::ขออภัยบล็อคโป๊มาก ไม่ได้แต่งตัวให้บล็อคเลย::
Group Blog
 
All blogs
 
ประเมินตนเอง(ไม่ได้)


ถึงจะเขียนหัวข้อว่า ประเมินตัวเอง
แต่เราในตอนนี้กลับไม่มีค่าพอให้ทำเช่นนั้น
ต่อให้สมควรที่จะทำ ก็ทำได้ เพียงกล่าวโทษตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ไม่มีคำมั่นสัญญาอะไรทั้งนั้น
มีแต่เราที่เข้าใจผิดไปเท่านั้น
ไม่มีคำว่าว่า รัก หรือคำอะไรที่แสดงความรู้สึกออกมา
ทำไมถึงได้ตีความเป็นความรู้สึกที่พิเศษไปได้

แค่คำว่า 'รอ' ที่ไม่พิเศษอะไร
ทำไมถึงยังไม่ 'ลืม'
ข้อความลบได้ แต่ไม่อาจลบออกไปจากใจ

เขียนหัวข้อว่า ประเมินตัวเอง
แต่นี่มัน...
เฮ้ออออ!

อยากทำวันนี้ให้ดีที่สุด
อยากให้พรุ่งนี้เป็นวันที่ดี
และไม่อยากเสียใจในสิ่งที่ได้ทำลงไปในวันก่อน

แต่ก็ได้แค่คิด
และปล่อยให้เวลาผ่านเลยไป

ทำอย่างไร  เราถึงจะมีชีวิตเป็นชีวิตจริงๆ เสียที
เคยคิดว่า
ไม่อยากได้เพื่อน
ไม่อยากได้แฟน
ไม่อยากได้รับความรักจากครอบครัว
ขอแค่ได้ตัวตนจริงๆ ของตัวเองกลับคืนมา
ขอแค่ให้เราได้รับรู้ถึงการมีชีวิตอยู่ของตัวเอง
แต่ก็ไม่ได้ไปอยู่ดี

ยิ่งแยกตัวเองออกจากผู้อื่น
ตัวตนของเรายิ่งสูญสลายไป
กลัวว่า ในที่สุดจะหายไป
อย่างไร้ค่า

นี่หรือชีวิต
นี่หรือสิ่งที่เราต้องการ

อยากเขียนทุกวัน
เพราะอย่างน้อย มันก็เป็นเพียงสิ่งเดียวที่เราทำได้
เป็นเพียงสิ่งเดียวที่เตือนใจเราได้
เป็นสิ่งล้ำค่าในชีวิตที่ไร้ความหมาย

แต่ก็ยังทำไม่ได้
อ่อนแอเกินไป
เขลาเกินไป

ความหวังคืออะไรยังไม่รู้จัก
ความสุขอยู่ไกลกว่าจะไขว่คว้า

ถ้าไม่เรียกว่า โง่ ก็ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าอะไร
กับชีวิตที่เป็นอยู่แบบนี้

เคยคิดว่า การกระทำนั้น ไม่สมกับเป็นเราเลย
แต่ก็ไม่แน่ใจอยู่ดีว่า ตัวเรานั้น จริงๆ แล้วเป็นอย่างไร

ทำไมจะต้องอยากเป็น อยากได้
อยากประสบความสำเร็จให้เหมือนคนอื่นๆเขา
ก็เราทำได้เพียงเท่านี้
ปัญญามีเพียงเท่านี้
จะมีมากกว่า ก็แค่ความรู้สึกที่อ่อนไหวไปกับทุกสิ่ง
มันเป็นเรื่องดีหรือเปล่านะ

อารมณที่ไม่ปกตินั้น ทำให้ชีวิตเราไม่สงบสุขเอาซะเลย
การที่เราต้องหัวเราะไปพร้อมๆกับร้องไห้
การที่เราต้องทะเลาะกับเสียงที่อยู่ข้างใน
มันไม่ต่างไปกับการมีชีวิตอยู่ท่ามกลางสมรภูมิรบ

เราวัดค่าตัวเองจากค่านิยมที่มีอยู่กันใช่มั้ย?
แล้วถ้าหากคนๆหนึ่ง ไม่มีหรือไม่เชื่อค่านิยมที่มีในสังคม
ไม่สามารถที่จะดำเนินไปตามวิถีของสังคมนั้นๆได้
แล้วชีวิตจะเป็นอย่างไร

มีทางสองทาง
คือ ทางหนึ่ง เลือกที่จะถูกกลืนไปกับสังคม
แล้วสูญสิ้นความคิด หรือค่านิยมดั้งเดิมที่เป็นของตัวเอง
อีกทาง คือ ทำยังไงก็ได้ให้ค่านิยมของตนเองกลายมาเป็นที่ยอมรับ
ซึ่งเป็นไปได้ยาก  หากไม่มีความอดทนและความมุ่งมั่นที่จะทำ

ก่อนที่จะเลือกทางเดิน  เราจำเป็นจะต้องพิสูจน์ความเชื่อ
ว่าสิ่งที่เราเชื่อ หรือสิ่งที่เราคิดนั้น
มันดีจริงหรือ  มันถูกต้อง  มันสมควรแล้วหรือ
แต่เราจะไม่เข้าข้างตัวเองหรือ
ถ้าเราเลือกมันด้วยตัวเอง
แล้ววันหนึ่ง  เราจะหลงทางมั้ย
แล้วเราจะหาทางไปได้เรื่อยๆหรือเปล่า

การคิดเยอะ ไม่ได้ทำให้เราฉลาดขึ้นมาได้เลย

แม้ว่าเราจะเคยเลือกเส้นทางนั้นด้วยตัวของเราเอง
แต่เรากลับขลาดเกินกว่าจะยอมรับมัน
การยอมรับในความล้มเหลวจะทำให้เราก้าวเดินต่อไปได้
แต่เรากลับทำมันไม่ได้


ความเศร้าเสียใจเป็นเรื่องปกติของชีวิต
เมื่อเกิดเรื่องที่ไม่คาดฝัน  เรื่องน่าผิดหวัง
เรื่องที่เปลี่ยนแปลงชีวิตเราอย่างกะทันหัน
จะเกิดวัฏจักรของการสูญเสียและความโศกเศร้า
ระยะที่ 1 - ปฏิเสธ
ระยะที่ 2 - โกรธ
ระยะที่ 3 - ต่อรอง
ระยะที่ 4 - ซึมเศร้า
ระยะที่ 5 - ยอมรับ
แต่การที่เราไม่ยอมให้วัฏจักรเปลี่ยนผ่าน
ไม่ยอมให้ชีวิตก้าวไปสู่ระยะที่ 5 จะส่งผลให้..
ชีวิตเป็นแบบนี้..
ใครจะไปอยากมีชีวิตแบบเรา

คนบางคนติดอยู่ในระยะที่ 4 นานเกินไป
ชีวิตของเขาจึงกลับไปเป็นปกติสุขไม่ได้

แต่นั่นก็แค่ทฤษฎี  ไม่ใช่ชีวิตจริง
ใครจะไปรู้  ชีวิตเราอาจจะไม่เป็นแบบนั้นก็ได้

การที่เราไปพบจิตแพทย์ถึงสองคน
แต่ก็ไม่อาจช่วยให้ชีวิตเราสงบสุขได้
ก็ไม่ได้หมายความว่า เราจะหาชีวิตที่ดีไม่พบอีกแล้ว

เราอาจปกติเกินไปก็ได้
หรือไม่ วิทยาศาสตร์อาจไม่ใช่สำหรับเรา
ต่อให้เราจะภูมิใจกับวิชาวิทยาศาสตร์
ตอนมอสองที่ได้เกรดสี่ ทั้งสองเทอม
แต่เรากลับมองว่า วิทยาศาสตร์แคบเกินไป
ไม่มีที่สำหรับเรา
ศาสนาก็อาจเป็นอีกหนึ่งตัวเลือก
แต่เราอยู่ภายใต้กฏเกณฑ์ได้ไม่นานนัก
ไม่มีความอดทนเพียงพอด้วยละมั้ง
คงเพราะเรายังเด็กเกินไป
เหมือนอย่างที่มีครูคนหนึ่งบอกเรา

การที่เราชอบทำอะไรเป็นเด็ก
แต่ไม่สามารถปล่อยความคิดให้ผ่านเลยเหมือนเด็กได้
สิ่งนั้นช่างขัดแย้งในจิตใจ

ตอนที่เราได้อ่านหนังสือเล่มหนึ่ง
รู้สึกดีใจเหลือเกินที่มีคนป่วย
ด้วยอาการเดียวกับเรามากมายในประวัติศาสตร์

ทั้งแฮมมิ่งเวย์ ที่เราบังเอิญได้อ่านนิยายอันมึนงงของเขา
ทั้งบีโธเฟน เพลงของเขาที่เราฟัง เวลาอาบน้ำ เวลาก่อนนอน
ทั้งอับราฮัม ลินคอล์น ที่บังเอิญว่า เราได้ดู แวมไพร์ ฮันเตอร์
ทั้งแวนโก๊ะ ที่เราชอบภาพ และหูของเขา(มั้งนะ)

เราออกจะดีใจที่เราเป็นโรคศิลปิน
และหวังว่า เราจะเขียนนิยายได้สักครึ่งหนึ่งของเฮมมิ่งเวย์
เล่นดนตรีคลาสสิคได้สักเศษหนึ่งส่วนสิบของบีโธเฟน
ฆ่าแวมไพร์ เอ้ย! ปกครองคนได้สักหน่อย แบบลินคอล์น
หรือตัดหู เอ้ย! วาดภาพอันบรรเจิดศิลป์ได้อย่างแวนโก๊ะสักเสี้ยว

ถึงแม้ว่าวาระสุดท้ายของแต่ละท่านจะไม่สวยสดงดงาม
ล้วนแต่จบชีวิตด้วยน้ำมือของตัวเอง
แต่หากชีวิตของเรา จะจบลงนั้น
เราขอให้มันได้มีความหมายเสียก่อน
อย่างน้อยก็ทำให้คนที่มีชีวิตอยู่ต่อไป
ยิ้มอย่างเป็นสุข
และกล่าวว่า..
การตายของเราไม่เสียเปล่าจริงๆ

หรืออาจจะเป็นเพราะว่าเราดูการ์ตูนมากเกินไป
ถึงได้คิดว่า ชีวิตควรเป็นเช่นนั้น

เราเบื่อหน่ายกับโลกที่ไม่มีเวทมนตร์
โลกที่ไม่มีอสูรร้ายและอัศวินผู้แสนดี
โลกที่ไม่มีนักเดินทางข้ามกาลเวลาและอวกาศ
แต่เราไม่สามารถปฏิเสธโลกได้เลย

โลกนี้ดำรงอยู่ในจิตไร้สำนึกของเรา
และเราไม่อาจเปลี่ยนแปลงมันได้
ได้แต่ประคองจิตสำนึกให้มั่นคง
พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับจิตใต้สำนึกของตัวเอง





Create Date : 16 พฤษภาคม 2556
Last Update : 18 พฤษภาคม 2556 11:52:51 น. 1 comments
Counter : 186 Pageviews.

 
ถ้าใครอ่านจนจบ
อาจรู้สึกได้ว่า
ขณะเขียน เราคิดไปไม่รู้กี่เรื่องต่อกี่เรื่อง
และเขียนได้ไม่ยูไนเต็ดเอาซะเลย


โดย: knichaay วันที่: 16 พฤษภาคม 2556 เวลา:22:19:44 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

knichaay
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]











เกี่ยวกับบล็อคนี้
ก็เหมือนๆกับไดอารี่บล็อคทั่วๆไป
จะแตกต่างก็ตรงที่มัน
เป็นไดอารี่บล็อคที่เหมือนๆกับ
ไดอารี่บล็อคทั่วๆไป

เกี่ยวกับผู้เขียน
ตื้นตัน Smiley Smiley
น้ำตาไหล..ซึ้งมาก
^ นี่ไม่ได้เขียนไว้ข้างปกสักหน่อย
.........................
.........................
.........................

เกี่ยวกับอารมณ์ของผู้เขียน
ขึ้นๆ ลงๆ เอาแน่เอานอนไม่ได้
บางวันอยากตาย บางวันอยากเกิดใหม่
บางวันอยากตื่น บางวันอยากนอน
บางวันอยากกิน บางวันอยาก Smiley
แต่ไม่ใช่อยาก กิน+Smileyแน่นอน

เกี่ยวกับแมวของผู้เขียน
-คลิกดูรูป-
หายตัวไปอย่างลึกลับ
ใครพบช่วยจับอาบน้ำ เหม็นมาก
ไม่ๆๆๆๆ ใครพบช่วยส่งจับกลับบ้านที


ชอบเพลงนี้มาก แต่ฟังมากไม่ได้
ฟังแล้ว อยากกลับบ้าน..
บ้านแสนสุขใจที่กำลังตามหา
ถ้าจะฟังเพลง กรุณาช่วยตัวเอง
กดปุ่มเพลย์เล่นเอาเน้อ






New Comments
Friends' blogs
[Add knichaay's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.