ไม่เก่งคณิต แต่ต้องคิดเรื่องตัวเลขตลอด


ขึ้นชื่อเรื่องที่จะเขียนมานาน แต่ยังไม่ได้เขียนสักที ตอนนี้พอมีเวลา และมีจังหวะที่จะเขียนได้แล้ว เลยอยากเขียน

ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่าเราไม่เคยคิดเลยว่าตัวเลขจะมีความสำคัญอะไรกับเรามาก หรือมีส่วนผูกพันกับเรามาก เพราะที่ผ่านมาเรามองไปอย่างผ่านๆ

เนื่องจากคณิตศาสตร์เราไม่เก่ง เราเลยพยายามที่จะเลี่ยง พยายามที่จะไม่คิด ถ้ามีเรื่องให้ต้องคิด ให้ต้องนับ จะให้คนอื่นนับ ซึ่งจะว่าไปแล้วก็เป็นนิสัยที่ไม่ดีเอามากๆ เพราะไม่คิดจะคิดหาอะไรเลย (ตรงคำว่า หา อนุญาตให้เติมไม้เอกได้)

จนกระทั่งเมื่อเราป่วย เราต้องเข้าโรงพยาบาลด้วยอาการทางจิตเวช และห้องพักของเราคือห้อง 507 ณ ตรงนี้ มันทำให้เราคิดแล้ว ว่าเราผูกพันกับเลข 507 อย่างมาก

อย่างแรกเลยคือ ตอนอยู่ประถม มัธยม เราเรียนห้องป.5/7 ม.5/7

อย่างที่สอง ตอนอยู่มหาวิทยาลัย เลขรหัสนักศึกษาเราลงท้ายด้วย 057

อย่างที่สาม เรานั่งรถปอ.507 (หรือปอ.511) ไป-กลับ เวลาไปทำฟันประจำปีที่คลินิกแถวปิ่นเกล้า

และอย่างที่สี่ เราได้มาเป็นผู้ป่วยอยู่ห้อง 507 ที่โรงพยาบาล

อะไรต่างๆ เหล่านี้ เราคิดว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญ มันเป็นเรื่องที่ถูกกำหนดไว้แล้ว และในอนาคตเราจะต้องเจอตัวเลขเหล่านี้อีก อาจจะเป็น 057 075 507 705… อะไรเหล่านี้

ตัวเลขเหล่านี้มีอิทธิพลกับเรา และยังมีตัวเลขอื่นๆ อีกที่มีความหมาย ให้เราต้องคิด ตั้งแต่ที่แม่ชวนเล่นไพ่ เราก็มักจะตีความตลอดเลย ว่าเวลาที่ไพ่มันเรียงกัน ตัวเลขทั้งหมดมันคืออะไรกันแน่ และไพ่แต่ละใบ มันมีหมายความว่าอะไร เราหยุดคิดเรื่องเลขไม่ได้ แม้กระทั่งยอดวิว มันมีความหมายว่าอะไรนะ

คนอื่นอาจจะไม่ได้คิด เพราะขอแค่ยอดวิวเยอะๆ ก็พอ แต่สำหรับเรายอดวิวจะเยอะ จะน้อยเราไม่สน เราดูที่ความหมายของตัวเลขมากกว่า

เราหยุดคิดเรื่องตัวเลขไม่ได้ หยุดคิดไม่ได้เลยจริงๆ พยายามจะไม่คิด แต่มันก็คิดอยู่ตลอด เหมือนอย่างที่เราเล่นบล็อก หรือหมกมุ่นกับโลกโซเชียลมากเกินไป จนเลิกไม่ได้

นี่เป็นสาเหตุที่แม่เราชวนเล่นไพ่ เวลาที่เห็นว่าเรายังไม่นอน ในเวลาที่สมควรจะนอน แม่เราจะชวนให้เราเล่นไพ่ เพื่อจะให้เราหลับ แต่เราอยากจะบอกว่า มันเป็นวิธีการที่ผิด เพราะยิ่งเล่น เรายิ่งคิด

เราหยุดคิดไม่ได้ และเราคิดว่าเราจะต้องคิดอย่างนี้ไปจนกระทั่งแก่ตาย (เรามีความรู้สึกว่าเราจะแก่ตายนะ เราไม่ตายก่อนแก่ แต่คนอื่นเราไม่รู้)

ก็พยายามมองโลกในแง่ดีไว้ อยู่กับปัจจุบัน และทำปัจจุบันให้ดีที่สุด

เราช่วยเหลือหรือช่วยเตือนใครได้เราจะช่วย แต่ถ้าเขาไม่รับรู้หรือไม่รับฟัง เราก็ช่วยไม่ได้นะ เพราะถือว่าเราเตือนแล้ว

เราเตือนใครบ่อยๆ ไม่ได้หรอก แต่ละคนจะต้องมีสำนึกรู้ด้วยตนเอง

ยิ่งโตๆ กันแล้ว ยิ่งต้องรู้

จะให้เราไปสอนผู้ใหญ่ มันก็น่าเกลียด

อยากให้รู้และสำนึกกันได้ แก้ไขกันได้ด้วยตัวเอง

ส่วนตัวของเราก็ยังต้องใช้ชีวิตต่อไปในแบบมึนๆ อึนๆ ก็สู้ๆ กันต่อไปเหมือนอย่างที่ใครบางคนบอกไว้

ทุกๆ คนก็สู้ๆ กันนะจ๊ะ อย่ายอมแพ้กับปัญหาล่ะ เป็นกำลังใจให้ทุกคน



Create Date : 09 กรกฎาคม 2562
Last Update : 10 กรกฎาคม 2562 9:29:20 น.
Counter : 62 Pageviews.

0 comments
(โหวต blog นี้) 

BlogGang Popular Award#15



comicclubs
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 13 คน [?]



All Blog
  •  Bloggang.com