Group Blog
 
All blogs
 
My Love ตอนที่ 2


หลังจากตำรวจเข้าสอบปากคำในวันต่อมา ชมดาวจึงรู้ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้เธอคือ ภัสสร อัศวาลัย ส่วนคนที่นอนหมดสติในห้องไอซียูนั่นก็คือ...

"คุณชมดาว พิตนภางค์ครับ ตอนนี้เรากำลังพยายามติดต่อญาติเธออยู่" นายตำรวจสอบสวนเอ่ย

หญิงสาวประสานมือไว้แน่นภายใต้ผ้าห่ม รู้สึกสับสนไปหมด ไม่คิดว่าจะต้องกลายมาเป็นทั้งโจกย์และจำเลยในคราวเดียวกันเช่นนี้ เรื่องแบบนี้นึกว่ามีแต่ในหนังเสียอีก หากบอกไป เธอมีหวังได้ย้ายจากที่นี่ไปอยู่ศรีธัญญาแทนแน่ๆ

หนำซ้ำเธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคู่กรณีในวันนั้น แล้วเธอจะให้ปากคำอะไรได้ นอกเสียจาก...

"ดิฉันจำไม่ได้เลยค่ะ.. ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น" ชมดาวคิดว่าอย่างน้อยเธอก็ไม่ได้โกหก เพราะเธอไม่รู้จริงๆ ว่ารถคันนั้นพุ่งเข้ามาชนเธอได้ยังไง ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วจนไม่รู้ว่าตนเจ็บตรงไหนบ้างหรือไม่  

หลังจากสอบปากคำอยู่นาน หญิงสาวก็ยังยืนยันคำเดิม และเริ่มมีอาการเครียดขึ้นเรื่อยๆ การสอบสวนจึงต้องยุติลง

"เอาล่ะครับ คงต้องรอผลพิสูจน์จากแพทย์ว่าคุณจำไม่ได้จริงๆ ไม่งั้นเราอาจต้องตั้งข้อหาเพิ่ม"  




"ผมบอกแล้วไง แกล้งบ้าก็ไม่ใช่จะช่วยได้ ใครก่อกรรมอะไรไว้ ก็ต้องรับผล" เมฆาว่าด้วยเสียงเย็นชาประชดประชันอีกเช่นเคย

"ฉันไม่ได้แกล้งนะ" ชมดาวไม่เข้าใจว่าเขาเป็นสามีประเภทไหนกันแน่ ไม่แปลกเลยที่ภัสสรอยากหย่ากับเขา

"คุณจะบอกว่าบ้าจริงงั้นสิ"

"ฉันไม่.."

"พอได้แล้ว! คนอย่างคุณไม่เห็นโล่งศพ ไม่มีวันหลั่งน้ำตาหรอก จริงไหม?" ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอด้วยความสะใจ

"คุณคิดว่าฉันอยากให้เป็นอย่างนี้หรือไง ฉันไม่มีทางเลือก" ชมดาวพูดถึงสถานการณ์ของเธอในตอนนี้ ซึ่งเขาไม่มีวันจะเข้าใจ

"คุณเลือกที่จะเมาแล้วขับไงล่ะ" เมฆาขยับเข้าใกล้ เน้นทุกคำพูด

"ไม่ใช่ฉัน!! ได้ยินไหม? ฉันไม่ได้ทำ!" หญิงสาวเริ่มคุมสติไม่อยู่ด้วยแรงบีบคั้นจากการสอบปากคำเมื่อครู่ แล้วเขายังจะมาซ้ำเติมเธออีก

"หัดยอมรับความจริงเสียบ้างนะภัสสร เข้าไปอยู่ในคุกอาจทำให้นิสัยคุณดีขึ้น" น้ำเสียงดุเดือดและแววตาโหดร้าย กดดันให้อีกฝ่ายทำตามอารมณ์ชั่ววูบที่ผุดขึ้นมา ณ บัดนาว

"ไม่!!" ชมดาวลงจากเตียงแล้ววิ่งไปเปิดประตูระเบียง คิดว่าตนยอมตายดีกว่าจะยอมรับความผิดที่ไม่ได้ก่อ

"หยุดนะ! จะทำอะไร?" เมฆาวิ่งไปคว้าเอวได้ก่อนที่เธอจะปีนขึ้นไปบนราวระเบียง

"ปล่อยนะ! ฉันไม่ได้ทำ" หญิงสาวร้องไห้ฟูมฟายดิ้นรนสติแตกในอ้อมแขน

"ใจเย็นๆ นะภัส" แม้ปากจะพร่ำด่ามาตลอด แต่ถึงวินาทีนี้เขากลับปล่อยเธอไปไม่ได้

"ฉันไม่ได้ทำ..ฉันไม่ใช่ภัสสร..เชื่อฉันนะ..ฉันไม่ได้ทำ" ชมดาวพูดซ้ำไปซ้ำมาด้วยความรู้สึกคับข้องใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมตนต้องกลายมาเป็นเหยื่อในเหตุการณ์นี้ 

แม้จะเชื่อตรงข้ามกับสิ่งที่ได้ยินทั้งหมด แต่ท่าทีไม่ปกติก็ชวนให้เมฆาสงสัยอยู่ไม่น้อยว่าเธอมีอะไรแอบแฝงอยู่ในใจ  หากเธอลุกขึ้นมาชี้หน้าด่าเขา หรือบอกถึงแผนการใช้เงินฟาดหัวเพื่อให้เรื่องนี้จบตามแบบที่เธอถนัด เขาจะไม่แปลกใจเลยสักนิด

แต่นี่...

"พาฉันไปหาชมดาวนะคะ คุณเมฆ ฉันอยากไปดู.." หญิงสาวขยับออก อ้อนวอนทั้งน้ำตา หลังสงบอารมณ์ลงได้

"ไปดู.. (ว่าเขาตายหรือยังน่ะเหรอ)" เมฆามองด้วยสายตาไม่ไว้ใจแล้วแอบคิดต่อ

"เป็นสิ่งที่ฉันควรทำนี่คะ"

"ที่ผ่านมา คุณก็ทำแต่สิ่งที่ไม่ควรทั้งนั้น" ชายหนุ่มเลิกคิ้วมองประหลาดใจ

"ฉันทำอะไร?"

"ไม่เห็นต้องสาธยาย" เมฆายักไหล่

"เช่น..กันผู้หญิงอื่นไม่ให้เข้าใกล้คุณใช่ไหม?" ชมดาวดันตัวออกห่างจนหลุดจากการเกาะกุม ว่าไปตามข้อมูลที่ได้มาจากปราง แต่น้ำเสียงประชดประชันที่ใช้ คิดว่าคงติดมาจากคนตรงหน้า

แทนคำตอบ ดวงตาคมวาวจ้องมองมาจนหญิงสาวต้องเป็นฝ่ายหลบ ไม่แน่ใจว่าเขาอยู่ในอารมณ์ไหนกันแน่ เมฆาขยับเข้าใกล้เพียงนิดเดียวร่างบางก็ก้าวถอยหลัง ชนเข้ากับประตูกระจก

"คุณจะทำอะไร?" ชมดาวเหลือบมองฝ่ามือค้ำยันอยู่ข้างศีรษะ ขณะที่มืออีกข้างลูบไล้ตั้งแต่ข้อมือขึ้นมาหยุดอยู่ที่ลำคองามระหง ปลุกเร้าไรขนบนผิวหนังบางใสให้ลุกซู่ขึ้นตลอดเส้นทางที่ปลายนิ้วสัมผัสผ่าน

แววตาหวั่นไหวระคนสงสัยใคร่รู้ สะท้อนภาพเงาวันวานเมื่อความรักยังคงหวานชื่น ก่อนจะถูกแต่งแต้มด้วยสีสันที่ต่างคนต่างพอใจจนขุ่นมัวและไม่อาจมองเห็นความงดงามใดๆ ได้อีก ชั่ววูบเมฆานึกเสียดายวันเวลาเหล่านั้น แต่อีกใจกลับคิดว่าเขาและเธอมาไกลจนสุดทางเยียวยาเสียแล้ว

"คุณเคยรู้ใจผมมากที่สุดไม่ใช่เหรอ? แต่ตอนนี้คงลืมไปหมดแล้วมั้ง" สีหน้าและแววตาเขากลับเข้าโหมดยั่วยวนกวนโทสะอีกจนได้

"ใครว่าลืม ไม่เคยอยู่ในความทรงจำเลยต่างหาก" ชมดาวตั้งใจว่าแดกดัน แม้จะเป็นความจริงที่เธอรับรู้อยู่เพียงฝ่ายเดียว

ริมฝีปากที่อยู่ใกล้แค่คืบกดจูบลงหนักหน่วงราวจะช่วยฟื้นความจำ แต่กลับทำให้สติอีกฝ่ายแตกกระเจิงยิ่งกว่าเดิม

"จำได้ไหมว่าผมเคยจูบคุณแบบนี้ ที่ไหน?" 

ชมดาวมองหน้าคนที่ยังโอบกอดเธอไว้แน่นด้วยอาการตะลึง พลางคิดว่าเป็นคำถามบ้าๆ เธอจะรู้ได้อย่างไร

"ว่าไง!" แววตาข่มขู่ และอ้อมแขนกระชับขึ้น บังคับให้เธอต้องตอบออกไปตามประสบการณ์อันน้อยนิดของเด็กสาวที่ไม่เคยมีแม้แต่แฟน และดูอายุอานามเขากับเธอก็คงจะห่างกันเป็นสิบปีได้

"ที่นี่ไงล่ะ! จูบก็คือจูบ มันต้องมีแบบนี้ แบบนั้น แบบโน้นด้วยเหรอ"

"เพราะสมองคุณมันมีแต่เรื่องร้ายๆ ไงล่ะ ถึงไม่มีพื้นที่จดจำเรื่องดีๆ" เมฆาปล่อยคนในอ้อมแขนด้วยอารมณ์ขุ่น

"เดี๋ยวสิ! แล้วเรื่องชมดาวล่ะ คุณเมฆ?" หญิงสาวก้าวตามเร็วๆ หลังจากยืนงงอยู่ชั่วครู่กับข้อกล่าวหาไร้เหตุผล ขณะที่อีกฝ่ายเดินออกจากห้องไป โดยไม่หันกลับมามองเธอด้วยซ้ำ

"คุณเมฆ!"



ชมดาวมองดูสภาพร่างกายที่เคยเป็นของตนด้วยความรู้สึกเวทนาจนน้ำตาเอ่อล้นออกจากดวงตาคู่สวย แม้เธอจะไม่ใช่เจ้าของมันอีกต่อไป แต่ความผูกพันที่อยู่ร่วมกันมายี่สิบปีก็ทำให้อดใจหายไม่ได้ ร่างเล็กบอบบางตรงหน้าไม่ไหวติง มีเครื่องช่วยหายใจ สายยาง ถุงน้ำเกลือ ถุงเลือด ระโยงระยางเต็มไปหมด พร้อมเฝือกที่ขาและบาดแผลอีกหลายแห่งทั่วร่างกาย

"ฉัน.. เออ เธอจะมีโอกาสหายไหมคะคุณหมอ" หญิงสาวหันไปถามนายแพทย์เจ้าของไข้

"ตอบยากครับ ถ้าฟื้นต้องถือว่าเป็นปาฏิหารย์ ถ้าไม่คงเป็นเจ้าหญิงนิทราไปตลอด โอกาสตอนนี้แค่ห้าสิบๆ นะครับ"

"คุณหมอต้องช่วยให้ถึงที่สุดนะคะ คุณเมฆ...สามีดิฉันคงไม่เกี่ยงเรื่องค่ารักษาพยาบาล"

"ทางเราต้องทำเต็มที่อยู่แล้วครับ"

"แล้วมีใคร มาเยี่ยมเธอบ้างหรือยังคะ"

"เท่าที่ทราบ ยังไม่มีญาติมาติดต่อนะครับ"

แน่ล่ะสิ ก็เธอเป็นคนไม่มีที่มาที่ไปนี่นา ชีวิตเด็กกำพร้าจากบ้านสงเคราะห์ก็แย่พออยู่แล้ว ไม่เคยคิดว่าต้องมาอยู่ในสภาพนี้อีก ใจหนึ่งก็อยากจะแจ้งข่าวให้ 'ญาติๆ' นั่นก็คือเจ้าหน้าที่ศูนย์สงเคราะห์ซึ่งดูแลเธอมาตั้งแต่แบเบาะ จนกระทั่งเรียนจบ คิดจะยืนด้วยลำแข่งตัวเอง ก็ต้องมามีอันเป็นไปเช่นนี้ แต่อีกใจก็ไม่อยากให้พวกเขามาอนาทรร้อนใจไปด้วย แค่งานที่ต้องรับผิดชอบเด็กๆ อีกหลายร้อยชีวิตก็มากพออยู่แล้ว

หญิงสาวกลับถึงห้องพักด้วยจิตใจหดหู่ ดูเหมือนว่าเธอจะโชคดีที่ไม่ต้องนอนผงาบอยู่ในร่างเดิม แถมได้มาอยู่ในร่างใหม่ที่งดงาม สูงสง่า ผิวพรรณผุดผาด ผ่านการดูแลมาอย่างดี และคงไม่เคยต้องตรากตร่ำทำงานหนักเหมือนที่เธอทำมาตลอด  ไหนจะพ่อแม่ใจดีที่เธอรอคอยมาแสนนาน ลูกสาวในวัยน่ารัก สามีปากร้าย... แต่รูปร่างหน้าตาเขานี่สิ ใครเห็นก็คงต้องตกหลุมรักได้ง่ายๆ ...รวมทั้ง... บ้าจริง เขาสาปส่งให้เธอไปติดคุกอยู่เรื่อย หน้าตาดีก็ใช่ว่านิสัยจะดีด้วย หึ!


"คุณไปไหนมา" เมฆากลับเข้ามาในห้องอีกครั้งหลังจากหายไปพักใหญ่

"ไปดูอาการชมดาวค่ะ" หญิงสาวว่าแล้วนอนหันหลังให้ 

"คุณคงเสียดายนะ" ชายหนุ่มนั่งลงข้างเตียง

"เสียดายอะไร?" ชมดาวไม่หันมามองจนกระทั่ง

"เสียดายที่ไม่ชนให้ตายไปเลยไงล่ะ"

"นี่คุณคิดแบบนี้จริงๆ เหรอ?" หญิงสาวลุกนั่งจ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยดวงตาโต 

"ผมไม่เห็นต้องคิดอะไร คุณต่างหากที่ต้องคิด คิดให้หนักด้วย เพราะคุณอาจต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลเขาไปตลอดชีวิต"

อะไรกัน! เธอเป็นฝ่ายถูกชนยังต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลตัวเองอีกเหรอ? งานก็ยังไม่ได้ทำ เธอจะเอาเงินที่ไหนมาจ่าย

"ตะ..แต่..คุณเป็นสามีฉันนะ" ชมดาวพูดด้วยความรู้สึกมืดแปดด้าน

"แล้วไง? เรากำลังจะหย่ากันอยู่แล้ว" เมฆาถามด้วยน้ำเสียงเฉยชา

"งั้นถือว่าให้ยืมก็ได้ ฉันได้งานทำแล้ว..."

"คุณบ้าไปแล้วเหรอภัส?" เมฆามองด้วยความสนเท่ห์ เพราะสินสมรสที่เธอจะได้ครึ่งหนึ่งนั้น มากมายก่ายกองทีเดียว ยังไม่รวมสมบัติส่วนตัวในฐานะลูกสาวเพียงคนเดียวของตระกูลที่ยังรอให้เธอผลาญใช้ไปอีกนาน

ชมดาวในร่างภัสสรถึงกับน้ำตาร่วง รู้สึกอยากเป็นคนที่นอนผงาบปางตายยังดีเสียกว่า จะต้องติดคุก และต้องหาเงินมหาศาลมาเป็นค่ารักษาพยาบาลตัวเอง

"ก็เงินตั้งมากมายขนาดนั้น ฉันจะหามาจากไหนล่ะ"

"ผมไม่คิดเลยว่า คนที่ใช้กระเป๋าถือใบละเป็นล้านอย่างคุณ จะมางกอะไรกับค่ารักษาพยาบาลแค่นี้"

"ฉันมีกระเป๋าแบบนั้นด้วยเหรอคะ" หญิงสาวหยุดร้องไห้ทันที

"อืม.. มีหลายใบด้วย" เมฆาว่าพลางซ่อนยิ้มขันท่าทีลนๆ แปลกตา

"คุณต้องช่วยฉันนะ" ชมดาวคว้ามือชายหนุ่มขึ้นมากุมไว้

"ช่วย?" เมฆาเลิกคิ้วสงสัยเพราะภรรยาเขาเก่งเสมอ ทำอะไรไม่เคยปรึกษา และทำเกินขอบเขตเสมอ

"เอากระเป๋าพวกนั้นไปขายให้หมดเลยนะคะ" หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่คนฟังกลับหรี่ตามองเธอด้วยความรู้สึกคาดเดา ครั้นเห็นเขาไม่ตอบ เธอจึงพูดต่อเร็วๆ

"เออ.. คุณจะคิดค่านายหน้าเท่าไหร่ก็ได้"

"แล้วถ้าผมจะแลกการนอนกับคุณหนึ่งครั้ง ต่อการขายกระเป๋าหนึ่งใบล่ะ คุณจะว่ายังไง" รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าพร้อมข้อต่อรองตลกร้าย กับภรรยาที่กำลังจะแยกทางกันมะรอมมะร่อ

ดวงตากลมโตมองค้างแล้วใบหน้าซีดๆ ก็เริ่มมีสีเรื่อขึ้น

"งั้น.. ฉันคงไม่รบกวนคุณแล้วล่ะ ฉันขายเองก็ได้" ชมดาวขยับตัวลงนอนแล้วดึงผ้าห่มขึ้นคลุมมิดศีรษะ ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องอายขนาดนี้ ทั้งที่ร่างกายนี้ก็เป็นของภรรยาเขา และคงเคย...เฮ้อ... นับครั้งไม่ถ้วน ยิ่งคิดก็ยิ่งเขิน 

เมฆามองปฏิกิริยาภรรยาสาวด้วยความขบขัน ราวทั้งสองกำลังเล่นเกมกันอยู่

"ถึงไม่ขายกระเป๋านั่น ผมก็จะนอนกับคุณอยู่ดี ตราบเท่าที่เรายังเป็นผัวเมียกันอยู่" เสียงกระซิบจากริมฝีปากแนบใบหูเพียงใยผ้ากั้นกลางนั้น ทำคนใต้ผ้าห่มขดตัวอัตโนมัติและต้องหลับตาปี๋ ส่วนคนที่อยู่ภายนอกนั้นกลับยิ้มพึงพอใจ



"พี่ปรางบอกว่า คุณพ่อกับคุณแม่จะเลิกกัน เล่นอะไรกันอยู่คะ ให้ชมพู่เล่นด้วยคน" เสียงใสๆ เอ่ยถามแจ้วๆ ขณะพ่อลูกนั่งรับประทานอาหารด้วยกัน 

"ปรางไม่ได้พูดอย่างนั้นนะคะ คุณเมฆ" พี่เลี้ยงสาวรีบออกตัว เมื่อเห็นสายตาดุจ้องมองมา

"พี่ปรางพูดจริงๆ นะคะ ชมพู่ถามว่าเล่นอะไร พี่ปรางก็บอกว่าไม่ได้เล่น"

"คุณชมพู่!" ปรางร้องปรามพลางมองหน้านายหนุ่มเลิ่กลั่ก

"แกมีอะไรก็ไปทำเถอะ แล้วคราวหน้าถ้าทำเกินหน้าที่อีกล่ะก็..." เมฆาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากแต่แววตาเขาสื่อความหมายชัดเจน ทำให้พี่เลี้ยงสาวต้องรีบหลบฉากไปทันที

"ให้ชมพู่เล่นด้วยคนนะคะ" เด็กหญิงยังคงรบเร้า

"ชมพู่ต้องมีส่วนอยู่แล้วล่ะ" เมฆาลูบศีรษะเล็กด้วยความสงสาร หากเพียงเด็กน้อยจะรู้ว่าตนเป็นได้แค่เหยื่อในเกมชีวิตที่พ่อแม่กำลังจะคว่ำกระดาน ก่อนที่มันจะสิ้นสุดลงในเวลาอันควร

"คืนนี้ให้ชมพู่ไปเฝ้าคุณแม่ด้วยนะคะ ชมพู่อยากเล่นเกมแล้ว"

"จะดีเหรอลูก พรุ่งนี้แม่ก็จะกลับบ้านแล้ว เอาไว้..."

"พรุ่งนี้วันเสาร์ ไม่ต้องไปโรงเรียนค่ะ"

"งั้นต้องทานข้าวให้หมดจานก่อนนะ"

"เย้!"


หนูน้อยในชุดนอนเสื้อกางเกงยืดขายาวสีชมพูหวานแหวว กำลังง่วนจัดของลงกระเป๋าลายการ์ตูนสโนไวท์จนเต็ม เพราะดูทุกอย่างจะจำเป็นไปหมด

"ขนไปเยอะขนาดนี้เลยเหรอลูก" เมฆามองกระเป๋าใบย่อมที่อัดแน่นไปด้วยตุ๊กตาที่เคยวางอยู่ตรงหัวนอน

"ชมพู่ขาดใครไม่ได้เลยค่ะ พาไปหมดเลยนะคะ"

"ไปอยู่แค่คืนเดียว พรุ่งนี้ก็กลับแล้ว ให้พี่หมีกับน้องแมวอยู่เฝ้าที่นี่ดีไหมลูก"

"อืม.. ชมพู่เป็นห่วงค่ะ ถ้าผีมาแล้ว ใครจะช่วยพี่หมีกับน้องแมวล่ะคะ พี่ยีราฟต้องเอาไว้กอดนอน น้องหมากับบาร์บี้ชอบเล่นด้วยกันค่ะ..."

"โอเคๆ พ่อรู้แล้วว่าหนูขาดใครไม่ได้จริงๆ" เมฆาตัดบท เพราะเกรงลูกสาวจะสาธยายหมดทั้งกระเป๋า

"งั้นไปเลยนะคะ" ชมพู่ยิ้มแก้มปริ 



"ว้าว! ตุ๊กตาสวยๆ ทั้งนั้นเลยชมพู่" ชมดาวอดตื่นเต้นไม่ได้ แม้จะอยู่ในวัยผู้ใหญ่แล้ว แต่ของเล่นเหล่านี้ เป็นสิ่งที่เธอฝังใจอยากเป็นเจ้าของมาตั้งแต่เด็ก

เด็กหญิงเห็นแม่สนใจสิ่งที่ตนนำมา จึงรู้สึกสนุกไปด้วย บอกเล่าเรื่องราวและชื่อที่เธอตั้งให้ พร้อมกับปีนขึ้นไปจัดวางเพื่อนๆ ทั้งหมดไว้รอบที่นอน 

เมฆานั่งอ่านนิตยสารอยู่ที่โซฟา แอบมองทั้งสองนั่งคุยกันสนุกสนาน เป็นครั้งแรกที่เห็นภัสสรแสดงความใส่ใจลูก เขารู้ว่าชมพู่โหยหาและต้องการความรักจากเธอมากเพียงใด แต่การปฏิบัติต่อลูกก่อนหน้านี้ เป็นสิ่งที่เขารับไม่ได้จริงๆ

"คุณพ่อขา ถ่ายรูปให้คุณแม่กับชมพู่หน่อยค่ะ" เด็กหญิงนอนลงในอ้อมแขน พร้อมผองเพื่อนรายล้อมรอบศีรษะ

"ครับผม" เมฆาวางหนังสือลง แล้วคว้าโทรศัพท์เดินเข้ามาหาทั้งสอง

"1...2...3" กล้องบันทึกภาพไว้หลายรูป พร้อมคลิปวีดีโอ แม่ลูกหยอกล้อกัน

"ชมพู่จะถ่ายบ้างค่ะ" เด็กหญิงขยับลงจากเตียง คว้าโทรศัพท์ไปจากมือ แล้วดันหลังให้พ่อลงไปนอนบ้าง ชมดาวเห็นท่าไม่ดี รีบขยับจะลุกออกจากที่นอน

"คุณแม่ขา ถ่ายรูปก่อนค่ะ"

"นั่นสิ จะรีบไปไหน" ชายหนุ่มคว้าหมับเข้าที่เอว ดึงร่างบางเข้ามาจนริมฝีปากเขาชนเข้าที่แก้ม ส่วนนิ้วน้อยๆ ก็รัวชัตเตอร์ไปหลายรูปพร้อมเสียงหัวเราะร่วน ก่อนจะปีนขึ้นไปนั่งตรงกลางระหว่างพ่อแม่ แล้วภาพรอยยิ้มทั้งสามก็ถูกเก็บบันทึกไว้เรียบร้อย

















Create Date : 28 มีนาคม 2555
Last Update : 31 พฤษภาคม 2555 21:28:10 น. 17 comments
Counter : 607 Pageviews.

 
อ่านตอนแรกคิดว่าความจำหล่นหาย ตอนสองพึ่งเข้าใจ เปลี่ยนที่เปลี่ยนทางกันนี่เอง


โดย: Pa_Stang วันที่: 29 มีนาคม 2555 เวลา:16:10:12 น.  

 
สรุปว่าคนเขียนรู้เรื่องอยู่คนเดียว

เปลี่ยนมุขบ้างค่ะพี่ตังค์ ความจำหล่นหายมาสองเรื่องแล้วค่ะ


โดย: Kim-Ha วันที่: 29 มีนาคม 2555 เวลา:19:12:07 น.  

 
มาต่อไวๆนะ รออยู่จ้า


โดย: ดอกฝิ่น IP: 119.63.78.252 วันที่: 31 มีนาคม 2555 เวลา:9:05:30 น.  

 
คืนนี้คงได้เรื่องค่ะ งานรุมเร้าจะเสร็จสิ้นวันนี้แล้วค่ะ


โดย: Kim-Ha วันที่: 31 มีนาคม 2555 เวลา:12:36:24 น.  

 
เข้าเรือนยามดึก งานร้อนๆเพิ่งคลอด พรุ่งนี้ไม่ใครก็ใครมือพองกันมั่งละคะ


เห็นคุณเมฆค้างมาสองสามวันกลัวคุณเมฆเค้าเหงาเลยเข้ามาเยี่ยมคะ


โดย: Pa_Stang วันที่: 1 เมษายน 2555 เวลา:1:16:29 น.  

 
เผลอหลับเกือบหมดคืนค่ะพี่ตังค์ เดอะดาวก็ไม่ได้ดู วันนี้ว่างค่ะ รอไปเที่ยวงานกาชาดอย่างเดียว

ขอให้งานอุ่นสดถูกใจคุณครูนะคะ


โดย: Kim-Ha วันที่: 1 เมษายน 2555 เวลา:7:00:04 น.  

 
งานถูกใจใครไม่รู้คะ รู้ตะว่าคุณครูงง เลยต้องรื้อตั้งกะชื่อเรื่องเล้ย แบบว่าคุณครูเป็นครู แต่คนเขียนงานส่งดันมิใช่ครู เลยเป็นเช่นี้แล

ดาวกะเมฆแล้วจะป๊ะกันอย่างใดนี่ ได้ว่างวันสองวันต่อมจิ้นเริ่มทำงาน กร๊ากกกกก


โดย: Pa_Stang วันที่: 1 เมษายน 2555 เวลา:18:26:27 น.  

 
แล้วคุณครูจะต้องเข้าใจนางพยาบาลซักวันค่ะ

จะที่เหมาะๆ ให้เมฆกะดาวได้ป๊ะกันนะคะ ไม่ต้องห่วงค่ะ

เพิ่งถึงบ้านค่ะ ปีนี้สอยดาวกาชาด ได้แต่สบู่เหลว น้ำยาล้างจาน น้ำชาเขียว ทายว่าปีนี้น้ำท่าจะอุดมสมบูรณ์ดีค่ะ


โดย: Kim-Ha วันที่: 1 เมษายน 2555 เวลา:21:35:11 น.  

 
พี่ว่าปีนี้ท่าจะสอาดเรี่ยมคะ เพราะมีทั้งสบู่และน้ำยาล้างจาน แถมชาเขียวมาต้านอนุมูลอิสระ


โดย: Pa_Stang วันที่: 1 เมษายน 2555 เวลา:22:04:04 น.  

 
โอ้ สะอาดทั้งข้างนอก ข้างใน กันเลยทีเดียว

เดอะดาวปีนี้ ผู้หญิงถูกกำจัดออกหมดแล้วค่ะ เหลือแต่ป้อจาย จะกดโหวตใครดีน้อ ไว้ให้เหลือสองคนก่อนละกัน ปล่อยให้น้องเปรมมือเป็นระวิงไปก่อน


โดย: Kim-Ha วันที่: 1 เมษายน 2555 เวลา:22:31:45 น.  

 
น้องเปรมสงสัยมัวตะโหวต หายไป เด็กโขทัยชักจะเข้าตากรรมการ งานนี้คงได้เสียตังค์เป็นแน่แท้ละคะ


โดย: Pa_Stang วันที่: 2 เมษายน 2555 เวลา:17:38:04 น.  

 
น้องเปรมกำลังอินเลิฟกับสองสิ่งนี้ค่ะ พี่ตังค์ก็ด้วยชิมิ ???



โดย: Kim-Ha วันที่: 2 เมษายน 2555 เวลา:19:37:10 น.  

 
แหมช่างหามานะคะน้องคิม ก็เสียงเค้าดีนี่คะ


ลงสวนนงนุชไว้คะ


โดย: Pa_Stang วันที่: 2 เมษายน 2555 เวลา:21:54:26 น.  

 
ขึ้นตอนใหม่เลยนะคะ ชักจะยาวเยิ่นเกินไป

วันนี้เพิ่งรู้ว่าพี่สาวที่บ้านก็ crazy น้องแคนเหมือนกัน ทิ้งพี่บี้ไปอย่างไม่ใยดี

รู้สึก she จะจิ้น Can (not) Stop (loving you) น้องเลยต้องตามไปส่องในท่อ

Can + Frame สู้ๆ นะน้องเปรม

ปีนี้ต่อมจิ้นน้องไม่ทำงานเลยค่ะ


โดย: Kim-Ha วันที่: 3 เมษายน 2555 เวลา:20:07:54 น.  

 
ได้ยิน ป้าๆ หน้าตึกคุยกัน "อ้าว แคนเด็กโขทัยเหรอ" สงสัยจะได้อีกหลายโหวตคะ

แวบเข้ามาส่องตอนใหม่เป็นระยะๆ นะคะ


โดย: Pa_Stang วันที่: 3 เมษายน 2555 เวลา:21:52:43 น.  

 
กำลังปั่นต้นฉบับอยู่ค่ะ ฟังเหมือนมืออาชีพหน่อยไหมคะ


โดย: Kim-Ha วันที่: 3 เมษายน 2555 เวลา:22:42:04 น.  

 
ปั่นแล้วส่งต้นฉบับ นึกถึงตอนซื้อหนังสือรายปักมาอ่านเลยคะ เข้าขั้นมือโปรแล้ว


โดย: Pa_Stang วันที่: 3 เมษายน 2555 เวลา:23:20:54 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Kim-Ha
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




จิ้นกระจาย ^^


Smileymissmynovel@gmail.com






Friends' blogs
[Add Kim-Ha's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend


 
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.