Welcome to My World :) You're Welcome.
วันฝนตก ร่มสีขาว และถนนสีลม

จะเรียกได้ว่าเมื่อสองวันก่
อนเป็นวันพิเศษก็ไม่แปลก
ใครๆก็รู้ว่าเราไม่เคยชอบฝน เราไม่เคยชอบวันที่ฝนตก
มันทำให้เรารู้สึกเหงา

...ในขณะที่น้ำฝนหยาดหยดลงมา เพื่อให้ความชุ่มฉ่ำแก่ผืนดิน
แต่สำหรับเรากลับรู้สึกขยะแขยงทุกครั้งที่ต้องเดินย่ำน้ำออกไปข้างนอก
เราไม่เคยเชื่อว่า วันที่ฝนตก จะเป็นวันที่ทำให้เรามีความสุขได้

แต่เมื่อสองวันกอ่นนั้นเป็น วันพิเศษ เป็นวันแรกที่เราชอบฝน
วันแรกที่เรารู้สึกว่า วันที่ฝนตกมันก็เป็นวันดีๆได้เหมือนกัน
ฝนที่ตกลงมาในวันนั้น ไม่ได้ตกมาเป็นสายเพื่อให้ความชุ่มฉ่ำแก่โลก
เพียงแต่ตกเหมือนเป็นละอองที่ให้กำลังใจ....

เมื่อวันนั้นฉันเดินกางร่มใ ต้ละอองฝนเบาบางนั้นเพียงลำพังที่ถนนสีลม...
ถนนที่เป็นเหมือนถิ่นของฉันเอง
ฉันรู้สึกว่าฝนที่กำลังโปรยละอองลงมา เพื่อให้ฉันกางร่ม
กางร่มสีขาว.... คันไม่ใหญ่ เพื่อซ่อนอะไรบางอย่างไว้ภายใต้ร่มสีขาวนั้น
ฉันเดินสวนกับผู้คนมากมาย กางร่มบ้าง ไม่กางร่มบ้าง
ฉันไม่รู้ว่าฉันกำลังคิดอะไร ในขณะที่ฉันเดินเรื่อยเปื่อยไปเรื่อยๆ

ถนนสีลม ร่มสีขาว ละอองฝนบางเบา และเด็กผู้หญิงใส่แว่นในชุด นิสิต
มันดูไม่มีอะไรเข้ากันเลยใช่มั้ย? นอกจากฝน และร่ม....
ใช่ ฉันก็คิดเหมือนกันว่าไม่มีอะไรเข้ากันเลย
แต่ใครจะรู้บ้างว่า ร่มสีขาวที่กำลังเคลื่อนไปช้าๆ นอกจากจะช่วยกำบังเด็กนิสิตไม่ให้เปียกฝนแล้ว
ร่มคันนั้นก็ยังช่วยซ่อนความรู้สึกอะไรบางอย่างของเด็กผู้หญิงคนนั้นด้วย...
ละอองฝนบางเบานั้นช่วยพรางน้ำตาของเธอ...
ส่วนถนนสีลมก็เหมือนเป็นสิ่งปลอบประโลมใจเธอ
เหมือนมันเฝ้าบอก และพร่ำภาวนาเพื่อให้ทุกอย่างในชีวิตของเธอผ่านไปได้ด้วยดี...

ใครจะเชื่อว่า เพียงแค่สี่องค์ประกอบนั้นม ันก็ทำให้วันที่ฝนตกกลายเป็นวันพิเศษได้แล้ว
อย่างน้อยมันก็ทำให้ฉันรู้ว่า ถึงฉันจะเหงาจากวันฝนตก ฉันก็ร้องไห้ใต้สายฝนได้
เพราะภายใต้ร่มสีขาว และใต้ฝนที่กำลังตกนั้น...
มันช่วยซ่อนน้ำตา และความรู้สึกของฉันเอาไว้ได้อย่างมิดชิด

ขอบคุณวันฝนตก ที่ทำให้ร้องไห้ได้อย่างไม่ อายใคร :)


แต่พอมาถึงเมื่อวานนี้ วันฝนตกทำร้ายฉันอีกครั้ง.. .
ฉันคิดว่าฉันจะรู้สึกดีๆกับฝนได้
แต่เมื่อวานนี้ ความรู้สึกในวันฝนตกก็กลับมาเหมือนเดิมอีกแล้ว
เมื่อฉันเดินอยู่ริมถนน หลังสอบเสร็จ
ในขณะที่ความรู้สึกข้างในยังอึนๆ ตันๆอยู่อย่างไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่นัก

ฟ้าฝนเหมือนจะแกล้งฉัน ฝนเมื่อวานนนี้ไม่ใช่เพียงล ะอองอีกต่อไป แต่เป็น"ห่าฝน"
เมื่อรถยนต์ที่ขับมาแบบไม่ชะลอ วิ่งซะจนน้ำบนถนนสาดขึ้นมาเปียกไปทั้งตัว
....
....
จิตใจก็ยังไม่เป็นปกติดีเท่าไหร่
เหมือนจะเศร้า แต่ก็ไม่ร้องไห้
มันกลืนลงไป ลึกลงไปข้างใน
อาจจะช้ำจนไม่มีใครรู้ก็ได้

ร้องไห้ไม่ออก ในขณะเดียวกัน ก็ยิ้มหรือหัวเราะได้ไม่สุด ...
มันคืออะไรกันแน่ ความรู้สึกอย่างนี้

อาจจะเป็นเพราะว่า ฝนวันนั้นตกมากเกินไปก็ได้. ..
หรือความจริง...
ที่ฉันร้องไห้ไม่ออก เพราะว่าฟ้าร้องไห้แทนฉันไปแล้วล่ะ...
มันคงไม่อยากเห็นฉันร้องไห้ ไม่อยากให้น้ำตาของฉันไหลออกมา..
ฝนที่ตกหนักเมื่อวานนั้น... ความจริงแล้ว อาจจะเป็นการร้องไห้ของฉันก็ได้นะ
ใครจะรู้...?

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ฉันขอโทษที่ทำให้ฝนตก...
ในเมื่อทุกๆวันนี้ ภายในตัวฉันก็เหมือนเป็นวัน ฝนตกตลอดเวลา....



Create Date : 26 กันยายน 2552
Last Update : 26 กันยายน 2552 18:57:55 น. 1 comments
Counter : 206 Pageviews.

 
ช่วงนี้ฝนตกตอนเย็น บ่อย ๆ

น่าเบื่อเหมือนกัน

ไม่ได้ออกไปไหนเลย....

แย่ ๆ ๆ ๆ

เวลาฝนตกก็มักจะคู่กับความเหงาเสมอ ๆ เนอะ


โดย: นายกาแฟ (matadorman ) วันที่: 26 กันยายน 2552 เวลา:19:43:23 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

My Lullaby
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Welcome to My Blog ^^
Nice To meet You all na ka :):)

This is my URL: http://lady-lullaby.bloggang.com
This is my Christian Blog :http://loukyie.blogspot.com/
Group Blog
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add My Lullaby's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.