Group Blog
ฟ้าล้อมทราย


ฟ้าล้อมทราย

หนังสือนวนิยายชุดรักห่มฟ้า:ฟ้าล้อมทราย

รหัสหนังสือ9786160026869

หมวดหนังสือนวนิยาย-เรื่องสั้น

ชื่อผู้เขียนคณิตยา

สำนักพิมพ์สำนักพิมพ์พิมพ์คำ

ราคาปกติ340 บาท

จัดพิมพ์ ตุลาคม 2559

รายละเอียด

จำนวนหน้า 472 หน้า

คงเป็นพระพรหมที่ลิขิตให้เคมัลอัครราชทูตที่ปรึกษาอียิปต์ ดีกรีสุดเพอร์เฟกต์ เเละพาขวัญเลขานุการเอกประจำกรุงเวียนนา ฉายา เจ้าหญิงแห่งวงการทูตต้องมาพบเจอกันในที่สุดเขาหลงความงาม ความเพียบพร้อมความเก่งรอบด้านของเธอเมื่อแรกเห็นหน้าคงเป็นโชคชะตาที่ทำให้ทั้คู่ต้องพบเจอกันอีกหลายครั้งเเละคอยแต่จะมีเหตุให้พัวพันชิดใกล้

คนไม่เคยงอนง้อใครต้องมาตามตื้อคนที่ไม่เคยเปิดโอกาสให้เข้าถึงตัวเหมือนผู้หญิงคนอื่นด้วยชั้นเชิงที่เหนือกว่าสุดท้ายเเล้วเหมือนเจ้าหญิงผู้สูงส่งจะหลงกลหนุ่มแคซาโนวาเคมัลไม่อาจรู้เลยว่าทุกอย่างได้ถูกพาขวัญวางแผนไว้หมดแล้วเธอเข้าใกล้เขาด้วยหวังบรรลุภารกิจเพื่อชาติเพียงเท่านั้น

ทว่าความดีที่มีให้เเก่กันทำให้ความรู้สึกค่อยๆเปลี่ยนเเปลงเเต่ใครจะรู้เล่าว่าภายใต้แผนซ้อนแผนที่ต้องชิงไหวชิงพริบตลอดของพวกเขามีใครที่เหนือชั้นกว่า เเละใครที่ว่า กำลังเล่นบทพระพรหมตัวจริงสร้างโชคชะตาให้ทั้งคู่ได้มาพบเจอ!

เริ่มจัดส่ง 4 ตุลาคม2559






Create Date : 30 กันยายน 2559
Last Update : 30 กันยายน 2559 23:35:04 น.
Counter : 1266 Pageviews.

3 comment
เกมแจก...ใต้ปีกรัก






นิยาย... “ใต้ปีกรัก”

ใต้ปีกรักจบลงแล้วค่ะโดยสมบูรณ์ ขณะนี้อยู่ระหว่างการอ่านตรวจทาน ก่อนจัดส่งให้สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ (ส่วนคนที่ต้องการรู้เรื่องย่อและที่มาของนิยายเรื่องนี้ ค้นอ่านได้ในเพจเก่าๆค่ะ)
เนื่องจากเรื่องใต้ปีกรัก เป็นนิยายจัดเข้าห้องสมุดวิทยาลัยอาชีวะ รวมถึงอาจครอบคลุมถึงโรงเรียนประถมฯและมัธยมฯ ในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ฉะนั้นจะไม่มีการจำหน่ายตามตลาด จบกว่าจะหมดลิขสิทธิ์ 5 ปีถึงนำมาพิมพ์จำหน่ายได้ สำหรับแฟนคณิตยา/คีตฌาณ์ ที่ต้องการเก็บสะสมนิยายเรื่องนี้ มีกติกามาเล่นเกมเพื่อแจกหนังสือค่ะ

เรื่องต่อไปที่ผู้เขียนจะเขียนเป็นแนวเกี่ยวกับสิ่งลี้ลับที่ติดอยู่กับภพอดีต จะต้องมีการแก้ไขสิ่งที่ติดค้างอะไรบางอย่าง จึงจะสามารถหลุดพ้นและสมหวังในภพปัจจุบันได้ ซึ่งเป็นภพคู่ขนานระหว่างอดีตกับปัจจุบัน เป็นแนวลี้ลับและแนวเหนือธรรมชาติที่ไม่อาจอธิบายได้ด้วยหลักการทางวิทยาศาสตร์ เป็นเรื่องที่ได้แรงบันดาลใจจากสิ่งลี้ลับที่ผู้เขียนเพิ่งเผชิญมาสดๆร้อนๆ แต่เรื่องนี้ยังไม่มีชื่อเรื่อง เพื่อนผู้เขียนและผู้เขียนคิดไว้คร่าวๆ 3 ชื่อ คือ
1.ทัณฑ์พิภพ
2.เล่ห์พิภพ
และ3.พรหมภพ

รบกวนทุกคนช่วยตั้งชื่อเรื่อง โดยโหวตเลือกชื่อใดชื่อหนึ่งพร้อมเหตุผลประกอบ ถ้าใครโหวตชื่อเรื่องมากกว่า 1 ชื่อถือว่าสละสิทธิ์การเล่นเกม
กติกาการแจกหนังสือ
1.ชื่อเรื่องใดมีคนโหวตมากที่สุด ผู้เขียนจะนำมาใช้ตั้งชื่อนิยายเรื่องใหม่เรื่องนี้ โดยทุกรายชื่อที่โหวตในกลุ่มนี้ จะนำมาจับสลากเพื่อแจกหนังสือใต้ปีกรัก 2 รางวัล
2.อีก 2 กลุ่มที่ไม่ได้รับการตั้งชื่อเรื่อง แต่ผู้เขียนจะนำรายชื่อทั้ง 2 กลุ่มมาจับสลากแจกใต้ปีรัก กลุ่มละ 1 รางวัล
3.ทั้ง 3 กลุ่ม จะนำรายชื่อผู้ร่วมเล่นเกมมาจับสลากใหม่อีกครั้งเพื่อแจกใต้ปีกรัก 1 รางวัล (โดยคัดรายชื่อที่ได้รับรางวัลไปแล้วออก)

เลือกเล่นเกมได้ที่เฟสบุ๊กนี้หรือแฟนเพจคณิตยา/คีตฌาณ์ ก็ได้(โดยเลือกเพียงที่เดียวค่ะ) หมดเขต วันที่ 31 ต.ค.58 ซึ่งตั้งเป้าว่าจะเขียนเรื่องนี้จบค่ะ

***

ลิงก์เล่นเกม(เผื่อตัวเองลืม >_<)

- https://www.facebook.com/keetacha/posts/943726569021570?comment_id=943884295672464¬if_t=share_comment

-https://www.facebook.com/keetacha/photos/a.320595864667980.74407.320594521334781/943745515686342/?type=1¬if_t=like

- //www.bloggang.com/mainblog.php?id=kanittaya&month=05-09-2015&group=128&gblog=3

********************



ป.ล.ขอแจ้งรายชื่อเบื้องต้นผู้ได้หนังสือจากเกมเมื่อแรกที่ตั้งขึ้นก่อนค่ะ

1. คุณ Susi
2. พีสุ
3. พี่ โม (แฟนบุ๊ค)
4.น้อง Padee (เฟส)
5.พี่บุณร์
6.พี่จี๋


อุ๋ยขอมาร์กไว้ตรงนี้เพื่อมอบหนังสือใต้ปีกรัก พร้อมกับรายชื่ออื่นๆ ที่ช่วยโหวตชื่อนิยายเรือ่งใหม่ของอุ๋ยนะคะ ขอบคุณค่ะ (โหวตเรื่องใหม่เพื่อรับใต้ปีกรัก)




Create Date : 05 กันยายน 2558
Last Update : 20 เมษายน 2559 8:08:17 น.
Counter : 534 Pageviews.

9 comment
ใต้ปีกรัก...บท 1
เวลา เป็นนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิค ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง(ปวส.) เขาเป็นหนุ่มเลือดร้อน พูดจาโผงผางจนติดจะขวานผ่าซาก ใครๆ ออกปากว่าเป็นคนขวางโลก โดยเฉพาะสาวๆ ต่างค่อนขอดลับหลังว่า ปากเสีย หากทว่าน่าแปลกสาวๆ กลุ่มนี้อีกเช่นกันที่คอยแวะเวียนมาต่อปากต่อคำราวกับว่าการได้ถูกเขาตอกกลับให้เจ็บๆ คันๆ ในหัวใจเล่นเป็นความสุขอย่างหนึ่ง

เจ้าตัวได้ชื่อว่าเป็นหนุ่มรูปงาม รูปร่างสูงเพรียวราวกับนักฟุตบอลยุโรป เป็นคนขยันขันแข็ง เอาการเอางาน รักเพื่อนฝูงและชอบช่วยเหลือครูบาอาจารย์ ด้วยเหตุนี้จึงมีอาจารย์และนักศึกษาทั้งชายและหญิงเข้ามาพูดคุยด้วยไม่ได้ขาด โดยเฉพาะเพื่อนต่างเพศทั้งสาวและไม่สาวต่างให้ความสนใจและเข้ามาติดพันมากมายจนถูกเข้าใจผิดว่าเป็นคนเจ้าชู้ทั้งที่โดยพื้นนิสัยแล้ว เขาไม่ชอบสุงสิงกับใคร โดยเฉพาะกับสาวๆ เขาไม่ต้องการความสัมพันธ์ลึกซึ้งเกินเลยสถานะเพื่อน ด้วยว่าเจียมตัวในความยากจนของตนเอง

เวลาอยู่กับหลวงลุงบุญรักษาที่วัดในกาญจนบุรีมาตั้งแต่เล็กๆ อาศัยข้าวก้นบาตรชุบเลี้ยงมาตั้งแต่ ๗ ขวบจวบจนปัจจุบันอายุ ๒๓ ปีก็ยังคงกินนอนอาศัยอยู่ที่วัด เขาเป็นชาวสุพรรณบุรีมาแต่กำเนิด เกิดในครอบครัวเกษตรกรที่มีฐานะขัดสน มีพี่น้องถึงสิบสองคนโดยเขาเป็นลูกชายคนสุดท้อง ด้วยเหตุนี้พ่อแม่จึงฝากฝังให้อยู่กับหลวงลุงที่จังหวัดกาญจนบุรีซึ่งมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของแม่ หลวงลุงบวชเณรมาตั้งแต่เล็กๆ จวบจนปัจจุบันเป็นรองเจ้าอาวาส และด้วยความที่ฐานะทางบ้านยากจน เวลาจึงต้องหยุดเรียนเพื่อช่วยเหลือครอบครัว เพิ่งจะได้กลับมาเรียนอีกครั้งเมื่อปีก่อน เมื่อเทียบกับเพื่อนในรุ่นราวคราวเดียวกันเขาจึงมีอายุมากกว่าใครๆ หลายคน และเป็นสาเหตุให้เขาได้รับความยำเกรงในฐานะหัวโจกจากเพื่อนร่วมห้องกลายๆ

“เวลาจะไปไหน” หลวงลุงถามขึ้นเมื่อเห็นหลานชายเดินมาคว้ากุญแจรถกระบะ โดยที่บ่าข้างหนึ่งสะพายเป้ใบไม่ใหญ่นักไปด้วย รถคันที่ว่า โยมพ่อของหลวงลุงถวายไว้ให้ใช้ตั้งแต่เมื่อครั้งบวชเรียนใหม่ๆ จนถึงตอนนี้แม้มีสภาพเก่าทรุดโทรม แต่ก็ยังใช้การได้ดี เนื่องจากได้เวลาคอยหมั่นตรวจสภาพรถ และเปลี่ยนอะไหล่ให้อยู่บ่อยๆ

เวลาตอบตรงๆ ว่า “จะไปช่วยแม่ยกแปลงมันสำปะหลังครับ” เขาหมายถึงขับรถกลับไปบ้านไร่ของพ่อแม่ที่จังหวัดสุพรรณบุรีเพื่อช่วยทำไร่ทำนา ช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอมปลายภาค จึงมีเวลากลับไปช่วยงานที่บ้านได้ แล้วเขาก็บอกต่อว่า “ผมขัดห้องน้ำแล้วก็เดินสายไฟในคณะให้ทั้งหมดแล้วนะครับ” อาคารแต่ละหลังในวัดแห่งนี้เรียกว่าคณะซึ่งรับผิดชอบโดยหลวงพ่อแต่ละรูป อย่างหลวงลุงบุญรักษารับผิดชอบคณะสองซึ่งจะดูแลตั้งแต่ที่พักตลอดจนอาหารการกินของเด็กวัด

เวลาใช้คณะสองเป็นที่กินอยู่หลับนอนร่วมกับเพื่อนๆ เด็กวัดอีก ๕ คน ซึ่งแต่ละคนล้วนมาจากลูกหลานชาวเกษตรในจังหวัดใกล้เคียงนี้ ทั้งห้าคนเรียนด้านอาชีวะทั้งหมดซึ่งมีทั้งวิทยาลัยเทคนิค วิทยาลัยอาชีวศึกษาและวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยี บางคนกำลังเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ(ปวช.) บางคนเรียนระดับปวส. ทุกคนเป็นเพื่อนร่วมก๊วนที่สนิมสนมกันเป็นอย่างดี อาจจะทะเลาะเบาะแว้งกันไปบ้างตามประสาคนที่อยู่ด้วยกัน แต่โดยภาพรวมก็ถือว่าเรียบร้อยดี นอกจากนี้เขายังมีเพื่อนซี้จากต่างคณะซึ่งบางคนเรียนระดับปริญญาตรีในมหาวิทยาลัยรัฐ

ในคณะสอง แต่ละคนมีหน้าที่ไม่เหมือนกัน ต่างมีเวรทำความสะอาดคณะหมุนเวียนสลับกันไป โดยตอนเช้าหลังจากเดินตามหลวงลุงไปบิณฑบาตแล้ว ก็กลับมาเก็บข้าวของที่ได้จากการบิณฑบาต ทำความสะอาดที่หลับที่นอน ส่วนคนที่มีเวรเก็บกวาดเศษขยะใบไม้ใบหญ้ารอบคณะ ก็ตื่นมาทำแต่เช้าแล้วจึงอาบน้ำและถ้าใครมีเวรทำความสะอาดห้องน้ำในเช้าวันนั้น ก็ถือโอกาสทำความสะอาดไปในคราวเดียวกันขณะอาบน้ำ แล้วจึงนำอาหารที่ได้จากการบิณฑบาตใส่กล่องไปกินเป็นมื้อเที่ยงที่วิทยาลัย กิจวัตรของเวลาเป็นแบบนั้น

“ขอบใจมาก” หลวงลุงตอบด้วยน้ำเสียงปรานี ผลจากเหตุการณ์น้ำท่วมวัดเมื่อหนก่อน ทำให้วัดตัดสินใจเดินสายไฟใหม่ในทุกอาคาร โดยยกให้สูงจากจุดเดิม ซึ่งก็ได้ลูกศิษย์วัดที่เป็นเด็กอาชีวะเหล่านี้มาช่วยเดินสายไฟใหม่และช่วยกันทำคันกั้นน้ำเพื่อป้องกันน้ำจากคลองข้างๆ ไหลทะลักเข้ามาในอาณาเขตวัด ซึ่งกลุ่มของเวลาค่อยๆ ทำจนมาเสร็จทุกอาคารในวันนี้ แล้วหลวงลุงก็ถามต่อว่า “ว่าแต่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยอยู่แล้ว ทำไมไม่อยู่อ่านหนังสือที่นี่ กลับไปบ้านจะได้อ่านหรือ” หลวงลุงรู้ดีว่าที่บ้านไร่ของเวลาอยู่กันอย่างแออัดและมีงานไร่งานนาให้ทำไม่ได้ขาดมือ ถ้าหลานชายกลับไปย่อมไม่มีเวลาอ่านหนังสือแน่นอน อีกอย่างในช่วงสั้นๆ ที่เวลายังไม่กลับไปนี้ ก็ยังมีพี่ๆ อีกหลายคนช่วยอยู่ หลวงลุงรู้ว่าเวลาเป็นความหวังของครอบครัวด้วยว่าหัวดีที่สุดในบรรดาลูกๆ ทุกคน ครอบครัวจึงอยากให้เขาตั้งใจเรียนและเรียนจบสูงๆ เพื่อจะได้กลับไปเป็นกำลังหลักของครอบครัว ซึ่งนั่นก็คือการเรียนหลักสูตรต่อเนื่อง ๒ ปี เพื่อจบปริญญาตรี

ด้วยเหตุที่เวลาหัวดี อาจารย์ประจำสาขาช่างยนต์คนหนึ่งที่รักเขาเหมือนลูกหลาน กอปรกับรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณที่เวลาเข้าไปช่วยลูกชายเขาจากเหตุการณ์ก่อเหตุทะเลาะวิวาทของเด็กช่างกลจนตัวเองถูกลูกหลงกระสุนปากกาปืนฝังที่หัวไหล่ ตอนนั้นเวลาผ่านไปเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี เขาจะไม่เข้าไปร่วมอยู่ในเหตุการณ์ด้วยก็ได้ แต่ด้วยความที่ไม่ใช่คนดูดาย เมื่อเห็นคนสถาบันเดียวกันบาดเจ็บ เขาจึงฝ่าวงปะทะเข้าไปนำร่างบาดเจ็บของลูกชายอาจารย์ออกมานำส่งโรงพยาบาลโดยไม่คิดถึงชีวิตของตัวเอง ทั้งที่เหตุการณ์ตอนนั้นชุลมุนไม่รู้ว่าใครเป็นใคร แค่เห็นว่าเด็กบาดเจ็บเป็นเด็กที่ใส่เสื้อช็อปของสถาบันตัวเอง เขาก็เข้าไปช่วยทันที แม้จะช่วยลูกชายของอาจารย์ไว้ไม่สำเร็จเพราะต่อมาก็ไปเสียชีวิตที่โรงพยาบาล แต่สำหรับอาจารย์แล้ว รู้สึกเป็นหนี้บุญคุณเวลา ด้วยเหตุนี้จึงอยากสนับสนุนด้วยการส่งเสียให้เล่าเรียนสูงๆ ให้มากที่สุดเท่าที่สติปัญญาและความสามารถจะไปถึงได้

แรกสุดเวลาปฏิเสธและบอกไปว่าเขาสามารถกู้เงินกองทุนเงินกู้ยืมเพื่อการศึกษาที่ผูกกับรายได้ในอนาคต(กรอ.) มาใช้ในการเล่าเรียนได้ เหมือนขณะนี้ที่เขาเล่าเรียนระดับปวช.และปวส. เขาก็กู้กองทุนเงินให้กู้ยืมเพื่อการศึกษา(กยศ.) มาโดยตลอด หรือไม่ก็ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยและอีกอย่างหลายหลักสูตรในมหาวิทยาลัยก็เป็นหลักสูตรทวิภาคีที่ร่วมกับสถานประกอบการ โดยนอกจากจะได้เรียนและปฏิบัติจริงในสถานประกอบการแล้ว ยังได้เงินเบี้ยเลี้ยงรายเดือนอีกด้วย แถมจบแล้วยังมีโอกาสที่สถานประกอบการจะรับเข้าเป็นพนักงานในทันที หากประหยัดหน่อย เวลาคิดว่าน่าจะเพียงพอกับค่าเล่าเรียน ทว่าอาจารย์ไม่ยอมรับคำปฏิเสธของเขาและยืนยันให้เขาลองไปสอบเข้ามหาวิทยาลัย ถ้าไม่ติด ก็ค่อยว่ากันอีกที

เวลาแย้งว่า “กลับไปบ้านก็อ่านหนังสือได้ครับ”

“สรุปว่ายังไงก็จะกลับสุพรรณฯ ให้ได้ว่างั้นเถอะ” ผู้บวชเรียนทางธรรมกระเซ้า แต่เมื่อหลานชายพยักหน้ากลับมา หลวงลุงก็จ้องหน้าอย่างค้นคว้า ก่อนกล่าวอย่างรู้ทันว่า “ความจริงเจ้าไม่ได้ตั้งใจจะไปสอบจริงจัง กะจะไปสอบแค่พอเป็นพิธีอย่างนั้นใช่ไหม?”

เวลาหัวเราะเมื่อหลวงลุงรู้ทัน เขาเลือกที่จะไม่ตอบ เวลายังไม่ได้บอกหลวงลุงว่าบริษัทด้านผลิตรถยนต์ที่เขาไปฝึกงานด้วย ติดตามทาบทามมาให้ไปสมัครงาน ขณะนี้เขาอยู่ระหว่างการชั่งใจว่าจะไปสมัครงานเลยโดยไม่สอบเข้ามหาวิทยาลัยหรือจะไปลองสอบพอเป็นพิธี แล้วกลับมาสมัครงานที่บริษัทดังกล่าว

เมื่อเห็นหลานชายไม่ตอบ หลวงลุงก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ กล่าวว่า “ถ้าเจ้าไม่คิดที่จะสอบจริงจัง จะหวังได้งานดีๆ ได้ยังไง อย่าลืมว่าเจ้าเป็นความหวังของพ่อแม่นะเว” ประโยคหลัง หลวงลุงเรียกชื่อเล่นของเขา บุญรักษาพูดตามความเชื่อของคนสมัยโบราณที่ฝังใจว่างานดีๆ คือการรับราชการ และการจะรับราชการให้ได้เป็นใหญ่เป็นโต เป็นเจ้าคนนายคนได้ ก็ต้องเรียนจบสูงๆ มีใบปริญญา

เวลารู้ดีว่าความเชื่อแต่ดั้งเดิมนั้นเป็นสิ่งที่แก้ไขยาก แต่เขาก็อดแย้งออกไปด้วยน้ำเสียงอ่อนๆ ไม่ได้ว่า “ผมทราบว่าผมเป็นความหวังของครอบครัว แต่ว่าไม่จำเป็นจะต้องจบสูงๆ หรือจบมหาวิทยาลัยถึงจะประสบความสำเร็จในชีวิตหรือในการงานนี่ครับ ความรู้แค่ป.4 มัธยม ปวช.หรือปวส. ก็สามารถประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานได้ ถ้าเรารู้และเชี่ยวชาญในงานที่เราทำจริง” เวลาจะยกตัวอย่างกรณีของหลวงลุงก็ทำได้ไม่ถนัดปาก เพราะฝ่ายนั้นถึงจะไม่จบการศึกษาทางโลก แต่ก็จบการศึกษาทางธรรมถึงขั้นเปรียญธรรม ๙ ประโยค (ป.ธ.๙) ซึ่งเป็นระดับชั้นสูงสุดของการศึกษาแผนกบาลีของคณะสงฆ์ไทย

หลวงลุงบุญรักษาโต้ต่อว่า “ก็แล้วความรู้แค่นั้น จะเอาไปทำอะไรได้ สมัยนี้ต้องจบสูงๆ ถึงจะไปแข่งขันกับเขาได้” ผู้เป็นรองเจ้าอาวาสยังคงแย้งตามความเชื่อดั้งเดิม

เวลาค้านเสียงอ่อนๆ ว่า “ข่าวคราวทางหน้าหนังสือพิมพ์ก็บอกอยู่ว่าคนเรียนจบปริญญาตรีตกงานมากมาย แต่สายอาชีวะกลับขาดแคลนเพราะตลาดแรงงานต้องการเกินกว่าที่วิทยาลัยจะผลิตได้ เรียกว่าเรียนสายอาชีพไปไม่ตกงานแน่ครับ แถมยังนำความรู้มาใช้ได้จริงในชีวิตประจำวัน อย่างน้อยก็ช่วยเหลือตัวเองซ่อมอุปกรณ์เครื่องใช้ในบ้านได้ อย่างเดินสายไฟ ซ่อมรถ แอร์ ทีวี ตู้เย็น ฯลฯ โดยไม่ต้องจ้างคนอื่นให้เสียเงิน”

หลวงลุงเถียงไม่ออก เพราะเพิ่งประจักษ์พยานจากการที่หลานชายและเหล่านักเรียนนักศึกษาอาชีวะที่เป็นเด็กวัดต่างช่วยกันเดินสายไฟใหม่ให้ บุญรักษายังคงแย้งแต่ไม่เต็มปากเต็มคำนักว่า “เรื่องนั้นก็ใช่อยู่ แต่ว่าอาตมาก็ยังไม่เห็นหนทางว่าจะจบแค่ปวส.แล้วหางานดีๆ ทำได้ยังไง อย่างน้อยการจะเป็นเจ้านายคน ก็ต้องมีความรู้สูงๆ”

เวลายังคงยิ้มในหน้าเมื่ออธิบายต่ออย่างใจเย็นว่า “การจะได้งานดีๆ ไม่จำเป็นต้องเป็นเจ้าคนนายคนนี่ครับ หลวงลุงก็ทราบว่าผมไม่เกี่ยงงาน แล้วผมจะพิสูจน์ให้เห็นว่างานที่ใช้แรงงานก็สามารถประสบความสำเร็จเป็นเจ้าคนนายคนได้” ยามนั้นเวลาประกาศออกไปโดยที่ไม่รู้เลยว่าอนาคตจะเป็นไปอย่างที่เจ้าตัวได้ลั่นวาจาไว้หรือไม่ แต่เขาก็มีความมุ่งมั่นและตั้งใจที่จะทำให้สำเร็จให้จงได้ นั่นคือนิสัยของเขาๆ อยากพิสูจน์ให้เห็นว่าสิ่งที่เขาคิดและเชื่อไม่ผิดพลาด

หลวงลุงถอนหายใจแล้วว่า “เอาเถอะถ้าเชื่ออย่างนั้น อาตมาก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้วเหมือนกัน” ถอนใจอีกระลอกด้วยความปลงตก แล้วกล่าวต่อ “ถ้าเจ้ายืนยันจะกลับบ้านแบบนี้ ก็ขับรถระวังก็แล้วกัน ว่าแต่จะกลับมาเมื่อไหร่”

เวลายิ้มอ่อนๆ อีกครา แล้วตอบว่า “อีก ๒-๓ วันครับ ขอดูที่บ้านก่อนว่างานยุ่งมั้ย ถ้ายุ่ง...ผมจะโทร.มาบอกหลวงลุงอีกทีครับ” เวลาตอบอย่างนอบน้อมแล้วกราบลาออกมา

หลวงลุงมองตามร่างสูงปราดเปรียวที่หายลงไปจากเรือนแล้ว ก็ผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด แววตาเต็มไปด้วยรอยกังวลแกมห่วงใย ด้วยว่าเขาเห็นอะไรบางอย่างที่บ่งบอกว่าอนาคตของหลานชายจะเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาลหากเขากลับสุพรรณบุรีหนนี้.... ความจริงไม่ใช่การกลับสุพรรณบุรี หากแต่เป็นการพบใครบางคนในระหว่างทางต่างหากที่ทำให้ชีวิตหลานชายเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล ซึ่งเป็นไปในทางที่ทำให้เขาลำบากมากขึ้น ด้วยเหตุนี้หลวงลุงจึงพยายามพูดรั้งไว้ แต่ทว่าดูเหมือนไม่สำเร็จนัก...

กรรมย่อมหมุนล้อไปตามกงล้อของมัน....



ถนนมุ่งสู่จังหวัดสุพรรณบุรีค่อนข้างโล่งเนื่องจากยังเช้าอยู่มาก นานๆ ครั้งถึงจะมีรถสวนมาสักคัน ลมโกรกเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดไว้เพื่อรับอากาศบริสุทธิ์ จนผมหยักศกนุ่มสลวยดั่งผมอิสตรีปลิวสยายไปกับสายลม เสียงเพลงลูกทุ่งยอดนิยมจากวิทยุตอนหน้ารถที่เปิดทิ้งไว้เป็นเพื่อนมาตลอดทางดังกระหึ่มรอบทิศทาง เวลาดัดแปลงรถกระบะของหลวงลุงโดยนำเครื่องเสียงมาติดตั้ง ทำให้เสียงดังกระหึ่มมากเป็นพิเศษ แล้วจังหวะที่เขากำลังร้องคลอไปกับเพลงลูกทุ่งนั่นเอง สายตาก็เหลือบไปเห็นรถลัมโบร์กินีจอดเสียอยู่ข้างทาง อะไรไม่ดึงดูดสายตาเท่าสาวน้อยหน้าตากระจุ๋มกระจิ๋มที่กำลังยืนพิงข้างรถ เธอถือผ้าโพกผมผืนขาวสะอาดโบกไปมาเพื่อขอความช่วยเหลือ ท่วงท่าเธอทำให้คิดถึงนางเอกในภาพยนตร์ฮอลีวูดสักเรื่องด้วยว่าเก๋ไก๋ราวกับดารานักแสดงที่กำลังเข้าบทบาท ผิวพรรณเธอขาวสะอาดสะอ้านดั่งหยวกกล้วยอย่างเห็นได้ชัดแม้ในระยะไกลขนาดนี้ เธอดูบอบบางไม่ต่างจากตุ๊กตาเคลือบญี่ปุ่นชั้นดี เมื่อพิเคราะห์จากรถสปอร์ตคันหรูของเธอที่จอดเสียอยู่ริมทางกับหน้าตาผิวพรรณอย่างคุณหนูแล้ว เวลาไม่สงสัยเลยว่าเธอต้องเป็นลูกหลานของพวกไฮโซจากฟ้าเมืองกรุงสักคนที่ขับรถหลงทางผ่านมาแถวนี้เป็นแน่

หลานชายของหลวงลุงพารถไปจอดท้ายรถสปอร์ตคันหรูในระยะห่างออกมา ดับเครื่องยนต์ ลงจากรถก่อนเดินตรงไปหาเด็กสาว มั่นใจว่าเธอเป็นพวกหูไม่ถึงเพลงลูกทุ่งแน่ เพราะก่อนดับเครื่องยนต์ เขาทันเห็นเธอยกมือป้องหูพลางทำปากเบ้ พอเพลงเงียบลง จึงลดมือลงแต่ยังคงมองเขาด้วยสายตาหวาดระแวง เมื่อเขาเดินตรงไปหา เธอก็ผงะถอยหลังไปสองก้าวพร้อมทั้งกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจดเท้าเท้าจดหัว นั่นทำให้เขานึกถึงเพื่อนๆ ลูกคนรวยที่ชอบดูถูกเหยียดหยามคน แต่เธอไม่ใช่แค่นั้น ยังมีกลิ่นอายของลูกกวางตื่นภัยที่ไม่ไว้ใจคนแปลกหน้าง่ายๆ จึงคอยระวังอยู่ในที เอ...แต่นึกอีกทีเธอเหมือนลิงแสมเหมือนกันที่ตอนนี้คงเหม็นเบื่อกะปิอย่างเขามากๆ?? เวลานึกอย่างขำๆ

อะไรทำให้เขาจู่ๆ นึกถึงลิงขึ้นมา? เวลาถามตัวเองแล้วนึกตอบได้ในทันทีว่าเพราะเธอดูเป็นเด็ก ให้อย่างไรก็อายุไม่ถึง ๑๕ ปี แต่ริอ่านแต่งหน้าเข้มจัดยังกับแสดงงิ้ว อืม...งิ้วอาจฟังรุนแรงเกินไป เพราะถ้าพูดตามสัตย์จริงอย่างให้ความเป็นธรรมแล้วละก็ ต้องบอกว่าสวยดี เพียงแต่มันทำให้เธอดูแก่เกินวัย เข้าทำนองแก่แดดซึ่งไม่เหมาะกับวัยอย่างเธอ

ใช่...ถ้าเป็นน้องเป็นนุ่ง เขาจับมาล้างเครื่องสำอางแล้วๆ จะสั่งสอนว่าเป็นเด็กเป็นเล็ก ควรปล่อยให้งามตามวัย งามตามธรรมชาติ ไม่จำเป็นต้องแต่งเสริมอะไรอีก เพราะวัยอย่างเธอน่ารักและสดใสตามธรรมชาติอยู่แล้ว

เวลายังคงคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยขณะเดินตรงไปหาเธอ เด็กสาวที่กำลังยืนกอดอกตรงหน้าจัดว่าสูงมากเลยทีเดียวเมื่อเทียบกับเด็กในรุ่นราวคราวเดียวกัน เพราะเขาสูงเกือบ ๑๘๐ เซนติเมตร ขณะที่เธอสูงในระดับไล่ๆ หัวไหล่เขา ส่วนหนึ่งอาจเพราะรองเท้าส้นสูงด้วย อืม...เขาเพิ่งสังเกตว่าเธอใส่ส้นตึกสูงเกือบ ๓ นิ้ว...จำเริญจริงแม่คุณ!! เดินเข้าไปใกล้อีกนิด เขาเห็นวงหน้าเรียวรูปไข่ที่ประกอบด้วยเครื่องหน้ากระจุ๋มกระจิ๋มน่ารัก ไล่ตั้งแต่ดวงตากลมโตสีน้ำทะเลอย่างที่ดูออกว่าไม่ใช่ม่านตาธรรมชาติ แต่น่าจะสวม “บิ๊กอายส์” อย่างเด็กวัยรุ่นสมัยนี้นิยมกันมากกว่าซึ่งเพื่อนของเขาบางคนก็ใส่ เธอมีจมูกเล็กแต่โด่งปลายรั้นบอกถึงความเอาแต่ใจ เรียวปากบางแต่อวบอิ่มด้วยลิปสติกสีแดงสด คางบุ๋มเล็กน้อยอย่างสาวเซ็กซี่ ขณะที่แก้มสองข้างนวลเนียนเป็นสีชมพูจากเครื่องสำอาง เขาอยากนักรู้ว่าถ้าปราศจากสารเคมีพวกนั้นแล้ว ใบหน้าภายใต้จะเป็นอย่างไร? จะขาวอมชมพูด้วยเลือดฝาดไม่ต่างจากเรียวแขนและแขนที่โผล่พ้นขอบเสื้อเอวลอยและกางเกงขาสั้นที่เห็นขาวนวลเนียนอยู่ในขณะนี้หรือไม่?

ใช่...เป็นสิ่งที่น่าสงสัยชวนหาคำตอบจริงๆ แล้วเขาก็อดคิดต่อไม่ได้ว่า เธอมาชนบทแต่กลับแต่งตัวยั่วไอ้เข้ เป็นน้องเป็นนุ่ง จะจัดหวดก้นเสียให้เข็ด

เวลาบอกตัวเองว่าปกติเขาไม่ชอบสุงสิงกับเด็กสาวๆ โดยเฉพาะพวกลูกไฮโซไฮซ้อด้วยแล้ว อยากหนีไปให้ไกลๆ เลยทีเดียวเพราะเรื่องมาก แต่ทว่ารายนี้กลับมีอะไรบางอย่างที่สะกดให้เขาอยากเข้าใกล้ เขาบอกไม่ถูกว่าคืออะไร? ไม่ใช่เพราะความสวยน่ารัก ไม่ใช่เพราะผิวพรรณที่ขาวนวลเนียนและไม่ใช่เพราะเธอมาจากครอบครัวร่ำรวย ไม่...ไม่ใช่ด้วยเหตุผลเหล่านั้นอย่างแน่นอน แต่ที่เขาต้องยื่นมือเข้าไปช่วย ก็เพราะทนเห็นความเดือดร้อนของเพื่อนมนุษย์ด้วยกันไม่ได้ต่างหาก และที่สำคัญเธออายุน้อยเกินกว่าจะมาเดินทะเร่อทะร่าอยู่กลางชนบทแบบนี้ซึ่งเสี่ยงต่อสวัสดิภาพของตัวเองอย่างยิ่ง ใช่...ต้องเป็นเหตุผลนั้นแน่ๆ เวหาพยายามตอกย้ำให้ตัวเองเชื่อแบบนั้น ขณะเดินตรงไปหาเธอ โดยใช้สายตาคมกริบสำรวจอีกฝ่ายไปในคราวเดียวกัน






Create Date : 23 มกราคม 2558
Last Update : 23 มกราคม 2558 22:44:49 น.
Counter : 717 Pageviews.

8 comment
ใต้ปีกรัก...บทนำ
สวัสดีค่ะทุกคน คิดถึงจัง แต่ก่อนอื่นรบกวนไปอ่านในหน้าบล็อกนี้ก่อนนะคะ //www.bloggang.com/mainblog.php?id=kanittaya&month=13-01-2015&group=127&gblog=4 ซึ่งอุ๋ยแจ้งผู้โชคดีได้รับหนังสือมิราเบลล์...ฯ ไว้

มาถึงเรื่องใหม่ ใต้ปีกรัก เรื่องนี้จะเป็นโปรเจ็กต์ของอาชีวะที่ตั้งใจให้อุ๋ยและพี่พิมพิสุทธญ์ เขียนให้อาชีวะเป็นพระเอกเพื่อสร้างภาพลักษณ์ให้เด็กม.ต้นหันมาเรียนอาชีวะมากขึ้น เพื่อเป็นพลังขับเคลื่อนประเทศตามนโยบายของกระทรวงศึกษาฯ และรัฐบาล ซึ่งเป็นประเจกต์ใหญ่ที่จากการคุยเบื้องต้น อาชีวะอยากแจกสถานศึกษาทั้งระดับมัธยมต้นและอาชีวะในสังกัดทั้งหมด ขณะเดียวกันจะพิมพ์จำหน่ายด้วยค่ะซึ่งนับเป็นข่าวดีสำหรับแฟนคลับที่ต้องการเก็บผลงานอุ๋ยทุกเล่ม แต่ออกตัวว่าเรื่องนี้อุ๋ยจะลงแค่บทนำนะคะ ส่วนรายละเอียด ไม่เหมาะสมที่จะเปิดเผย ฉะนั้น ฝากเรื่องใหม่ในรูปเล่มซึ่งมีเดดไลน์ต้องเสร็จเมื่อสิ้นเมษายน 2558 ด้วยนะคะ


ป.ล.พระเอกเรื่องนี้มาจากลูกหม้ออาชีวะที่ประสบความสำเร็จในแวดวง RC อย่างมาก ใครเล่นฮอบบี้พวกวิทยุบังคับ ย่อมรู้จักคนนี้เป็นอย่างดี ถ้าใครสามารถทายได้ถูก อุ๋ยมีหนังสือเรื่องนี้เป็นรางวัลค่ะ

ขอบคุณมากๆๆค่ะ
คณิตยา/คีตฌาณ์


*************************

ใต้ปีกรัก....บทนำ

“ต้นแบบระบบที่ส่งมอบให้กองทัพเรือในครั้งนี้ ประกอบไปด้วยอากาศยานไร้นักบินรุ่นที่เป็นการออกแบบสุดท้ายหนึ่งลำ พร้อมต้นแบบในรุ่นก่อนจำนวนสี่ลำ ระบบสื่อสาร ระบบควบคุมภาคพื้นดิน ระบบแสดงผล ระบบจับยึดอากาศยานบนดาดฟ้าเรือ โดยกองทัพเรือจะใช้เวลาหนึ่งปีในการทดสอบและประเมินค่าในการใช้งานจริง ก่อนที่จะรวบรวมข้อเสนอแนะเพื่อนำไปปรับปรุงในการพัฒนาเฟสที่สองและทำการผลิตจริงต่อไป โดย...”

เสียงทุ้มนุ่มหากฉะฉานของบุรุษเพศที่กำลังกล่าวรายงานผ่านทางไมโครโฟนซึ่งดังก้องกังวานไปทั่วท้องทุ่งแห่งนั้น ทำให้จังหวะก้าวของเพียงฟ้าที่หมายใจจะเดินไปทรุดตัวนั่งข้างประธานในพิธีเสียจังหวะไปเล็กน้อย นัยน์ตางามซึ้งฉายแววฉลาดทันคนหากแต่ไว้ตัวอยู่เป็นนิตย์คู่นั้น เหลียวขวับไปมองทางต้นเสียงอย่างอดไม่ได้ แล้วพลันเธอก็รู้สึกราวกับถูกสะกดให้ตกอยู่ภายใต้บ่วงเสน่ห์ของใบหน้าหล่อเหลาปานเทพบุตรกรีกของผู้เป็นเจ้าของ ใจเธอกระตุกวูบก่อนที่นัยน์ตาคู่สวยจะสว่างวาบด้วยแววตาจดจำได้ว่าเคยพบเห็นเขาที่ไหนมาก่อน แล้วจึงตามมาด้วยอาการสะดุดลมหายใจ ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่สัมผัสเครื่องสำอางมาอย่างเข้มซีดเผือดด้วยความตกใจ ก่อนจะแดงก่ำแล้วจึงซีดเผือดอีกคราสลับกัน แล้วเสี้ยววินาทีถัดมาที่ฝ่ายนั้นเบือนหน้ามาสบตาด้วย เพียงฟ้าก็รู้สึกไม่ต่างจากถูกไฟฟ้าช็อต!!

โลกราวกับจะหยุดหมุน...แม้จะแค่ชั่วอึดใจที่ได้ประสานสายตากันก่อนที่ฝ่ายนั้นจะเบือนหลบกลับไปอ่านรายงานต่อด้วยท่าทีเฉยเมย เขาทำทีราวกับไม่รู้สึกรู้สาและไม่ยินดียินร้ายต่อความเป็นไปของโลกแม้กระทั่งการมาถึงของเธอผู้เป็นลูกสาวเจ้าของโครงการวิจัยและประธานในพิธีที่มาสายไปกว่าชั่วโมง เขาก็ยังทำทีราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่สำหรับเธอกลับให้ความรู้สึกไม่ต่างจากกำลังถูกหวดด้วยแส้เพื่อลงทัณฑ์จากสายตาคมกริบคู่นั้น ไม่...ไม่ใช่เพราะแววตาตำหนิบนวงหน้าของเขาที่ทำให้กายเธอเย็บเฉียบ เพราะเธอไม่เห็นแววตาชนิดนั้นในม่านตาที่เธอจดจำได้ไม่ลืมเลือนว่ามีสีสนิมเหล็ก หากแต่เป็นเพราะแววตาเย็นชาราวกับกำลังเย้นหยันคนทั้งโลกคู่นั้นต่างหากที่ทำให้เธอรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ จนต้องหยุดยืนตัวแข็งชาอยู่ในขณะนี้!!

ไม่ต้องอาศัยเครื่องช่วยจดจำใดๆ เธอก็สามารถจดจำเขาได้อย่างแม่นจำอย่างน่าอัศจรรย์ใจ ทั้งที่กาลเวลาผ่านมาเนิ่นนานกว่า ๑๐ ปี!!

เพียงฟ้ากำลังรู้สึกช็อก เกิดอาการสำลักลมหายใจ เลือดในกายพลันแข็งตัวก่อนเย็นเฉียบพานจะจับไข้ เหงื่อกาฬไหลซึมฝ่ามือ ขณะยืนจดจ้องร่างสูงใหญ่ที่กำลังยืนกล่าวรายงานโดดเด่นเป็นสง่าอยู่กลางท้องทุ่งแห่งนั้น แม้กาลเวลาจะผ่านไปเนิ่นนานแค่ไหน แม้โลกจะหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปอย่างไร แต่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงแววตาเย็นชาในดวงตาสีสนิมเหล็กคู่นั้นไปได้!!

ใช่...ทำไมเธอจะจดจำท่าทางกวนประสาทของเขาไม่ได้? ทำไมเธอจะจดจำแววตาเย็นชาจนติดจะเย้ยหยันคนทั้งโลกคู่นั้นไม่ได้? ใช่...ต่อให้เวลาผ่านไปเนิ่นนานแค่ไหน เธอก็ไม่อาจลืมเลือนชายหนุ่มรูปร่างสูงเพรียวจอมยียวนผู้ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยเรียกขานว่า “แรงงานมือเปื้อนน้ำมัน” คนนี้ไปได้อย่างแน่นอน!!
----------------------------








Create Date : 13 มกราคม 2558
Last Update : 13 มกราคม 2558 0:55:51 น.
Counter : 1110 Pageviews.

16 comment

คณิตยา
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 26 คน [?]









รู้จักคณิตยา/คีตฌาณ์

ก้าวสู่โลกแห่งการขีดเขียนในปี 2549 มีผลงานเป็นรูปเล่มกับสนพ.ในเครือสถาพรบุ๊คส์ทั้งหมด 11 เล่ม ไล่ตั้งแต่ รหัสทรชน ทางสายหมอก กุหลาบในเปลวไฟ ฝากรัก...ผ่านซีบ็อกซ์ อริ...ที่รัก บอดี้การ์ด รักเพียงฝัน ตามรักข้ามเวลา ไฟรัก บันทึกแห่งรัก(the Book of Love) มิราเบลล์...ตราบคีตาบรรเลง เป็น 1 ในนิยายชุดแด่เธอที่รัก สาปรัก และใต้ปีกรัก

รหัสทรชน เป็นละครทางช่อง 3 เมื่อปี 2554 แสดงโดย เคน และชมพู่ สร้างโดยค่ายยูม่า และ ไฟรัก ได้รับการซื้อลิขสิทธิ์ไปแปลเป็นภาษาเวียดนาม วางแผงเดือนสิงหาคม 2556



พูดคุย ทักทาย แลกเปลี่ยนความเห็น และติดตามความเคลื่อนไหวได้ทาง fb โดยกดไลค์เป็นแฟนเพจได้ทาง https://www.facebook.com/keetacha?ref=hl ขอบคุณค่ะ

---------------


ตอนนี้อุ๋ยทยอยนำนิยายที่หมดลิขสิทธิ์กับพิมพ์คำไปวางจำหน่ายในรูปแบบ E-book บนเว็บ ebooks และเว็บ Mebmarket ค่ะ

ใต้ปีกรัก...ราคาอีบุ๊ก 179 บาท

บันทึกแห่งรัก...ราคาอีบุ๊ก 255 บาท จากราคาปก 310

ไฟรัก...ราคาอีบุ๊ก 279 บาท จากราคาปก 350 บาท

กุหลาบในเปลวไฟ...ราคาอีบุ๊ก 230 บาท



รหัสทรชน ราคาอีบุ๊ก 200 บาท จากราคา 300 บาท 673 หน้า





ทางสายหมอก ราคาอีบุ๊ก 265 บาท จากราคา 280 บาท 690 หน้า



ฝากรัก...ผ่านซีบ็อกซ์ ราคาอีบุ๊ก 125 บาท จากราคา 180 บาท 360 หน้า



รวมเรื่องสั้น...ฉบับวัยหวาน ราคาอีบุ๊ก 45 บาท จากปก 55 บาท



อริ...ที่รัก ราคาอีุบุ๊ก 195 จากปก 240 บาท



หวานใจ...บอดีการ์ด...ราคาอีบุ๊ก 145 บาท จากปก 180 บาท



รักเพียงฝัน...ราคาอีบุ๊ก 225 จากปก 250 บาท



ตามรักข้ามเวลา...ราคาอีบุ๊ก 240 จากปก 270 บาท





















New Comments