All Blog
ตรวจสุขภาพ


  ศุกร์ ๒๗ พฤษภาคม ๒๕๕๙

วันนี้ไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาลเซนต์หลุย ไปคนเดียวเพราะน้องไม่ว่าง แล้วฉันต้องไปวันนี้เท่านั้น ไม่งั้นก็ไม่ทันกำหนดละ

ฉันเคยไปตรวจสุขภาพสองสามครั้งนะ ตอนก่อนจะไปแลกเปลี่ยนต่างประเทศ ต้องเอาผลตรวจสุขภาพไปขอวีซ่าน่ะ แต่รู้สึกว่าที่นี่ดีที่สุด เร็วมาก ๆ แค่ครึ่งชั่วโมงก็เสร็จแล้ว ต้องเจาะเลือดด้วย ตอนเจาะนี่กลั๊วกลัว เพราะฉันไม่ชอบเข็มเลยยย พยาบาลก็ชวนคุย ไม่ให้ฉันเครียด พี่พยาบาลเค้าก็บอกว่ามาคนเดียวนี่เก๊งเก่ง คนอื่นนี่ต้องให้พ่อแม่พามานะเค้ากลัว พอดีพ่อแม่หนูอยู่ต่างจังหวัดอ่ะค่าาา

พอตรวจสุขภาพเสร็จฉันก็ไปนั่งเล่นที่วาเซดะ คือจริงๆ ก็จะไปอ่านแหล่ะนะ แต่สุดท้ายก็ได้นั่งดูหนังแทน ๕๕๕ ดู Back to the future II น่ะ ดูต่อจากเมื่อคืน สนุกมากกกก ชอบมากกกกก 



Create Date : 09 กรกฎาคม 2559
Last Update : 9 กรกฎาคม 2559 11:24:40 น.
Counter : 133 Pageviews.

1 comment
กินข้าวกับยูริก่อนกลับไต้หวัน


  พฤหัส ๒๖ พฤษภาคม ๒๕๕๙

วันนี้มีนัดกับยูริ เพื่อนไต้หวันที่เคยไปเที่ยวด้วยกันสองสามครั้ง อีกสามวันเธอจะกลับประเทศแล้ว ฉันก็เลยนัดเจอ เพื่อที่จะเอาของขวัญให้ ฉันซื้อกระเป๋าตังค์นารายาขนาดเล็กให้ เห็นมันน่ารักดี หวังว่ายูริจะชอบา

พาเฟิร์นไปด้วย ไปกินข้าวด้วยกันที่เซ็นทรัลเวิลด์ ร้านโอมุ (ไข่ห่อข้าว) ฉันสั่งเมนูมาโพโทฟุ (เต้าหู้ทรงเครื่อง) อร่อยมาก ๆ เลย แล้วก็นั่งคุยกันเรื่องนั้นเรื่องนี้ เฟิร์นกำลังติดซีรีย์สามก๊ก ก็เลยคุยกับยูริเรื่องนี้ ยูริบอกว่าเด็กไต้หวันต้องเรียนสามก๊ก มันอยู่ในบทเรียน แต่ภาษาในสามก๊กโบราณมาก คนยุคนี้ไม่ใช้กันแล้ว เพราะฉะนั้นเรียนภาษาจากสามก๊กนี่ไม่โอเค

หลังจากนั้นฉันก็ไปคืนหนังสือที่ TK park พายูริไปดูด้วย แล้วก็แนะนำข้างใน TK park ให้ยูริดู ยูริถ่ายรูปใหญ่เลย บอกว่า โอ น่าจะรู้ก่อนหน้านี้ว่ามีที่แบบนี้ ถ้ารู้นะจะมาบ่อย ๆ ๆ ๆ เลย จะเอาไปเขียนลงรีพอร์ตให้รุ่นน้องอ่านด้วย เด็กรุ่นต่อไปจะได้ไม่พลาด ฉันก็เลยเตือนว่าถ้ามาวันหยุดคนจะเยอะมากแบบไม่มีที่นั่ง ถ้าจะมาต้องมาตอนเช้า ๆ นะจ๊ะ

พอยูริกลับไปฉันก็นั่งอ่านแกรมม่าภาษาญี่ปุ่น ยากมากกกกกกกก โหดขิง ฉันจำอะไรไม่ได้เลย ก็เลยนั่งทำโจทย์ไปเปิดหนังสือไป ต้องเปิดดิกแกรมม่าญี่ปุ่นน่ะ โชคดีที่ซื้อไว้

เฟิร์นไปหาเพื่อนที่โบสถ์ตั้งแต่ตอนห้าโมงเย็น ฉันก็เลยไปนั่งดูหนังในคอม พอดีอยากดูหนังเรื่องจิตสัมผัส หนังห่วยมาก ไม่สนุกเลย ผีก็ไม่น่ากลัว (เฟคมาก ๆ) ตัวละครก็ไม่น่ารักเลยสักตัว ชอบนางเอกนะ ที่เป็นแฟนคนที่เห็นผีอ่ะ แต่ดูไปดูมาก็งอนง่ายงี่เง่าไปนิดนึง (ไม่รู้สิ ถ้าฉันมีแฟนฉันอาจจะเป็นบ้างก็ได้ แต่ไม่เคยมีเลยไม่รู้) แล้วเด็กแพรวานี่ก็น่าตบน่าถีบเหลือหลายยยยย สงสารน้องที่มาแสดงมาก ๆ ต้องมารับบทอะไรแบบนี้ เฮ้อ

ฉันก็เลยเลิกดูกลางคัน แบบไม่ชอบแรง ก็เลยไปหา DVD สอนทำ Photoshop กับ Illustrator กลับบ้าน

วันนี้ฉันใส่รองเท้าที่ซื้อใหม่เมื่อวาน กัดด้วยล่ะ หนังยุ่ยเลย ฉันก็เลยรีบกลับบ้าน 

พอถึงบ้านฉันก็นั่งเล่น Yume100 กับ ชิโรเนโกะ เพราะพรุ่งนี้ชิโรเนโกะจะมีการอัพเดทแพชแล้วมีตัวละครใหม่เข้ามา ฉันก็เลยต้องรีบเล่นเก็บเพชร 

พอเที่ยงคืนก็พยายามจะหลับ แต่ไม่ง่วงอีกละ ก็เลยเก็บบ้าน จัดโต๊ะ จัดพวกสายชาร์จ อุปกรณ์อิเล็กทรอนิก หูฟัง ที่ฉันกองรวม ๆ กันไว้หลายๆ ตระกร้าจนมั่วไปหมด จะหาอะไรทีต้องเดินรอบห้อง ก็เลยเอามารื้อจัดใหม่ แล้วก็พวก หนังสือภาษาญี่ปุ่นที่โต๊ะเขียนหนังสือฉัน มันระเกะระกะไปหมด เพราะฉันรื้อออกมาตอนทำ Gantt chart (ซึ่งเอาเข้าจริงก็ไม่ได้ทำตามมันเท่าไหร่ ออกแนวอ่านตามใจฉันมากกว่า) ก็เลยถือวิสาสะจัดโต๊ะเขียนหนังสือตรงนั้นใหม่หมดเลย พวกของกระจุกกระจิกกับกล่องแว่นที่วางระเนระนาดก็รื้อใหม่หมด

มองนาฬิกาอีกทีตีสามแล้ว เฟิร์นก็ยังไม่นอนเหมือนกัน บอกว่าไม่ง่วง นั่งดูหนังไปเรื่อย ๆ ฉันก็เลยไปอ่านหนังสือบนเตียง สักพักก็ง่วง (สูตรนี้คือเวิร์ค ทำไมแกไม่ทำตั้งแต่เทื่ยงคืนฟระ) 




Create Date : 28 พฤษภาคม 2559
Last Update : 28 พฤษภาคม 2559 0:06:50 น.
Counter : 311 Pageviews.

0 comment
ช้อปปิ้งเดย์


  พุธ ๒๘ พฤษภาคม ๒๕๕๙

วันนี้ไปเรียน Excel วันสุดท้าย ยังไม่หายหวัดดี แต่ว่าไม่เวียนหัวละ ก็เลยไปร้านขายยาใต้จามจุรีสแควร์ แล้วก็ได้ยาพ่นมาหนึ่งขวด เป็นครั้งแรกที่ใช้ยาพ่นลดไอ เพราะว่าฉันบอกเภสัชว่าไม่อยากกินยา แล้วก็ไม่ได้เป็นไข้เป็นหวัดด้วย แค่เจ็บคอ (ก็หายแล้วจริง ๆ นี่นา..)

ตอนเย็นฉันก็ไปกินบองชองกับเฟิร์น บุ๊ง แล้วก็เหมยลี่ บุ๊งเป็นคนธรรมะธรรมโมม๊ากมาก จริง ๆ ฉันกับบุ๊งว่าจะไปนั่งสมาธิด้วยกันหลายครั้งแล้ว แต่ก็ไม่ได้ไปกันสักที เฮ้อ ทำไมกันนะ..

พอเฟิร์นกับเหมยลี่แยกไป (เฟิร์นไปเข้าโบสถ์ส่วยเหมยลี่กลับบ้าน) ฉันกับบุ๊งก็ไปเดินเซ็นทรัลพระราม ๙ ด้วยกัน

เข้าร้านไดโสะ แล้วก็เดินดูนั่นดูนี่ด้วยกัน บุ๊งหวั่นไหวกับสินค้าเครื่องเขียนและอุปกรณ์ทำ scrapbook มาก บุ๊งกับลังหัดคัดพู่กันจีนน่ะ แล้วที่นั่นมันมีหมึกพู่กันกับกระดาษสำหรับคัดพอดี

ส่วนฉันก็อยากได้ที่ตัดมะม่วง แต่มันดันหมด แล้วก็อยากได้พวกกล่องหรือไม่ก็อุปกรณ์เก็บห้องตกแต่งห้อง เพราะช่วงนี้จัดห้องอยู่

แล้วเราก็ไปเดินร้านหนังสือด้วยกัน ฉันได้หนังสือกลับมาเล่มนึง ชื่อ "๕๐๐ล้านปีของความรัก" ที่พี่ซุกับพี่มิกิแนะนำวันก่อน ฉันไปหาที่ TK park แล้วไม่มีขาย ก็เลยมาซื้อไปอ่าน

ต่อจากนั้นเราก็ไปบูมเมอร์แรงกันต่อ บุ๊งบอกว่าแต่ก่อนบุ๊งเข้าบูมเมอแรงบ่อยมากเพราะใกล้โรงเรียน แล้วก็มีหนังดี ๆ มาลดราคาถูก ๆ ขายอยู่บ่อย ๆ (พ่อฉันก็ชอบซื้อหนังลดราคาเหมือนกัน)

แล้วฉันก็เห็น เห็น เห็น...

นัตสึเมะยูจินโชววววววว ทั้งสี่ซีซั่น ขายทั้งเซ็ท 1999.- =[]=!!!!! กล่องมันล่อตาล่อใจมาก ฉันสมัครสมาชิกซื้อในบัดนั้น

ฉันชอบการ์ตูนเรื่องนี้มากกกกกกกกก ดูซ้ำไปซ้ำมาเป็นล้านรอบได้ละมัง มันคือดีงามเลิศเลอเพอร์เฟ็ตมากสำหรับฉัน บางคนอาจจะบอกว่าเนื้อเรื่องมันเอื่อยเฉื่อยไปหน่อย แต่ฉันชอบบรรยากาศที่เรื่องนี้สื่อออกมามาก ๆ 

คือให้หาดูฟรีก็หาได้แหล่ะ แต่ฉันอยากเก็บของแท้ เรื่องที่ฉันชอบฉันต้องเก็บแท้เท่านั้น เพื่อเป็นการสนับสนุนผู้สร้าง แล้วก็ส่งเสริมวงการของแท้ในไทยด้วย ไม่งั้นทุกคนพากันดูของก็อปก็จะไม่มีงานดี ๆ ออกมา (ในที่นี้หมายถึงงานแปล งานพากษ์ภาษาไทยน่ะนะ)

แล้วเราก็ไปเห็นร้านรองเท้าลดราคา ๕๐% บุ๊งก็เลยแวะเข้าไป บุ๊งบอกว่ารองเท้าร้านนี้นุ่มนิ่มและเป็นรองเท้าเพื่อสุขภาพ ฉันเลยจัดมาคู่นึง เลือกพอดีเท้าเลย

กลับมาบ้านฉันก็นั่งชื่นชมนัตสึเมะ แล้วก็นอนไม่ค่อยหลับ เลยจัดบ้าน จัดบ้านไปเรื่อย ๆ แล้วก็ไปนอน แต่ว่าไม่หลับ ไม่ง่วงเลยสักนิด ฉันก็เลยลุกมานั่งอ่านแกรมม่าภาษาญี่ปุ่นที่ต้องสอบวันอาทิตย์ ง่วงเลย ๕๕๕ ก็เลยหลับ แต่กว่าจะหลับก็ตีสอง 

วันนี้ถือเป็นวันที่ช้อปปิ้งมากที่สุดในรอบเดือนเลยก็ว่าได้... โทรบอกแม่แม่ก็บอกใช้เงินได้เลยลูก แม่หาเงินได้ เนี่ยวันนี้แม่หาได้เท่านั้นเท่านี้ ลูกจะใช้วันละหมื่นแม่ก็ไม่ลำบาก

โอย สปอยลูกเกินไปละแม่...



Create Date : 27 พฤษภาคม 2559
Last Update : 27 พฤษภาคม 2559 23:49:10 น.
Counter : 66 Pageviews.

0 comment
ได้คอมคืน




  อังคาร ๒๔ พฤษภาคม ๒๕๕๙

หลังจากที่ฉันมาบ่นว่าทำคอมหายเมื่อวานนี้ ฉันก็อ่านนิยาย แล้วก็เข้านอนตามปกติ ก่อนนอนก็กินน้ำผึ้งผสมมะนาวให้มันคลายอาการเจ็บคอ

ตอนกลางคืนฝันว่า ฉันไปถามร้านขายยาที่ไปซื้อของ แล้วก็ได้คอมคืนมา

ฉันไม่คิดว่าฉันจะลืมไว้ที่ร้านขายยาเลย เพราะว่าอยู่ที่นั่นแค่แป๊บเดียว ตอนเช้าตื่นมานี่ก็ทำใจแล้ว ถอนเงินมาเตรียมไปซื้อเครื่องใหม่เรียบร้อย แต่ก่อนไปซื้อเครื่องใหม่ลองแวะไปถามร้านขายยาดูก็ไม่เสียหาย

ปรากฏว่าเจอจริง ๆ ด้วย ดีใจมาก ๆ ๆ 

ตอนบ่ายฉันก็ไปร้องคาราโอเกะกับแพรกับไบรท์ตามที่นัดกันไว้เมื่อวาน แพรจะไปฝึกงานที่โต๊ตโตริ (เมืองที่ญี่ปุ่น) ส่วนไบรท์ก็จะกลับพิษณุโลกแล้ว ถ้าไม่ใช่ว่าจะไม่ได้เจอสองคนนี้อีกนานฉันคงไม่ไปหรอก เพราะว่าทั้งเจ็บคอ ทั้งไม่มีอะไรอยากร้อง

แต่วันนี้สนุกมากเลยแหล่ะ เพราะว่าทั้งสองคนนี่ร้องเพลงโบราณนานนมมาก เพลงอนิเมะยุคประถมงี้ โดเรมีงี้ หรือบางเรื่องฉันก็ไม่รู้จัก (พวกการ์ตูนยุคเซนต์เซย่า ปล่อยพลัง กันดั้ม ฯลฯ) ฉันก็เลยร้องเพลงชาแมนคิง แล้วก็ค้นพบว่ามันมีเพลงโปรดฉันด้วย!! เคยไปร้องร้านที่ญี่ปุ่นแล้วมันไม่มีไง แต่เอ็มวีนี่ไม่ได้เกี่ยวกับเพลงเล้ยยย แถมน่ากลัวอีกต่างหาก

เพลงที่ฉันร้องคือ Tamashii Kasanete เพลงจบ ๓ ของชาแมนคิงภาคอนิเมะ ฉันไม่ประทับใจตอนจบเลยไม่ว่าจะในมังงะหรืออนิเมะ แล้วก็ไม่ได้ตามอ่านเรื่องลูกด้วย ฉันว่าเขาวางพล็อตไม่ดีเลย แต่เรื่องที่ฉันรักโยมาก ๆ ก็เป็นความจริง และหลังจากนั้นฉันก็ไม่เคยหลงไหลตัวละครอะไรเท่านั้นอีกเลย



อาซากุระ โย นี่จะถือว่าเป็นรักแรกของฉันในวงการ 2D ก็ว่าได้ คือตอนนั้นอยู่ ป.๖ เอง อายุ ๑๒ เขาถึงว่าเด็กนี่ชักจูงง่ายมั้ง ตอนนั้นคือรักมากกกกก แบบหลับตาก็เห็นแต่หน้าโย แล้วก็นั่งเขียนชื่อโยได้ทั้งวัน วาดรูป ปริ้นรูปมาระบายสี ทำเว็บไซต์ ทำเว็บบอร์ด ฯลฯ โอ้ยยย ทุกอย่างที่ทำได้อ่ะ โคตรรัก

แต่พอถึงตอนหลัง ๆ ก็เริ่มจะไม่ชอบละ รู้สึกเนื้อเรื่องมันออกทะเล แต่ฉันรักโยมาก ๆ เลยนะ ถึงแม้ว่ามันจะมีคู่หมั้นไปแล้วก็ตาม และฉันก็ชอบแอนนาด้วย เพราะนางก็รักโยจริง ๆ แล้วยังแข็งแกร่งมาก ๆ ด้วย 

คือฉันชอบโยมาก ๆ ก็จริง แต่ไม่เคยคิดจะแย่งแอนนาไปจากโยเลย สมัยนั้นยังแต่งฟิควาดโดคู่นี้ด้วยซ้ำ คือเห็นแล้วฟินมีความสุข

อาจจะเป็นตอนนั้นก็ได้ที่ทำให้ฉันคิดว่าความรักไม่ใช่การครอบครอง การที่เรารักใครสักคนเราต้องพยายามทำให้เค้ามีความสุข ไม่ว่าเค้าจะชอบเราหรือไม่ ไม่ว่าเค้าจะมีตัวตนหรือไม่ ฉันถึงได้เชียร์โยกับแอนนา ไม่ได้คิดว่าแอนนาเป็นตัวแทนของตัวเองด้วยนะ

จริง ๆ ก็ชอบฮาโอด้วยแหล่ะ แต่ออกแนวสงสารมากกว่า เพราะอดีตมันเศร้าเกินไป แต่มันก็ไม่ได้โตขึ้นมาโรคจิตหรืออะไรนะ (สมัยนี้เห็นนิยายหรือการ์ตูนแนวโรคจิตเยอะขึ้นอ่ะนะ หรือตอนเด็ก ๆ ไม่สังเกตเองก็ไม่รู้) 

เออ ทำไมถึงชอบโย ฉันก็จำไม่ได้แล้วแฮะ ถ้าเจอไดอารี่สมัยป.๖ อาจจะมีเหตุผลบอกอยู่ก็ได้ 

พอออกจาก My porch ฉันก็ไปฟิตเนตต่อ คือจริง ๆ จะมาสอนภาษาญี่ปุ่นแหล่ะ แต่บังเอิญว่านักเรียนยกเลิกอีกแล้ว (อ่ะ โอเค) ฉันก็เลยมานั่งเล่นในฟิตเนตซะเลย

จริง ๆ ฉันสร้าง Gantt chart วางแผนการอ่านภาษาญี่ปุ่นไว้ ต้องทำอย่างเยอะมากกกก แต่ฉันต้องรีบอ่านเรื่องโรงเรียนหมีให้จบแล้ววว ไม่งั้นมันจะเอาอีเว้นต์นี้ไป แล้วฉันก็จะไม่ได้รู้เรื่องโรงเรียนหมีอีกต่อไป ม่ายยยยยย เพื่อนบอกว่าเนื้อเรื่องโรงเรียนหมีสนุกกกกก ฉันอยากรู้มากมาย

ตอนนี้อ่านไปสองสามตอนละ กำลังแนะนำตัวละครอยู่ ๕๕๕







Create Date : 27 พฤษภาคม 2559
Last Update : 27 พฤษภาคม 2559 23:47:03 น.
Counter : 93 Pageviews.

1 comment
คอมหาย




 จันทร์ ๒๓ พฤษภาคม ๒๕๕๙

วันนี้ป่วย และทำของรักหาย

โง่และไร้สติมาก แต่ฉันก็ยังไร้อารมณ์เหมือนเดิม หรือมันตกใจจนชาก็ไม่รู้

กลับมาถึงบ้าน อาบน้ำ กินยาโรคประจำตัวเสร็จ จะเปิดคอมเขียนไดอารี่ตามปกติ แต่หาโน้ตบุ๊คสุดที่รักไม่เจอ วันนี้ถือติดตัวออกไปใช้ทำงานและติดฟิล์มกันรอยด้านหลัง (เพราะรักมาก ไม่อยากให้เป็นรอย)

ซื้อมายังไม่ถึงสองเดือน โธ่

ถามว่ารู้สึกยังไง ก็เสียดายนะ มันหายไปทั้ง ๆ ที่ยังใหม่อยู่เลย และฉันก็รักมาก ๆ โน้ตบุ๊คเครื่องนี้ฉันซื้อด้วยตัวเอง แล้วก็เป็นเครื่องที่รักมากที่สุดนับตั้งแต่ฉันมีโน้ตบุ๊คเครื่องแรกของตัวเอง เป็น HP Envy 13 เสป็กดีสุดเลย

ตอนนี้ยังไม่กล้าบอกใครเลย เพราะมันแพง และฉันละอายต่อความโง่บัดซบของตัวเองมาก ข้างในมันยังไม่มีอะไรเก็บไว้เท่าไหร่ นอกจากไดอารี่ที่เขียนค้างไว้ยังไม่ได้อัพขึ้นบล้อกสองสามวัน

ฉันจำได้ว่าฉันไปรับคอมจากร้านติดฟิล์มที่ฟอร์จูน แล้วก็เดินถือลงมาซื้อของที่บูทต์แป๊บนึง หลังจากนั้นก็ลง MRT พระราม๙ กลับบ้าน พอถึงสถานีลาดพร้าวฉันก็แวะกินโจ๊กเป็นข้าวเย็นที่ร้านประจำก่อน แล้วก็กลับบ้านมาอาบน้ำ

กว่าจะรู้ตัวก็เกือบห้าทุ่มแล้ว ฉันก็เลยรีบกลับไปที่ MRT ไปถามหาว่าเห็นโน้ตบุ๊คของฉันไหม พนักงานก็โทรถามสถานีพระราม ๙ ให้ ถามสถานีบางซื่อ(สุดสาย)ให้ แต่ก็ไม่มีวี่แววเลย

จะกลับไปหาที่สถานีพระราม ๙ ก็ไม่ทันแล้ว เพราะดึกมากแล้ว ถ้าไปฉันอาจจะตกรถกลับมาไม่ได้ ต้องนั่งแท็กซี่เสียเงินอีก และโอกาสเจอก็ยากด้วย

ฉันก็เลยฝากเรื่องไว้ พนักงานบอกว่าถ้าเจอเดี๋ยวจะแจ้งกลับไป (หรือไม่เจอก็จะแจ้งมา) ฉันก็เลยเดินไปถามร้านโจ๊ก ซึ่งแน่นอนคำตอบก็คือไม่มี

แปลกนะ ฉันเฉยมากเลย ฉันรู้ว่าทรัพย์สินมันเป็นของนอกกาย ได้มาก็ต้องเสียไป แต่คือฉันโคตรผิดหวังในตัวเอง ทำไมถึงได้สะเพร่า โง่ และไร้สติได้ขนาดนี้

ฉันคิดว่าฉันน่าจะลืมไว้ที่สถานีพระราม ๙ หรือไม่ก็บนรถไฟฟ้าจากพระราม ๙ ถึงลาดพร้าว 

เอาเถอะ ถ้าจะเจอมันก็เจอ ถ้าไม่เจอก็คงต้องซื้อใหม่ หรือไม่ก็ใช้เครื่องเก่าไป แต่ฉันไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าฉันทำหายเลยให้ตายสิ นี่ยังคิดจะกุเรื่องว่าระหว่างเดินกลับบ้านโดนใครมากระชากออกจากมือไป คนอื่นจะได้ไม่คิดว่าเราโง่ 

แต่เรื่องที่เราโง่และสะเพร่ามันก็เป็นเรื่องจริง 

แต่ใจอันด้านชาของฉันแทบไม่ได้รับผลกระทบจากการสูญเสียครั้งนี้เลย เฮ้อ แก นี่แหล่ะนะ เวลาเสียอะไรไปไม่เคยเรียนรู้ ถึงได้เสียซ้ำเสียซากแบบนี้ไง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันทำของหายเพราะความสะเพร่านะ แต่คร้ังนี้มันเป็นของราคาแพงที่พึ่งจะซื้อมาด้วย

แน่นอนว่าพ่อแม่รู้พ่อแม่ก็คงไม่ว่าอะไร (คงจะเอ็ดว่าคราวหน้าก็ระวังให้มากหน่อยแล้วกันนะลูก พ่อแม่ใจดี) แต่ฉันก็ไม่อยากให้ใครรู้อยู่ดี เฮ้อ...

ได้แต่บ่นลงบล้อกที่ไม่มีใครอ่านอย่างนี้แหล่ะ ถ้ามีใครที่รู้จักฉันผ่านมาอ่านก็ขอให้เก็บเป็นความลับด้วย 

หวังว่าต่อไปจะฉลาดขึ้นนะฟ้า

อ่อวันนี้ฉันป่วยด้วย ทั้งเจ็บคอแล้วก็เวียนหัวทั้งวันเลย

ตอนกลางวันไปเรียน EXCEL ที่ BBA แล้วตอนเย็นก็ไปดูหนังกับเพื่อน เรื่อง Xmen Apocalypse อยากบอกว่าสนุกกว่าที่คิดมาก แต่ลืมขอตั๋วหนังแฮะ (ฉันชอบสะสมตั๋วหนังที่ดู มีทุกเรื่องเลย เป็นร้อยใบเลยเนี่ย) ฉันดูภาคอื่นบ้างเหมือนกันนะ แต่ไม่ค่อยรู้เรื่องเลย ตัวละครมันเยอะเกินไป พึ่งรู้ว่าสก็อต(ที่ตายิงเลเซอร์อ่ะ) มีพี่ชายด้วย 

เวลาฉันป่วยฉันจะไม่กินยา ฉันเกลียดการกินยามากที่สุด มีแค่โรคประจำตัวที่แม่ยืนยันให้กิน และฉันก็สัญญากับแม่ว่าจะกินยาทุกวัน นอกจากนั้นฉันจะไม่แตะต้องยาอะไรอีกเลยถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ 

เวลาเป็นหวัดฉันก็จะพยายามนอนเร็ว ๆ กินน้ำผึ้งผสมมะนาว กินส้มกินวิตามินซีจากผลไม้เยอะ ๆ (พวกวิตามินเม็ดก็เอาไปไกล ๆ เลย เกลียดมากเหมือนกัน)

นี่ยังคิดอยู่เลยว่าถ้าพ่อแม่รู้คงโดนเอ็ดอีกแน่ ๆ แต่ฉันไม่ชอบกินยานี่นา...



Create Date : 27 พฤษภาคม 2559
Last Update : 27 พฤษภาคม 2559 23:46:00 น.
Counter : 140 Pageviews.

0 comment
1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  

Kurobina
Location :
อุบลราชธานี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



ยินดีที่ได้รู้จัก หวังว่าเราจะได้ทำดีต่อกัน

ขอสงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามมิให้ผู้ใด ทำซ้ำ คัดลอก ดัดแปลง แก้ไข หรือเผยแพร่ ไม่ว่าจะเป็นส่วนหนึ่งส่วนใดหรือทั้งหมดใน Blog นี้ ทั้งโดยเผยแพร่ไม่ว่าจะเป็นการส่วนตัวหรือเชิงพาณิชย์โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร มิฉะนั้นจะถูกดำเนินคดีตามที่กฎหมายบัญญัติไว้สูงสุด
Motivation and Habits are keys to success.
  •  Bloggang.com