บันทึกความคิด :: ข้อมูลคนละชุด (5) : เราบ้าหรือเราไม่บ้ากันแน่

 
เราบ้าหรือเราไม่บ้ากันแน่


ถ้าสิ่งที่เราเขียนเกิดขึ้นกับเราเพียงคนเดียว มีคนที่รับรู้เรื่องราวเหล่านี้เพียงคนเดียว เราก็คิดว่าเราอาจจะบ้า คิดอะไรเป็นตุเป็นตะ เพ้อเจ้อ แต่นี่คนที่เข้ามารับการรักษาที่โรงพยาบาล ก็พูดในเรื่อง ในทำนองเดียวกัน ทำให้เราคิดว่าจริงหรือเปล่าวะ

ตอนที่เราอยู่ในโรงพยาบาล ช่วงวันแรกๆ เราจำอะไรไม่ค่อยได้ จำได้เพียงว่าเราโดนเจาะเลือด โดนให้ยาฆ่าเชื้อ แต่เหตุการณ์ต่างๆ เราจำไม่ค่อยได้ จำไม่ได้ว่ามีใครมาเยี่ยม หรือพูดคุยอะไรกันบ้าง

เรามารู้สึกตัวอีกที จำได้อีกทีก็ไม่รู้ว่าวันไหน เรารู้แต่ว่าวันนั้นเป็นวันที่มีคนไข้ใหม่เข้ามาในโรงพยาบาล เพราะก่อนหน้านั้นเราไม่ได้ยินเสียงโวยวายอะไรเลย

แต่พอวันนั้นเราเหมือนได้ยินเสียงโวยวายของคนไข้ใหม่ คนคนนี้เป็นผู้หญิงผมยาว ใส่แว่นตากรอบดำหนา ดูจากภายนอก เธอยังดูเด็กอยู่ แต่ไม่ได้เด็กมากนะ คิดว่าอายุน่าจะอ่อนกว่าเราสัก 5 – 6 ปี

เธอโวยวายทำนองว่าจะให้เธอติดเชื้อ HIV จนตายเลยใช่ไหม เธอโวยวายอยู่ที่ห้องของเธอ แต่เสียงมันดังมาก ที่โรงพยาบาลนี้ไม่มีการปิดประตูห้อง เลยทำให้ห้องอื่นได้ยินเสียงด้วย เราก็ได้ยินชัด เราก็โยงไปกับเรื่องที่เราคิดอยู่ในหัว เรื่องที่ประเทศนี้จะเปิดอิสรเสรี

การที่เปิดผับได้ตลอด 24 ชั่วโมง การที่ผู้ชายสามารถออกไปเที่ยว หรือมีอะไรกับผู้หญิงที่ไม่รู้จักได้ นั่นจะนำมาซึ่งปัญหาของคู่รัก หรือครอบครัว

เธอคนนี้ แฟนหนุ่มคงอดใจไม่อยู่ ออกไปเที่ยวแน่ๆ ทำให้เธอโวยวาย เพราะกลัวว่าจะติดเชื้อ เราคิดอย่างนั้นนะ

แล้ววันต่อมา เธอก็เดินผ่านห้องเรา เราก็ได้ยินว่าทำไมเธอต้องไปบวช ทำไมพี่เขาไม่ไปบวช เราก็โยงไปกับเรื่องของเราอีก อ้อ เธอคงมีปัญหาจริงๆ สินะ เธอหาทางออกไม่ได้ ในขณะที่เราหาทางออกได้ ถ้าเรามีปัญหาเรื่องความรัก หรือกลัวจะติด HIV เราก็คงไปบวช แต่เธอไม่สามารถบวชได้ เธออยู่ในสภาพนั้นไม่ได้ และมันเป็นความผิดของเราที่คิดจะให้ประเทศนี้เปิดเสรีทุกอย่าง

เราเป็นคนผิด เราเป็นคนคิด ทำไมเราถึงไม่ไปบวช ทำไมต้องเป็นเธอ ทำไมเธอต้องมารับเคราะห์ เราคิดอย่างนี้ เราได้แต่มองดูเธอเดินผ่านห้องเราไป ในใจวันนั้นเรารู้สึกผิด แล้วก็รู้สึกผิดมากในวันต่อมา

วันต่อมา เธอเข้ามาในห้องเราเลย แล้วตะโกนร้อง “พี่! ช่วยหนูด้วย” แต่โดนบุรุษพยาบาลกับพยาบาลพาตัวออกไป เราโคตรสงสารเลย แต่เราก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะเราก็นอนอยู่บนเตียงให้ยาฆ่าเชื้ออยู่

ในบรรดาผู้ป่วยทั้งหมด เราว่าน้องคนนี้น่าสงสารที่สุด และคิดว่าน่าจะอยู่โรงพยาบาลยาวเหมือนกัน เพราะออกแนวโวยวาย แต่หลังๆ สงบขึ้นเยอะ เราไม่เคยเจอน้องในคลาสกิจกรรม เพราะดูจากอาการน้อง น้องคงไม่สามารถมาร่วมกิจกรรมได้

และน้องน่าจะเป็นผู้ป่วยคนเดียวที่มีพยาบาลนั่งเฝ้าอยู่ข้างในห้องด้วย ห้องอื่นๆ จะมีพยาบาลหรือบุรุษพยาบาลคุมเชิงอยู่ข้างนอก


นี่เราก็ไม่รู้ว่าตกลงภาพที่น้องเห็นกับภาพที่เราเห็นเป็นภาพเดียวกันไหม ทำไมเรื่องมันสอดประสานกันได้ หรือจะเป็นเพียงเราคิดไปเองคนเดียว

บางทีน้องอาจจะไม่ได้โวยวาย แต่เราคิดว่าน้องโวยวายก็ได้ หรือน้องโวยวาย แต่อาจจะไม่ได้เกี่ยวพันกับเราเลย แค่บังเอิญมาสอดคล้องเท่านั้น

เราก็หาคำตอบไม่ได้

มันมีหลายเรื่องราวที่เราหาคำตอบไม่ได้จริงๆ นะ

ไว้เดี๋ยวเราจะค่อยมาไล่ๆ ว่ามีเรื่องอะไรบ้างที่เราหาคำตอบไม่ได้จริงๆ



Create Date : 05 สิงหาคม 2562
Last Update : 5 สิงหาคม 2562 14:30:14 น.
Counter : 68 Pageviews.

0 comments
(โหวต blog นี้) 

BlogGang Popular Award#15



comicclubs
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 13 คน [?]



All Blog
  •  Bloggang.com