง แง้ว





 

Create Date : 25 กันยายน 2552    
Last Update : 25 กันยายน 2552 9:49:46 น.
Counter : 1071 Pageviews.  

แฟนเก่า เรื่องเศร้าๆในชีวิตกล้วยหอม

29 May 2009

อย่าเพิ่งแปลกใจว่าทำไมอยู่ดีๆกล้วยหอมมาเขียนถึงแฟนเก่า
ไม่ใช่เพราะคิดถึง หรือยังหวงหา แต่เขียนถึงเพราะหมั่นไส้เหลือเกินนนน

เรื่องมีอยู่ว่าหลายวันก่อน <ต่อรัฐ> แฟนเก่ากล้วยหอมโทรไปที่บ้าน
บอกแม่กล้วยหอมว่า <คิดถึงแม่ครับ><คิดถึงกล้วยหอม(หมาน้อยที่บ้าน)>
โอ้ ต่อรัฐเกิดคึกอะไรขึ้นมาเลิกกันมาสองปีกว่าแล้ว เค้านึกอะไรของเค้านะ
หลายคนฟังแค่นี้อาจจะคิดว่าต่อรัฐเป็นแฟนเก่าที่แสนดี เลิกกันไปแล้วยังเป็นห่วงครอบครัว
ต่อรัฐดีจริง แต่ดีจอมปลอม กล้วยหอมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าต่อรัฐจะเลวร้ายได้ขนาดนี้

กล้วยหอมรู้จักต่อรัฐเพราะต่อรัฐเป็นรุ่นพี่ป.โทที่มหาวิทยาลัย(คนละคณะ) แก่กว่ากล้วยหอมห้าปี
ต่อรัฐเข้ามาในช่วงที่กล้วยหอมกำลังมีปัญหากับแฟนคนแรกที่คบมาตั้งแต่อยู่ม.ปลาย
กล้วยหอมจับได้ว่าเค้านอกใจ แล้วฝ่ายหญิงก็ตามรังควานกล้วยหอม ต่อรัฐเข้ามาช่วยให้ผ่านพ้นช่วงนั้นไป
ด้วยความดีของต่อรัฐที่คอยปลอบใจ กล้วยหอมเลยใจอ่อนตกลงคบกับต่อรัฐทันทีที่ต่อรัฐบอกรัก
ทั้งๆที่ตอนนั้นก็ยังไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเองเท่าไหร่นัก อาจจะเป็นเพราะเหงาและเศร้าอยู่ก็เลยรู้สึกดีที่มีต่อรัฐ

ต่อรัฐตามใจกล้วยหอมทุกอย่าง โทรคุยกันเช้าจดเย็น ต่อรัฐมารับที่คณะทุกวัน ตอนเที่ยงก็มากินข้าวเที่ยงด้วยทุกวัน
ต่อรัฐเรียนภาคค่ำ กล้วยหอมก็จะไปอยู่ห้องสมุดหรือไม่ก็ไปเที่ยวกับเพื่อนรอต่อรัฐเลิกเรียนทุกวัน
บ้านต่อรัฐอยู่อ่อนนุช บ้านกล้วยหอมอยู่หมอชิต ทุกวันต่อรัฐต้องนั่งรถไฟฟ้าไปส่งกล้วยหอมที่หมอชิตก่อนจะนั่งกลับไปอ่อนนุช
จำได้ว่าเดือนๆจะมีไม่ได้เจอต่อรัฐแค่สองสามวัน เสาร์อาทิตย์ต่อรัฐก็จะมาเล่นที่บ้าน หรือไม่ก็ออกไปเดินสวนฯกัน
ชีวิตกล้วยหอมตอนนั้นมีแต่ต่อรัฐ เพื่อนๆก็รู้จักกับต่อรัฐดี เวลากล้วยหอมไปเที่ยวกับเพื่อนต่อรัฐก็ไปด้วย
กล้วยหอมผูกพันกับต่อรัฐมากแต่ก็แปลกที่ไม่ค่อยรู้สึกรักต่อรัฐเท่าไหร่ กล้วยหอมไม่รู้สึกจี๊ดที่ใจเวลาบอกรักต่อรัฐ

ความรักครั้งนี้ของกล้วยหอมก็ดูท่าจะไปได้สวย แต่ก็ต้องมาสะดุดเพราะมีเหตุให้เราต้องแยกจากกัน(สักพัก)
ตอนจบปีสองกล้วยหอมสอบได้ทุนต้องไปเรียนที่ญี่ปุ่นหนึ่งปีและในขณะเดียวกันก็ได้ไปทำงานกับเจเอสแอลที่ญี่ปุ่นอีกครึ่งปี
กล้วยหอมเลยต้องห่างจากต่อรัฐปีกว่าๆ กล้วยหอมจำได้ว่ากล้วยหอมเชื่อใจต่อรัฐมาก ไม่เคยคิดกลุ้มใจหรือเสียใจที่ต้องห่างกันเลย
กล้วยหอมกลับดีใจที่จะได้ไปตามฝันของตัวเอง ได้ไปอยู่ในที่ที่ตัวเองอยากอยู่ ได้เรียนรุ้สิ่งใหม่ๆ ได้ประสบการณ์ชีวิตที่มีค่า

กล้วยหอมติดต่อต่อรัฐทางเมลล์ไม่ก็คุยกันทางเอ็มแต่ก็ไม่บ่อยนักเพราะงานหนักไม่มีเวลา
อีกอย่างกล้วยหอมกำลังสนุกกับงานด้วยก็เลยไม่คิดอะไรมาก พอเริ่มเรียนกล้วยหอมก็มีเวลาติดต่อต่อรัฐมากขึ้น
ก็คุยทางเอ็มกับต่อรัฐทุกวัน กล้วยหอมก็ยังเชื่อใจต่อรัฐเสมอแม้จะมีใครเข้ามากล้วยหอมก็ไม่เคยสนใจเพราะมีต่อรัฐอยู่ทั้งคน

ตอนที่กล้วยหอมอยู่ญี่ปุ่นก็มีเพื่อนๆเมลล์มาหาบอกว่าเห็นต่อรัฐเดืนกับผู้หญิงที่สยาม พอถามต่อรัฐก็บอกเป็นน้องที่เป็นทอมที่คณะ
กล้วยหอมก็เชื่อ มีครั้งนึงกล้วยหอมกลับไปเมืองไทยกระทันหันเพราะมีปัญหาเรื่องทำพาสปอร์ต กล้วยหอมดีใจที่วันวาเลนไทน์จะได้อยู่กับต่อรัฐ
แต่แล้วต่อรัฐกลับติดงานพ่อ ต่อรัฐว่าต้องช่วยพ่อทำงานทุกวันมาหากล้วยหอมไม่ได้อยู่ต่างจังหวัด แต่ต่อรัฐก็มาหากล้วยหอมตอนเย็นๆทุกวัน
จำได้ว่าวันวาเลนไทน์ต่อรัฐเอาแหวนมาให้ กล้วยหอมดีใจมากคิดว่าคงจะเป็นคนๆนี้แหละ กล้วยหอมก็กลับมาเรียนต่อด้วยความสบายใจ

ใกล้วันที่กล้วยหอมจะกลับเมืองไทย ต่อรัฐส่งเมลล์มาบอกว่าเค้าต้องไปเรียนต่อที่อเมริกาไปอยู่บ้านป้าคนอเมริกันที่แต่งงานกับพี่ชายพ่อเค้า
พอดีลุงเสียชีวิตป้าไม่มีลูกก็เลยอยากให้เค้าไปเรียนแล้วก็ไปช่วยงานที่ฟาร์ม วันที่ไปคือวันที่กล้วยหอมกลับพอดี
กล้วยหอมก็งงว่าทำไมมันจะต้องเป็นวันเดียวกัน รอกล้วยหอมกลับไปแล้วขอไปส่งหน่อยไม่ได้หรือไงนะ
กล้วยหอมก็ไม่คิดอะไรเพราะกล้วยหอมเชื่อใจและกล้วยหอมก็คิดวางแผนไว้ว่าปิดเทอมจะไปหาต่อรัฐที่อเมริกา
ต่อรัฐบอกว่าต่อรัฐไปอยู่รัฐแท็กซัส กล้วยหอมก็เลยไปสมัครwork and travelไปฟอลิด้าเพราะกล้วยหอมอยากทำงานที่sea world
แล้วกล้วยหอมก็วางแผนไว้ว่าช่วงก่อนกลับจะแวะไปหาต่อรัฐที่แท็กซัส กล้วยหอมก็ไมสัมภาษณ์จนได้เรียบร้อยรอจ่ายเงินงวดแรก

ช่วงที่กล้วยหอมกลับมาอยู่เมืองไทย ต่อรัฐก็โทรเข้าบ้านกล้วยหอมทุกวันตอนดึกๆ บางวันก็ว่าที่นู่นอากาศหนาวมาก ทำงานในฟาร์มเหนื่อย
แต่ที่ฟาร์มมีคุณลุงจอห์นใจดีคอยช่วยเหลือ มีครั้งนึงต่อรัฐไม่ติดต่อมาเกือบอาทิตย์กล้วยหอมเป็นห่วงแทบแย่ สรุปว่าต่อรัฐเป็นไข้เลือดออก
นอนซมอยู่ลุกมาโทรศัพท์ไม่ได้ แต่ก็มีลุงจอห์นคอยเฝ้าไข้ให้ กล้วยหอมก็เพิ่งรู้ที่อเมริกาเค้าเป็นไข้เลือดออกกันด้วย
มีวันนึงกล้วยหอมนึกอะไรไม่รู้ลองโทรเข้าบ้านต่อรัฐ ปรากฎมีผู้ชายรับเสียงเหมือนต่อรัฐแต่กลับบอกว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องมาอยู่เรียนที่กรุงเทพฯ
กล้วยหอมก็เลยถามที่อยู่ต่อรัฐเผื่อจะส่งของไปให้ ชายคนนั้นก็หายไปนานแต่ก็กลับมาพร้อมที่อยู่ ว่าแต่ว่ามันใครหว่า

แต่แล้ววันนึงเพื่อนๆกล้วยหอมก็มานั่งล้อมวงคุยเปิดอกกับกล้วยหอม เพื่อนๆบอกว่าเห็นต่อรัฐเดินกับผู้หญิงที่สยามเมื่อหลายวันก่อน
อีกคนก็บอกเห็นที่รถไฟฟ้ากำลังขึ้นบันไดเลื่อนกับผู้หญิง ไม่ใช่ครั้งเดียวและคนเดียวที่เห็น กล้วยหอมช็อกซีนีม่าาาา
วันนั้นกล้วยหอมเริ่มเชื่อเพื่อน ทุกคนช่วยกันวางแผนบุกบ้านไปดูให้เห็นเลยว่าอยู่หรือเปล่า คืนนั้นกล้วยหอมกับเพื่อนอีกห้าชีวิต
พากันไปสุ่มอยู่หน้าบ้านต่อรัฐ เพื่อนโทรเข้าไปถามให้ว่าต่อรัฐอยู่ไหมให้ออกมาหาหน่อย ปรากฎว่าต่อรัฐอยู่บ้าน แล้วก็ออกมาเปิดประตูอย่างงงๆ
กล้วยหอมช็อคจนไม่รู้จะช็อคยังไง ไม่รู้มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิต มันทั้งเศร้า เสียใจ และก็ดีใจที่ได้เจออีกครั้ง
วันนั้นกล้วยหอมก็ได้รู้ความจริงว่าเค้าแอบมีคนอื่นตอนกล้วยหอมไม่อยู่ แล้วผู้หญิงคนนั้นก็บอบบางเคยฆ่าตัวตาย เคยทำแท้ง
ทำให้เค้าไม่อาจทิ้งผู้หญิงคนนั้นได้ ก็เลยทำตัวอยู่ห่างกล้วยหอม ตอนนั้นกล้วยหอมยังผูกพันและรู้สึกหวงต่อรัฐอยู่ก็เลยตัดสินใจคบต่อรัฐต่อไป
ทั้งๆที่รู้ว่าต่อรัฐก็คบอีกคนอยู่ด้วย ต่อรัฐกลับมาเจอกล้วยหอมทุกวัน โทรคุยทุกวันแต่มีเงื่อนไขมากมาย ต่อรัฐจะมาหากล้วยหอมหลังจากที่ไปส่งอีกคนแล้ว
แล้วก็จะโทรมาหาเรื่อยๆแต่สี่ทุ่มต้องไปโทรหาอีกคน กล้วยหอมต้องห้ามทำให้อีกคนสงสัยเด็ดขาดเพราะเค้าไม่รู้เรื่องอะไร
กล้วยหอมทรมานกับการคบแบบหลบๆซ่อนๆมากทั้งๆที่กล้วยหอมไม่ใช่คนมาทีหลังทำไมต้องมาทำอะไรอย่างนี้ด้วย
พ่อแม่กล้วยหอมก็รู้เรื่องทุกอย่างแต่ก็ปล่อยให้กล้วยหอมตัดสินใจเอาเอง ตอนนั้นกล้วยหอมก็ได้แต่รอเวลาให้ต่อรัฐเลิกกับผู้หญิงคนนั้น

ผู้หญิงคนใหม่ของต่อรัฐกล้วยหอมก็เคยเห็น ต่อรัฐเล่าให้ฟังหลายๆอย่างมีแต่เรื่องแย่ๆของผู้หญิงนั้น
เช่น เคยทำแท้งบ้างล่ะ ชวนผู้ชายเข้าโรงแรมบ้างล่ะ ที่บ้านพ่อแม่เข้มงวดเลยเป็นคนเก็บกด เอะอะก็จะกรีดแขน
กล้วยหอมฟังแล้วก็รู้สึกนิดๆว่าต่อรัฐมันไม่ค่อยเป็นสุภาพบุรุษเลย แล้วถ้าเค้าแย่ขนาดนั้นทำไมยังต้องคบต่อไปอีก
อ้อต่อรัฐไม่มีรถ แต่ผู้หญิงคนนั้นมีรถจะไปไหนมาไหนผู้หญิงคนนั้นก็ขับรถมารับถึงบ้าน แล้วก็ไม่นั่งรถเมล์นั่งแต่แท๊กซี่เพราะร้อน
ผิดกับกล้วยหอมที่นั่งรถเมล์ไม่ก็บีทีเอสตลอด ผู้หญิงคนนั้นมีเงินซื้อหมาให้ต่อรัฐกล้วยหอมไม่มี ก็จะซื้อให้ทำไมในเมื่อที่บ้านมีตั้งหลายตัวแล้ว
กล้วยหอมอยากจะเลิกไม่รู้กี่ครั้งแต่ก็ทำไม่ได้เพราะมัวแต่หวังว่าต่อรัฐจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

ปลายมกราคมและแล้ววันแตกหักก็มาถึง กล้วยหอมเอารูปที่ถ่ายให้ต่อรัฐในมือถือไปลงในhi5ของต่อรัฐเพราะกล้วยหอมอยากให้ผู้หญิงคนนั้นรู้ความจริง
วันนั้นสองคนนั้นทะเลาะกันต่อรัฐโทรมาด่ากล้วยหอมสารพัด ตอนนั้นกล้วยหอมเรียนอยู่กล้วยหอมก็ออกจากห้องไปที่คณะจุดจุดจุดเพื่อคุยกันสามคน
เพื่อนกล้วยหอมเรียนกันหมด มีรุ่นพี่คณะแพทย์ศาสตร์ที่อยู่ใกล้ๆตามมาช่วย ต่อรัฐว่ากล้วยหอมต่อหน้าผู้หญิงคนนั้นสารพัด
ผู้หญิงคนนั้นนั่งหน้านิ่งเหมือนเค้าเป็นฝ่ายชนะ กล้วยหอมแพ้จริงๆที่ทำตัวอ่อนแอไปร้องไห้ฟูมฟายอย่างนั้น รุ่นพี่มาช่วยพูดให้กล้วยหอมกลับไปก่อน
กล้วยหอมก็เลยสงบใจแล้วเดินไปสยามกับรุ่นพี่ สักพักต่อรัฐก็โทรมาหากล้วยหอมบอกว่าเดี๋ยวค่อยคุยกันทีหลังนะ น้ำเสียงคำพูดเหมือนคนละคนกับเมื่อกี้
แล้วเมื่อกี้ที่ว่าจะเลิกติดต่อเลิกคุยกับกล้วยหอมมันอะไรเหรอ นึกว่าจะแน่จริงที่ไหนได้ยังจะสตออีก ตั้งแต่ตอนนั้นในใจกล้วยหอมตัดผู้ชายตอแหลอย่างต่อรัฐได้ทันที
หลังจากวันนั้นกล้วยหอมไม่ติดต่อและไม่รับสายไม่คิดอะไรทั้งนั้นเกี่ยวกับคนชื่อต่อรัฐ เข็ดแล้วจริงๆผู้ชายตอแหล


อ้อลืมเล่าไปว่าเรื่องไปอเมริกานั้นโกหกทั้งเพ อย่าว่าแต่อเมริกาเลยประเทศเพื่อนบ้านต่อรัฐก็ยังไม่เคยไปเหยียบเลย
แล้วลุงจอห์นอะไรนั้นที่แท้ก็ผู้หญิงคนนั้นนั่นเอง แล้วลูกพี่ลูกน้องก็ต่อรัฐนั้นแหละไปเอาที่อยู่มั่วมาจากไหนไม่รู้มาบอกกล้วยหอม
หลังจากที่รู้ว่าต่อรัฐไม่ได้อยู่อเมริกากล้วยหอมก็ยกเลิกการไปwork and travelแล้วเปลี่ยนเป็นมาเที่ยวญี่ปุ่นแทน
ก็เลยทำให้กล้วยหอมได้เจอกับสามี เรียกได้ว่าจากเรื่องร้ายกลายเป็นดี

แม่กล้วยหอมบอกว่าดีแล้วที่ไม่ได้ลงเอยกับต่อรัฐ เพราะแม่ดูมานานแม่รู้ว่าต่อรัฐไม่ได้ดีอะไรแค่ตามใจกล้วยหอมมากเท่านั้น
ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษ ไม่เป็นผู้นำ แม่ไม่ค่อยชอบ กล้วยหอมก็ดีใจที่หลุดออกมาได้ เพราะไม่ใช่แค่ความตอแหลเท่านั้น
ต่อรัฐยังมีความทุเรศอีกหลายอย่างที่กล้วยหอมมาคิดดูทีหลังแล้วก็อดแปลกใจไม่ได้ว่าตูทนมันไปได้ยังไงตั้งนาน
เอาเป็นว่ากล้วยหอมจะไม่พูดถึงความเลวร้ายอย่างอื่นของต่อรัฐ แค่เรื่องตอแหลบันลือโลกแค่นี้ก็มีเหตุผลมากพอที่ควรจะอยู่ห่างผู้ชายคนนี้แล้ว

โอ้ว ยาวเชียวจะมีใครอ่านจบบ้างไหมหนอ






 

Create Date : 29 พฤษภาคม 2552    
Last Update : 29 พฤษภาคม 2552 9:59:04 น.
Counter : 460 Pageviews.  

กล้วยหอมกลับมาแล้วจ้า...คิดถึงbloggangจัง อิอิ

กล้วยหอมกลับมาแล้ว...จ้า
22 May 2009

สองสามเดือนที่ผ่านมา กล้วยหอมวุ่นวายกับการทำงานพิเศษมาก
ตารางงานเต็มเอี๊ยดจนกล้วยหอมเกือบเอาตัวไม่รอด
จันทร์ พูธ ศุกร์ หกโมงเช้าถึงสิบโมง(บางวันก็เก้าโมง)
แล้วหลังจากนั้นก็ต้องรีบปั่นจักรยานไปทำงานต่อที่ร้านซูชิสิบเอ็ดโมงถึงห้าโมงเย็น(จันทร์ถึงศุกร์)
จะมีเวลาพักก็แค่่่ช่วงสิบโมงถึงสิบเอ็ดโมง ก็ต้องรีบกลับไปกินข้าวเปลี่ยนเสื้อผ้า
วันเสาร์ก็ทำงานร้านซูชิเก้าโมงถึงห้าโมง มีวันอาทิตย์วันเดียวที่ได้หยุดเต็มๆ
แอบเหนื่อยเหมือนกันนะเนี่ย แต่เค้าให้ทำเยอะก็ต้องรีบทำไว้ก่อน แหะแหะ งกนั่นเอง
ปกติกล้วยหอมจะได้ทำที่ร้านซูชิแค่วันเสาร์แต่พอดีมีคนลากล้วยหอมเลยได้ไปทำแทน

ช่วงนี้กล้วยหอมกลับมาว่างเหมือนเดิมแล้ว เฉลี่ยทำงานวันละสามชั่วโมง
มีเวลาอยู่บ้าน เล่นเน็ต พักผ่อนมากขึ้น ก็เลยมีเวลามาอัพบล็อก เย้ เย้

หลังจากทำงานมาเกือบครึ่งปี(เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ)
ทุกอย่างก็เริ่มเข้าที่ เริ่มชินกับการทำงานทั้งสองร้าน
ที่ร้านกัสโต้กล้วยหอมต้องทำทุกอย่างคนเดียว(เพราะกะเช้ามีพนักงานคนเดียวกับคนครัวอีกคน)
งานก็มีต้อนรับ รับออร์เดอร์ เสริฟอาหาร เก็บจาน เก็บโต๊ะ คิดเงิน
ตอนเช้าลูกค้าไม่่ค่อยเยอะมีแต่ขาประจำ ส่วนใหญ่ก็จะเป็นลุงๆป้าๆเกษียณอายุ
ลูกค้าน่ารักมาก บางทีก็มีเอาขนมมาฝาก แบ่งลูกอมให้
บางวันที่มีลูกค้าเยอะเป็นพิเศษจนทำคนเดียวไม่ทัน
ลูกค้าประจำก็จะแอบมาช่วยเก็บจาน ลุงๆป้าๆก็ให้กำลังใจ
บางคนไปเจอกล้วยหอมที่ร้านซูชิก็จำได้ ก็เข้ามาทักทายพูดคุย
แม้จะต้องออกจากบ้านแต่เช้าตรู่ไปทำงานแต่กล้วยหอมก็ไม่หวั่น
ได้ไปเจอหน้าลุงๆป้าๆเห็นลุงๆป้าๆแข็งแรงกล้วยหอมก็ทำงานอย่างมีความสุข

ส่วนร้านซูชิ ถ้าเทียบกับร้านกัสโต้แล้วแถบจะไม่ต้องทำอะไร
เพราะไม่ต้องไปรับออร์เดอร์หรือยกซูชิมาเสริฟ อาจจะมีเสริฟเบียร์ ซูปมิโซะหรืออูด้งบ้าง
งานหลักๆก็คือเก็บโต๊ะกับเติมของต่างๆ เช่น โชยุ ขิง ถุงชาเท่านั้นเอง
ช่วงนี้กล้วยหอมได้ไปทำช่วงบ่ายสองถึงห้าโมง วันพุธกับพฤหัสด้วย
ช่วงเวลานี้งานสบายมากๆเพราะเป็นช่วงที่มีลูกค้าน้อยที่สุด
แม้ต้องทำคนเดียว(อีกแล้ว)ก็ไม่หนักหนาอะไร เรียกว่าได้ทำงานชิวๆตลอด
กล้วยหอมกะว่าคงจะทำงานสองที่นี้ไปเรื่อยจนมีลูกมั้ง(เมื่อไหร่หนอ)

มีบางคนบอกว่าจบปริญญามา พูดญี่ปุ่นก็ได้ทำไมต้องมาทำงานเสริฟอย่างนี้
อืมม ไงดีล่ะน้า กล้วยหอมไม่เคยคิดว่างานนี้มันต่ำต้อยหรืออะไร
ออกจะเหมาะกับแม่บ้าน ไม่ต้องทำงานทั้งวัน งานก็ไม่หนักหนาแถมยังได้เงินดีอีกด้วย
อีกอย่างการทำงานบริการในร้ายอาหารอย่างนี้ทำให้กล้วยหอมพัฒนาเรื่องงานบ้านขึ้นเยอะเลย
ไม่เห็นต้องอายใคร ก็เราทำงานสุจริตนี่นา เฮ้อ คนเราเนี่ยนานาจิตตังจริงๆน้า

กล้วยหอมอยากเป็นแม่บ้านไม่ได้อยากเป็นworking womenสักหน่อย แง้ว







 

Create Date : 22 พฤษภาคม 2552    
Last Update : 22 พฤษภาคม 2552 10:15:19 น.
Counter : 354 Pageviews.  

ได้ฝึกคิดเงินตรงแคชเชียร์แล้ว โอ้ว เครียด

5 Febuary 2009
ฝึกงานที่ร้านgustoวันที่สอง

ที่ร้านนี้ก่อนที่จะเริ่มทำงานจริงต้องไปฝึกงานก่อนยี่สิบชั่วโมง
ช่วงนี้ไปแค่จันทร์ พุธ ศุกร์ เที่ยงถึงบ่ายสอง แต่อาทิตย์หน้า
ต้องเริ่มไปตอนเช้าแล้ว หกโมงเช้าถึงแปดโมง จะไหวไหมหนอเรา

วันนี้เริ่มต้อนรับและนำแขกไปที่โต๊ะได้เร็วขึ้น แต่ยังติดขัดเวลาพูด
แนะนำอาหารอยู่นิดหน่อย ต้องฝึกให้ติดปากอีกหน่อย แล้วเวลาเดิน
เข้าออกครัวก็ชอบลืมพูด จะเข้าแล้วนะคะ จะออกแล้วนะคะ
อีกอย่างที่ลืมคือ เวลาผ่านลูกค้าตรงแคชเชียร์ต้องหยุดขอบคุณ

ทบทวนบทเรียนคิดเงินกันเลยดีกว่าโนะเดี๋ยวจะลืมซะก่อน
เมื่อเห็นลูกค้ามาที่แคชเชียร์ให้รีบไปเข้าไปประจำที่

ありがとうございます。
ขอบคุณคะ
伝票をお預かりいたします。
ขอใบสั่งอาหารด้วยคะ

รับใบสั่งมาแล้วให้กดรหัสตัวเอง แล้วเอาใบสั่งไปติ๊ดบาร์โค้ด
ค่าอาหารจะขึ้นมาบนจอ เสียบใบสั่งไว้ข้างๆ

2540円でございます。
สองพันห้าร้อยสี่สิบเยนค่ะ
T-ポイントカードはお持ちでしょうか。
มีการ์ดทีพ้อยไหมคะ

ให้มีให้กดตรงปุ่มการ์ดแล้วรูดการ์ด ถ้ามีแต้มสะสมให้ถามลูกค้าว่าจะใช้ไหม

100ポイントございますが、どうなさいますか。
มีแต้มสะสมอยู่หนึ่งร้อยแต้ม จะใช้ไหมคะ
5000円をお預かりいたします。
รับมาห้าพันเยนนะคะ

รับเงินมาเสร็จเอาแบงค์เสียบตรงที่เสียบ เหรืยญเอาไว้ตรงช่องวาง

นับเงินทอนสองครั้งต่อหน้าลูกค้าแล้วค่อยวางใส่ถาดให้

お先に、2000円お返しです。
เงินทอนแบงค์สองพันเยนค่ะ
残り660円のお返しです。
ที่เหลืออีกหกร้อยหกสิบค่ะ
お確かめください。
กรุณาตรวจเงินทอนด้วยนะคะ
ありがとうございました。
ขอบคุณมากค่ะ
ドリンクバー券は次回ご利用してください。
คูปองเครื่องดื่มใช้ได้ในครั้งต่อไปนะคะ

กรณีลูกค้าขอแยกจ่าย กดปุ่มแยกจ่ายแล้วเอาใบสั่งวางให้ที่เคาเตอร์
ให้ลูกค้าบอกรายการทีละคน แล้วกดรายการนั้นๆ จำนวนเงินจะขึ้นมาเอง

กรณีลูกค้าซื้อขนมหรือบุหรี่ด้วยให้กดปุ่ม売店
แล้วกดจำนวนและราคา ถ้ามีบุหรี่ให้แยกใบสั่งอาหารเก็บไว้ในชั้น
เขียนชื่อกำกับด้วย

เครียดค่าเครียด กลัวถอนเงินผิด กดผิด พูดผิด สารพัดค่า
ตอนฝึกลูกค้าส่วนใหญ่ใจดี เข้าใจเด็กเอ๋ออย่างเรา บางคนก็บอก
頑張ってねพยายามเข้านะ ก็มีกำลังใจขึ้นมาหน่อย
คือบางทีบอกสี่สิบเป็นสี่ร้อยบ้าง ถอนเงินผิดบ้าง พูดผิดบ้าง
เฮ้อ เดี๋ยวไปฝึกนับเงินก่อนดีกว่าค่ะ คือจับเงินแบบญี่ปุ่นยังไม่คล่องค่ะ
คืออธิบายยังไงดีนะ แบบเอาแบงค์ตั้งสอดไว้ระหว่างนิ้วก้อยกับนิ้วนาง
พับขึ้นไปเอานิ้วหัวแม่มือยึดไว้ งงๆโนะ กล้วยหอมก็ยังงงค่า แหะแหะ

คือหน้านี้เอาไว้ทบทวนบทเรียนการเป็นเด็กเสิรฟค่า ไม่มีอะไรค่า




 

Create Date : 05 กุมภาพันธ์ 2552    
Last Update : 5 กุมภาพันธ์ 2552 10:24:40 น.
Counter : 392 Pageviews.  

1  2  3  

กล้วยหอมรสนม
Location :
Aichi Japan

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 6 คน [?]




สิ่งต่างๆที่ได้พบ ทั้งความสุขและความเศร้า หล่อหลอมให้เป็นตัวเองในวันนี้ อยากจัดเรียงความทรงจำ ประสบการณ์ต่างๆให้เข้าที่ ปัดฝุ่นให้มองเห็นได้ชัดขึ้น ให้คนใกล้ตัวหรือคนที่เพิ่งผ่านมา ได้หวนคำนึงถึงความทรงจำไปด้วยกัน


ถ้าบังเอิญผ่านมาก็มาเป็นเพื่อนกันนะคะ
สวัสดี...ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ


MusicPlaylist
Music Playlist at MixPod.com

Friends' blogs
[Add กล้วยหอมรสนม's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.