All Blog
คาราโอเกะ @ My porch


  พุธ ๒๐ เมษายน ๒๕๕๙

วันนี้ตื่นสายมาก เนื่องจากเมื่อคืนกินยานอนหลับก่อนนอน เพราะฉันกลัวฉันจะเล่นเกมจนไม่หลับไม่นอนเหมือนสองวันก่อนหน้า

เป็นการตัดสินใจที่ผิดมาก เพราะฉันตื่นเอาสิบโมงเช้าเลย ฮือ ประเด็นคือนัดเพื่อนไว้ที่ My porch ตอน ๑๑ โมงด้วยนี่สื ฉันก็เลยอาบน้ำแต่งตัวด้วยความเร็วแสงแล้วก็เดินทางไปสุขุมวิท

My porch เป็นร้านคาราโอเกะเพลงญี่ปุ่น คือถ้าอยากร้องคาราโอเกะเพลงญี่ปุ่นต้องมาที่นี่ ฉันเคยสืบหาร้านอื่น ๆ แต่มันจะออกแนวบาร์นั่งดริ๊งค์ทั้งนั้นเลย มีแต่ที่นี่ที่ดูเป็นร้านสำหรับร้องคาราโอเกะกึ่งร้านอาหาร ไม่ต้องสั่งแอลกอฮอล์ (ฉันไม่กินเหล้า)

วันนี้มี Free time คือร้องตั้งแต่สิบเอ็ดโมงถึงห้าโมงเย็นคนละ ๒๕๐ เท่านั้น ฉันก็เลยนัดกับเพื่อนไป

เพื่อนที่ไปด้วยวันนี้คือเพื่อนที่เจอกันตอนไปแลกเปลี่ยนที่ญี่ปุ่น ชื่อแพร แพรเป็นผู้หญิงคนไทยคนเดียวที่ไปแลกเปลี่ยนเทอมเดียวกับฉัน แล้วอยู่หอเดียวกัน ห้องข้างกัน พอฉันมีอะไรฉันก็ไปถามแพร (เพราะตอนไปญี่ปุ่นแรก ๆ คือความรู้ญี่ปุ่นน้อยมาก ๆ)

แพรเป็นคนสวย แต่งตัวน่ารัก นิสัยก็น่ารัก แต่ไม่ใช่น่ารักแบบมุ้งมิ้ง ออกแนวน่ารักแบบอะเลิร์ท ๆ มากกว่า รสนิยมของแพรก็โอโตเมะมาก กล่าวคือชอบการ์ตูนผู้ชายหล่อ ๆ คุณจะสามารถสังเกตเห็นผู้หญิงคนนี้ได้ง่ายมากเพราะกระเป๋าของเธอจะเต็มไปด้วยเข็มกลัดตัวละครชายที่เธอชื่นชอบ แม้ว่าเธอจะแต่งตัวเป็นสาวหวานยุควินเทจก็ตาม

ฉันชอบแพรมากกกกก มากกกก มากกกกก ถึงแพรจะตลกแต่เธอไม่ง้องแง้งเลยนะ แล้วก็มีความรู้เยอะด้วย สามารถคุยเรื่องมีสาระได้ ตลกโปกฮากับเธอก็ได้ วันนี้ฉันก็เลยดีใจมาก ๆ ที่มีโอกาสได้เจอเธออีก นี่เป็นครั้งแรกในหลาย ๆ เดือนเลยนะที่ฉันได้ออกมาเจอกับแพร 

วันนี้แพรพาเพื่อนมาด้วย เรียนเอกญี่ปุ่นเหมือนแพร (ที่ม.เกษตร) ชื่อไบรท์ ไบรท์นี่เทียบกับแพรแล้วดูเป็นคนธรรมดาไปเลย แต่เธอเป็นคนตลกมาก แล้วก็ตอนร้องคาราโอเกะนี่เพลงที่ฉันรู้จักนางรู้จักด้วยหมดเลย โอ้ย ดีใจมาก ขนาดเพลงที่ฉันคิดว่าฉันฟังอยู่คนเดียวนางก็ยังรู้จัก 

ที่ดีกว่านั้นคือไบรท์อยู่คอนโดเดียวกันกับฉันด้วย เย้ ต่อไปนี้เวลาฉันเบื่อ ๆ เซ็ง ๆ ฉันก็จะได้ชวนเพื่อนมาเที่ยวเล่น เดี๋ยวจะตีสนิท ๕๕๕ 

คุยกันหลายเรื่อง เช่นเรื่องเกมชิโรเนโกะที่ฉันติดอยู่ตอนนี้เป็นต้น แลกไอดีฟอลโล่วกันเอาไว้เรียบร้อย 

วันนี้ฉันได้ข้อมูลใหม่เกี่ยวกับเกมเยอะแยะเลย เช่นว่าตัวละครใส่ชุดใส่เครื่องประดับได้ แต่ต้องไปปลดล็อกเกาะที่สองก่อน แล้วก็พอเล่นไปเรื่อย ๆ มันจะมีด่านลึกลับซ่อนอยู่ ไปเล่นก็ได้เพชรเพิ่ม

แล้วสองคนนั้นก็คุยกันเรื่องเกม เรื่องการ์ตูน (สตาร์มิว โดสตามิว นักพากษ์เกม นักร้องนิโกะ idolish บลา ๆ) ฉันล่ะอยากมีส่วนร่วมด้วยมาก ๆ คือฉันก็รู้บ้างนะ แต่ไม่ทั้งหมด ฉันไม่ใช่สายตามนักพากษ์แม้จะดูการ์ตูน ไม่รู้ว่าใครแต่งเพลงโวคัลลอยด์เพลงนี้แม้จะฟังเพลงโวคัลลอยด์ ส่วนนักร้องนิโกะก็รู้แค่ชื่อไม่รู้ประวัติหรือหน้าตาของพวกเขาเลย

การคบเด็กเอกญี่ปุ่นก็ทำให้งานอดิเรกของเราขยายกว้างใหญ่ขึ้นเหมือนกันนะ...

เราร้องคาราโอเกะกันตั้งแต่สิบเอ็ดโมงถึงห้าโมงเย็น แล้วฉันก็ไปซ้อมร้องเพลงที่ชมรมต่อ

วันนี้ปั๊ป(คอนดัคเตอร์)ดุกว่าปกติ เพราะว่ามันใกล้วันงานแล้วล่ะ ปั๊บติวเสียงให้ฉันตัวต่อตัวด้วย อยากบอกว่าฤทธิ์ยานอนหลับเมื่อวานนี่มันแรงมาก ฉันง่วงทั้งวันเลย = = ไม่รู้รู้สึกไปเองหรือเปล่า แต่ร้องเพลงแล้วเสียงก็ตก ไม่ค่อยออก หาช่องไม่เจอ ตั้งไม่ถูก ปั๊บก็เลยเรียกฉันไปช่วยหาช่องให้ (ฉันมาไม่ทัน Vocalize ด้วยแหล่ะ ไม่แปลกใจที่จะหาเสียงไม่เจอ)

ดีใจมากเลยที่ปั๊บช่วยดูให้ หวังว่าฉันจะร้องดีขึ้นในวันต่อไปนะ

พอซ้อมเสร็จ (วันนี้ก็เลทอีกแล้ว ครึ่งชม.แน่ะ ปั๊บก็เครียด เพราะไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเลยเวลาเลย) ก็มีการลองชุดของผู้หญิง ที่ไปสั่งมาใหม่ เพราะเซ็ทเก่าคนใส่ไม่ได้เยอะ

เซ็ทใหม่นี่ก็แนวเดิม เดรสสีขาว แต่คราวนี้เป็นซิปข้าง แล้วก็กระโปรงข้างหน้าสั้น ข้างหลังมีระบายยาว ๆ กรอมเท้า แต่สั้นนี่ครึ่งขาอ่อนเลยนะ

ตอนนี้ที่ลองชุดไปก็มีน้องยิ้มใส่ไม่ได้คนเดียว คือยิ้มก็คงใส่ได้แหล่ะ แต่มันอาจจะรัดจนหายใจไม่สะดวก แล้วมันจะมีผลกับการร้องเพลง ยิ้มเป็นคนไปเดินดูกับคัดเลือกชุดด้วย เห็นอ้อมแอ้มว่าอยากจะไปหาชุดใหม่อีกรอบ

ฉันก็เลยถามว่านี่ถ้าหาชุดใหม่อีกรอบ ชุดเซ็ทเก่าที่สั่งมาแล้วจะคืนร้านเหรอ น้องก็บอกว่าคืนไม่ได้ คงต้องหาวิธีขาย 

ส่วนตัวฉันไม่เชียร์ให้สั่งใหม่เลย ถ้าคนใส่ไม่ได้แค่ไม่กี่คนก็น่าจะหาวิธีแก้ได้ อาจจะเอาไปซ่อมที่ร้านให้ใส่ได้ ซึ่งไม่น่าจะใช้เวลานานกว่า ๑ วัน (คอนเสิร์ตเสาร์นี้แล้ว) แต่ถ้าไปหาชุดใหม่อีกแล้วมาลองอีก คนที่ใส่ไม่ได้เยอะขึ้นทำไงอ่ะ มันก็มีความเสี่ยงเกิดขึ้นอีก แถมสิ้นเปลืองเงินทองอีกต่างหาก

แต่ฉันไม่ใช่คนควบคุมเรื่องเสื้อผ้าเหล่านี้ และฉันใส่อะไรก็ได้ เพราะฉันไม่ได้อ้วนเหมือนแต่ก่อนแล้ว (น้ำหนักลดเยอะมากตั้งแต่หันมากินข้าวมื้อเดียว)

แล้วฉันก็ตรงกลับบ้านมานั่งเล่นชิโรเนโกะ คุยกับไบรท์ (ตีสนิท ๆ)

กี้โทรมาด้วย บ่นเรื่องงานกลุ่มวันนี้ แล้วก็ตัดพ้อว่าทำไมฉันไม่ส่ง snapchat กลับให้นางบ้างเลย (กี้พึ่งเริ่มเล่น snapchat และดูเหมือนจะชอบมาก ส่งมาให้ฉันตั้งแปดครั้งแน่ะวันนี้ แต่เน็ตมือถือฉันมันกากจนเล่นแอปนี้ไม่ได้ ต้องรอต่อไวไฟถึงจะเล่นได้

โอ้ ไดอารี่เมื่อวานมีคนมาคอมเม้นต์ด้วย ดีใจมาก จริง ๆ ฉันก็ไม่ได้คาดหวังคอมเม้นต์อะไรหรอก เพราะเขียนไปเรื่อย ๆ เปื่อย ๆ แต่พอคิดว่ามีคนอ่านก็ดีใจแฮะ ><






Create Date : 20 เมษายน 2559
Last Update : 20 เมษายน 2559 23:48:23 น.
Counter : 153 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Kurobina
Location :
อุบลราชธานี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



ยินดีที่ได้รู้จัก หวังว่าเราจะได้ทำดีต่อกัน

ขอสงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามมิให้ผู้ใด ทำซ้ำ คัดลอก ดัดแปลง แก้ไข หรือเผยแพร่ ไม่ว่าจะเป็นส่วนหนึ่งส่วนใดหรือทั้งหมดใน Blog นี้ ทั้งโดยเผยแพร่ไม่ว่าจะเป็นการส่วนตัวหรือเชิงพาณิชย์โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร มิฉะนั้นจะถูกดำเนินคดีตามที่กฎหมายบัญญัติไว้สูงสุด
Motivation and Habits are keys to success.
  •  Bloggang.com