The power of an authentic movement lies in the fact that
it originates in naming and claiming one's identity and integrity
-- rather than accusing one's "enemies" of lacking the same.
- Parker J. Palmer, The Courage to Teach
Group Blog
 
All blogs
 

โลกแห่งความจริง

"โลกแห่งความจริง"
ที่จริงแล้วบางที
ก็เป็นเรื่องโกหก
ที่เกิดมาก็เพราะ
เรากลัว

กลัวว่าจะเจออย่างนั้น
เจออย่างนี้
เจอความทุกข์ ความไม่สบาย
เจอมหาสมุทรอันกว้างใหญ่
ที่ไม่รู้ว่าฝั่งอยู่ที่ไหน

"โลกแห่งความจริง"
ที่จริงแล้วบางที
ก็คือการสร้างกรอบเอาไว้
บอกตัวเองว่าเอาละ
เจ้าจงอยู่ในกรอบนี้เสียเถอะนะ
ถึงจะไม่ค่อยสบายสักหน่อย
แต่ก็มีข้าวกิน
มีคนรัก
มีความปลอดภัย
เพราะมันเป็นกรอบของ "ความจริง"

บางทีการออกไปจากกรอบ
"โลกแห่งความจริง"
ก็ไม่ใช่การหนีไปฝันเฟื่อง
(นี่แค่บางทีหรอกนะ)
แต่หมายถึงการกระโจนลงไปใน
มหาสมุทรที่กว้างใหญ่
แหวกว่ายไป
ไม่รู้ว่าฝั่งอยู่ที่ไหน
ยอมรับการตำหนิติเตียน
และความไม่เข้าใจ

แต่ที่จริงแล้ว
ถ้าหากมันไม่ทำร้าย
"คนอื่น"
แล้วมันมีปัญหาอะไร
ถ้าหากตัวเองรับผิดชอบตัวเองได้
แล้วมันมีปัญหาอะไร

ถ้ามันไม่มีปัญหาอะไร
คนที่ตำหนิติเตียนก็แค่
คนที่ไม่เข้าใจ
คนที่ไม่เข้าใจ
สำคัญยังไงหรือ
สำคัญยังไง

ชีวิตนี้สั้นมาก (จริง ๆ นะ)
ชาติหน้ามีจริงไหม
ก็ไม่ค่อยแน่ใจ
ชาติหน้าจะได้เกิดเป็นอะไร
ก็ไม่ค่อยแน่ใจ
"โลกแห่งความจริง" อยู่ที่ไหน
บางทีก็ไม่ค่อยแน่ใจ

บางทีชีวิตนี้ก็อาจจะแค่
เป็นความฝันของใครคนหนึ่ง
ที่นอนแล้วก็ฝันไป

เพราะอย่างนั้นมาขังตัวเอง
อยู่ในกรอบอะไรก็ไม่รู้
ไปทำไม




 

Create Date : 09 ตุลาคม 2555    
Last Update : 9 ตุลาคม 2555 9:52:38 น.
Counter : 730 Pageviews.  

hideous

since when
that I
receive this hideous feeling
into my guts

since when
it poison me
so deeply

will I be able to reinterpret it
and shine a new light into it
and see beauty in it

forgive myself
and forgive 'them'
and let the burden go
let it go

let it go




 

Create Date : 26 กรกฎาคม 2555    
Last Update : 26 กรกฎาคม 2555 22:17:52 น.
Counter : 563 Pageviews.  

attachment

I do not find attachment
in things people setting up

I do not feel that I need to hold to anything
so tight

I do not want to quarrel with anybody
about things that are but illusion

neither do I find
people who ridicule what other people belief
respectful

I feel that we are living
in illusion

that's why people want to grasp something
anything
that come by

the more tight they cling to something
(even when they cling to 'nothingness')
is the justification of
how vulnerable they are

I want to hug everything
if I can
hold it in my arms
even if they are
but illusion

love them
but let them be
they are beautiful
if not real

but I am a mere human
a mere human

I myself also cling to something
pitifully




 

Create Date : 21 กรกฎาคม 2555    
Last Update : 21 กรกฎาคม 2555 0:13:02 น.
Counter : 598 Pageviews.  

ข้าพเจ้าได้เรียนรู้อะไรหรือ

ช่วงนี้ไม่ได้เขียนบล็อค คิดว่าคงเพราะไม่มีเรื่องกระทบใจ หรือถ้าหากมี ก็เขียนสั้น ๆ ลงเฟสบุ๊คก็ได้ ว่าไปการมีเฟสบุ๊คก็ทำให้มีแนวโน้มจะเขียนอะไรเร็ว ๆ ง่าย ๆ และใช้ความคิดในการเรียบเรียงให้มัน (พอจะเขียนบล็อค) น้อยลง

อย่างไรก็ตาม เฟสบุ๊คก็มีฟอร์แมตของเฟสบุ๊ค ที่ทำให้สนุกในการเล่นไปเล่นมา และสนุกในการโต้ตอบทันทีเหมือนกัน  อย่างไรก็ตาม เฟสบุ๊คเป็นสิ่งที่น่ากลัวมาก ๆ ข้าพเจ้าว่าถ้าวันไหนข้าพเจ้าสมาธิไม่ดี ไม่สบาย เบื่อ ข้าพเจ้าจะเฝ้านั่งจ้องเฟสบุ๊คตลอดเวลา เดี๋ยว ๆ ก็เปิด เดี๋ยว ๆ ก็เปิด และข้าพเจ้าจะหวังอย่างแรงกล้าว่า จะมีอะไรที่น่าตื่นเต้น

ที่จริงแล้ว ยิ่งกว่าอะไรน่าตื่นเต้น คือความหวังอย่างลึกซึ้งว่าจะมีคนมาทัก มีคนมาตอบที่เราเขียนไป (ซึ่งทำให้เรา "ต้อง" เขียน ในบางวาระโอกาส  แต่วาระส่วนใหญ่ของข้าพเจ้าเกิดจากการ "อยาก" เขียนเองแหละ  ข้าพเจ้าเป็นคนเจอของน่าสนใจแล้วชอบเรียกชาวบ้านมาดู...)

ยิ่งไปกว่านั้น คือความรู้สึกว่า ถ้าหากมีคนมาตอบ ก็จะบรรเทาความรู้สึกเหงา/เซ็ง/ว่างเปล่า ในช่วงนั้นได้  นอกจากนั้นลึก ๆ แล้ว ยังมีความรู้สึกแปลก ๆ ว่าอีกเดี๋ยวอาจจะมีเรื่อง "น่าตื่นเต้น" ก็ได้

เพราะเป็นสิ่งที่ไม่รู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น  แต่มันก็เกิดตลอดเวลา ลักษณะอัพเดทตลอดเวลาแบบนี้ทำให้เกิดการเสพติดได้ง่ายเอามาก ๆ

ข้าพเจ้าออกเสียดายอีกอย่างหนึ่งคือ เฟสบุ๊คนี้ไม่มีระบบที่ซัพพอร์ตการสืบค้นกลับไปเท่าไหร่เลย  หมายความว่าถ้าอยากกลับไปดูว่าเขียนอะไรไว้  จะค้นยากกว่าบล็อคที่จัดเป็นระเบียบเรียบร้อยมาก  ต้องลากย้อนไปอยู่นั่นแล้ว และถ้าจำไม่ได้ว่าอีถ้อยคำนั้นมันเขียนวันไหนปีไหนวะ ก็เป็นอันจบกัน ลากอยู่นั่นจนแทบตาเหล่ทีเดียว

ซึ่งหมายความว่าเฟสบุ๊คไม่ได้ให้ความสำคัญกับการจดจำได้ แต่ในความสำคัญกับการพ่นออกมา ณ เวลานั้น และจบกัน (ซึ่งเป็นเหตุให้คนเกิดความมักง่าย...และซวยทีหลัง เพราะลืมไปว่าจริง ๆ มันค้นกลับไปได้)

ความรวดเร็วอย่างยิ่ง  ทำให้การโต้ตอบเป็นไปอย่างรวดเร็ว ณ ขณะนั้น โดยไม่ได้ใช้ความคิดเช่นกัน  มันสั้น ง่าย เร็ว ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ (เท่าที่ควร) ในบางกรณีมันแก้ไขไม่ได้ หรือแก้ไขก็ต้องลบของเก่าทิ้งไป

ที่จริงถ้ามองลงไปลึก ๆ ก็คงเห็นว่า มันสะท้อนอะไรในตัวมนุษย์บ้าง (มนุษย์ก็ยังเป็นมนุษย์ ไม่ว่ายุคหินหรือยุคเฟสบุ๊ค) ซึ่งว่าไปแล้วถ้าคิดเรื่องนี้ต่อไปก็คงน่าสนใจดี

มันบอกว่าเราเหงา ว่างเปล่า ชอบความตื่นเต้นชั่วครั้งชั่วยาม มันบอกว่าเราต้องการแสดงตัวตนของเรา ต้องการเป็นที่รับรู้ มันบอกว่าเรายังใช้ชีวิตไม่เต็ม จึงต้องหาสิ่งอื่นมาทดแทน

มันบอกว่าเรามีความสุขเวลาเจอคนที่ชอบเหมือนกัน  หรือเวลาที่เราได้แบ่งปันสิ่งที่เราเห็นว่าดีว่าน่าสนใจ (ไม่ว่าจะด้วยความจริงใจหรืออีโก้ก็ตาม) มันเป็นพื้นที่สาธารณะที่ส่วนตัวไปด้วยพร้อมกัน  ทำให้หลายต่อหลายครั้งเราไม่ได้คิดอะไรเลยที่จะทำบางอย่าง  และหลงลืมไปว่าคนอื่นอาจจะกำลังตัดสินสิ่งที่เราทำอยู่ก็ได้ เช่นเดียวกับที่เราตัดสินคนอื่นเช่นกัน

คาดว่าเป็นโจทย์ที่จะคิดต่อไป




 

Create Date : 19 กรกฎาคม 2555    
Last Update : 19 กรกฎาคม 2555 23:09:53 น.
Counter : 637 Pageviews.  

เอ้อ...

ข้าพเจ้าไม่ค่อยอยู่บล็อคเท่าไรแล้ว  นาน ๆ ถึงมาเขียนบ่นอะไรสักที  ถ้ามีอะไรที่ต้องการคำตอบ/อัพเดทเร็วหน่อย รบกวนที่ www.facebook.com/lawit.pannida  นะขอรับ




 

Create Date : 10 กรกฎาคม 2555    
Last Update : 10 กรกฎาคม 2555 8:16:34 น.
Counter : 621 Pageviews.  

1  2  3  4  

ลวิตร์
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 16 คน [?]




ลวิตร์ = พัณณิดา ภูมิวัฒน์ = เคียว

รูปในบล็อค
เป็นมัสกอตงาน Expo ของญี่ปุ่น
เมื่อปี 2005
น่ารักดีเนอะ

>>>My Twitter<<<



คุณเคียวชอบเรียกตัวเองว่า คุณเคียว
แต่ที่จริง
คุณเคียวมีชื่อเยอะแยะมากมาย

คุณเคียวมีชื่อเล่น มีชื่อจริง
มีนามปากกา
มีสมญาที่ได้มาตามวาระ
และโอกาส

แต่ถึงอย่างนั้น
ไส้ในก็ยังเป็นคนเดียวกัน
ไส้ในก็ยังชอบกินข้าวแฝ่ (กาแฟ ) เหมือนกัน
ไส้ในก็ยังชอบกินอาหารญี่ปุ่นเหมือนกัน
ไส้ในก็ยังชอบสัตว์ (ส่วนใหญ่)
ไส้ในก็ยังชอบอ่านหนังสือ ชอบวาดรูป
ชอบฝันเฟื่องบ้าพลัง
และชอบเรื่องแฟนตาซีกับไซไฟ
(โดยเฉพาะที่มียิงแสง )

ไส้ในก็ยังรู้สึกถึงสิ่งต่าง ๆ
และใช้ถ้อยคำเดียวกันมาอธิบายโลกภายนอก

ไส้ในก็ยังคิดเสมอว่า
ไม่ว่าเรียกฉัน
ด้วยชื่ออะไร

ก็ขอให้เป็นเพื่อนกันด้วย




Friends' blogs
[Add ลวิตร์'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.