All Blog
ประชุมผู้ถือหุ้นเป็นครั้งแรก / เป็นผู้หญิงเรื่องลำบากมันก็มี


  วันจันทร์ ๑๑ เมษายน ๒๕๕๙

ความจริงฉันก็ถือหุ้นมาสามปีแล้วล่ะ (ตั้งแต่ปี ๒) แต่ไม่เคยไปประชุมผู้ถือหุ้นเลยสักครั้ง เพราะมักจะมาจัดในวันที่ฉันมีเรียน หรือไม่ก็ใกล้สอบ หรือไม่ก็อยู่ต่างประเทศ ก็เลยไม่เคยได้ไป

พอดีวันนี้ว่าง และเห็นว่าจัดตอนเช้า (เก้าโมงครึ่ง) ใกล้บ้านฉันอีกด้วย ฉันก็เลยลองไปดูเพื่อเป็นประสบการณ์

เป็นการประชุมผู้ถือหุ้นของปตท. ฉันใส่ชุดนิสิตไปเพราะมีเรียนตอนบ่าย แล้วก็รู้สึกว่าตัวเองเด็กมากกกกกกกกกก เพราะไปถึงมีแต่ผู้หลักผู้ใหญ่แบบรุ่นพ่อรุ่นแม่ทั้งนั้น (มองดูแล้วส่วนใหญ่น่าจะเกษียณแล้วว่างเลยมานั่งประชุมผู้ถือหุ้นได้ หรือไม่งั้นก็ออกจากงานมาเล่นหุ้นอย่างเดียว)

พอไปถึงก็ได้รับงบการเงินเป็นหนังสือเล่มใหญ่ ๆ มาสามเล่ม จะมีอะไรมากมายไม่รู้ เปลืองกระดาษ ฉันไม่น่าเอามาเลย หนักก็หนัก แถมในซีดีก็มีไฟล์อยู่แล้วด้วย น่าจะเอาไว้ให้เขาแจกคนที่ยังไม่ได้ดีกว่า งบทั้งสามเล่มใส่มาในถุงพลาสติกหนา เป็นลายปตท.สวยเชียว น่าจะเก็บไว้ใช้ได้อีกหลายงาน

แล้วฉันก็เดินตามเหล่าผู้ถือหุ้นท่านอื่น ๆ ไป ก็ต้องแสกนกระเป๋าก่อนเข้างาน ทหารมาคุมเลยนะ พึ่งรู้ว่าต้องรักษาความปลอดภัยอะไรขนาดนี้ 

แล้วข้างในก็มีห้องประชุมใหญ่มาก ที่กั้นเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งเป็นส่วนลงทะเบียน อีกส่วนเป็นสถานที่ประชุม ข้างหน้ามีน้ำแจก ชา กาแฟ น้ำผลไม้ (ทำไมไม่มีโอวัลติน งอแง)

ฉันไปที่ส่วนลงทะเบียนก่อน คนเยอะมาก ๆ ยังกับงานอีเว้นท์ จริง ๆ ฉันก็เคยไปประชุมผู้ประกอบการกับพ่อแม่นะ (พ่อแม่ทำปั๊มปตท.) รู้สึกว่างานประชุมผู้ประกอบการจะจัดดีกว่านี้มาก ไม่วุ่นวายแบบนี้ ถ้าปีนี้ได้ไปอีกเดี๋ยวจะมาเล่าให้ฟัง

โต๊ะลงทะเบียนวางเรียงกันเป็นแถวยาวไปสุดริมกำแพงอีกฝั่ง มี ๔๐ แถว มีป้ายใหญ่มากเขียนว่า ผู้ถือหุ้นมาด้วยตัวเอง/มอบฉันทะ (ตอนฉันไม่มาฉันก็ไม่ได้มอบฉันทะให้ใครนะ เพราะไม่มีใครมาให้ รอบตัวฉันไม่มีใครว่างวันธรรมดาที่สนิทพอจะไปรบกวนเขาได้เลย ไม่รู้เป็นอะไรหรือเปล่า)

พอถึงคิวฉันฉันก็ยื่นบัตรประชาชนกับใบลงทะเบียนให้เค้า (ส่งมาพร้อมกับจดหมายเชิญประชุมผู้ถือหุ้นนั่นแหล่ะ) แล้วฉันก็ได้เอกสารมาชุดนึงมีบาร์โค้ดเยอะแยะ กับสติกเกอร์ติดเสื้อ

อึกฝั่งของห้องลงทะเบียนก็จะเป็นบูธแจกอาหารกลางวัน รับกันเป็นถุง ๆ แล้วมีหลายแถว แต่ละแถวก็อาหารไม่เหมือนกัน มีหมู ไก่ ปลา เจ มั้ง ฉันก็ต่อแถวเอาปลามาชุดนึง มาเป็นถุงชุดใหญ่มาก ในถุงก็มีน้ำผลไม้ อาหารว่าง ๑ กล่อง อาหารกลางวัน ๑ กล่อง แล้วก็ เครื่องเคียงอีก ๑ กล่อง ให้ความรู้สึกเหมือนอาหารแจกบนเครื่องบิน แต่อลังการกว่า

พอได้ของครบฉันก็เดินไปส่วนประชุม ตอนเข้าไปก็มีพนักงานมาถามว่ามีที่นั่งหรือยัง แล้วเขาก็เดินนำฉันไป แถวหน้าสุดเลย มีโต๊ะด้วย ตอนแรกฉันก็ลังเลไม่กล้านั่ง ไม่ใช่ว่าต้องเป็นผู้บริหารเหรอถึงจะนั่งโต๊ะได้ (ความรู้สึกมันเป็นยังงั้นอ่ะ ก็ในโรงเรียนปกติแถวหน้าสุดจะเอาไว้ให้ครูนั่งนี่นา นักเรียนก็นั่งหลัง ๆ ไป) 

แต่ก็ไม่มีใครมานั่งสักที ฉันก็เลยไปนั่งเลย เพราะอยากมีโต๊ะ เผื่ออยากจดอยากวางอะไร

ข้าง ๆ ฉันเป็นคุณลุงท่าทางฉลาดมากคนนึง อีกข้างเป็นผู้ชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนจะมากับภรรยา

คุณลุงข้าง ๆ ฉันนี่ฉันแอบเห็นจำนวนหุ้น โอ้โห หลักหมื่นอ่ะ จำนวนหุ้นนะ โคตรรรวยยยมากกกกกกก  (ฉันถือแค่เล็กน้อยขี้ปะติ๋วเท่านั้นเองเทียบกับลุง ปตท.นี่เป็นหุ้นที่แพงที่สุดในพอร์ตฉันละ)

ตอนนี้ก็ราคาอยู่ที่ ๒๗๐ อะไรสักอย่าง แถว ๆ นี้แหล่ะ ฉันยังเขียว ๆ อยู่ อาจจะขายเอาเงินไปซื้อตัวอื่น เพราะรู้สึกว่ามีเงินในปตท.มากไปหน่อย อยากกระจายความเสี่ยง

แล้วเขาก็เริ่มบรรยาย ตอนแรกก็บอกว่าทางหนีไฟอยู่ไหน แล้วก็โชว์วิดีทัศน์เกี่ยวกับธุรกิจของปตท. แล้วก็ตลาดน้ำมันปี ๒๕๕๘ 

จากนั้นก็แนะนำกรรมการบริหารที่นั่งอยู่บนเวที เยอะมากกก ยี่สิบกว่าคนได้มั้ง แล้วชื่อตำแหน่งเป็นภาษาไทยหมดเลย ฉันเรียนมาเป็นภาษาอังกฤษ ก็รู้บ้างไม่รู้บ้าง เดา ๆ เอา เปิดดิกเอา

ประธานกรรมการบริหารเป็นคนบรรยายเกี่ยวกับงบการเงิน ฉันก็ฟังไปจดไป รู้สึกปี ๕๘ นี่ผลประกอบการไม่ค่อยดีเท่าไหร่เทียบกับปี ๕๗

พออธิบายงบการเงินจบก็เป็นเวลาซักถาม


โอ้โห

เละ

แต่ละแถวจะมีสแตนให้ไปยืนพูดแสดงความเห็นได้ ก็ถ้าออกไปแล้วเขาก็จะเรียกเบอร์สแตน แบบ E1 เชิญครับ แล้วเขาก็ต้องแนะนำตัวก่อนจะพูดอะไร

แต่ละคนที่มาแบบจัดเต็มมาก บางคนก็มาสงบ ๆ บางคนก็มาแบบมีความรู้มากเลย มีฝรั่งพูดด้วยนะ

อยากบอกว่าฟังเค้าถามคำถามนี่ได้ความรู้มากมาย ๕๕๕ ได้มากกว่าฟังคุณประธานกรรมการบรรยายงบการเงินอีก

แต่เสียเวลามาก คืออ จะเที่ยงแล้วยังไม่จบวาระที่ ๑ เลย แล้วฉันก็รู้สึกไม่ค่อยสบาย ก็เลยออกมาก่อน

แล้วก็ตามคาด เป็นประจำเดือนแล้วค่า เนี่ยเมื่อวานยังบ่นอยู่เลยอารมณ์ไม่ปกติเหวี่ยง ๆ สงสัยเมนส์จะมา มาจริงเลย สิวขึ้นอีกต่างหาก (ตรงหน้าผากเม็ดนึง)

โชคดีฉันพกผ้าอนามัยติดตัว แต่ก็ต้องกลับบ้านก่อนเพราะของเยอะมากกกก แล้วอยากจะไปล้างเนื้อล้างตัวอาบน้ำใหม่ (มันรู้สึกสกปรกอ่ะ เปื้อนเลือด ฮือ)

พอถึงบ้านฉันก็อาบน้ำใหม่(รู้งี้ตอนเช้าใส่ชุดอื่นไปก็ดี)แล้วก็เอาข้าวที่ได้จากปตท.มากิน เดี๋ยวเสียถ้าเก็บไว้กินตอนเย็น

ตอนกินเสร็จนี่อื้อหือ มาเลย ฤทธิ์แดงเดือดวันแรก ปวดมากกกกกกก

ใครปวดประจำเดือนจะรู้ว่ามันทรมานขนาดไหน ไม่อยากขยับตัวเลย มันจะร้าวจากท้องน้อยไปจนถึงต้นขา 

แต่ไม่ได้ มีเรียนตอนบ่าย ต้องออกไป ฮึด ๆ 

พอนั่งรถไฟฟ้าไปถึงสุขุมวิท ปรากฏว่าอาจารย์ที่มาสอนวันนี้เป็นอาจารย์พิเศษ ไม่ออกสอบ โอ้ยยย รู้งี้นอนอยู่บ้านดีกว่าาาา ไม่น่ามาเลย ทรมานสังขารมาก ๆ 

มาถึงมหาลัยฉันก็ท้องเสียค่ะ ต้องเข้าห้องน้ำ (ไม่รู้ทำไมเมนส์มาจะต้องท้องเสียตลอด)

เข้า ๆ ออก ๆ ห้องน้ำสามสี่รอบก็ยังอาการไม่ดีขึ้น ฉันก็เลยว่าจะไปนอนที่ห้องพยาบาลคณะ ปรากฏว่าไม่มีใครอยู่เลย ไม่กล้าถือวิสาาสะเข้าไปนอนเอง 

โชคดีฉันพกยาแก้ปวดประจำเดือนไว้ในกระเป๋า ฉันก็เลยเอามากินเม็ดนึง นี่ปกติฉันจะเลี่ยงไม่ยอมกินนะ แต่วันนี้ไม่ไหวจริง ๆ แทบจะคลานอยู่แล้ว

แล้วฉันก็พยายามคิดว่าจะมีที่ไหนที่ฉันจะไปนอนได้บ้าง ฉันก็เลยลากตัวเองไปหอกลาง (ห้องสมุดใหญ่จุฬาฯ) ซึ่งมีมุมโซฟานุ่มเงียบไปงีบได้ ฉันก็ไปนอน (นั่งหลับอ่ะ) นอนไปประมาณสองชม. ก็ตื่นไปซ้อมคอรัส 

อาการดีขึ้นมาก (สงสัยเพราะกินยา) แต่ร้องเพลงไม่โอเค

คือการร้องเพลงมันต้องเอาเสียงออกมาจากท้องไง ทีนี้ปวดท้อง ก็เลยหายใจได้ไม่เต็มที่ (ยามันก็แค่ช่วยทุเลาอ่ะนะ ยังปวดอยู่นิดหน่อย)

วันนี้แอร์ห้องชมรมพังด้วย ร้อนมาก ต้องเปิดพัดลมเป่า ฉันก็หนาวอีก ขนลุกเลย เหมือนไข้จะขึ้น ก็เลยพยายามยืนห่าง ๆ พัดลม

รันทรูทุกเพลง โชคดีที่ฟังพิชมา แต่ไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไหร่เลยแฮะ

พี่ไหมคอนดัคเตอร์คนก่อนก็มาดูด้วย ปัจจุบันพี่ไหมไปเป็น flight attendant ให้ Japan Airline ก็เลยไม่ค่อยอยู่ไทย มาคอนดัคต่อไม่ได้ แต่วันไหนว่าง ๆ พี่ไหมก็จะแวะเข้ามาดูน้อง ๆ 

เนื่องจากรันทุกเพลง ก็เลยเลิกเลทเลยวันนี้ (วิธีปรับเพลงของปั๊บ(คอนดัคเตอร์คนปัจจุบัน)คือถ้าไม่ผ่านมาตรฐานมันก็จะไม่ให้ผ่าน ต้องกลับไปย้ำให้ผ่าน) 

ฉันก็เข้าใจแหล่ะ เพราะเดี๋ยวปิดสงกรานต์ กว่าจะมาเจอกันอีกน่ากลัวว่านักร้องจะลืมทุกอย่างไปหมดสิ้น ก็ได้แต่ขอร้องให้นักร้องช่วยกลับไปซ้อมด้วยตัวเองช่วงสงกรานต์ด้วย

ฉันรู้สึกว่าเราซ้อมรันน้อยไปหน่อย คือจริง ๆ ควรจะมีรันไม่ให้หยุดจำลองสถานการณ์จริงบ้าง ที่ทำอยู่นี่คือซ้อมเป็นท่อน ๆ อ่ะ ไม่ใช่อะไรฉันกลัวฉันจะลืมแล้วเข้าไม่ถูกวันจริงน่ะสิ แต่ฉันเข้าใจว่าจะรันแบบนั้นจริง ๆ ก็คงเป็นหลังสงกรานต์ (มีซ้อมที่มหาลัยอีก ๒ ครั้ง ซ้อมใหญ่กับมหาลัยอื่น ๑ ครั้ง แล้วก็แสดงจริง)

วันนี้ฉันกลับบ้านมาตอนที่เขากำลังพูดถึงชุดออกงานกันก่อน เรื่องนั้นค่อยไปฟังชี้แจงทีหลังก็ได้ แต่ฉันอยากกลับบ้านมานอนมาก ปวดท้อง (ตอนแรกว่าจะอยู่กินข้าวกับพี่ไหม แต่ไม่ไหวจริง ๆ น้องขอโทษ)

ถึงบ้านฉันก็นั่งซ้อมร้องเพลงที่ซ้อมวันนี้อีกรอบนึง แล้วก็มานั่งอัพบล้อกเนี่ย เดี๋ยวไปอาบน้ำนอนละ พรุ่งนี้มีเรียนเช้า งือ เหนื่อยจัง

ต้มเนสวีต้ากินสักหน่อยดีกว่า อยากกินอะไรอุ่น ๆ ก่อนนอน








Create Date : 11 เมษายน 2559
Last Update : 11 เมษายน 2559 23:30:01 น.
Counter : 273 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Kurobina
Location :
อุบลราชธานี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



ยินดีที่ได้รู้จัก หวังว่าเราจะได้ทำดีต่อกัน

ขอสงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามมิให้ผู้ใด ทำซ้ำ คัดลอก ดัดแปลง แก้ไข หรือเผยแพร่ ไม่ว่าจะเป็นส่วนหนึ่งส่วนใดหรือทั้งหมดใน Blog นี้ ทั้งโดยเผยแพร่ไม่ว่าจะเป็นการส่วนตัวหรือเชิงพาณิชย์โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร มิฉะนั้นจะถูกดำเนินคดีตามที่กฎหมายบัญญัติไว้สูงสุด
Motivation and Habits are keys to success.
  •  Bloggang.com