Group Blog
 
All blogs
 
My Love ตอนที่ 5

"คุณไปไหนมา?" เมฆาเงยหน้าขึ้นจากชามข้าวต้ม เอ่ยถามประหลาดใจ เพราะปกติภัสสรไม่เคยตื่นเช้าเลยสักวัน

"ไปส่งชมพู่ที่โรงเรียนค่ะ" หญิงสาวในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์กระชับตัว นั่งลงที่โต๊ะอาหาร 

"หวังว่านี่คงไม่ใช่ครั้งแรกและครั้งสุดท้ายนะ" ชายหนุ่มยิ้มเยาะเหยียดริมฝีปากหน่อยๆ ไม่คิดว่าภัสสรจะทิ้งนิสัยนอนดึกตื่นสายได้ฉับพลัน คงแค่ตั้งใจจะทำตัวดีให้พ้นคดีไปก่อนเป็นแน่

"ใครว่าล่ะคะ ฉันบอกนายมดแล้วว่า ต่อไปฉันจะไปรับไปส่งลูกเอง โรงเรียนอยู่ใกล้แค่นี้เอง ฉันนึกว่าไกลเสียอีก" ชมดาวบอกความตั้งใจ

"คุณพูดเหมือนไม่เคยรู้ว่าลูกเรียนที่ไหน"

"เอ่อ สมองฉันคงกระทบกระเทือนมั้งคะ"

"ผมขอให้คุณลืมได้ตลอดรอดฝั่งก็แล้วกัน" 

"ฉันจะพยายามค่ะ" หญิงสาวประชดกลับตัดบทเสียงั้น


"ฉันไม่ดื่มกาแฟ" ชมดาวหันไปยิ้มบอกอนงค์

"รับเป็นน้ำผลไม้ดีไหมคะ" สาวใช้ทำหน้างง เพราะนายสาวเคยโปรดกาแฟเป็นชีวิตจิตใจ วันไหนไม่ได้รับจะหงุดหงิดไปทั้งวันเลยทีเดียว

"ดีเหมือนกัน" หญิงสาวว่าแล้วเริ่มลงมือกับข้าวต้มเครื่องหอมฉุยตรงหน้า

"ผมคงต้องเริ่มทำความรู้จักภรรยาใหม่เสียแล้วมั้ง นอกจากเรื่องนิสัย อาหารการกินแล้ว อย่างอื่นก็อาจจะมีอะไรเปลี่ยนไปบ้าง" เมฆาว่าเหน็บระคนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"คุณหมายถึงอะไรคะ?" ชมดาวถามไม่ใส่ใจ พลางเติมเครื่องปรุงลงในชามข้าว

"ก็เรื่องบนเตียงไงล่ะ" ชายหนุ่มพูดในระดับเสียงที่ได้ยินกันถ้วนทั่วทั้งนายทั้งบ่าว

"นี่คุณ!!" หญิงสาวโกรธและอายจนลืมสนิทว่าตนเองเป็นใคร คว้าแผ่นขนมปังปิ้งที่วางอยู่ในจานตรงหน้า ขว้างใส่ด้วยใบหน้าแดงกล่ำ ทำเอาคนรับใช้ใจหายใจคว่ำเกรงจะเปิดศึกสตาร์วอร์กันแต่เช้า

"นี่ไง! หัดลืมนิสัยอย่างนี้เสียบ้างนะ" เมฆาหยิบขนมปังที่ลอยมากระทบอกแล้วร่วงลงไปที่ตัก ตบลงบนโต๊ะเสียงดังปัง มองด้วยสายตาลุกวาว จนชมดาวกลัวเสียเอง ทั้งที่เขาเป็นฝ่ายยั่วโมโหเธอก่อนแท้ๆ

"ก็คุณพูดแบบนั้นทำไม?" ชมดาวมองสบดวงตาเขาด้วยความหวาดหวั่น

"ผมไม่พูดก็ได้!" เมฆาว่าแล้วหันไปทางสาวใช้ที่ยืนตัวสั่นอยู่ใกล้บาร์เครื่องดื่มภายในห้องรับประทานอาหาร

"ออกไปให้หมดทุกคน!"

"คุณเมฆคะ ใจเย็นๆ นะคะ" ป้าแจ่มละล่ำละลักบอก

"ฉันบอกว่าออกไปให้หมด!" แล้วสาวใหญ่สาวน้อยก็วิ่งกรูกันไปที่ประตูแทบไม่ทัน

"เธอจะไปไหน!?" เมฆาหันกลับมาที่ต้นเหตุ

"ก็.. คุณสั่งให้ไปให้หมด แล้ว..ฉันจะอยู่ทำไม" ชมดาวแกล้งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ทั้งที่ภายในใจเต้นระทึก คาดเดาไม่ถูกว่าต้องเจอกับอะไร

"พูดอย่างนี้ คิดหรือว่าจะรอด" ชายหนุ่มรุกเข้าหา ส่วนอีกฝ่ายก็ถอยกรู

"นี่! คุณคงไม่คิดจะฆ่าฉันเพราะขนมปังแผ่นเดียวหรอกใช่ไหม?"

"กล้องข้าวน้อยยังฆ่าแม่ได้ นับประสาอะไรกับขนมปังแผ่นเดียวจะฆ่าเมียไม่ได้"

"คุณมันบ้าไปแล้ว! กรี๊ดดดด!!~"

แล้วเสียงกรีดร้อง และข้าวของหล่นโครมครามจากการต่อสู้ก็ดังขึ้นเป็นระยะๆ


"ไอ้มด! แกเข้าไปห้ามหน่อยสิว่ะ" ป้าแจ่มว่าด้วยอาการร้อนลน

"ป้าเป็นผู้ใหญ่ ป้าก็เข้าไปเองสิ คุณเมฆต้องเกรงใจป้าบ้างแหละ" ชายหนุ่มดันหลังหญิงสูงวัย

"แกไม่เห็น เมื่อกี้คุณเมฆตวาดข้าอยู่แหมบๆ"

"จะเกี่ยงกันทำไม~ ปล่อยให้คุณภัสถูกสั่งสอนเสียบ้างแหละดี(สม)" ปรางเฝ้าดูเหตุการณ์ด้วยความรู้สึกที่แตกต่างจากคนอื่น ติดจะสบายอารมณ์เสียด้วยซ้ำ


"ปล่อยฉันไปเถอะนะคุณเมฆ ทะเลาะกันแบบนี้คุณไม่อายคนอื่นบ้างหรือไง" ชมดาวอ้อนวอนอยู่ใต้ร่าง ที่กดทับเธออยู่บนโต๊ะ ซึ่งอาหารเช้ายังว่างอยู่เรียบร้อยดีอีกฝั่ง ส่วนแจกันดอกไม้ใบใหญ่ล้มนอนกลิ้งจนน้ำที่อยู่ภายในไหลรินออกมาจนเกือบหมด

"คุณเองไม่ใช่เหรอ ที่ไม่อยากให้ผมพูดเรื่องบนเตียง" เมฆายันตัวด้วยข้อศอกใช้ปลายนิ้วเกลี่ยพวงแก้มเรื่อ พูดด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยกวนโทสะจนเป็นเอกลักษณ์ส่วนตัวเขาไปแล้ว

"งั้นเรามาพูดเรื่องบนโต๊ะกันดีกว่า" สายตาล้อเลียนมองใบหน้าตื่นตะลึงราวเด็กสาวที่ไม่เคยต้องมือชาย และเสื้อยืดเข้ารูปสีขาวเปียกน้ำจากแจกัน ช่างดูยั่วยวนจนเมฆานึกประหลาดใจตัวเองที่ยังหลงเหลือความรู้สึกเช่นนี้กับภรรยาที่กำลังจะแยกทางกัน


"เสียงเงียบไปแล้วป้า" อนงค์ว่าหลังจากพายุสงบไปพักใหญ่

"นั่นสิ ไม่รู้เป็นยังไงมั้ง เราเข้าไปดูกันดีไหมว่ะ ไปกันหมดนี่แหละ" ป้าแจ่มชวน

"แล้วถ้าถูกไล่ออกกันหมดนี่ล่ะป้า" มดง่ามลังเล

"ไม่ต้องดูหรอก หาเบอร์รถพยาบาลไว้ก็พอ" ปรางยืนตะไบเล็บว่าหน้าตาเฉย

"มารับเอ็ง หลังโดนข้ากระทืบใช่ไหม นังปราง" ป้าแจ่มจัดหนักให้ทันที ทำเอาพี่เลี้ยงสาวค้อนกลับทันควันเช่นกัน

เพล้ง!! เสียงแจกันหล่นแตกกระจายลงบนพื้น เรียกความสนใจเหล่าคนรับใช้ได้อีก ต่างคนต่างหันมองตามเสียง  คิดว่าพายุคงยังไม่สงบดีและไม่มีใครกล้าเสี่ยงเข้าไปเพราะเกรงจะเจอลูกหลง


"มาทำอะไรกันตรงนี้" เสียงเอ่ยทักดังขึ้นข้างหลัง แล้วสายตาไทยมุงก็หันตามทันที

"คุณวี!" ป้าแจ่มร้องราวเห็นเทวดามาโปรด

"ทำอะไรกันครับ ป้าแจ่ม" ชายหนุ่มถามสงสัย

"คุณเมฆกับคุณภัสทะเลาะกันค่ะ ห้ามไม่ให้พวกเราเข้าไป คุณวีช่วยเข้าไปดูหน่อยได้ไหมคะ ป้ากลัวจะเป็นเรื่องใหญ่ค่ะ" ป้าแจ่มว่าเร็วรัว

"ทะเลาะกันเหรอ?"

"ค่ะ เพิ่งเงียบไปเมื่อกี้นี่เอง"

"เขาอยู่ที่ไหนกันล่ะ?"

"ห้องทานข้าวค่ะ"

"งั้นเดี๋ยวผมเข้าไปดูเอง" วีรัสไม่เคยเห็นกับตาตัวเองสักครั้ง เพียงได้ข่าวว่าทั้งคู่มีปากเสียงกันบ่อยๆ อันที่จริงเขาก็ไม่อยากยุ่งเรื่องผัวเมีย เพียงแต่มีความคืบหน้าเรื่องคดีที่จะมาบอกกล่าวทั้งสอง

ชายหนุ่มกวาดตามองเก้าอี้ล้มระเนระนาด เศษแจกันกระเบื้องแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย พลางคิดว่าทั้งสองคงทะเลาะกันรุนแรงจริงๆ แต่พอเหลือบไปเห็นร่างที่กำลังนอนกอดจูบกันบนโต๊ะอาหารเท่านั้น ก็ถึงกับ...

"โอ้ว! แม่เจ้า" เสียงอุทานหลุดออกมาทันที เพราะไม่คิดว่าฉากเลิฟซีนดูดดื่มที่เคยเห็นเพียงในภาพยนตร์จะปรากฏสดๆ ต่อสายตา 

ชมดาวสะดุ้งโหยงหลุดออกจากมนต์สะกดแห่งจุมพิตอ่อนโยนที่กำลังทวีความเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ ราวตนกำลังลักลอบทำความผิดแล้วถูกจับได้  ส่วนเมฆากลับรู้สึกต่างกัน เมื่อต้องหยุดบทรักสุดเคลิบเคลิ้มลงกะทันหันจากเสียงแขกไม่ได้รับเชิญ

"คือ..ฉันไปรอที่ห้องรับแขกดีกว่า" วีรัสออกอาการเขินอยู่ไม่น้อย และเมื่อเห็นสายตาขุ่นเคืองของเพื่อนหนุ่ม จึงรู้ว่าตนเข้ามาผิดจังหวะเอามากๆ แต่จะโทษตนได้อย่างไร อุตส่าห์หวังดีจะเข้ามาห้ามทัพ ที่ไหนได้ กลายเป็นมาช่วยห้ามทับซะงั้น

"แล้วแกจะรออะไรอีก" เมฆาถามด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

"เออว่ะ" วีรัสหัวเราะเก้อๆ แล้วรีบผละไป


"เพราะคุณคนเดียว" ชมดาวมองค้อนชายหนุ่มที่ยังไม่ยอมขยับไปไหนด้วยใบหน้าเรื่อ

"ผมไม่ได้จูบโต๊ะนะภัส จะเป็นเพราะผมคนเดียวได้ยังไง"

"บ้า!"

"บ้าเหรอ" เมฆาซุกไซร้เข้าที่ซอกคอ แล้วหอมแก้มสุกปลั่งราวผลพีชอีกฟอดใหญ่

"เพื่อนคุณรออยู่นะคะ" ...



"ฉันให้เวลาแกสิบนาที" เมฆาเดินมาทิ้งตัวลงบนโซฟาในห้องรับแขกด้วยอารมณ์ดีขึ้น

"นั่นควรเป็นคำพูดของฉัน" วีรัสว่าอย่างเหลืออด เพราะเขานั่งรอมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว กว่าอีกฝ่ายจะยุรยาตรลงมาจากโต๊ะอาหารได้

"แกอยากมาผิดเวลาเองนี่หว่า" เมฆาว่าแล้วยิ้มขำ

"ฉันก็เพิ่งรู้ว่านรกของแกเวลาอยู่กับภัสมันเป็นอย่างนี้นี่เอง ฉันชักอยากตกนรกบ้างแล้วว่ะ" วีรัสหัวเราะร่วนจนเกือบลืมจุดประสงค์การมาในครั้งนี้

"ไอ้บ้า! มีธุระอะไรก็รีบว่ามา" เมฆาขว้างหมอนอิงใส่กลบเกลื่อนอาการเขิน

"แล้วนี่ ภัสไปไหน" วีรัสชะเง้อมองหา

"ตกลงแกมีธุระกับใครกันแน่"

"ก็ทั้งสองคนนั่นแหละ คืองี้ตำรวจติดต่อญาติผู้เสียหายได้แล้ว ชื่อคุณโสภา พิตนภางค์ เป็นผู้ดูแลสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า"

"เขาเป็นแม่ลูกกันเหรอ"

"เปล่า คนที่ถูกชนเป็นเด็กในอุปการะของศูนย์"

"เวรกรรม! ภัสจะรู้ไหมเนี่ยว่าทำอะไรลงไป"

"ยังไงก็ต้องไปเจรจากับเขาก่อน พวกเรื่องค่ารักษาพยาบาล เงินชดเชย หรืออาจต้องมีเงินบริจาคให้สถานสงเคราะห์ด้วย คิดว่าทางนั้นคงพอใจระดับหนึ่ง"

"ก็หวังว่าอย่างนั้น แกก็รู้ว่าเงินไม่ได้ซื้อได้ทุกอย่าง"

"แกก็เตือนภัสให้รักษากิริยาหน่อยละกัน ถ้าทำให้ฝ่ายนั้นไม่พอใจจะลำบาก"

"อืม แล้วนี่แกกินอะไรมาหรือยัง"

"แค่ที่เห็นบนโต๊ะนั่น ฉันก็อิ่มแล้วล่ะว่ะ" วีรัสว่าล้อและได้รับหมอนอิงที่ขว้างไปอีกใบแทนคำตอบ ก่อนเมฆาจะผละขึ้นไปบนห้องเพื่อผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเปียกชื้นของตนบ้าง



โสภามองสภาพเด็กสาวที่เลี้ยงดูและเห็นกันมาตั้งแต่แบเบาะด้วยความเวทนาสงสารจนน้ำตาร่วงไม่ขาดสาย ไม่คิดว่าชมดาวจะต้องมาบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้

"เจ็บไหมลูก ดาวได้ยินแม่ไหม" มือหยาบกร้านสีเข้มกุมมือเรียวบางไม่ไหวติง ร่างกายบอบช้ำนั้น ดูจะไม่รับรู้แม้แต่น้อย

"แม่จ๋า.." เสียงเอ่ยทักแผ่วเบาดังมาจากด้านหลัง ภายในห้องไอซียู ทำให้หญิงสูงวัยต้องหันมามอง หากแต่เจ้าของร่างกับไม่คุ้นตาเลยแม้แต่น้อย

ชมดาวได้แต่ยืนน้ำตาคลอ เมื่อเห็นหญิงที่ตนรักนับถือเหมือนมารดาเศร้าโศกเสียใจ แต่เธอจะบอกได้อย่างไรว่าเธอไม่ได้เป็นอะไร และยืนอยู่ตรงนี้

"เออ ผมเมฆาครับ แล้วนี่ภรรยาผม ที่ขับรถชนน้องเขา" ชายหนุ่มแนะนำตัว เมื่อเห็นทั้งสองเอาแต่จ้องหน้ากัน

"คุณเองเหรอที่ทำให้ดาวเป็นอย่างนี้" สายตาโสภาที่จ้องมองมาที่หญิงสาวมีแววโกรธเคืองฉายชัด

"หนูขอโทษ หนูไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องเป็นแบบนี้" ชมดาวคุกเข่าลงกราบลงบนตักคนที่นั่งอยู่ข้างเตียง มองสบดวงตาดุด้วยแววตาสำนึกผิด แล้วน้ำตาก็ร่วงลงอาบแก้ม

"ฉันเองก็ไม่อยากอาฆาตมาดร้ายคุณหรอกนะ คงเป็นเวรเป็นกรรมของดาวมัน ไม่คิดว่าชีวิตมันจะอับโชคขนาดนี้ ดิ้นรนขวานขวายจนได้ดี กำลังจะได้งานดีๆ ทำ ก็ต้องมามีสภาพแบบนี้" โสภาพรรณนาทั้งน้ำตา ทำให้คนที่คุกเข่าอยู่ร้องไห้ตามจนร่างสั่นสะท้าน

เมฆามองภรรยาด้วยความประหลาดใจเพราะไม่คิดว่าภัสสรจะแสดงความอ่อนไหวออกมาในลักษณะนี้ แต่ก็พลอยทำให้เขารู้สึกสะท้อนใจไปด้วย และเชื่อว่าภรรยาตนคงรู้สึกผิดจริงๆ  เขาก้มลงประคองร่างบางขึ้นยืนแล้วกอดเธอไว้ในอ้อมแขน

"ทางเราเสียใจจริงๆ นะครับกับเรื่องที่เกิดขึ้น และยินดีจะรับผิดชอบเต็มที่ คุณป้าต้องการอะไรขอให้บอกนะครับ" เมฆาว่า

"ฉันไม่ต้องการอะไรหรอกคุณ แค่ขอให้ดาวฟื้นกลับมาเป็นปกติ ฉันก็พอใจแล้ว" โสภาว่าพลางลูบหน้าผากซีดแผ่วเบา

"ผมจะให้คุณหมอช่วยดูแลเป็นอย่างดีไปตลอด และยินดีจะรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดด้วยครับ" ชมดาวขยับออกมองหน้าเมฆาด้วยความซาบซึ้ง ตอนนี้เขาดูเป็นเทพบุตรสำหรับเธอเลยทีเดียว

"ถ้าคุณรับปากอย่างนี้ ฉันก็คงต้องพอใจ และหวังว่าพวกคุณจะจดจำอุบัติเหตุครั้งนี้เป็นบทเรียน เพราะดาวอาจไม่มีโอกาสฟื้นขึ้นมาอีกเลยก็ได้" โสภาสะอื้นหนักอีกครั้ง ก่อนจะบอกต่อว่า

"ฉันขออยู่กับลูกตามลำพังได้ไหม" ...


"ถ้าเป็นการแสดง ต้องถือว่าภัสตีบทแตกกระจุยเลยว่ะ" วีรัสว่าเมื่อยืนอยู่ตามลำพังกับเมฆา ขณะรอชำระค่ารักษาพยาบาล และชมดาวขอตัวไปเข้าห้องน้ำได้สักพักแล้ว

"นั่นสิ ฉันก็รู้สึกว่าภัสเปลี่ยนไปมาก หลังเกิดอุบัติเหตุ" เมฆาว่าด้วยความกังขา

"เรื่องหย่า แกจะลองคิดดูอีกทีไหม ฉันดูก็รู้ว่าแกยังรักภัสอยู่"

"ฉันไม่ได้หย่าเพราะเกลียด เพียงแต่คิดว่ามันคงเป็นทางออกที่ดีที่สุด อย่างน้อยๆ ก็ยังมีภาพความทรงจำดีๆ เหลือต่อกันบ้าง"

"สรุปว่ายังไงแกก็จะหย่าให้ได้ใช่ไหม"

"อืม"

คำถามนั้นทำให้คนที่เดินมาข้างหลังและได้ยินเข้าโดยบังเอิญถึงกับอึ้ง และพอได้ยินคำตอบก็ชาไปทั้งตัว ไม่รู้ว่าทำไมต้องรู้สึกเช่นนั้น เธอกับเขาก็แค่คนเพิ่งพบกัน พลางนึกโกรธตัวเองที่เผลอคิดไปว่าเขาเป็นครอบครัว ทั้งที่สถานการณ์นี้เธอเป็นได้เพียงคนฉวยโอกาสเท่านั้น

ชมดาวก้าวไปนั่งที่เก้าอี้ว่างเงียบๆ ขณะที่ทั้งสองยังคุยกันต่อ ท่ามกลางเสียงประกาศอื้ออึง หญิงสาวรู้สึกสับสนไปหมด ไม่รู้ว่าถ้าไม่อยู่กับครอบครัวนี้ แล้วเธอจะไปอยู่ที่ไหน เธอไม่รู้อะไรสักอย่างเกี่ยวกับร่างที่อาศัยอยู่นี้ ส่วนคนที่เธอพอจะรู้จักอยู่บ้าง ก็คงเห็นเธอเป็นคนแปลกหน้า


"ไปกันเถอะภัส เรียบร้อยแล้ว" เมฆาเดินมาบอก ขณะหญิงสาวกำลังนั่งเหม่ออยู่กับความคิดของตัวเอง

"เออ ค่ะ" ชมดาวลุกยืน

"งั้นฉันแยกตรงนี้เลยนะ มีนัดที่สำนักงานต่ออีก" วีรัสว่า

"ขอบคุณนะคะ คุณวี" ชมดาวหันไปยกมือไหว้

"ครับ" วีรัสรับไหว้พลางทำหน้าประหลาดใจใส่เมฆา เพราะไม่เคยเห็นภัสสรมารยาทดีกับเขาขนาดนี้

"ขอบใจมาก ไว้เจอกัน" เมฆาตบไหล่เพื่อนเบาๆ เป็นการลา


"หิวหรือยังภัส" ชายหนุ่มเอ่ยถามเมื่อรถเคลื่อนออกจากลานจอดในช่วงใกล้เที่ยง

"ไม่ค่ะ" ชมดาวตอบแล้วนั่งเงียบ

"คุณยังไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้าแล้วนะ"

"เดี๋ยวกลับไปกินที่บ้านก็ได้ค่ะ"

"ไม่ทันแล้วล่ะ ผมมีประชุมตอนบ่ายโมง" เมฆาเหลือบดูนาฬิกาข้อมือ

"ให้ฉันกลับเองดีกว่านะคะ เดี๋ยวตอนเย็นต้องไปรับลูก สัญญากับแกไว้แล้ว"

"เอางั้นก็ได้"

"เออ คุณช่วยเขียนแผนที่ให้หน่อยได้ไหมคะ"

"แผนที่?"

"คือ..ฉันจำทางกลับบ้านไม่ได้" ชมดาวว่าเสียงอ่อย เพราะเธอไม่คุ้นกับระแวกนี้ แถมยังเป็นคนมีปัญหาเรื่องการจดจำเส้นทาง

"ได้สิ" เมฆานึกสนุกอยากรู้ว่าเธอจำไม่ได้จริงๆ หรือว่าแกล้งเล่นบทสมองเสื่อมอีก เขาจอดรถลงข้างทาง หยิบกระดาษขึ้นมาเขียนแผนที่มั่วๆ แล้วยื่นให้

"ขอบคุณค่ะ แล้วเจอกันที่บ้านนะคะ" ชมดาวรับแผนที่แล้วลงจากรถไป ยืนรอจนเขาขับไปลับตา จึงนึกขึ้นมาได้ว่า..

"ตายจริง!" เธอรีบจนลืมหยิบกระเป๋าถือออกมาด้วย และตอนนี้ก็ไม่มีเงินติดตัวเลยสักบาท หญิงสาวเพ่งมองแผนที่ในมือ คิดว่าถ้าแท็กซี่ไปส่งถึงบ้าน ก็คงไม่มีปัญหา


















Create Date : 21 เมษายน 2555
Last Update : 25 เมษายน 2555 19:09:17 น. 19 comments
Counter : 489 Pageviews.

 
รึ ตีกันบ้านแตก


โดย: Pa_Stang วันที่: 21 เมษายน 2555 เวลา:12:29:21 น.  

 
เอ่อเปลี่ยนเป็นสาวใหญ่สาวน้อยเหมือนจะซอฟลงนิดนึงนะ แบบว่าแสลงใจใครบางคน


โดย: Pa_Stang วันที่: 21 เมษายน 2555 เวลา:12:41:16 น.  

 
จัดไปค่ะ

แค่จะลองดูว่าพี่ตังค์อ่านทุกตัวหรือเปล่า


โดย: Kim-Ha วันที่: 21 เมษายน 2555 เวลา:12:50:24 น.  

 
ขนมปังกรอบฆ่าเมียแหมเพิ่งเคยได้ยิน ชอบๆๆๆ


โดย: Pa_Stang วันที่: 21 เมษายน 2555 เวลา:17:24:50 น.  

 
ไปแอ่วคลองถมตั้งแต่บ่ายแก่ๆ ค่ะ เพิ่งกลับมาถึง

ไปคลายร้อนก่อนนะคะ เดี๋ยวจะกลับมาต่อเรื่องบนโต๊ะค่ะ


โดย: Kim-Ha วันที่: 21 เมษายน 2555 เวลา:20:55:06 น.  

 
ไม่มีสมาธิค่ะ มัวแต่ส่องเดอะดาวอยู่ อิอิ


โดย: Kim-Ha วันที่: 21 เมษายน 2555 เวลา:22:41:17 น.  

 
ชอบน้อง Hun Hot Heart


โดย: Kim-Ha วันที่: 21 เมษายน 2555 เวลา:23:02:22 น.  

 
ใจสั่นเป็นพี่ม้ารึเปล่าคะ


โดย: Pa_Stang วันที่: 21 เมษายน 2555 เวลา:23:31:05 น.  

 
ไม่ถึงขั้นนั้นค่ะ เพียงแต่ดูแล้วไม่ต้องลุ้นมาก เอาสนุกเข้าว่าค่ะ ถ้าได้เป็นเดอะสตาร์ คงเป็นปีแรกที่เต้นได้ดีที่สุด และร้องได้แย่ที่สุด แต่อย่างพี่โจ้ว่าค่ะ การร้องคงไปพัฒนาทีหลังได้ แต่จะทันออกอัลบั้มแรกหรือเปล่ายังสงสัยค่ะ


โดย: Kim-Ha วันที่: 21 เมษายน 2555 เวลา:23:43:00 น.  

 
ไอ้ตัวมานว่า ถ้าโหวตเป็นจะโหวตให้คนนี้ แล้วก็กระโดดโลดเต้นสะเตียงแทบฟัง คงจะจริง เอามันส์เข้าว่าไม่ต้องคิดมากก็โดนใจใครๆ หลายๆ คนแล้ว


โดย: Pa_Stang วันที่: 21 เมษายน 2555 เวลา:23:53:11 น.  

 
ลูกนกพี่สงสัยจะมันส์ติดลม เพิ่งสลบเกือบๆ เที่ยงคืน ตอนนี้ก็ถึงเวลาสลบของผู้ใหญ่แล้ว ราตรีสวัส ฝันดีกันนะคะ


โดย: Pa_Stang วันที่: 22 เมษายน 2555 เวลา:0:10:23 น.  

 
ฝันดีทั้งปร้าทั้งหลานนะคะ

กะจะต่ออีกหน่อย เดี๋ยวค่อยนอนค่ะ


โดย: Kim-Ha วันที่: 22 เมษายน 2555 เวลา:0:14:27 น.  

 
แวะมาเยี่ยมยามดึกคะ


อากาศร้อนมากๆ พวกประสาทหลอนกันมั่ง หูแว่วลงไปแช่ในสระกันมั่ง ต้องเรียก EMS กันให้วุ่นไปหมด เฮ้อ เรื่องของไผกลายเป็นเรื่องของข้าเจ้าโหม๊ด สงสัยต้องเรียนวิชานินจาแยกร่างแล้น


โดย: Pa_Stang วันที่: 23 เมษายน 2555 เวลา:22:04:13 น.  

 
เขาเรียก iron lady (ไม่เกี่ยวอะไรกะ Aung San Suu Kyi นะคะ 555) ใครมีอะไรช่วยได้หมด อิอิ

นั่งอยู่นี่ทั้งวันอ่ะค่ะ หามูดไม่ได้เลย ฟังเพลงบิ้วอารมณ์ไปเรื่อยๆ ค่ะ เพลงรุ่นแฟนฉันทั้งนั้นเลย 555+ พี่แหวน นูโว พี่ก้อง 3สาว พี่ตู่นันทิดา พี่เบิร์ด ฯลฯ ถ้าเอามาเปิดประกอบฟิค เด็กรุ่นใหม่คงเหวอเลยเน๊อะ 555 แต่ก็วางไว้หลายเพลงแล้วค่ะ เรื่องนี้คิดไว้ประมาณ 80 ตอน ไม่รู้จาไปถึงหรือเปล่า บางทีคิดล่วงหน้ามากไป ก็เลยทำให้จิ้นปัจจุบันไม่ออกซะงั้น





โดย: Kim-Ha วันที่: 23 เมษายน 2555 เวลา:22:14:48 น.  

 
เพลงแนว(เกิน 20 ปี)ทั้งนั้นเลยนะคะนั้น


ร้อนจริงๆ คะ ช่วงกลางวันคิดงานไม่ออก ต้องหอบมาทำที่บ้าน เจอห้องเย็นๆ ง่วงอีก สรุป ไม่ได้การไม่ได้งาน


โดย: Pa_Stang วันที่: 23 เมษายน 2555 เวลา:23:29:40 น.  

 
เข้าใจสุดๆ ค่ะ อยู่บ้านเก็บไปที่ทำงาน อยู่ที่ทำงานเดี๋ยวเอาไปทำที่บ้าน อยู่ข้างล่างร้อน เดี๋ยวไปทำข้างบน ข้างบนเย็นไป ลงไปข้างล่าง อยู่ในบ้านมันเบื่อ ออกไปทำนอกบ้าน อยู่นอกบ้านเดินห้างก่อนเดี๋ยวเอากลับทำที่บ้าน

ที่สุดพอถึง deadline ก็เสร็จไปเองจนได้


โดย: Kim-Ha วันที่: 23 เมษายน 2555 เวลา:23:39:15 น.  

 
ฟัง ขอแค่คิดถึง พี่ต้อมเรนโบว์อยู่ค่ะ


โดย: Kim-Ha วันที่: 23 เมษายน 2555 เวลา:23:42:21 น.  

 
ใกล้ deadline จริงๆ สงสัยจะโต้รุ่งละคะ


โดย: Pa_Stang วันที่: 24 เมษายน 2555 เวลา:21:02:27 น.  

 
ชีวิตมีรสชาติดีค่ะ



โดย: Kim-Ha วันที่: 24 เมษายน 2555 เวลา:21:41:58 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Kim-Ha
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




จิ้นกระจาย ^^


Smileymissmynovel@gmail.com






Friends' blogs
[Add Kim-Ha's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend


 
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.