Group Blog
 
All Blogs
 
Chapter 7 : Richard

... ริชาร์ด... นักสืบผู้มีอดีตอันขื่นขม ตัวละครที่มีอายุยืนเพียงแค่ช่วง 1 เล่มคนนี้ ทำเอาผมอึ้งและอินกับชะตากรรมของเค้ามาก ความเป็นดราม่าละครชีวิตเรียกอารมณ์และน้ำตาของผู้ชมในเล่มนี้ ถือว่าทำได้ 5 ดาวเลยทีเดียว (ทั้งฉากที่ริชาร์ดต้องตายลง, ฉากพ่อพบกับลูก, ความเศร้าของ ดร. ไรค์ไวน์) ผมเชื่อว่า หนังบางเรื่องสร้างขึ้นเพื่อเสนอแนวคิด ขณะที่หนังบางเรื่องสิ่งที่อยากจะสื่อคือ “อารมณ์” ..และเล่มนี้ ผมรู้สึกว่าผู้แต่งใช้เวลานานเป็นพิเศษในการเล่าเบื้องหลังของตัวละครที่มีอายุสั้นๆคนนี้ และนั่นทำให้ผู้อ่านรู้สึกร่วมไปกับอารมณ์ความสูญเสียได้อย่างลึกซึ้ง หรือในฉากท้ายเล่มที่สื่ออารมณ์ได้ดีเยี่ยมก็คือฉากที่เทมมะได้พบกับโยฮัน สายตาของเทมมะ ก่อนเจอ,ขณะเจอ และ หลังเจอ แสดงอารมณ์ตัวละคร,สภาพจิตใจและความคิดตัวละครโดยไม่ต้องใช้คำพูดมากมาย... เทคนิคการเล่าเรื่อง สร้างเบื้องหลังตัวละคร มุมกล้อง ฉาก อารมณ์ บท การตัดต่อ ถือเป็นจุดเด่นที่หาที่เปรียบได้ยากของ อ. Urasawa เลยทีเดียว เรียกว่าหนังบางเรื่องยังทำได้ไม่ดีเท่าภาพนิ่งของการ์ตูนจากนักเขียนท่านนี้เลยทีเดียว ...

...ในเล่มนี้ โยฮันทำให้สองพ่อลูกได้สวมกอดกันอย่างอบอุ่น และได้รับความไว้ใจอย่างที่สุดจากมหาเศรษฐีชูวาล์ด เรื่องราวความรักของ พ่อ-ลูก และความผิดในที่ติดฝังแน่นอยู่ในใจ ได้สื่อผ่านทั้งด้าน ชูวาล์ด และด้านชีวิตริชาร์ด ... เป็นความรักที่ทั้งคู่สามารถทนและทิ้งได้ทุกอย่าง เพื่อให้ได้สิ่งที่สูญเสียไปกลับคืนมา ยิ่งไปกว่านั้น จุดที่อารมณ์ของตัวละครถึงขีดสุดก็คือ เมื่อความผิดของคุณได้รับการ “อภัย”

... ประเด็นทางจิตวิทยาที่แอบไว้ 2-3 หน้ากระดาษ ก็มีให้เห็นประปราย ...ฉากที่เด็กรอบๆโยฮันเล่นกัน ที่พูดถึงการครองโลก การทำลายล้างในใจมนุษย์ สะท้อนให้เห็นบางส่วนของความคิดโยฮันในตอนท้ายเรื่อง ผมก็ขอแปะไว้พูดในท้ายสุดนะครับ (ประเด็นนี้ยังปรากฏใน 20th century boys ด้วยนะ หุหุ พอละเด๋ว spoil )

... การย่างก้าวของโยฮันในเล่มนี้ ก็เรียบ เงียบ เชียบ แต่เลือดเย็น การพยายามฆ่าคนรอบข้างของ ชูวาล์ด เพื่อให้เกิดความเหงาและเข้าไปควบคุมนั้น ใช้เวลาดำเนินการถึง 4 ปี นี่เป็นการพยายามสร้างตัวละครของโยฮันให้มีความเป็นมนุษย์ธรรมดาและ“เป็นไปได้” เนื้อเรื่องไม่ได้พยายามให้โยฮันเป็นผู้วิเศษ มีพลังจิต หรือเวอร์เกินกว่าจะเป็นจริงได้ จุดนี้สำคัญกับการสื่อถึงชีวิตและความเป็นอสูรกายในชีวิตจริงที่ผู้แต่งพยายามสื่อออกมา ...ความเลือดเย็นเห็นได้อีกในตอนที่โยฮันได้เหยียบย่ำจุดอ่อนในใจของริชาร์ดให้แหลกลงไป ในเรื่อง ริชาร์ดเคยฆ่าเด็กอายุ 17 ที่เป็นฆาตกรต่อเนื่องในระหว่างปฏิบัติหน้าที่เป็นตำรวจ แล้วเค้าก็หลอกตัวเองและคนอื่นๆมาตลอดว่า ทำไปเพราะเมา แต่จริงๆแล้วไม่ใช่ ...โยฮันใช้คำพูดจี้ลงไปถึงความผิดนั้น ... “คนที่ทำผิดเช่นนี้ ยังมีหน้าจะพบลูกได้อีกหรือ?” ...แนวคิดที่ว่า เราไม่มีสิทธิจะไปตัดสินให้ใครตาย ไม่ใช่ประเด็นที่ผมอยากพูดถึง ความรู้สึกผิดที่ฝังลึกนั่นต่างหากที่ผมอยากจะชวนคุณคิดต่อร่วมกันกับผม

... ในเรื่องนี้คุณอ่านแล้วอาจเกิดคำถามว่า ทำไมริชาร์ดถึงต้องรู้สึกผิดและหลอกตัวเองขนาดนั้น คนที่เค้าฆ่าเป็นฆาตกรที่สมควรตายไม่ใช่รึ ...มีมั้ยครับที่คุณอ่านหนังสือพิมพ์ เห็นโจรเลวๆ ฆ่าข่มขืน แล้วก็สาปแช่ง พอตำรวจยิงพวกนั้นตาย หรือโดยรุมบาทา คุณก็เห็นด้วย (ผมก็เห็นด้วยอ่ะว่ากันตรงๆ) แต่สิ่งที่ผมไม่เคยคิดก็คือ สภาพจิตใจของคนดี ๆ ที่ฆ่าคนอื่นแม้คนเหล่านั้นจะเลวก็ตาม มีการ์ตูนและหนังไม่น้อยที่พยายามอธิบายจิตใจของผู้ฆ่าว่าเค้าต้องเจ็บปวดและรู้สึกผิดแค่ไหน (เช่น ทหารผ่านศึก หรือตำรวจก็ตาม) จริงๆแล้วผมก็ไม่เข้าใจหรอกครับ เพราะผมก็ไม่เคยฆ่าใคร ไม่รู้ว่าจะรู้สึกยังไง แต่พอลองคิดดู ขนาดสัตว์เลี้ยงของผมตายเพราะความผิดผมเอง ผมยังรู้สึกแย่และผิดจนทุกวันนี้ หรือเวลาทำให้ใครเสียใจกับบางเรื่อง ก็มีความรู้สึกผิดติดตัวไปนานแสนนาน แล้วถ้ามันเป็นชีวิตคนล่ะ?... และเรื่องของริชาร์ดนี่ ก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่ง ที่ผู้แต่งอาจจะอยากให้เราคิดโยงไปถึงจิตใจของเทมมะ ที่หลายคนเชียร์นักหนาว่าทำไมสุดท้ายไม่ฆ่าโยฮันซักที กะไอ้แค่ฆ่าคนเลว ฆาตกรเลวๆแบบนี้สมควรตายไม่ใช่หรอ

... คนเลวพวกนี้สมควรตาย แต่คนที่ฆ่าคนเหล่านี้ คือคนดีที่ต้องทนทุกข์รึเปล่าน๊า? ... เด็กๆผมก็คิดว่าเป็นแค่ข้ออ้างของครูนะครับ กับคำที่ว่า “ครูตีพวกเธอ ครูก็เจ็บเหมือนกัน” จนถึงวันที่ผมต้องตีน้องๆ หลานๆ ...ผมถึงได้รู้ว่า ... ผมไม่ได้อยากตีเลยครับ...

.........................................................
ปล. หลังจากตอนนี้ ขอโทษด้วยถ้าผลิตตอนต่อไปช้าหน่อยนะครับ มีภารกิจต้องสะสาง ขอบคุณที่ติดตามครับ
ปล.2 ... ใครที่เคยเม้นไว้ใน blog ตอนอื่นนะครับ... ตามไปตอบเล็กๆน้อยๆให้ทุกคนแล้วนะครับ
ปล.3 ... ยังเหลือกี่ชีวิตที่ติดตามครับเนี่ย ^_^



Create Date : 01 เมษายน 2548
Last Update : 3 เมษายน 2548 22:37:20 น. 11 comments
Counter : 302 Pageviews.

 
มาอ่านอีกเช่นเคยบขอรับ ตอนนี้ข้าน้อยไปขุดเรื่องนี้มาอ่านใหม่ แต่หา เล่ม18 ไม่เจอ เศร้ามาก กะว่าจะไปหาซื้อใหม่อยู่ อิอิ

**ส่วนพ่อลูกเศรษฐีชูวาร์ด ข้าน้อยงงเกี่ยวกับคนที่เป็นแม่ขอรับ ว่ามีความสัพพันธ์ยังไงกับแม่ของโยฮันกับแอนนา


โดย: evil_kun วันที่: 1 เมษายน 2548 เวลา:20:51:45 น.  

 
ผมอ่านตลอดเลยครับ ขอบคุณมากครับ

กลับไปอ่านใหม่อีกรอบนึงไปด้วย

อยากรู้เหมือนกันว่าตอนสุดท้ายจะสรุปยังไง


โดย: Gasp IP: 203.156.31.133 วันที่: 2 เมษายน 2548 เวลา:0:00:58 น.  

 
evil_kun ... รื้อครั้งนี้ก็ขึ้นหิ้งโลด ไม่งั้นอีกหน่อยมาหาอีกจะหาไม่เจอแล้วจะเศร้านะ... ส่วนแม่เค้าเป็นเพื่อนกันที่พยายามข้ามชายแดนมาขอรับ

Gasp นั่นดิจะสรุปไงเนี่ย เล่ม 8-9 ก็เริ่มมึน ยากสุดๆ เล่มหลังๆนี่ยิ่งแล้วใหญ่ คนวิเคราะห์ยังไม่รู้เลยว่าจะออกมาเป็นยังไง หุหุ คือเล่มสุดท้ายก็มีในหัวอ่ะนะ แต่เล่มระหว่างนั้นเนี่ยดิ ...ต้องรอความคิดตกผลึกซักพัก


โดย: ว้างกลางหาว วันที่: 2 เมษายน 2548 เวลา:6:19:53 น.  

 
แง้ว .........


โดย: +B r I g H t + IP: 61.90.31.51 วันที่: 3 เมษายน 2548 เวลา:18:16:42 น.  

 
ทดสอบๆ


โดย: ว้างกลางหาว วันที่: 4 เมษายน 2548 เวลา:4:24:37 น.  

 
อัฟเดทบล๊อคได้แล้วคร้าบบบบบ

แฟนๆจะลงแดงแล้วอ่า


โดย: Watch My Back วันที่: 8 เมษายน 2548 เวลา:0:31:29 น.  

 
ผ ม จ ะ ต า ย แ ล้ ว

ล ง แ ด ง . . . . . . . . . . . . . .


โดย: Watch My Back วันที่: 10 เมษายน 2548 เวลา:0:15:22 น.  

 


โดย: Bright IP: 61.90.31.46 วันที่: 27 เมษายน 2548 เวลา:2:55:36 น.  

 
รอติดตามเช่นกันครับ สู้ๆ


โดย: rena IP: 58.10.195.65 วันที่: 19 กรกฎาคม 2548 เวลา:1:25:11 น.  

 
ถ้ากายคุณเจ็บ เจ็บยังไงคุณก็ยังหลับตานอนพักลงได้
แต่ถ้าใจคุณเจ็บ คุณจะไม่มีวันหลับตานอนอย่างเป้นสุขได้อีกเลย



โดย: นกฮูก... IP: 61.91.212.224 วันที่: 28 ธันวาคม 2548 เวลา:10:49:01 น.  

 
เราก็เหนด้วยตรงเรื่องริชาร์ดอะ ถึงเราต้องทำเหมือนเค้า เราก็คงรู้สึกเจ็บปวด(แต่ไม่เสียใจนะ) แต่ตอนที่โยฮันมานบอกว่าเดกคนนั้นถูกเลี้ยงดูยังไงในสถาณเยงเด็กกำพร้านั่น ไม่แปลกที่จะเลวได้แบบนั้น แล้วเค้าควรตายเหรอ อานนี้ก็จี้ใจดำเราพอควร


โดย: Goy IP: 58.10.45.139 วันที่: 10 มีนาคม 2549 เวลา:21:00:20 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ว้างกลางหาว
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ก็แค่... อยากคิดอยากเขียนกะเค้ามั่ง

Friends' blogs
[Add ว้างกลางหาว's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.