บันทึกความคิด ประจำวันที่ 22 กรกฎาคม 2562 (3)


มีความรู้สึกว่าคุณลุงนเรศยังอยู่


คุณลุงนเรศเป็นสามีของป้าตุ้ย และป้าตุ้ยก็เป็นพี่สาวของพ่อของเรา

คุณลุงนเรศกับป้าตุ้ยเคยเข้าป่า

คุณลุงนเรศเคยทำงานให้พรรคเพื่อไทย

คุณลุงนเรศสีแดง ครอบครัวของคุณลุงก็สีแดง ลูกๆ ของคุณลุงก็สีแดง

คุณลุงนเรศใจดี คุณลุงนเรศน่ารักมากนะ เวลาเราเขียนกลอน แต่งกลอน คุณลุงจะชื่นชมอยู่เสมอ และเราก็รู้สึกว่าเรารักคุณลุงนเรศมาก รู้สึกผูกพัน แม้จะไม่ได้ใกล้ชิดกัน หรือแวะเยี่ยมกันบ่อยๆ ก็ตาม

เมื่อช่วงต้นปี คุณลุงนเรศเสียชีวิต ด้วยโรคมะเร็งตับ

เราไม่แน่ใจว่าคุณลุงนเรศเสียชีวิตวันไหน แต่เห็นน้องมิ่งลูกสาวคนเล็กของคุณลุงโพสต์ภาพปกเฟซเป็นภาพคู่กับคุณลุงเมื่อวันที่ 5 มีนาคม ก็เลยคิดว่าวันที่ 5 มีนาคมนี้แหละน่าจะเป็นวันที่คุณลุงเสียชีวิต

คุณลุงนเรศเป็นอิสลาม ศพของคุณลุงจึงไม่ได้ถูกเผา

เราคิดว่าการที่ฝังศพเอาไว้ วิญญาณน่าจะยังอยู่ (อันนี้เป็นความรู้สึกส่วนตัวของเรานะ) แต่เราก็ไม่คิดอะไร จนเมื่อช่วงหัวค่ำเมื่อวาน เราก็คิดถึงคุณลุงนเรศ เรารู้สึกเหมือนกับว่าเราสื่อสารกับคุณลุงนเรศได้

เราได้คุยกับคุณลุงนเรศเรื่องสี เราได้บอกคุณลุงว่าคุณลุงไม่ต้องห่วงนะ ตอนนี้เรากำลังช่วยอยู่ เรากำลังช่วยสีแดง กำลังช่วยน้องขวัญ น้องมิ่งอยู่นะ

การที่เราแต่งงานกับแบงค์ แต่งงานกับสีแดง มันจะช่วยน้องขวัญได้มาก เพราะน้องขวัญเป็นช่างแต่งหน้า แล้วแบงค์เองก็เป็นช่างแต่งหน้า ถ้าเราแต่งงานกับแบงค์ น้องขวัญจะสบาย เพราะเวลามีปัญหาอะไรก็สามารถปรึกษาแบงค์ได้ แบงค์จะเป็นที่ปรึกษาให้น้องขวัญ น้องมิ่งได้อย่างดีเลยล่ะ

แต่เราก็ได้บอกกับคุณลุงว่าเราจะไม่ได้อยู่คู่กับแบงค์ตลอดไป วันหนึ่งเราจะต้องหย่า แล้วถ้าถึงวันนั้น หลังจากนั้นน้องขวัญ น้องมิ่งจะต้องเตรียมตัวให้ดีๆ เพราะจะไม่ได้สบายอีกต่อไปแล้ว น้องขวัญกับน้องมิ่งจะต้องเจอปัญหา น้องขวัญกับน้องมิ่งจะต้องรับมือกับปัญหาเหล่านั้นด้วยตัวเอง ซึ่งพอถึงตรงนี้ น้ำตาเราก็ไหล เราเลยรู้สึกได้ว่าเราได้คุยกับคุณลุงอยู่จริงๆ

มันไม่ใช่น้ำตาของเรา แต่เราว่ามันเป็นน้ำตาของคุณลุงนเรศ

คุณลุงนเรศก็เหมือนกับรู้ว่าสีแดงเองก็ต้องเจอปัญหาเหมือนกัน ลูกของคุณลุงจะต้องเจอกับปัญหาหนัก และเราเองก็ไม่สามารถช่วยได้ เพราะเราได้ช่วยจนสุดทางแล้ว ช่วยอย่างเต็มที่แล้ว

ไม่ใช่ว่าเราไม่ช่วยนะ เราช่วยสีแดงอย่างเต็มที่แล้ว ช่วยมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว หลังจากที่เราหย่าขาดกับแบงค์ ปัญหาจะถาโถมมาที่ครอบครัวคุณลุง

เราก็ทำได้เพียงเป็นกำลังใจให้ เพราะสุดท้ายแล้วทุกคนก็ต้องเรียนรู้และแก้ไขปัญหาด้วยตัวเอง หรือไม่ก็ต้องทำใจยอมรับกับสิ่งที่เกิด

เราเป็นที่พึ่งให้ใครทุกคนไม่ได้หรอก ได้เพียงแค่ชั่วขณะเท่านั้น เพราะเราเองก็ต้องรักษาชีวิต รักษากายใจของเราเองด้วยเช่นกัน

เราจึงอยากบอกว่าน้ำตาที่ไหล ไม่น่าจะมาจากของเรา แต่น่าจะมาจากน้ำตาของคุณลุง

เรารู้สึกว่าคุณลุงยังอยู่ เรารู้สึกอย่างนั้น รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ

เรารู้สึกว่าคุณลุงน่าจะเป็นห่วงครอบครัวอย่างมาก แต่คุณลุงก็ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้

เราเองก็เช่นกัน ถ้าเราได้ช่วยจนถึงที่สุดแล้ว มันก็คงจะจบแค่ตรงนั้นล่ะ...



Create Date : 23 กรกฎาคม 2562
Last Update : 23 กรกฎาคม 2562 16:17:36 น.
Counter : 53 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 
บันทึกความคิด ประจำวันที่ 22 กรกฎาคม 2562 (2)

 
ให้น้องเพิ้งมาเจอกวางเหลียง


พอดีมันเกิดขึ้นในวันที่ยี่สิบสอง ก็เลยต้องบันทึกเป็นวันที่ยี่สิบสองอะนะ จริงๆ ในวันที่ยี่สิบสองนี้ก็ยังมีสองอีกเรื่อง แต่เดี๋ยวค่อยๆ บันทึก เป็นแนวเรื่องที่ใกล้เคียงกัน ออกแนวสยองนิดๆ แต่สำหรับเรา เราไม่รู้สึกว่าสยอง ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเราไม่กลัวผีตั้งแต่เมื่อไหร่

เรื่องของเรื่องก็คือ เมื่อวานเราเปิดดูคลิปของน้องเพิ้ง เขาว่าเป็นตุ๊กตาผีสิง ดูๆ แล้วก็น่าสนใจ หลายคนดูแล้วอาจจะตกใจ แต่เราเฉยๆ

จนกระทั่งเมื่อวานตอนสักช่วงค่ำๆ เรานั้นก็นอนเล่นมือถือ เล่นเหมือนปกติ พอตอนเราจะเลิกเล่น เราก็ออกจากโปรแกรมทุกโปรแกรมกลับสู่หน้าจอหลักของมือถือ ถึงตอนนั้นมันก็มีเสียงเปียโนโผล่มา มันโผล่มาได้ยังไง ในเมื่อเราออกจากทุกโปรแกรมหมดแล้ว

เราว่าผีหลอก แต่เราไม่รู้สึกกลัว เอาจริงๆ นะ เราไม่กลัวตุ๊กตาน้องเพิ้งด้วย คือ ถ้าจะส่งเป็นเสียงเปียโนมา เราก็จะส่งเสียงเปียโนสู้ เมื่อวานเราก็เลยเปิดเพลงตี้อีซื่อใส่เลย นี่เป็นไงล่ะ เจอกวางเหลียง

เราว่านะถ้าเราได้ตุ๊กตาน้องเพิ้ง เราต้องเล่นกันสนุกแน่

เราเข้าไปดูในแฟนเพจคนที่เอามาขายละ มีตุ๊กตาผีอยู่หลายตัว จริงๆ ก็น่าสนใจนะ แต่กลัวคนที่บ้านจะหลอน ดีไม่ดี เราจะต้องเข้าโรงพยาบาลอีกหน เลยไม่เอาดีกว่า

เอาเป็นว่าจินตนาการเอาแล้วกันเนอะ ถ้าเจออะไรที่พิสูจน์ หรือหาคำตอบไม่ได้ ก็เล่นขำๆ ไป

น้องเขาก็ไม่ได้น่ากลัวอะไรหรอก บางทีก็เป็นแค่เราที่คิดไปเอง




Cr. Youtube ::
แฉ [1/4] l 15 กรกฎาคม 2562 l วีรกรรม"ตุ๊กตาน้องเพิ้ง"สุดเฮี้ยน




Cr. Youtube ::
[Live] 光良 Micheal Wong -【第一次】 Di Yi Ci - ตี้ อี ซื่อ (ครั้งแรก)



Create Date : 23 กรกฎาคม 2562
Last Update : 23 กรกฎาคม 2562 12:45:06 น.
Counter : 73 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 
บันทึกความคิด ประจำวันที่ 22 กรกฎาคม 2562

 
เบอร์นี้ไม่มีคนชื่อแน็ก


นับตั้งแต่ที่เราออกจากโรงพยาบาล เราก็พบว่าเรามีอาการหวาดระแวง เวลามีเบอร์แปลกๆ โทรเข้ามา ทั้งๆ ที่แต่ก่อนเราไม่เป็น เรามีอาการหวาดระแวงไม่กล้าไปรับพัสดุด้วย เวลามีบุรุษไปรษณีย์มาตะโกนเรียกหน้าบ้าน เราก็ไม่กล้าออกไป

อะไรต่างๆ เหล่านี้ มันจะเป็นในช่วง 2 – 3 สัปดาห์แรกๆ หลังจากกลับมาอยู่บ้าน ทำให้เราใช้ชีวิตลำบาก ทำให้เราไม่กล้าจะโผล่หน้าออกไป แต่ตอนนี้เรารับพัสดุได้แล้วนะ เรากล้าโผล่หน้าออกไปแล้ว

แต่เบอร์แปลกๆ ก็ยังเป็นความรู้สึกแปลกๆ อยู่ เพราะจนถึงตอนนี้ วันนี้ก็ยังโทรมา เรื่องนี้เราก็บอกกับหมอว่าเป็นเรื่องที่เรารู้สึกติดใจ (ไม่ใช่ว่าติดใจอยากรับ แต่หมายถึงติดๆ คาๆ อยู่ในใจ) คือ มันเป็นอะไรไม่รู้ มันแปลก เพราะเขาไม่เลิกโทรซะที

โทรมาก็ขอสายคนชื่อแน็ก มีที่ไหนล่ะ มีแต่แตงเนี่ย บางสายก็โทรมาถามเรื่องประกันรถคนชื่อแน็ก ก็จะบอกเขาไปว่าเราไม่มีรถ เราขับรถไม่เป็น แล้วก็ไม่ได้ชื่อแน็ก ไม่รู้จักคนชื่อแน็ก แต่เขาก็ยังโทรมาอีก เมื่อไหร่จะเลิกโทร

อยากให้ตั้งสติหน่อย ตั้งสติก่อนโทร จะได้ไม่ต้องเสียค่าโทรไปฟรีๆ

เบอร์มันใกล้เคียงกันมากหรือไงอยากรู้ ถึงได้โทรผิดมาบ่อยๆ

แน็กนี่เป็นใครวะ อยากรู้ หรือจะเป็นแน็ก แฟนฉัน (มันก็จะตลกไปนะ)

เออ! เอาเป็นว่า เบอร์นี้ไม่มีคนชื่อแน็กก็แล้วกัน ไม่ต้องโทรมาบ่อยๆ ล่ะ แล้วฉันก็ไม่ใช่โฟกัสด้วย ฉันคือแตง

เบอร์นี้เบอร์ของแตงจ้ะ ไม่มีแน็กนะ

แต่ถ้าอยากเอาแน็ก ก็เอาแน็กไปจ้ะ อะ จัดให้...

 



Create Date : 22 กรกฎาคม 2562
Last Update : 22 กรกฎาคม 2562 16:23:56 น.
Counter : 107 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 
บันทึกความคิด ประจำวันที่ 20 กรกฎาคม 2562

 
อยากได้ชีวิตเดิมๆ คืน


ถึงจะพิมพ์ในวันที่ยี่สิบเอ็ด แต่เป็นเรื่องของเมื่อวานวันที่ยี่สิบ ก็ถือว่าเป็นบันทึกของวันที่ยี่สิบนะ

เมื่อวานเราไปดูหนังกับแม่ ไปมาบุญครอง เรื่องของเรื่องก็คือ เราอยากไปมาบุญครอง อยากไปซื้อหนังสือการ์ตูน (การ์ตูน Y) แต่เราไปคนเดียวไม่ได้ เพราะเราป่วย ป่วยเป็นโรคหวาดระแวง(หมอบอกมา) แต่จริงๆ เราว่าเราไม่ป่วย แต่เอาเหอะเขาว่าป่วย เราก็ป่วยได้ แต่ขอป่วยแบบที่ไปไหนมาไหนคนเดียวเหมือนเดิมได้ไหมอะ บางทีเราก็อยากมีชีวิตส่วนตัวมั่ง

ลองคิดดูนะ ถ้าเราไปดูหนังสือการ์ตูน Y แล้วแม่ต้องตามไปด้วย มันจะดูแบบแปลกๆ อะ แล้วตรงที่เราดูมันก็เป็นวายทั้งชั้น แม่ก็คงยืนงงอยู่ในดงวาย แล้วชื่อหนังสือบางเล่ม หน้าปกบางเล่ม มันก็แบบล่อแหลม แม่จะไหวไหมอะ

เนี่ย เราอยากได้ชีวิตเราคืนมา

แต่โชคดีนะที่เมื่อวานแม่ไม่ได้เข้า จริงๆ แม่ก็เกือบจะได้เข้าละ ถ้าเราไม่ได้ฝากให้แม่ช่วยถือแก้วน้ำและนั่งอยู่ข้างนอก คือ เขาไม่ให้เอาน้ำ เอาของกินเข้าร้าน

ถ้าไม่ได้ชามะนาวแก้วนั้น แม่ก็ได้เข้าไปดูวายละ

บอกตรงๆ นะสงสารแม่ แต่ทำไงได้ลูกก็ป่วย (ป่วยจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้ หรือหมอยัดให้ป่วย คือเราก็ไม่รู้)

แทนที่ว่าเอ๊อ แม่จะได้นอนพักสบายๆ อยู่ที่บ้าน ก็ต้องมาตะลอนๆ ตามลูก

ลูกอย่างเราก็ แทนที่จะได้ไปไหนมาไหนคนเดียวไกลๆ บ้านได้ ก็ต้องมามีแม่ติดสอยห้อยตาม

จริงๆ เราไม่ติดขัดหรอกนะที่แม่จะไปไหนด้วย แต่บางทีเราก็เกรงใจแม่ และบางทีเราก็อยากครื้นเครงอะไรของเราคนเดียวบ้าง ถ้าแม่ไปด้วย แม่จะรับได้ไหม

ถ้าเป็นเมื่อก่อน แม่อาจจะรับไม่ไหว เพราะลูกนี่ก็บ้าศิลปิน ชอบตามศิลปิน ถ้าเป็นในตอนนั้นนะ แม่เหนื่อยตาย


โชคดีที่ตอนนี้ลูกไม่ได้บ้าศิลปินเหมือนก่อน แต่ตอนนี้ลูกป่วยเป็นบ้าแทน ถือว่าเป็นโชคดีได้ไหมนะ อะๆ ถือว่าเป็นโชคดีก็แล้วกัน อย่างน้อยก็ทำให้เรากับแม่ใกล้ชิดกันมากขึ้นๆ แต่โชคไม่ดีก็ตรงที่ต้องเสียค่าหมอนี่แหละโคตรแพง เพราะเป็นโรงพยาบาลเอกชน เราก็คิดๆ เอาไว้ ถ้าต่อไปไม่มีตังค์ก็ไปรักษาที่ศรีธัญญา อันนี้พูดจริงไม่ได้พูดเล่น เตรียมการไว้แล้ว หรือไม่ก็โรงพยาบาลกลาง เพราะเรามีประกันสังคมอยู่

แต่เราก็ยังหวังลึกๆๆ ว่าหมอจะบอกว่าไม่ต้องมาพบหมอแล้ว คุณหายเป็นปกติดีแล้ว เพราะถ้าเราหายเป็นปกติดีแล้ว เราจะได้กลับมาใช้ชีวิตของเราเหมือนเดิม

เราอยากจะบอกนะว่า “เราไม่ได้ทรมานจนเป็นบ้า แต่เพราะเป็นบ้านี่แหละที่ทำให้เราทรมาน”

“เราไม่ได้ป่วยจนเป็นโรค แต่โรคเนี่ยทำให้เราป่วย”

“กินยาก็ไม่ได้รักษาให้เราหาย แต่ที่เราอยู่ได้เพราะเราคิดบวก”


เมื่อวานตอนขากลับก็ขึ้นรถไฟฟ้ากลับบ้าน ก็ได้ไปยืนจับเสาอยู่ข้างหลังน้องผู้หญิงคนหนึ่ง น้องคนนี้ก็ให้กำลังใจเพื่อนอยู่ผ่านทางไลน์ เขาพิมพ์บอกให้เพื่อนสู้ๆ ก็อยากจะบอกน้องว่าพี่ก็กำลังสู้ๆ อยู่เหมือนกัน สถานการณ์ก็คงไม่ต่างจากเพื่อนน้อง แต่พี่อะหนักกว่า เพื่อนน้องอาจจะอกหักอะไรงี้ แต่พี่อะป่วย พี่อยากได้ชีวิตของพี่คืนมาน้องเอ๊ย แต่มันก็สายไปแล้ว

แต่มันก็สายไปแล้วใช่ไหม ฉันคงไม่อาจทำให้เธอเปลี่ยนใจ ฉันคงไม่อาจทำให้เธอกลับมารักฉัน ~

เพลงเจมส์ก็มา ไร้สาระไปเรื่อย เรานี่มันป่วยจริงวะ อยากร้องอะไรก็ร้อง อยากคิดอะไรก็คิด แต่อยากเป็นอะไรนี่เป็นไม่ได้

แค่อยากเป็นคนที่อยู่เพียงลำพัง ยังเป็นไม่ได้เลย

ชีวิตนี้ต้องติดกับแม่ ได้ ก็ติดกันต่อไป

ครั้งหน้าแม่ก็อาจจะได้ไปยืนงงอยู่ในดงวาย ก็ไม่เป็นไร ก็คิดว่าแม่น่าจะรับได้นะ
 




Create Date : 21 กรกฎาคม 2562
Last Update : 21 กรกฎาคม 2562 16:55:55 น.
Counter : 67 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 
บันทึกความคิด ประจำวันที่ 19 กรกฎาคม 2562

 
หมายเลข 3 = สีแดง
 

วันนี้ออกไปข้างนอกมา ไปบริจาคหนังสือโดยส่งทางไปรษณีย์ ขากลับก็แวะซื้อข้าวก่อนกลับบ้านตามที่น้าสั่ง เราก็ไปแวะร้านขายข้าว สั่งข้าวจ่ายสตางค์อะไรเรียบร้อย ระหว่างที่กำลังจะเก็บสตางค์ทอนเข้ากระเป๋านั้น หูเราก็ได้ยิน คนที่มาสั่งข้าวต่อจากเรา เขาสั่งข้าวเหนียว 3 ห่อ และสั่งไข่ไก่เบอร์ 3 (พอดีร้านที่ขายข้าว เขาขายไข่ด้วย) ก็ทำให้เรารู้ว่าเขา(คนสั่ง) น่าจะสีแดง

เพราะพวกสีแดงชอบชู 3 นิ้ว

ตุ้ยAF ก็น่าจะสีแดง เพราะเพลงที่เราลงไปเมื่อกี้ ก่อนหน้าบล็อกนี้ ก็ 3 นาที

ใครที่ชื่อตุ้ยๆ นี่แดงหมด เพราะป้าเราก็ชื่อตุ้ย ก็สีแดง

ตุ้ย เป็นภาษาจีน

ตุ้ย แปลว่า ถูก

สีแดง คือ ถูก

จ้ะ ถูกของพี่

แต่เหลืองก็ไม่ผิดนะ อยากบอกให้รู้

วันนี้ก็ไม่มีอะไร มาพิมพ์แค่นี้แหละ ไปอ่านหนังสือต่อละ



Create Date : 19 กรกฎาคม 2562
Last Update : 19 กรกฎาคม 2562 16:52:21 น.
Counter : 74 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 
1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  

BlogGang Popular Award#15



comicclubs
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 13 คน [?]



All Blog
  •  Bloggang.com