(´¨*♥*´¨):-: SimpliFy Your Life : Just Be Your Self :-:(´¨*♥*´¨)

:: เดียวดาย ::

บางวันนั่งคิดถึงคนบางคนที่ไม่ได้เจอกันนานมาแล้ว ไม่ได้ติดต่อกันนานมาก มากจนทำให้ความทรงจำที่มีด้วยกันนั้นบางเบาลงตามกาลเวลา แต่จู่ๆก็ไปค้นเจอของเก่าๆที่ยังไม่ได้ทิ้ง และสิ่งนั้นเองทำให้หวนคิดถึงบางคนที่เคยร่มอยู่ในเหตุการณ์บางอย่างที่มามาในอดีตร่วมกัน แม้ว่าเหตุการณ์เหล่านั้นสมควรแก่การจดจำหรือไม่ก็ตาม



---- วันเก่าๆแทรกมาในความทรงจำโดยที่เราไม่รู้ตัว ------







มองออกไปนอกหน้าต่างของความเหงา
เคยมีเงาเธอเคียงข้างยามสับสน
เคยได้ยินเสียงหยอกล้อกันสองคน
ท่ามกลางฝนโปรยปรายคล้ายว่ารอ

อีกนานไหมหนอว่ารอไหว
หรือมีใครคนใหม่เพิ่มอีกคน
จึงหมดความอดทนให้ใจนั้นได้รอ
ตั้งตาคอยเก้อชะเง้อหา

กาลเวลาที่ผ่านมาใจสับสน
จึงอยู่เดียวเปลี่ยวใจกับบางคน
คนบางคนเหงาใจใยเฝ้ารอ
ต่อจากนี้ไปไม่คอยเก้อให้ใครที่จากลา

ไม่อยู่อย่างคนไร้ค่า
เบื่อกับการตั้งตาคอยหาใคร





 

Create Date : 07 มกราคม 2553    
Last Update : 8 มกราคม 2553 9:41:08 น.
Counter : 321 Pageviews.  

:: ลำแสงแห่งดาว ::




เคยไหมที่รอใครด้วยความหวังว่าจะกลับมาพบกันอีกครั้ง การที่คนหนึ่งเฝ้ารอใครสักคน มันช่างมีความนู้สึกที่ทรมานอยู่ไม่น้อย ถ้าการรอนั้นยังมีความหวังว่าคนที่เรารอจะกลับมาหา เหมือนกับการที่เรามองไปที่ฟ้าไกล แล้วยังเห็นแสงดาวเป็นประกายสดใส

คงจะเหมือนกับความรู้สึกที่มีความหวัง มีระยะเวลที่กำหนดว่าจะได้พบ ในทางตรงกันข้า ถ้ารู้ว่าไม่มีความหวังก็พยายามหักอกหักใจไว้บ้างก็คงจะดี เมื่อไม่ได้พบกันแล้ว หรือว่าระยะทางมันห่างออกไปทุที เรา
จะไดรับสภาพกับสิ่งที่เป็นอยู่ได้





บางครั้ง
ความหวังที่หวังมากจนเกินไป
กลายกลับมาทำร้ายตัวเราเอง
อย่างที่เราไม่อาจรู้สึกตัวก้ได้
อย่าให้ความรู้สึกเหล่านั้นมากัดกินหัวใจที่ไร้เดียงสา
....และบริสุทธ์ของเราเป็นดีที่สุด

--- ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับชีวิต
ต้องรับให้ได้เพราะ..
มันคือความจริงของชีวิต ---






ดูคล้ายดาวที่พราวพร่างสุกสว่างอยู่ข้างใจ
เม้เดือนมืดไม่มีใครเธฮยิ้มให้เมื่อเมียงมอง
ท่ามกลางฟ้าที่วาดยังคงขลาดไม่เล่นหัว
เหมือนหยอกให้ดูเย้ายั่วแสงสลัวไม่สดใส

ส่องทางดั่งเหมือนในใจหวาดในฤทัยเสียจริง
มองฟากฟ้าวันนี้ดวงฤดียังคงหงอยเหงา
ด้วยทางที่ห่างของเราไร้เงาเธฮมาเคลียคลอ
รอวันที่ได้พบจันทร์ยังกลบเดือนยังเพ้อ

คิดถึงวันที่พบเธออย่าปล่อยให้เก้อเดียวดาย
จากกันแสนนานนักสุดจะหักใจที่หาย
ฝากบอกฟ้าที่อยู่ไกลกระซิบไปส่งถึงกัน
เมื่อได้ยินเสียงแล้วอย่าเปลี่ยนแนวที่เคยมั่น

-----กลับมาพบหน้ากันเหมือนที่เคยบอกฉันก่อนลา -----







 

Create Date : 07 มกราคม 2553    
Last Update : 8 มกราคม 2553 9:42:07 น.
Counter : 299 Pageviews.  

:: จากกันไปไกล ::

.

ในบางครั้งที่เราต้องจากบ้านเกิดไปอยู่ในที่ไกลแสนไกล เราได้เจอผู้คนมามากมาให้ได้ทักทายพูดคุย แม้ว่าเดินไปตามถนนหนทาง ย่อมมีผู้คนที่เราไม่ค้นชินแต่เราต้องพุดคุยด้วย อาจจะด้วยเรื่องของการงาน หรือว่าเป็นเพื่อนบ้านที่ใกล้เคียง ที่เรียกกันว่ารู้จักแต่ไม่รู้ใจ เหมือนห่างไกลกันคนละฟากฟ้า
ในช่วงเวลาอย่างนี้น่ะ มันเหงาจะตายไป คนเราพอเหงามากๆเข้าฟังเพลลงอะไรก็พาลหดหู่ไปทวะอย่างั้น ยิ่งถ้าอากาสหนาวๆด้วยแล้ว รู้สึกเห็นใจคนที่ต้องจากบ้านจากเมืองไปไม่ว่าจะไปเรียนต่อ หรือทำงาน บางคนต้องไปมีครอบครัว พอถึงฤดูหนาวที่ไร ก็อดคิดถึงบ้านเกิดไม่ได้เลย






ท่ามกลางท้องฟ้ากว้างรู้สึกอ้างว่างบ้างไหม
ด้วยอยู่ไกลแสนไกลเกินกว่าใจจะไปเจอ
มีใครอยู่เคียงข้างเขาอยู่ข้างตลอดไหม
หรือว่าไม่มีใครฝากหัวใจให้ข้างเคียง

เห็นว่าเธอดุเงียบเหงามีมีเงาใครให้ส่งเสียง
ไม่ใจใจเอนเอียงรู้แต่เพียงเสียงหัวใจ
กู่ก้องอยู่เครยงข้างไม่จืดจางห่างไปไหน
รับรู้หรือดูใจเหงาเพียงใดไร้คนเคียง





 

Create Date : 06 มกราคม 2553    
Last Update : 8 มกราคม 2553 9:42:51 น.
Counter : 374 Pageviews.  

:: เพียงพบ ::




ในระหว่างการเดินทางของชีวิต

เคยพบเจอกับใครบ้างไหม ที่เจอกันแล้วถูกชะตา
พูดคุยอะไรก็ตามถูกคอคุยกันได้ในหลายๆเรื่อง


ราวกับว่าวันเวลา


ได้รอการมาพบกัน
จะตั้งใจหรือไม่ก็ตามได้มา
เราได้มาพบกันเข้าแล้ว

สำหรับในวันต่อๆไป


จะยังรู้สึกดีต่อกันไปเรื่อยๆ


ไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็ยัง



ติดต่อสื่อสารสางข่าวคราวถึงกัน

ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์

ยังติดต่อกันเรื่อยไป

จังหวะในชีวิตอย่างนี้


ไม่ใช่ว่าจะมีเกิดขึ้นได้บ่อยครั้งนัก



เ พี ย ง แ ต่ เ ร า

----ต่ า ง ก็ รู้ สึ ก ว่า---

^

^

ดี จั ง เ ล ย

^

ที่ได้เกิดมาแล้วได้รู้จักกัน

พอมารู้จักแล้วเรียนรู้ที่จะให้ซึjงกันและกัน

จนสิ่งที่ต้องพบเจอกันทำให้เรารู้สึกว่า

คนๆ นี้เป็นคนคุ้นเคยที่เข้ามาอยู่เคียงข้างใจของเรา

เขาเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เราไม่มีวันที่จะรู้ตัวได้ทันเลย

แต่...พอมารู้อีกตัวอีกที

.

.

.

เราทั้งสองคนต่างก็มีความผูกพันกันแล้ว

....เมื่อมาถึงจุดหนึ่งจะด้วยอะไรก็แล้วแต่

ทำให้เราต้องพรากจากกัน

ความรู้สึกโหยหาจะเริ่มคลืบคลานเข้ามาสู่ความรู้สึกของเราอีกครั้ง

ทำไมนะ ทำไมเราต้องเปิดรับความรู้สึกเหล่านี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ทั้งๆ ที่ไม่อยากให้เกิดขั้นเลยจริงๆ



ไม่มีใครล่วงรู้ได้เลยว่า

โชคชะตาหรือว่าเหตุบังเอิญที่ทำให้เรามาพบกัน

เพียงแต่ว่าตลอดช่วงเวลาที่เราพบกันและรู้จักกัน

เราได้ให้สิ่งที่ดีที่สุดให้แก่กันหรือเปล่าเพียงเท่านั้นเอง



ใครที่มีคนที่รักอยู่ใกล้ๆ



ควรทำสิ่งที่ดีที่สุดให้แก่กันเสียแต่วันนี้ดีกว่า


ไม่รู้ว่าวันไหนที่เราต้องจากกัน


อย่างน้อยเราจะได้ไม่เสียใจว่า



เราได้ทำสิ่งที่เราอยากทำให้แก่กันแล้ว



---- ใ น ย า ม ที่ เ ร า ยั ง อ ยู่ ด้ ว ย กั น ---



เราต้องยอมรับให้ได้ว่า..

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

เราต่างทำสิ่งที่ดีที่สุดให้กันและกันแล้ว










คล้ายๆล่องลอยไปอยู่กลางไพรไกลหนักหนา
เดินเล่นเย็นลมป่ากลางทุ่งหญ้าร่าเริงใจ
ไม่เห็นเส้นเวหาช่างเหว่ว้าข้างในใจ
ล่องลอยไปแสนไกลที่แห่งใดใยยากเย็น

ที่ผ่านเนิ่นนานนักแค่รู้จักใช่รักเร้น
คอยหาทั้งเช้าเย็นไม่ว่างเว้นแต่ละวัน
แม้เราไม่พบกันยังไม่หวั่นเกินกว่าใจ
ไม่ท้อยังรอไปตามที่ใจได้สั่งการ

กลัวว่าจากกันไปพาหัวใจให้เย็นชา
คิดถึงเป็นยิ่งนักคนเคยรักกลับห่างหาย
แคยแอบแนบชิดกายย่อมหวั่นไหวเมื่อไกลกัน
ยังคงรอคนดีอยู่ตรงนี้ยังมีฉัน

ไม่เคยจะไหวหวั่นด้วยรอวันเธอกลับมา
เพียงรอกาลเวลาให้เธอมาเคียงคู่กัน
ท่ามกลางความหงอยเหงายังมีเงาเธอกับฉัน
ช่วงเวลาที่แสนสั้นยังจำมันได้ไม่ลืม

ผ่านวันแนขมขื่นผ่านวันคืนที่จากไกล
เตือนตนอย่าคิดมากหากเรารักอย่าหวั่นไหว
เชื่อมั่นในหัวใจที่เคยให้ไว้แก่กัน
ผ่านวันและเวลาบอกดินฟ้าอย่าไหวหวั่น


ทุกคนที่รักกันย่อมมีวันที่เปลี่ยนไป
เพียงขอให้มั่นคงยังดำรงหัวใจไว้
ไม่นานพบกันใหม่ไม่เปลี่ยนไปหัวใจเดิม
คอยเธอมาเพิ่มเติมมาริเริ่มสร้างครอบครัว






 

Create Date : 06 มกราคม 2553    
Last Update : 31 มกราคม 2553 22:25:54 น.
Counter : 264 Pageviews.  

:: กลิ่มหอมจากครัว ::



กลิ่นหอมระรวยโชยมาจากครัว
ทำจิตใจระรัวหัวใจระริก
ช่างหอมนวลชมดมและน่าคิด
หอมกลิ่นพริกกระเพรากวนใจ

ได้กลิ่นอาหารเย็นย่ำอยู่อย่างนี้
ชวนให้น้ำลายสอเหลือทีเกือบทนไม่ไหว
กลิ่นมันช่างยวนยั่วในหัวใจ
จะรอให้ถึงเวลานานไปกว่าได้ลอง

ดุท่าทางกลิ่นกระเพาะคงเฝ้ารอ
มั่นคงนั่งหัวร่อจนงอหาย
รอกับข้าวที่กำลังผัดแทบไม่ไหว
ยิ่งรอยิ่งดูไกลเกินความจริง

ยังแอบยิ้มในใจไม่ใคร่ชิม
เสียงในคอมันล้อลิ้นเล่นหัว
เสียงตะหลิวโขกกะทะดั่งลั่นอยู่ในครัว
ช่างยวนยั่วหัวใจให้ได้ชิม






 

Create Date : 06 มกราคม 2553    
Last Update : 8 มกราคม 2553 8:21:02 น.
Counter : 269 Pageviews.  

1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28  29  30  31  32  33  34  35  36  37  38  39  40  41  42  43  44  45  46  47  48  

chabori
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




(*♥´¨):-: SimpliFy Your Life : Just Be Yourself :-:*♥´¨)

Everyday is means to me:-)
..................o°o
.................O....°
............o°°O.....o
...........O..........O
............° o o o O
......................★
...................★
...............★
...........★
........★
....★
.★
*♥´¨)
¸.-´¸.-♥´¨) ¸.-♥¨)
(¸.-´ (¸.-` ♥♥´¨) ♥.-´¯`-.- ♥
«-(¯`v´¯)-» KorPai «-(¯`v´¯)-»


***************************

สงวนลิขสิทธิ์ ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2539 ห้ามผู้ใดละเมิด ไม่ว่าการลอกเลียน หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดของข้อความใน blog แห่งนี้ไปใช้ ทั้งโดยเผยแพร่และเพื่อการอ้างอิง โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร จะถูกดำเนินคดี ตามที่กฏหมายบัญญัติไว้สูงสุด



Share |
Total คน
(online)
"ทรายทุกเม็ดมีค่า ทุกครั้งที่มันร่วงลงมา เปรียบเสมือน กาลเวลา ที่ล่วงเลย
(¯`v´¯)-» Welcome To KorP@I Blog«-(¯`v´¯)-
Group Blog
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add chabori's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.