เจ้าของบล็อคกำลังเศร้ามากขณะนี้...ไม่สามารถติดต่อได้ซักระยะ ไม่ว่ากันน๊า ^_^"
Group Blog
 
All blogs
 

3...ปี ไม่มีวันไหน...ที่ไม่คิดถึง

จากกัน 3 ปี แล้วสินะคะ


ไม่รู้ว่า จะคิดถึงกันบ้างมั้ย

คุณ........คนที่ชอบขับรถมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

คุณ........คนที่ชอบสูบบุหรี่มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

คุณ........คนที่ชอบนั่ง ร้านกาแฟ ทีจัดร้านสวยๆ มากๆๆๆๆ

คุณ........คนที่ชอบพาเที่ยว ทุกที่ ที่เอ่ยปาก

คุณ........คนที่บอกว่า รัก.....และจะรักตลอดไป

คุณ........คนที่ รักการตีกอลฟ์ เป็นที่ซู้ดดด ((จนลืมคนข้างๆเรย ))

คุณ.........คนที่ชอบ ถ่ายรูปใช้หนีฯ ในอิริยาบทแปลกๆ

คุณ.........คนที่ตัวซู๊งงงง สูงงงง....แต่ก็หล่อมั่กๆ เรย



และนี่ คือ ผลงาน อันพิสดาร พึลึกพิลั่น ของคุณ....



ไม่มีวันไหน....ที่ใช้หนีฯ ไม่คิดถึงคุณ


ไม่เลย.....ซักวัน


แล้วคุณล่ะ จะคิดถึงใช้หนีฯ บ้างมั้ย


คิดถึงกันบ้างเหอะ นะ นะ นะ น๊า..น๊า..น๊า..น๊า


โปรดทราบ คิดถึงมาก คิดถึงทุกวัน แม้จะวันละนิด แต่ก็คิดถึงน๊า





 

Create Date : 21 มิถุนายน 2550    
Last Update : 21 มิถุนายน 2550 9:27:10 น.
Counter : 195 Pageviews.  

ประสบการณ์...เข้าม่านรูด

มีแต่ประสบการณ์ดีๆทั้งน๊านน กรู!!

มันเป็นรอยด่างในใจน่ะค่ะ

แต่มันไม่ได้เป็นรอยด่าง ในกาย.....โชคดีไปค่ะ


สมัยเรียน ป.ตรี มีหนุ่มๆ มาติดพันหลายคน แต่ก็แค่แว๊ปไปแว๊ปมา

บางคนก็แซวเอามันส์
บางคนก็แซวเอาจริง
บางคนก็แซวเอากัน เฮ่ยย(())

2 ในจำนวนคนพวกนั้น มีอาจารย์ที่สอนด้วย 2 คน
แต่ไม่ได้ปลื้มเรยค่ะ อาจารย์ 2 คนนี้.......เพราะว่า

คนหนึ่ง....มีครอบครัว
อีกคน...มีแฟนแล้ว และหมั้นกันแล้วด้วย

แต่ทั้ง 2 คนนี้ มีความพยายามอย่างมาก ที่จะ "ฟัน" ใช้หนีฯให้ได้
แต่ใช้หนีฯ ก็รู้ทันเค้าแล่ะค่ะ แต่ก็ยังตอบรับไมตรี...จะว่าหาเรื่องใส่ตัว ก็ถูกนะ

อาจารย์คนหนึ่ง ทำได้แค่ โทร.หา และส่ง sms รักๆ คิดถึง เป็นห่วง
อยากเจอ...แต่ทำรัยมากกว่านั้นไม่ได้...เมียคุม อิอิ

แต่อาจารย์อีกคน...แกเพลย์บอยสุดๆ ทั้งบุคคลิก และการพูดจา
แกแสดงออกโจ๋งครึ่มมาก...ผมอยากฟันคุณ....จริงจริ๊งงง

แต่เค้าก็ ทำดีกับใช้หนีฯทุกอย่าง ทั้งความเอาใจใส่ ทั้งทางด้านการเรียนการสอน
พูดง่ายๆ ว่า พิเศษกว่าเพื่อนคนอื่นๆ มากมาย...แต่ใช้หนีฯก็ไม่เคยลืมเพื่อนนะ

รู้อะไรมา อาจารย์บอกอะไร ให้ทริกอะไรมา ให้ดูตรงไหนเป็นพิเศษ บอกเพื่อนหมด
จนเพื่อนๆ อิจฉากันเป็นเทือกกก...ฮ่าๆๆ

โดนกระแนะกระแหน ประจำจากเพื่อนในห้อง

"วันไหนแกไม่มา อาจารย์ ไม่เล่นเรยว่ะ หน้างี้เหมือนขี้ไม่ออก"

"เฮ้ย เดี๋ยววิชาอาจารย์คนนี้ แกห้ามโดดเรียนนะเว่ย เดี๋ยวพวกชั้นซวย"

"เฮ้ย มะวาน เห็นนะเว้ยยย นั่งรถอาจารย์ไปไหนมาอ่ะ...เดี๊ยะๆจะบอกแฟนอาจารย์"


แต่อาจารย์คนนี้แล่ะ คนที่ดี แสนดี คนนี้แล่ะ

ที่เป็นคนพาใช้หนีฯ เข้าโรงแรม "ม่านรูด"


คงสงสัยกันว่า ทำไมใช้หนีฯ ถึงยอมอย่างนั้นล่ะ

สาเหตุคืองี้ค่ะ

อาจารย์จะมีเบอร์ใช้หนีฯ และโทร.หาใช้หนีฯ ทุกวันอย่างน้อยๆ วันละ 2 ครั้ง
บางวันคิดถึงมากหน่อย ก็ 4-5 ครั้งได้ เข้าใจกันนะคะ คนมันกำลัง อินเลิฟ


วันหนึ่ง กำลังนั่งเรียนวิชาอื่นอยู่ดีๆ พลันก็มีโทรศัพท์เข้าค่ะ
เห็นเป็นเบอร์อาจารย์ เรยขออนุญาติออกมารับสายนอกห้อง

ปรากฏว่า "ฮัลโหล" ๆๆๆๆ ไปเท่าไหร่ ก็ไม่มีใครพูด

ก็เลยเปลี่ยนเป็น "เงียบ" แทน

ก็เรยได้ยิน เสียงทางนั้น....ชัดเจนค่ะ ชัดเจนมากกกก

...เฮ้ย คุณรู้จักโรงแรมดีๆ มั่งมั้ย ใกล้ๆแถวนี้อ่ะ...??

โรงแรมดีๆ แถวนี้เหรอ ก็มีหลายที่นะ...แต่ถ้าม่านรูด ผมถนัด!!
(นี่เพื่อนเค้าตอบกลับมา)

...เออ ม่านรูดก็ได้ ไหนบอกชื่อมาหน่อยซิ อยู่แถวไหน...??

อาจารย์จะพาสาวที่ไหนไปวะ...บอกมั่งซิ แฟนคุณรู้ป่าววะ!!

...ผมจะพาสาวไปว่ะ จีบๆอยู่ ยังไม่รู้เลยจะยอมป่าว...

...ถ้าเค้าไม่ยอม ผมจะทำไงดีวะ...??

ไม่ยอม ก็ข่มขืนเรยดิ่คุณ...ก้าป่าว ฮ่าๆๆๆๆ ((ขำกันเข้าไป))

ได้ยินแค่นี้...รีบวางหูค่ะ

เพราะอะไร รู้มั้ยคะ....เพราะเย็นนี้ อาจารย์นัดใช้หนีฯทานข้าว
ตอนเค้าชวน เราบอก หนูขอเอาเพื่อนไปด้วยนะ เพื่อนในห้องนั่นแล่ะ

อาจารย์บอก อย่าเลย...เดี๋ยวผมเสียการปกครอง

ไอ้เราก็เชื่อ...ด้วยความที่คิดว่า เป็นครูบาอาจารย์นะนี่

สุดท้าย ทนเก็บความคับข้องใจไม่ไหว...เรยชิงโทร.ถามซะก่อน
อาจารย์ได้ยิน เค้าก็ทำน้ำเสียงปกติ เฮ่ย ผมโทร.หาคุณตอนไหนอ่ะ

ผมเพิ่งคุยกับคุณ ตอนสายๆ เองนะ แล้วผมจะโทร.ไปอีกทำไม
ผมนั่ง ทานข้าวกลางวันกับอาจารย์อีกคนอยู่นะ

ใช้หนีฯ ไม่ซักไซร้ให้เสียเวลา ยิงตรง!! เข้าประเด็นทันที

"หนูได้ยิน อาจารย์พูดว่า จะไปโรงแรม ไปกับใครคะ คงไม่ใช่หนูนะ"

เฮ่ยบ้า...คุณไปเอาเรื่องนี้มาจากไหน??

"หนูได้ยิน อาจารย์พูดกับเพื่อนอาจารย์เต็มๆ สองหูเรยค่ะ"

................................แกก็ไม่ยอมรับอยู่ดีๆ

และด้วยความเชื่อใจ มั่นใจ และความมีใจ...จึงหลงเชื่อไปทานข้าวเย็น
ทานข้าวเสร็จ...อาจารย์จะขับรถไปส่งบ้าน เหมือนที่เคย


แต่วันนี้...อาจารย์ชวนคุยไม่หยุด
พอเรามองออกไปนอกรถ ชักเริ่มสงสัย
ถามอาจารย์ นี่เรามาเส้นไหนคะนี่...??
ด้วยความที่เป็นคนไม่เคยรู้ทาง

จึงไม่เคยรู้เลย ว่าตัวเองกำลัง จะถูกพาไป....ในที่..อโคจร

อาจารย์ ขับรถพามาในซอยเปลี่ยวๆ ฉับพลัน!!

มองเห็นป้ายโรงแรม ตัวเบ้อเริ่ม...ยังไม่ทันได้คิดอะไรมากกว่านั้น
อาจารย์เลี้ยวรถ ฟ้าววว....จำได้ตอนนั้น ทำอะไรไม่ถูก

ทำได้แค่ เกาะมืออาจารย์ ส่งสายตาอ้อนวอน...อาจารย์ อย่าทำอย่างนี้กับหนู
แต่อาจารย์ไม่ฟัง พร้อมพูดปลอบใจว่า...

"ไม่มีอะไรหรอก คนรักกันเค้าก็ต้องทำอย่างนี้แล่ะ"

แต่หนูไม่พร้อมค่ะ...อาจารย์ขา พาหนูออกจากที่นี่นะคะ
พูดพร่ำ ขอร้องไปเรื่อย ตามแต่จะคิดได้ นึกได้ตอนนั้น

จนอาจารย์ ลากถูลู่ถูกัง เข้ามาในห้อง

ตอนนั้น มองไปรอบๆห้อง...โห แม่เจ้า...ห้องมันมีสีชมพู ไฟสลัวๆ
เตียงนอนเป็นแบบ กลมๆ เกือบหลงไหลไปกับการจัดห้องแล้วเชียว

แต่ความกลัว...โดนข่มขืน...มันมีมากกว่า

ไม่วิ่ง ไม่โวยวาย เพราะอาย...แต่ใช้วิธีการ
พูดขอร้องดีๆ พูดกับเค้าดีๆ
อ้อนทุกอย่าง ขอให้ใจเย็นๆ ถ้าทำแบบนี้
จะไม่มีความรู้สึกดีๆต่อกัน

อาจารย์ฟังไป ฟังมา จากหน้าหื่นๆ....เริ่มเปลี่ยนไป

ไม่ใช่หน้าสำนึกผิดนะคะ
...แต่เป็นหน้าเบื่อหน่าย เซ็ง!! รัยประมาณนั้น

พร้อมพูดว่า "ไปๆ กลับๆ ผมหมดอารมณ์กับคุณแล้ว"

โอยยย สวรรค์มาโปรด คิดในใจว่า เราคงทำบุญมาดี ชาติที่แล้ว
โชคดีที่รอดมาได้...ตอนขาออกจากโรงแรม

อาจารย์ ไม่พูดอะไรด้วยเลย ไม่แม้แต่มองหน้า

แต่ใช้หนีฯ ก็ไม่พูดอะไรเหมือนกัน โกรธ!!! ที่เค้าคิดแบบนี้


พอแกส่งลงรถเสร็จ รีบเดินดิ่งๆ เข้าบ้านเรยค่ะ ไม่แม้แต่หันมาขอบคุณด้วยซ้ำ
ตัวอาจารย์ ก็ไม่พูดอะไร เงียบอย่างเดียว...ใช้หนีฯไม่สนใจแล้วตอนนั้น

เข้าบ้านได้ ร้องไห้โฮ เลยค่ะ เสียใจเป็นที่สุด ไม่น่าเลย คิดอยู่อย่างนี้

วันรุ่งขึ้นไปเรียน ปกติ...ไม่มีวิชาอาจารย์ แต่อาจารย์โทร.หา
พร้อมกับคำขอโทษ...และบอกว่า ขอบคุณที่ให้สติเค้า

ก็รับคำขอโทษจากอาจารย์ค่ะ แต่ไม่กลับไปคบต่อแล้ว...น่ากลัว
เดี๋ยววันดี คืนดี แกพาไปอีกล่ะก็แย่เรย...คราวหน้าอาจไม่รอดเหมือนคราวนี้

เฮ้อ!!! นี่ล่ะค่ะ...ประสบการณ์ ได้เข้าม่านรูดครั้งแรก ในชีวิต

ห้องมันสวย แต่ถ้าคนไม่พร้อม ไม่ต้องการ ดูยังไง มันก็เหมือน

ห้องเชือด ยังไงยังงั้นเรย


อ่านแล้ว เก็บไว้เป็นอุทาหรณ์กันนะคะ ต่อให้เป็นครูบาอาจารย์ก็ไว้ใจไม่ได้
ใช้หนีฯ ผิดเองที่ไปเล่นกับไฟเข้า...เพื่อนด่าว่า "หาเรื่องใส่ตัว" นั่นน่ะ ถูกแล้ว





 

Create Date : 07 มิถุนายน 2550    
Last Update : 7 มิถุนายน 2550 17:06:26 น.
Counter : 2063 Pageviews.  

ที่ใดมีรัก...ที่นั่นมีตุ๊กๆ (แอพพิโซด วัน)

จริงมั้ย??...จริงจ้ะ


ตั้งแต่คบเธอเป็นแฟน...วันๆ มีแต่เรื่องกลุ้มใจ

....นั่นเพราะเธอเด็กกว่า

.....นั่นเพราะเธอมีเสน่ห์

.....นั่นเพราะเธอยิ้มสวย

.....นั่นเพราะเราขี้งอน

.....เพราะโทรศัพท์เธอ วันๆมีแต่หญิงโทร.มา

.....เพราะผู้หญิงทุกคนรอบๆตัวเธอ...คือ เพื่อนเท่านั้น



เรามาทำงานพร้อมกัน...เธอเป็นคนบังคับกลายๆ ให้เรามายืนรอเธอ
และนั่งรถมาทำงานพร้อมเธอ ทุกๆเช้า

เลิกงาน เธอก็บอกว่า "ต้องกลับกับเรา ห้ามกลับไปกับใคร"
ในตอนนั้น เรา...เปรียบเสมือนนางเสือ แต่ไม่มีเขี้ยวเล็บ

พูดง่ายๆ ก็แมวนี่แล่ะ เน๊อะ

สาวๆ ในที่ทำงาน แทบไม่มีใครรู้ ว่าเราคบกัน เพราะเราอาย
อาย...ที่มีแฟนเด็ก อายที่เธอเป็นถึงผู้จัดการฝ่ายฯ...แต่เรา พนักงานธรรมดา

เธอ...จบปริญญาโท แต่เรา ปริญญาตรี


เราเลยยอมอยู่เงียบๆ อย่างนั้น ส่วนเธอเอง ก็ไม่เห็นกระตือรือร้น ที่บอกใครๆ
เราก็เลยปล่อยมันไว้อย่างนั้นเช่นกัน...ผู้หญิงก็งี้นะ

เรา....ขี้งอน

เธอ....ขี้รำคาญ

แต่เธอ เป็นคนใส่ใจแม้เรื่องเล็กๆน้อยๆ ของเรา...เรามีความสุขมากๆ

เธอรู้...ว่าเราชอบนั่งร้านแบบไหน
เธอรู้...ว่าเราชอบกาแฟ แบบไหน
เธอรู้...ว่าถ้า...เรางอน...อาการเป็นอย่างไร
เธอรู้...ว่าถ้า...เธองอนเรา...เราจะเป็นอย่างไร
เธอรู้....ถ้าเราเมา...เราจะบังคับตัวเองไม่ได้...เธอเป็นห่วง


เธอชอบบังคับ ให้เรากินข้าวให้หมดจาน...ห้ามเหลือ เพราะเราผอม
ถ้าเรากินไม่หมด...เธอจะเก็บกินจนเกลี้ยง...ผลสุดท้าย

เธออ้วนขึ้น 3 กิโล อิอิ

เธอเป็นคนมีหลักการ...
มีมุมมองกว้างไกล...
เธอเป็นคนเก่ง...
เธอมีมนุษยสัมพันธ์เป็นเลิดส์...
เธอปากหวาน...


และนั่นแล่ะ..............ที่ทำให้เรา...หลงไหลเธอ


หลังๆ มาเธอเริ่มเบื่อ...กับพฤติกรรมขี้งอนของเราแล้ว
แต่เธอก็ยังทนนะ...เรารู้ เธอชอบอบรม ชอบบ่น ชอบสอน

เธอบอกให้เรา ไปเรียนโท ต่อ...แต่สุดท้าย ด้วยความรักเป็นใหญ่
เราคิดๆ ไปว่า ถ้าเรามัวไปเรียนต่อ เราก็คงเสียเธอไปแน่ๆ

เลยเลือกไม่เรียนต่อดีกว่า

แต่สุดท้าย.......เราก็เสียเธอไปอยู่ดี เฮ้อ!!




 

Create Date : 14 พฤษภาคม 2550    
Last Update : 23 พฤษภาคม 2550 9:42:34 น.
Counter : 209 Pageviews.  

เมื่อแรกรัก

อือม....ขอนึกภาพก่อน

จำได้...ที่เราเจอกัน เธออ่อนกว่าเรา 2 ปี

เราเป็นเพื่อนที่ทำงานเดียวกัน...แต่เธอมาทีหลัง

แรกๆ เธอไปทานข้าวกลางวัน กับกลุ่มอื่น และดูเหมือนเธอจะไม่ชอบหน้าเรา
วันหนึ่ง....เธอมากระซิบว่า....พี่ๆ เราขอไปกินข้าวในกลุ่มพี่ได้มั้ยอ่ะ

ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ...((เพราะเราว่าเธอน่ารักดีน๊า ))

หลังจากนั้น...

เราก็สนิทสนม กลมเกลียว กันมาเรื่อยๆ...เราบอกเธอว่า
เธอหน้าคล้ายแฟนเก่าเรา สมัยเรียนมัธยม

วันหนึ่ง....

ที่ทำงานเราจัดทริป เที่ยวระยอง...โดยเรารับอาสา หาที่พักฟรีให้
แล้วเราก็ เฮละโลกันไปเกือบทั้งออฟฟิศ ((ต่างคนต่างนำรถไปเอง))

เธอขอให้เรานั่งรถเธอไป...เพราะเธอต้องการเพื่อนช่วยดูทาง
แต่ปรากฏว่า เอาเข้าจริงๆ...รถเธอ มีเพื่อนสาวๆ เพียบเรย

สุดท้าย เราได้นั่ง ข้างหลังเธอ ((หลังคนขับ))
จำได้ว่า...เธอ...ส่งสายตาหวานๆ ให้เราตลอดทาง

จากกรุงเทพฯ ถึง ระยอง




ณ เวลาพลบค่ำ...ที่ระยอง

มีคนคู่หนึ่ง...รู้สึกอึดอัดใจ...ที่จะนั่งมองหน้ากันไปมา อิอิ

เพื่อนๆ นั่งร้องเพลง ดีดกีต้าร์ เคาะกะละมัง ถังแตก กันไปเรื่อยๆ
เราแอบนั่ง สบตา กันฉองคน...วุ๊ย!! นึกแล้วก็เขินนิ


และแล้ว...เธอ ก็ร้องเพลง พร้อมเล่นกีต้าร์ ให้เพื่อนๆฟัง
เพลงนั้น...เพลงที่เธอร้อง Better man ของพี่ร็อบบี้ส์ วิลเลี่ยม

ไม่รู้เพราะอะไร เพลงนั้น มันเพราะมากๆ เพราะจนทุกวันนี้
เรายังจำเนื้อเพลงได้ขึ้นใจ และใช้มันร้องในทุกๆที่ ที่เค้าให้ร้องเพลง


อือม Better man ที่รัก...อิอิ




 

Create Date : 11 พฤษภาคม 2550    
Last Update : 23 พฤษภาคม 2550 9:51:16 น.
Counter : 173 Pageviews.  


ใช้หนีราชการเท่านั้น
Location :
ปทุมธานี Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ก็แค่หญิงมั่น...สาวมั่น ดูภายนอก เหมือนเข้มแข็ง แต่แท้ที่จริงแล้ว อ่อนไหวโคดดดดด อย่าถือสา หาความดี เพราะมิมี หามิได้ หาไม่เจอ ฮ่าๆๆๆ

คนเราเกิดมา ชีวิตมีค่าเต็ม 100 แต่ตัวเรา...กลับทำให้มัน เหลือค่าเพียงเสี้ยวหนึ่ง เท่านั้น

ไหน ๆ แวะเข้ามาแล้ว...จะกระซิบอะไรให้ฟังนะ นะ นะ

จุ๊ๆๆ เค้าปวดขี้ อ่ะตัวเอง...ฮ่าๆ



วัตถุดิ้นรน เคลื่อนที่บนท้องถนน..อย่างช้าๆ





ความลับ

Friends' blogs
[Add ใช้หนีราชการเท่านั้น's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.