บล็อกภาษาอังกฤษเริ่มมาละ (ช่วงเวลาการเล่นของเรซซิ่ง)


ไม่รู้ว่าจะมีแบบนี้อีกกี่บล็อก และจะเต็มหน้ากระดานไหม ไม่สามารถตอบได้ เพราะไม่สามารถควบคุมลูกได้นั่นเอง ขอโทษที ทำได้แค่นี้แหละ ได้แค่นั่งมอง มองบล็อกที่เป็นภาษาอังกฤษ ทยอยขึ้นมาเรื่อยๆ แล้วเดี๋ยวจะมีบล็อกที่เกี่ยวกับการส่งเสริมพัฒนาการเด็ก (ฝีมือลูกตรูทั้งนั้น สุดยอดเลย) ไม่รู้จะให้ใครอ่าน

ก็เรียกร้องความสนใจกันไป อิแม่ก็ได้แต่นั่งมอง ไม่รู้จะขำหรือเครียดดี

ถ้าสร้างความรำคาญให้ใคร ก็ขอโทษไว้ ณ ที่นี้ด้วย ฝีมือลูกหนูเอง

เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เอาอีก มาอีก เตรียมทำใจ เหอะๆๆ



Create Date : 20 กันยายน 2562
Last Update : 20 กันยายน 2562 18:13:46 น.
Counter : 75 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 
ใจเย็นๆ นะลูกเอ๊ย (ขอกลับมาอยู่ในหมวดคนบ้าสักแป๊บ)


เข้าใจนะลูกว่าลูกกำลังทุกข์ เพราะวันนี้กับเมื่อวาน โดยเฉพาะเมื่อวานหน้าบล็อกนี่เต็มพรืดเลย บล็อกภาษาอังกฤษเต็มไปหมด

แต่แม่ก็ช่วยแก้ไขอะไรไม่ได้นะลูกนะ

แม่ก็ป่วยอยู่ ลูกก็ต้องเข้าใจด้วยนะ เรซซิ่ง

เรซซิ่ง อย่าซนมาก แม่ปวดหัว

แม่รู้นะว่าคนคนนั้นเขายังอยู่ เขายังไม่ยอมไปไหน และลูกก็โกรธมากที่เขาไม่ยอมรับปรุงตัว แต่ลูกจะเอาภาษาอังกฤษมาปาเต็มหน้ากระดานไม่ได้นะลูกนะ เพราะแม่อ่านไม่ออก (ฮา)

อยากให้ลูกใจเย็นๆ เดี๋ยวสักวันเขาก็จะต้องรับกรรมของเขาไป

ส่วนแม่ แม่ก็ไม่คิดว่าจะมีอะไรมาเปลี่ยนแปลงในชีวิตแม่ แม่ก็จะอยู่อย่างนี้ไปตลอดจนสิ้นปีนี่แหละลูกเอ๊ย

บล็อกมันบ๊องๆ เพราะคนมันบ๊องๆ

ใจเย็นๆ นะลูกนะ เรซซิ่ง


 
หมายเหตุ : ภาพประกอบไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหานะจ๊ะ แค่เอามาประกอบเฉยๆ



Create Date : 19 กันยายน 2562
Last Update : 19 กันยายน 2562 16:23:23 น.
Counter : 78 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 
อาการปวดต้นขา หายไปไหน


อย่างที่ได้บอกไปว่ามันมีอะไรน่าสงสัยหลายอย่างในช่วงก่อนที่เราป่วย และหลังจากที่เราป่วย อาการปวดต้นขาก็เป็นอย่างหนึ่งที่ทำให้เราสงสัย

เพราะก่อนหน้าที่เราจะมาป่วยเป็นโรคจิตเวชนั้น เรามีอาการปวดต้นขา สืบเนื่องมาจากการยกถังน้ำหนักๆ ลงจากชั้น 2 มาเป็นเวลานาน เลยทำให้ต้นขาขวาของเรามีอาการปวดและชา เราไม่สามารถนั่งทำงานได้นาน พอสัก 15 นาที เราต้องเริ่มลุกละ เพราะอาการปวดมันจะมา เราต้องออกไปเดิน เพื่อให้อาการนั้นหายไป

เราจะปวดต้นขาตอนที่นั่งทำงาน กับ ตอนนอน ตอนนอนช่วงแรกๆ ก็จะนอนไม่ค่อยได้ ก็พยายามฝืนๆ สักพักมันก็จะหลับ

เราเคยคิดว่าเราอาจจะกระดูกทับเส้นประสาทหรือเปล่า แต่เราก็ไม่ได้ไปหาหมอ เพราะเราต้องพายายไปฟอกไต ในช่วงนั้นน้าเราป่วยเป็นมะเร็ง เราต้องพายายไปฟอกไตทั้งสามวัน วันที่ยายไม่ฟอกไต เราก็ต้องอยู่ดูแลยายที่บ้าน เราไม่มีเวลาไปหาหมอ แต่ถึงพอมีเวลา เพราะน้าออกจากโรงพยาบาลแล้ว เราก็ไม่ได้ไปหาหมออยู่ดี เพราะคิดว่าเดี๋ยวมันก็หาย

แต่ในที่สุด มันก็ไม่หาย เราตัดสินใจบอกแม่หลังจากผ่านไปเป็นปี แม่ให้เราไปหาหมอที่โรงพยาบาลกลาง โดยแม่ไปเป็นเพื่อนเราด้วย หมอก็ให้เอ็กซเรย์ และผลออกมาว่าไม่มีอะไรผิดปกติ เราก็รู้สึกเบาใจว่าไม่ได้เป็นอะไรสาหัส แต่เราก็คิดอยู่ว่ามันจะหายขาดไหมนะ

หมอให้ยาคลายกล้ามเนื้อ ยาแก้ปวด กับ น้ำมันมวย มา เราก็กินยาจนหมด แต่น้ำมันมวยเราไม่ค่อยได้ใช้ อาการมันก็ทุเลาล่ะ แต่จริงๆ ตอนที่ไปหาหมอ อาการมันก็ทุเลากว่าช่วงแรกๆ ที่เป็นเยอะ แต่มันไม่หายขาด

เราอยากให้มันหายขาด เราอยากทำนั่งทำงานให้ได้นานขึ้น เพราะช่วงแรกที่เป็นนั่งนานไม่ได้เลย นอนก็มีอาการปวดต้นขา

แต่พอมันมีเหตุการณ์เกิดขึ้นกับเรา เราป่วยเป็นโรคจิตเวช เราก็ไม่รู้ว่าทำไมอาการเหล่านี้มันหายไป หรือยาที่หมอให้มันจะไปส่งผลอะไรด้วย เราก็ไม่รู้นะ เรารู้แต่ว่าหลังจากกลับจากโรงพยาบาล เราก็นั่งทำงานได้นานขึ้นล่ะ และตอนที่นอนอยู่ที่โรงพยาบาล เราก็ไม่มีอาการปวดนะ

นี่ก็เป็นอะไรที่เราสงสัยอยู่ ว่าอาการมันหายไปได้ยังไง

ถ้าเราไม่ป่วย ต้องเข้าโรงพยาบาลรักษาอาการทางจิตเวช เรายังจะปวดต้นขาอยู่หรือเปล่านะตอนนี้ เราก็อยากรู้จริงๆ



Create Date : 23 สิงหาคม 2562
Last Update : 23 สิงหาคม 2562 10:41:18 น.
Counter : 57 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 
อาเล็กเป็นใคร มาจากไหน ใครรู้บ้าง


อย่างที่เราได้เกริ่นบอกไปในบล็อกที่แล้วว่ามีหลายอย่างที่เรายังหาคำตอบไม่ได้ และเอาเข้าจริงๆ เราก็อยากได้คำตอบ แม้หนทางที่จะหาคำตอบมันจะดูยากเหลือเกิน เราก็ยังอยากได้นะ แต่จะให้เราไปตั้งคำถาม ถามเขาตรงๆ เราก็ไม่รู้ว่าเขาจะตอบมาตรงๆ ไหม หรือให้คำตอบไหม อย่างเช่น เรื่องอาเล็ก

อาเล็ก หรือ สีเมจิก ที่คนในบล็อกน่าจะรู้จักกัน

มีใครรู้บ้างไหมว่าอาเล็กมาจากไหน และมาที่นี่ได้ยังไง

สำหรับเราต้องบอกว่าตอนแรกเราคิดว่าอาเล็กคือสันตะวาใบข้าวอีกร่างหนึ่ง เราเข้าใจว่าอย่างนั้น เพราะคุณสันต์ (เราขอเรียกว่าคุณสันต์นะ เพราะชื่อล็อกอินยาวเกิ๊น) คุณสันต์เขามีหลายล็อกอิน และมีหลายหน้า ไม่รู้ว่าไปเอารูปหน้าใครมาจากไหน

เหตุที่เรารู้ว่าคุณสันต์มีหลายล็อกอินเพราะมันจะมีบางอย่างเชื่อมกันอยู่ คนที่เป็นแฟน (คนรัก) คุณสันต์น่ะจะรู้ ผู้หญิงน่ะมีเซนส์ทุกคน เราเป็นอดีตคนรัก เราก็ย่อมรู้

แต่เราพลาดตรงที่ว่าเราคิดว่าคุณสีเมจิก หรืออาเล็ก คือ คุณสันต์ เราก็เลยเล่นอะไรไม่รู้เรื่อยเฉื่อย แอบว่าอาเล็กว่าเจ้าชู้ไปด้วย อาเล็กก็ไม่มีพิมพ์แก้ตัวอะไรเลย สวมรอยไปได้อย่างแนบเนียน เนี่ย! เลยทำให้เราคิดว่าเป็นคุณสันต์ เพราะสำนวนการเขียน การตกแต่งหน้าบล็อกก็คล้ายกัน

จนตอนหลัง เราถึงได้รู้ว่า อ้าว! ไม่ใช่นี่หว่า เราเริ่มรู้สึกไม่ใช่ ก็ตอนอาเล็กเริ่มมาพัวพันกับการเมือง เริ่มมาตะล่อม หลอกล่อให้เราเขียนเรื่องการเมือง เพราะถ้าเป็นคุณสันต์จริง แกจะไม่ยุ่ง คุณสันต์แกจะไม่ยุ่งเรื่องการเมือง แต่ถ้าเป็นเรื่องผู้หญิง แกมีเยอะชิบเป๋ง คุณสันต์นี่คือขุนแผนเลยนะจะบอกให้

เรากล้าเขียนชื่อล็อกอินเต็ม กล้าเขียนถึงคุณสันต์ เพราะเรารู้จักเป็นอย่างดี ส่วนคุณสันต์ ถ้าไม่รู้จักเราก็คงไม่มาที่นี่หรอก อยู่ห้องกลอน ห้องเรื่องสั้น ในพันทิปสบายกว่าเยอะ

ที่คุณสันต์มาก็เพราะต้องการจะติดตามเรา ส่วนอาเล็กมานี่ เพราะอะไร เรายังไม่รู้ อยู่ๆ ก็มาเขียนกลอน มาชื่นชอบเรา มันก็แปลกๆ ถึงเราจะรู้ในภายหลังว่าอาเล็กแอบติดตามเรามานานแล้วก็ตาม แต่มันก็เป็นอะไรที่หาคำตอบไม่ได้

อาเล็กติดตามเรามานานแล้ว ชื่นชอบเรามานานแล้วตั้งแต่ก่อนจะเข้าบล็อกเหรอ

มันเรื่องจริงใช่ไหม บางทีเราก็งงๆ

อยู่ๆ ก็ได้สามีในอนาคตมา โดยที่เราก็ไม่รู้ว่าเขามาได้ยังไง มันก็แปลกๆ

มันเป็นเรื่องที่หาคำตอบไม่ได้ แต่ยอมรับว่ารู้สึกดี ไม่ใช่ดีธรรมดานะ ดีมากด้วย

อาเล็กเป็นได้หลายอย่าง และทำให้เราแปลกใจได้หลายอย่าง

เป็นคนเหนือมนุษย์ เป็นคนเล่นของ เล่นของจริงๆ นะ

ตอนกลางคืนเรากระสับกระส่ายมากเลยอะ 18+ กันทุกคืน

จริงๆ เรารู้ประวัติอาเล็กแล้วนะ แต่เราไม่ลงหรอก ให้เป็นความลับต่อไป (เพราะจริงๆ เราก็ไม่แน่ใจว่าถูกหรือผิดที่เราค้นพบ)

อาเล็กเข้ามาในบล็อกแบบลึกลับ แล้วก็จากไปแบบลึกลับด้วย

อยากรู้เหมือนกันว่าจะเข้าบล็อกอีกทีเมื่อไหร่

อยากบอกว่าคิดถึงทุกวันแหละ ไม่มีวันไหนไม่คิดถึง

อยากขอบคุณที่มาอยู่ข้างๆ กัน มาสนุกด้วยกัน

อยากขอบคุณที่เป็นคนอารมณ์ดี อารมณ์เย็น แต่เรื่องความหื่นนี่ลดๆ ลงบ้างก็ได้นะ

ก็ยังรออาเล็ก หรือ สีเมจิก กลับมาที่บล็อกเสมอ

แต่ถ้าไม่กลับก็แล้วแต่นะ

ถ้าเราเข้าใจอะไรผิด หรือเขียนอะไรพลาด ก็ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วย

เพราะตอนนี้ก็ต้องยอมรับว่าบางทีเราก็ไม่รู้ว่าอะไรจริง ไม่จริง ไม่ค่อยรู้ตัวเองเท่าไหร่จากการเป็นโรคหวาดระแวง

ก็อย่าถือสาแล้วกัน คิดว่าอ่านกันขำๆ

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะ



Create Date : 05 สิงหาคม 2562
Last Update : 5 สิงหาคม 2562 18:10:59 น.
Counter : 54 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 
บันทึกความคิด :: ข้อมูลคนละชุด (5) : เราบ้าหรือเราไม่บ้ากันแน่

 
เราบ้าหรือเราไม่บ้ากันแน่


ถ้าสิ่งที่เราเขียนเกิดขึ้นกับเราเพียงคนเดียว มีคนที่รับรู้เรื่องราวเหล่านี้เพียงคนเดียว เราก็คิดว่าเราอาจจะบ้า คิดอะไรเป็นตุเป็นตะ เพ้อเจ้อ แต่นี่คนที่เข้ามารับการรักษาที่โรงพยาบาล ก็พูดในเรื่อง ในทำนองเดียวกัน ทำให้เราคิดว่าจริงหรือเปล่าวะ

ตอนที่เราอยู่ในโรงพยาบาล ช่วงวันแรกๆ เราจำอะไรไม่ค่อยได้ จำได้เพียงว่าเราโดนเจาะเลือด โดนให้ยาฆ่าเชื้อ แต่เหตุการณ์ต่างๆ เราจำไม่ค่อยได้ จำไม่ได้ว่ามีใครมาเยี่ยม หรือพูดคุยอะไรกันบ้าง

เรามารู้สึกตัวอีกที จำได้อีกทีก็ไม่รู้ว่าวันไหน เรารู้แต่ว่าวันนั้นเป็นวันที่มีคนไข้ใหม่เข้ามาในโรงพยาบาล เพราะก่อนหน้านั้นเราไม่ได้ยินเสียงโวยวายอะไรเลย

แต่พอวันนั้นเราเหมือนได้ยินเสียงโวยวายของคนไข้ใหม่ คนคนนี้เป็นผู้หญิงผมยาว ใส่แว่นตากรอบดำหนา ดูจากภายนอก เธอยังดูเด็กอยู่ แต่ไม่ได้เด็กมากนะ คิดว่าอายุน่าจะอ่อนกว่าเราสัก 5 – 6 ปี

เธอโวยวายทำนองว่าจะให้เธอติดเชื้อ HIV จนตายเลยใช่ไหม เธอโวยวายอยู่ที่ห้องของเธอ แต่เสียงมันดังมาก ที่โรงพยาบาลนี้ไม่มีการปิดประตูห้อง เลยทำให้ห้องอื่นได้ยินเสียงด้วย เราก็ได้ยินชัด เราก็โยงไปกับเรื่องที่เราคิดอยู่ในหัว เรื่องที่ประเทศนี้จะเปิดอิสรเสรี

การที่เปิดผับได้ตลอด 24 ชั่วโมง การที่ผู้ชายสามารถออกไปเที่ยว หรือมีอะไรกับผู้หญิงที่ไม่รู้จักได้ นั่นจะนำมาซึ่งปัญหาของคู่รัก หรือครอบครัว

เธอคนนี้ แฟนหนุ่มคงอดใจไม่อยู่ ออกไปเที่ยวแน่ๆ ทำให้เธอโวยวาย เพราะกลัวว่าจะติดเชื้อ เราคิดอย่างนั้นนะ

แล้ววันต่อมา เธอก็เดินผ่านห้องเรา เราก็ได้ยินว่าทำไมเธอต้องไปบวช ทำไมพี่เขาไม่ไปบวช เราก็โยงไปกับเรื่องของเราอีก อ้อ เธอคงมีปัญหาจริงๆ สินะ เธอหาทางออกไม่ได้ ในขณะที่เราหาทางออกได้ ถ้าเรามีปัญหาเรื่องความรัก หรือกลัวจะติด HIV เราก็คงไปบวช แต่เธอไม่สามารถบวชได้ เธออยู่ในสภาพนั้นไม่ได้ และมันเป็นความผิดของเราที่คิดจะให้ประเทศนี้เปิดเสรีทุกอย่าง

เราเป็นคนผิด เราเป็นคนคิด ทำไมเราถึงไม่ไปบวช ทำไมต้องเป็นเธอ ทำไมเธอต้องมารับเคราะห์ เราคิดอย่างนี้ เราได้แต่มองดูเธอเดินผ่านห้องเราไป ในใจวันนั้นเรารู้สึกผิด แล้วก็รู้สึกผิดมากในวันต่อมา

วันต่อมา เธอเข้ามาในห้องเราเลย แล้วตะโกนร้อง “พี่! ช่วยหนูด้วย” แต่โดนบุรุษพยาบาลกับพยาบาลพาตัวออกไป เราโคตรสงสารเลย แต่เราก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะเราก็นอนอยู่บนเตียงให้ยาฆ่าเชื้ออยู่

ในบรรดาผู้ป่วยทั้งหมด เราว่าน้องคนนี้น่าสงสารที่สุด และคิดว่าน่าจะอยู่โรงพยาบาลยาวเหมือนกัน เพราะออกแนวโวยวาย แต่หลังๆ สงบขึ้นเยอะ เราไม่เคยเจอน้องในคลาสกิจกรรม เพราะดูจากอาการน้อง น้องคงไม่สามารถมาร่วมกิจกรรมได้

และน้องน่าจะเป็นผู้ป่วยคนเดียวที่มีพยาบาลนั่งเฝ้าอยู่ข้างในห้องด้วย ห้องอื่นๆ จะมีพยาบาลหรือบุรุษพยาบาลคุมเชิงอยู่ข้างนอก


นี่เราก็ไม่รู้ว่าตกลงภาพที่น้องเห็นกับภาพที่เราเห็นเป็นภาพเดียวกันไหม ทำไมเรื่องมันสอดประสานกันได้ หรือจะเป็นเพียงเราคิดไปเองคนเดียว

บางทีน้องอาจจะไม่ได้โวยวาย แต่เราคิดว่าน้องโวยวายก็ได้ หรือน้องโวยวาย แต่อาจจะไม่ได้เกี่ยวพันกับเราเลย แค่บังเอิญมาสอดคล้องเท่านั้น

เราก็หาคำตอบไม่ได้

มันมีหลายเรื่องราวที่เราหาคำตอบไม่ได้จริงๆ นะ

ไว้เดี๋ยวเราจะค่อยมาไล่ๆ ว่ามีเรื่องอะไรบ้างที่เราหาคำตอบไม่ได้จริงๆ



Create Date : 05 สิงหาคม 2562
Last Update : 5 สิงหาคม 2562 14:30:14 น.
Counter : 62 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 
1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  

BlogGang Popular Award#15



comicclubs
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 13 คน [?]



All Blog
  •  Bloggang.com