Group Blog
 
All blogs
 
My Love ตอนที่ 3


ชมดาวในร่างภัสสรได้รับการประกันตัว เพื่อรอสู้คดี แม้เธอจะให้การปฏิเสธตลอดข้อกล่าวหา แต่พยานบุคคลและพยานแวดล้อมก็รัดตัวเธอแน่นหนา

"พอจะมีทางหลุดไหมวี" เมฆาทิ้งตัวลงบนโซฟาเมื่อกลับมาถึงบ้านพร้อมทนายหนุ่มเพื่อนซี้

"ที่ถามเนี่ย แกอยากให้หลุด หรือไม่อยากให้หลุดวะ" วีรัสถามสงสัย

"ฉันทำเพื่อชมพู่ แกก็รู้" เมฆาถอนหายใจ

"โชคดีที่ค่าแอลกอฮอล์ไม่เกินมาตรฐาน แสดงว่าภัสคงไม่ได้เมา ทีนี้ก็ต้องนั่งภาวนาให้คู่กรณีรอดปลอดภัย โทษจะได้เบาลง อาจเหลือแค่รอลงอาญา"

"แล้วที่ภัสไม่รับผิด จะมีผลอะไรไหม"

"นั่นน่ะสิ ทั้งที่หลักฐานก็ทนโท่อยู่อย่างนั้น หรือภัสจะจำไม่ได้จริงๆ"

"ไม่รู้สิ ฉันแค่รู้สึกว่าเขาแปลกๆ ไป หลังอุบัติเหตุ"

"แปลกยังไงวะ"

"ไม่เอะอะโวยวาย ร้องไห้มากขึ้น เหมือนไม่เป็นตัวของตัวเอง ไม่รู้สิ อธิบายไม่ถูกว่ะ"

"อาจรู้ตัวว่าทำผิดไปแล้วก็ได้"

"อืม คงงั้น"

"แล้วเรื่องหย่าล่ะ แกยังจะเดินหน้าต่อไหม"

"คงต้องแล้วแต่เขา ฉันก็ไม่ได้รีบอะไร"

"แกไม่รีบ แต่อาจมีคนรีบแทนแกไปแล้วก็เป็นได้"

"ใคร?"

"อย่าไก๋ดีกว่า มีคนรอเสียบตำแหน่งเมียเอกเป็นโหล เลือกได้สักคนหรือยังล่ะ"

"เฮ้อ.. ฉันขอเป็นโสดอย่างแกดีกว่า เจ็ดปีมานี้ฉันเหมือนอยู่บนสวรรค์แค่สองปี เวลาที่เหลือก็นรกดีๆ นี่เอง"

"ฉันจะคอยดูว่าชมพู่จะได้เป็นซินเดอเรลล่ากับเขาไหม"

"ไม่มีทาง"





ชมดาวมองไปรอบห้องสีสว่างแปลกตา เป็นห้องนอนที่สวยที่สุดเกินกว่าจินตนาการเธอจะนึกฝันถึง ระเบียงเปิดโล่งมองเห็นสนามหน้าบ้าน ไกลออกไปถึงขอบรั้วสูง และสระว่ายน้ำที่อยู่เบื้องล่างข้างตัวตึก

หญิงสาวมองทุกสิ่งรอบตัวด้วยความตื่นเต้น เมื่อเดินสำรวจเข้าไปในห้องแต่งตัว เสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า เครื่องประดับ เครื่องสำอาง จัดเป็นหมวดหมู่ดูหรูหราราวกับเป็นร้านค้าย่อมๆ เพื่อความงาม ส่วนอีกฝั่งมีเสื้อเชิ้ตและสูทแขวนจนเต็ม ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นของใคร  ครั้นชะโงกหน้าผ่านผนังไร้ประตูกั้นเข้าไปในห้องอาบน้ำ ก็ต้องถึงกับร้องว้าวในใจ ทุกอย่างดูเนี้ยบสะอาดกริ๊บ พื้นกระเบื้องดำวาว อ่างอาบน้ำกว้างขวาง และสวนเล็กๆ ปลูกต้นไม้ตรงระเบียง ดูดีกว่าห้องนอนที่เธอเคยอยู่มาทั้งชีวิตเสียอีก

ชมดาวทิ้งตัวลงบนที่นอนนุ่มสีขาวสะอาดตา กลิ่นหอมอ่อนๆ ของผ้าปูให้ความรู้สึกราวอยู่กลางสวนไม้ดอก แต่พอลืมตาขึ้น ก็รู้ว่าทุกสิ่งเหล่านี้คงได้เพียงชื่นชม แตะต้องไม่ได้ เพราะเจ้าของตัวจริง ยืนกอดอดจ้องมองเธออยู่ข้างเตียงนี้แล้ว

หญิงสาวค่อยๆ ขยับตัวลุกนั่งด้วยอาการเขิน ราวตนเป็นแมวขโมยที่แอบย่องเข้าเรือนคนอื่น

"เออ คือ ฉันรู้สึกเพลียๆ"

"คุณจะนอนที่นี่เหรอ?"

"ปะ..เปล่าค่ะ คือชมพู่พาฉันมา ฉันไม่รู้ว่า.."

"คุณแม่ขา มาดูนี่ค่ะ ชมพู่วาดรูปสวยไหม" เด็กหญิงวิ่งเข้ามาดึงแขน ทำให้ชมดาวหายใจโล่งปอดขึ้นมาทันที แล้วรีบลุกตามไป

เมฆาหันมองตามท่าทางแปลกๆ นั้น เขาก็แค่ถามดู เพราะเห็นพักหลังๆ มานี้ ภัสสรมักจะใช้ห้องส่วนตัวที่อยู่อีกฝั่งมากกว่า เมื่อทั้งสองทะเลาะกันหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ



ภายในห้องโทนสีชมพูกระทัดรัดน่ารัก มีมุมของเล่น โต๊ะ และชั้นวางหนังสือ เตียงใหญ่ และห้องอาบน้ำในตัว ชมดาวมองไปรอบๆ และคิดว่าห้องนี้คงจะปลอดภัยที่สุดสำหรับเธอ

"ชมพู่นอนห้องนี้คนเดียวหรือเปล่าจ๊ะ"

"พี่ปรางมาอยู่เป็นเพื่อนจนชมพู่หลับค่ะ"

"งั้นแม่มานอนเป็นเพื่อนดีไหมคะ"

"คืนนี้คุณแม่ไม่ออกไปข้างนอกแล้วเหรอคะ" ชมพู่ถามสงสัย เพราะปกติแม่จะต้องออกไปข้างนอกแทบทุกคืน 

"ไม่ล่ะ แม่จะอ่านนิทานให้ฟังด้วยดีไหมคะ"

"ชมพู่มีนิทานเยอะเลยค่ะ" เด็กหญิงว่าตื่นเต้น แล้วรีบวิ่งไปหยิบมาจากชั้นวาง

"ยังใหม่อยู่เลยเนอะ" ชมดาวพลิกหนังสือดู

"ก็ไม่มีใครอ่านให้ชมพู่ฟังนี่คะ"

"หนูอยากฟังเรื่องไหนก่อนดีคะ"

แล้วหนังสือเล่มแล้วเล่มเล่าก็ถูกเลือกขึ้นมาให้อ่าน อันเป็นงานถนัดของคุณแม่จำเป็น เพราะเธอมีหน้าที่เล่านิทานให้น้องๆ ในบ้านสงเคราะห์เด็กฟังอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน และเป็นพรสวรรค์ส่วนตัวของเธอทีเดียว ในการทำเสียงนั้นเสียงนี้ ให้นิทานมีอรรถรสมากขึ้น  หลังจากอ่านจนเพลิน แม่ลูกก็เผลอหลับไปพร้อมๆ กัน ท่ามกลางหนังสือหลายเล่มกระจายอยู่รอบกาย



"คุณภัสกับชมพู่ล่ะ ปราง" เมฆาเอ่ยถามเมื่อมาถึงโต๊ะอาหารกลางวัน แต่ไร้แววแม่ลูก

"ยังหลับกันอยู่เลยค่ะ ปรางไม่กล้าปลุก กลัวคุณภัสอาละวาดค่ะ" พี่เลี้ยงสาวรายงานกึ่งฟ้องไปในตัว

"หึ! งั้นฉันก็ยังไม่กิน ถ้าสองคนนั้นตื่นแล้ว ไปตามฉันที่ห้องทำงานด้วย"

"คุณเมฆจะหิ้วท้องรอทำไมล่ะคะ" ปรางทักถามเมื่อเห็นนายหนุ่มกำลังจะเดินผละไป

"สู่รู้ !" คำตอบสั้นๆ นั้น ทำให้ปรางเจ็บจี๊ดไปถึงไหนต่อไหน แต่ยิ่งเขาปากร้ายเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งอยากเข้าใกล้เขามากขึ้นเท่านั้น

"เป็นไง! นังปราง เจียมตัวซะบ้างนะแก" อนงค์ เพื่อนสาวใช้ด้วยกัน ซึ่งยืนฟังอยู่เงียบๆ หัวเราะคิกคักขึ้นมาทันที เมื่อนายหนุ่มพ้นสายตาไปแล้ว

"แกกับฉันเป็นเพื่อนกัน แทนที่จะเข้าข้างกัน นังนี่" ปรางมองค้อนเพื่อนจนหน้าคว่ำ

"ตื่นได้แล้ว ต่อให้คุณภัสร้ายกว่านี้อีกสิบเท่า แกก็ไม่ได้กินคุณเมฆหรอก รีบทำบุญไว้ดีกว่า เผื่อชาติหน้าแกจะสวยได้ครึ่งคุณภัสบ้าง" อนงค์พูดแทงใจดำเข้าเต็มๆ

"หรือว่าแกไม่ชอบคุณเมฆ" ปรางถามกลับบ้าง

"ฉันก็แค่ชอบแบบปลื้มดารา ไม่ได้บ้าอย่างแกซะหน่อย ยังไงพี่มดง่ามของฉันก็ดีที่สุด" อนงค์แลบลิ้นใส่แล้วรีบเดินกลับไปที่ครัวเพื่อจัดการอาหารกลางวันของตน

"เดี๋ยวนี้ ใครๆ มันก็สวยด้วยมีดหมอทั้งนั้นแหละ อย่าให้นังปรางรวยบ้างก็แล้วกัน หึ!" ว่าแล้วก็เดินกระฟัดกระเฟียดตามไป 



"ป้า! ป้าแจ่ม คุณภัสตื่นแล้วป้า" อนงค์รีบวิ่งมารายงานที่ครัวตอนบ่ายสอง แล้วรีบวิ่งออกไปเตรียมเครื่องดื่ม

"เออๆ ช่วยกันอุ่นอาหารเร็วเข้า" ป้าแจ่มและลูกมืออีกสองคนรีบกุลีกุจอช่วยกันยกใหญ่ เพราะเกรงนายสาวจะอารมณ์เสีย แล้วพาลเปิดศึกสตาร์วอร์ (จานบิน) บนโต๊ะอาหาร

แล้ววินาทีที่แม่ลูกเดินมาถึงโต๊ะ ทุกอย่างก็เรียบร้อย สาวใช้ต่างกลั้นหอบหายใจ ทุกคนดูเกร็งไปหมด และต่างพากันหลบสายตา ทำให้ชมดาวรู้สึกแปลกๆ

"อาหารน่าทานทั้งนั้นเลย" หญิงสาวมองอาหารจานโต สีสันและกลิ่นชวนน้ำลายสอเป็นที่สุด คิดว่ารสชาติก็คงไม่แพ้หน้าตา ไม่ว่าจะเป็นเป็ดอบซอส ยำหูฉลาม ปูผัดผงกระหรี่ แกงเขียนหวานไก่ ต้มจืดสาหร่าย และไข่เจียว

"ชมพู่หิวแล้วค่ะ"

"รอคุณพ่อก่อนนะคะ" ชมดาวขยับเก้าอี้ให้ลูก แล้วนั่งลงข้างๆ

"คุณพ่อมาแล้วค่ะ" ชมพู่ร้องดีใจ เมื่อเห็นเมฆาเดินมาที่โต๊ะพร้อมพี่เลี้ยงสาว

"คุณชมพู่ ออกไปนั่งทานข้างนอกไหมคะ เดี๋ยวพี่ปรางจะป้อน" ปรางรีบออกตัวทำลายบรรยากาศทันที

"ไม่ค่ะ ชมพู่จะนั่งทานที่นี่"

"เดี๋ยวคุณแม่จะอารมณ์เสียนะคะคนดี" พอพูดถึงจุดนี้ เด็กหญิงก็ชักลังเล เพราะเคยมีประสบการณ์เลวร้ายบนโต๊ะอาหารมาแล้ว

"คุณแม่ ให้ชมพู่นั่งทานด้วยนะคะ" เด็กหญิงว่าเสียงอ่อย

"นั่งทานตรงนี้แหละ ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นนะคะ" ชมดาวลูบศีรษะแล้วกดจูบลงไป

"แต่.." ปรางยังไม่ละความพยายาม

"ตักข้าวได้แล้วปราง ฉันหิวจะแย่แล้ว" เมฆาตัดบทด้วยความรำคาญ


ชมดาวนั่งทานไปเรื่อยๆ ไม่ได้ปริปากว่าอะไร จนกระทั่งเธอตักแกงเขียวหวานเข้าปาก

"แกงนี่ใครทำ..." เพียงเท่านั้น ก็มีเสียงอธิบายขึ้นอย่างร้อนรนจากแม่ครัว

"ตอนทำเสร็จใหม่ๆ มะเขือก็นุ่มกำลังดีแล้วนะคะ แต่พอเอาไปอุ่นอีกที มันคงนุ่มเกินไปสักหน่อยค่ะ"

"คุณจะติอะไรอีกล่ะ" เมฆาวางช้อนกระทบจานข้าว เพราะรู้ว่าถ้าเริ่มอีหรอบนี้ทีไร ได้ทะเลาะกัน และทำให้อาหารกร่อยไปเสียทุกครั้ง

"เปล่าค่ะ ฉันแค่อยากจะชม ไม่เคยทานแกงอร่อยเท่านี้มาก่อน ก็เท่านั้น" ชมดาวว่าแล้วทานอาหารต่อ ไม่พูดไม่ถามอะไรอีก ทำให้เมฆารู้สึกผิดเสียเอง ที่ด่วนตัดสินเธอก่อนจะรู้ความ ส่วนคนรับใช้พากันถอนหายใจ มองหน้ากันไปมา

"ผมเพิ่งเห็นคุณทานอะไรแล้วรู้สึกอร่อย ก็คราวนี้แหละ" เมฆาว่าประชดแล้วลงมือทานต่อ หญิงสาวขบริมฝีปาก ตั้งใจว่าจะไม่ต่อปากต่อคำกับเขา ขณะที่คนอื่นๆ เริ่มรู้สึกถึงบรรยากาศมาคุ ยิ่งเห็นนายสาวเงียบก็ยิ่งกลัว

"ลองน้ำต้มจืดดูบ้างไหมลูก ทานแต่ไข่เจียวจะฝืดคอนะคะ" ชมดาวหันไปคุยกับลูก และไม่สนใจคนปากร้าย

"ราดให้แฉะๆ เลยนะคะ"

"จัดไปค่ะ"

แม่ลูกหยอกเย้า ตักอาหารป้อนกันไปมา พาให้ทุกคนรู้สึกประหลาดใจที่อาหารมื้อนี้ไม่จบลงแย่อย่างที่คิด  แต่ถึงกระนั้นเมฆาก็ยังไม่ปักใจเชื่อว่าภัสสรจะเปลี่ยนไปได้ชั่วข้ามคืน พลางคิดว่าเธอคงจะแสร้งดีได้ไม่นาน และถ้าหน้ากากเธอหลุดออกวันใด คงต้องถึงคราวสิ้นสุดกันเสียที



"คืนนี้ผมจะออกไปสังสรรค์กับเพื่อนๆ" เมฆาอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยเตรียมออกจากบ้าน ขณะที่ชมดาวกำลังดูทีวีอยู่ที่ห้องนั่งเล่น และชมพู่ระบายสีอยู่ใกล้ๆ

"ค่ะ เที่ยวให้สนุกนะคะ" ชมดาวว่าอย่างไม่ใส่ใจนัก คิดว่าดีเสียอีก เธอจะได้กลับเข้าไปในห้อง เพื่อเก็บเสื้อผ้าบางส่วนมาไว้ในห้องลูก

"คุณพูดประชดผมใข่ไหมเนี่ย?"

"เปล่าค่ะ"

"ทุกที ถ้าคุณล่ามผมได้ คุณคงทำไปแล้ว" เมฆายิ้มเยาะ คิดว่าต่อมความอดทนเธอคงแตกเข้าสักวัน ดูซิจะทนได้สักกี่น้ำ

"ฉันคงคิดได้แล้วมั้งคะ" ชมดาวว่ายักไหล่แบบที่เขาชอบทำ

"คิดว่าอะไร?"

"ใครที่ฉันควรห่วง และใครที่ควรปล่อยไป" ชมดาวลูบศีรษะเด็กหญิง ที่กำลังนั่งสนใจกับภาพตรงหน้า และไม่รู้ว่าพ่อแม่สนทนาอะไรกัน

"สวยไหมคะ คุณพ่อ" ชมพู่ชูภาพให้ดู เมฆาจึงต้องรีบปรับสีหน้ายิ้มรับ

"สวยมากค่ะ" ชายหนุ่มนั่งลงหอมแก้มลูกสาวฟอดใหญ่

"รีบกลับนะคะ ชมพู่เป็นห่วงค่ะ" เด็กหญิงอ้อนแล้วหอมคืน

"ครับผม พ่อไปล่ะ" เมฆาตั้งท่าจะผละไป

"หอมคุณแม่ด้วยค่ะ" ชมพู่รีบท้วง 

"ได้เลย" เมฆาขยับเข้าใกล้ แค่ไม่อยากขัดใจลูก  แต่อีกฝ่ายกลับผงะถอย พอคว้าตัวไว้ได้ เขาจึงกดริมฝีปากและจมูกลงบนแก้มแรงๆ แล้วหันไปถามลูกสาว

"พอไหมคะ?" ชมพู่หัวเราะคิกคัก นึกว่าพ่อแม่หยอกล้อกัน

"คนบ้า!" ชมดาวแอบหยิกเขา ไม่ให้ลูกเห็น แล้วใบหน้าก็เรื่อขึ้นจนถึงใบหู

เมฆายิ้มสะใจ คิดว่าภัสสรคงโกรธจนหน้าแดง แต่ก็ยังชื่นชมที่เธอไม่กรี๊ดบ้านแตกเหมือนทุกครั้ง สงสัยจะกินยาผิดขนานเข้าไป ถึงได้ความอดทนสูงผิดปกติ คิดแล้วก็พลางหัวเราะอารมณ์ดีออกจากบ้านไป


"คุณพ่อออกไปเที่ยวแบบนี้บ่อยๆ หรือเปล่าคะชมพู่" ชมดาวแอบถามข้อมูลจากเด็ก

"อืม ส่วนมากวันศุกร์กับวันเสาร์ค่ะ คุณพ่อทำงาน"

"แล้วคุณแม่ล่ะคะ"

"อืม? คุณแม่ก็ถามตัวเองสิคะ" เด็กหญิงตอบงงๆ

"แม่ก็แค่ อยากจะทดสอบความจำชมพู่" เด็กหญิงทำท่าคิด แล้วยกนิ้วขึ้นมานับด้วย

"ชมพู่จำไม่ได้ค่ะ ว่าคุณแม่อยู่บ้านวันไหนบ้าง"

"ขนาดนั้นเลยเหรอจ๊ะ" ชมดาวแอบหันไปทำหน้าเจื่อน คิดว่าตนคงเคยแย่มากๆ

"งั้นต่อไป แม่อยู่กับหนูทุกวันดีไหมคะ"

"จริงๆ นะคะ"

"จริงสิ ขึ้นไปนอนกันดีกว่านะ" ชมดาวให้เด็กหญิงขี่หลัง แล้วขึ้นชั้นบนไปด้วยกัน



เมฆากลับมาถึงราวห้าทุ่ม ภายในบ้านเงียบสงัด คิดว่าคงหลับกันหมดแล้ว พอเปิดห้องชมพู่เข้าไป ก็ถึงกับหลุดยิ้มออกมา เมื่อเห็นเด็กหญิงนอนดิ้นจนเท้าไปพาดอยู่บนท้องภัสสร ซึ่งก็หลับเป็นตายไม่ได้แสดงอาการรับรู้ใดๆ เหมือนกัน 

เขาจัดท่านอนลูกใหม่ ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้ แล้วจูบลงที่หน้าผากเล็กแผ่วเบา ก่อนสายตาจะเลื่อนไปที่ใบหน้าสวยใสของคนข้างๆ ชายหนุ่มโน้มเข้าใกล้ แล้วประทับจูบลงบนริมฝีปากเม้มแผ่วเบาและขยับออกเชื่องช้า อิริยาบถช่างสวนทางกับหัวใจเต้นรัวภายในร่างที่ยังนอนนิ่ง ไม่กล้าแสดงออกว่าเธอรับรู้ถึงสัมผัสอ่อนโยนในทุกเสี้ยววินาทีที่ผ่านเข้ามา และเพิ่งประจักษ์ว่าสโนไวท์ในเทพนิยายที่อ่านมานับร้อยครั้งรู้สึกอย่างไรแน่ ก่อนฟื้นจากความตาย...

ครั้นแสงไฟในห้องวูบดับลง พร้อมกับการจากไปของชายหนุ่ม ความคิดในใจหญิงสาวกลับสว่างจนทำให้นอนไม่หลับทั้งคืนเลยทีเดียว






















Create Date : 03 เมษายน 2555
Last Update : 6 เมษายน 2555 22:38:28 น. 8 comments
Counter : 538 Pageviews.

 
ยังไม่มีซีนระทึกนะคะ อัพไปก่อน ถ้าคืนนี้ไม่ง่วง คงจบตอนค่ะ


โดย: Kim-Ha วันที่: 3 เมษายน 2555 เวลา:23:31:05 น.  

 
อันนี้ไม่เรียกรายปักษ์นะคะพี่ตังค์ เรียกว่ารายสะเปะสะปะค่ะ แบบว่าออกไม่เป็นเวล่ำเวลา


โดย: Kim-Ha วันที่: 4 เมษายน 2555 เวลา:0:10:09 น.  

 
มาไม่เป็นเวล่ำเวลาแต่มาตลอดๆ นับเป็นสม่ำเสมอนิ

วันนี้ร้อยตับปลิ้น ลิ้นห้อย หวังว่าพรุ่งนี้พระพิรุณคงจะมาเยี่ยมกันบ้าง ไม่ง้ัน...ร้อนแย่


โดย: Pa_Stang วันที่: 4 เมษายน 2555 เวลา:21:55:07 น.  

 
วันนี้ที่กรุงเทพฯ ตกค่ะ โครมเดียวเลิก

พยากรณ์อากาศบอกว่าจะตกทุกวันไปถึงวันจันทร์ค่ะ


โดย: Kim-Ha วันที่: 4 เมษายน 2555 เวลา:22:00:42 น.  

 
เรียกฝน ฝนก็มา ตอนนี้กำลังกระหน่ำเลยคะ คาดว่าพรุ่งนี้คงไม่ต้องนั่งห้อยแล้วคะ


โดย: Pa_Stang วันที่: 4 เมษายน 2555 เวลา:23:28:04 น.  

 
แมวตกงานคราวนี้แหละค่ะ เอาพี่ตังค์ไปขอฝนแทน


โดย: Kim-Ha วันที่: 4 เมษายน 2555 เวลา:23:36:08 น.  

 
เอ่อ เกรงว่าคนแบกหลังจะหักสะก่อนฝนจะตกคะ



โดย: Pa_Stang วันที่: 5 เมษายน 2555 เวลา:0:08:20 น.  

 
กรมอุตุเค้าเป๊ะเหมือนกันนะคะ ตื่นมาพระพิรุณก็มาอรุณสวัสด์ิกันเลยค่ะ

แบกเสร็จก็ให้รอรับยาท่ีช่อง 8 ได้เลยค่ะ


โดย: Kim-Ha วันที่: 5 เมษายน 2555 เวลา:8:17:54 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Kim-Ha
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




จิ้นกระจาย ^^


Smileymissmynovel@gmail.com






Friends' blogs
[Add Kim-Ha's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend


 
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.