27 ตุลาคม 2550
และแล้ววันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่จะดีใจหรือเสียใจดีก็ไม่รู้

ตอนเที่ยง ๆ ได้โทรไปหาสาวน้อยหน้ามนของเรา

จากการที่ใครต่อใครไม่สามารถติดต่อเธอได้ทั้งอาทิตย์

วันนี้ก็เลยได้รู้ว่าเธอคนดีของเราไปเที่ยวญี่ปุ่นพึงกลับมา

และเธอก็รับสายเราแล้วก็ทักทายอย่างเป็นกันเอง

ตกใจเล็กน้อย

เฮ้ย ว่าไง ว่าจะโทรไปหาอยู่เหมือนกัน

(คิดในใจมาแปลกโว้ยวันนี้)

เครื่องมันดีเลย์ ต้องถึงเมืองไทยตอนตี 3 แต่มาถึงเมืองไทยตอนเก้าโมงเช้า

ตอนนี้อยู่บ้านเดี๋ยวจะออกไปแหละ

และแล้วเราก็ได้เจอกัน (แว้บ ๆ คุยกันเล็กน้อย) แถมถูกใช้อีกต่างหาก

(ไม่เป็นไรเต็มใจ)



เราก็ไม่รู้ทำไรเลยรอ ๆๆๆๆๆๆ

รอเค้าให้เสร็จงานเค้า (แต่ไม่จำเป็นต้องรอเลย และเค้าก้อไม่รู้ด้วยว่าเรารอ)



และแล้วก็ผ่านไปถึงทุ่มครึ่ง

เธอก็ลงมาและก็ขึ้นรถไปกับใครคนนั้นที่ขับมาจอดรอเธออยู่หน้าตึก



เศร้า ๆ จริง ๆ ไม่มีโอกาสสักทีเลยเรา

รอไปก่อนสักวันหนึ่งมันคงเป็นของเราบ้างแหละ

ชอบเธอจริง ๆ นะ



Create Date : 27 ตุลาคม 2550
Last Update : 27 ตุลาคม 2550 20:43:49 น.
Counter : 333 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

ซาลาเปาน้อย
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



ยินดีที่ได้รู้จักทุกคน
ดีใจที่ยังหายใจอยู่
All Blog