มนุษย์ต่างดาวเขียนหนังสือ

เปลือก

คุยกับมิ้งว่า
คนทำงานบันเทิงนี่
มีเสน่ห์ให้น่าติดใจ
และมีกรรมให้น่าเห็นใจไปพร้อมๆกัน

อันว่าวงการมายานี่ก็เป็นอะไรที่ย้อมจิตย้อมใจคนทั้งหลายนัก
จะทำให้คนแฮปปี้ เศร้า เห็นสิ่งสวยงาม เห็นสิ่งน่าขยะแขยง ได้ทั้งนั้น
ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว มันไม่ได้เกิดขึ้นจริงๆ

ในหนังจะสร้างให้สวยงามเวอร์หลายยังไงก็ได้
เพลงจะทำให้เพราะงดงามสุดปลายเท้าขนาดไหนก็ได้
อยู่ที่ความสามารถของผู้สร้างสรรค์ ผู้จำแลงตน

ดารานักร้องที่เป็นที่ชื่นชอบ
ก็ถูกมองว่าเป็นเทวดานางฟ้ามาเกิด
ใครได้ไปครองคงมีความสุขแบบจินตนาการไม่ถูก
ได้จมจ่อมอยู่กับอารมณ์ที่ถูกจริตทั้งวันทั้งคืน
แม้ไม่ได้ครอบครองตัวตน
ก็ยังครอบครองซีดี แผ่นผับ หนังสือชีวประวัติ ได้

ผู้ที่สร้างสรรค์ภาพยนตร์สวยงาม
หรือเพลงที่แสนจะไพเราะ
ก็มองว่ามีพลังวิเศษอยู่ในมือ
ที่พร้อมจะสรรค์สร้างสิ่งใดๆ ให้ผู้คนต้องหยุดสะดุดใจ
ไปจนถึงบางคนติดอยู่กับสิ่งนั้นๆด้วยความรักหลง
หลงในผัสสะที่ถูกจริต หลงเลยไปจนคิดว่าตัวผู้สร้างก็ถูกจริตเราด้วย

ไม่ว่าจะเป็นคนกลุ่มดารานักร้อง
หรือนักสร้างภาพสร้างเพลง
ก็จัดเป็นพวกที่มีภาพเหนือธรรมชาติในตัวทั้งนั้น
ผู้ที่ชื่นชม หลงใหล
ก็จะไม่มองว่าพวกนี้เป็นคนธรรมดา
และแม้ว่าคนจำนวนมากปฏิเสธไสยศาสตร์
แต่มันก็ดูเหมือนว่า คนเราจะชอบอะไรที่เหนือธรรมดา
แบบที่เหนือธรรมชาติ เกินจริง ไม่มีให้เห็นข้างถนนอยู่ดี

และหวังจะได้ครอบครอง
หวังว่าจะได้อยู่กับสิ่งที่ไม่ธรรมดานี้
ไปตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง เจ็ดวัน

หัวโขนภาพลักษณ์ความสวยงามแบบไม่ธรรมดานี้
เมื่อใส่นานๆเข้า
ก็เหมือนจะมีเปลือกอ่อนๆของภาพลักษณ์ตามจินตนาการที่สวยงามนั้น
แม้ตอนถอด ก็ยังมีเปลือกอ่อนๆครอบตัว
หลายๆที คนก็เห็นแต่ภาพที่เป็นเปลือกหุ้มนั้น
มองไม่เห็นลึกลงมาข้างใน
หลายๆที คนใส่หัวโขน ส่องกระจกก็เริ่มไม่เห็นตัวเอง
เห็นแต่สิ่งที่เป็นเปลือกหุ้มอยู่เสียนี่

เวลามีความรัก
จึงไม่แน่ใจว่า คนที่มารัก รักที่เปลือก
เข้ามาเพื่อต้องการสนองจินตนาการความต้องการของตัวเอง
หรือรักอย่างที่ตัวของเขาเป็นกันแน่

ไม่เพียงคนในวงการบันเทิงเท่านั้นหรอก
ขนาดคนนอกวงการ ถ้ามีอัตลักษณ์ที่งดงามสวยหล่อหน่อย
ก็หลงคิดว่าตัวเองเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ไปเหมือนกัน
และคนมาชอบ ก็มีสิทธิที่จะหลงใหลกับความน่ารักสวยหล่อของคนบางคน
ได้เหมือนๆกับหลงใหลดาราในวงการเลยทีเดียว

วันนี้เพิ่งกลับมาฟัง Ju Hua Tai เพลงของอาเจย์อีกทีนึง
ฟังไป ก็นึกสิเน่หาไป
ทั้งๆที่ปรกติก็ไม่ได้ฟังเพลงของเจย์โจว
ก็ยังมีความรู้สึกอย่างนี้ขึ้นมาได้
แวบแรกที่รู้สึกก็คือ ชอบอาเจย์ขึ้นมาเลยแฮะ
แต่พออีกแวบ ก็เห็นว่า เราไม่ได้ชอบอาเจย์
แต่เราชอบสิ่งที่อาเจย์สร้างขึ้นต่างหาก
นั่นคือเพลงเพราะๆจากความสามารถของอาเจย์
แล้วเราก็เห็นได้เลยว่า
ความสิเน่หานี่ มันบิดเบือนกันได้ง่ายๆเลยนะ
แค่พลิกให้ถูกจริตนิดเดียว
ความชอบบังเกิดเลย

คนทั่วไปอาจจะเรียกความชอบที่บังเกิดนี้ว่าความสุข
แต่ในมุมหนึ่ง เรามองว่ามันหายนะแหงๆ ถ้าไปติดกับมัน
แล้วมันก็แค่นิดเดียวจริงๆ
ความสิเน่หามันเกิดขึ้นง่ายๆ และชวนให้เราติดกับง่ายๆ
เหมือนเมื่อเกิดขึ้น มันก็เหมือนเป็นหลุมกว้างลึกดำ
ที่ทันใดนั้นเอง ขอบหลุมก็ขยายมาถึงข้างหน้าเท้าเรานิดเดียว
ถ้าเราเผลอก้าวโดยไม่ดูตาม้าตาเรือ
ก็ต้องพลาดท่าเสียทีตกหลุม
และไม่รู้ว่าจะได้ขึ้นจากหลุมรึไม่ แล้วถ้าได้จะเป็นเมื่อไหร่

ในบางกรณี ตกหลุมไป ก็แค่บ้าคนๆนั้นไปพักหนึ่ง
จะพักเล็กพักน้อยพักใหญ่ ก็ไม่ได้เดือดร้อนใคร
ก็แค่เบียดเบียนเวลาชีวิตตัวเองไปทำอะไรก็ไม่รู้
ในบางกรณี ตกหลุมปุ๊บ รักสามเส้าปั๊บ
หรือในดีกรีมากกว่านั้น ตกหลุมปุ๊บ เป็นเมียน้อยปั๊บ
หรือบางกรณี ตกหลุมปั๊บ โดนแบล็กเมล์ปุ๊บ
หรือถึงขนาดถึงเลือดถึงเนื้อ ให้เสียดายที่อุตส่าห์เกิดมา
ก็มีให้เห็นทั่วไป

ตรงนี้จึงเรียกว่าเป็นกรรมของพวกที่มีภาพสวยงาม
ที่มักจะรู้สึกภูมิใจ ที่มีคนมาชอบตนอย่างง่ายดาย
และมักจะแอบเสียความมั่นใจง่ายๆ เมื่อความรักไปถึงทางตัน
หรือไปที่ไหนแล้วไม่รู้สึกว่าเฉิดฉายเหมือนปรกติ
แต่ตราบใดที่ยังไม่ได้ลิ้มรสความผิดหวังจากความสวยงามที่ตนมี
หรือในทางตรงกันข้าม
ยังไม่ได้ลิ้มรสความภูมิใจและความล้มเหลวของเปลือกสวยงามที่ตนยังไม่มี
ก็ยากที่จะเห็นว่า การมีเปลือกที่สวยงามนั้น
เป็นดาบสองคมอย่างไร

มองต่อไปจากตรงนี้
ก็จะเห็นได้อีกว่า
เปลือกงามจะเป็นดาบสองคม ให้ทุกข์ระทมได้
ก็เพราะความเห็นว่าความสวยงามเป็นของฉัน
ความสามารถที่ฉันทำได้เหล่านี้ เป็นของฉัน
หรือเปลือกนี่เป็นของฉัน
พอเปลือกนี้ เป็นของฉัน
ถ้าเปลือกสวยงาม ฉันก็ภูมิใจที่เปลือกของฉันสวยงาม
ถ้าเปลือกไม่สวยงาม ฉันก็จะไขว่คว้าหาทางให้มันสวยขึ้นให้ได้
หรือถ้าไปติดใจเปลือกชาวบ้าน
ก็ไปคาดหวังว่าชาวบ้านจะใส่เปลือกนี้ตลอดไป
และนอกจากตลอดไปแล้ว ชาวบ้านคนนี้ยังต้องมาเป็นของเราอีก

จะเปรียบไป ก็เหมือนเราเป็นปูเสฉวน มาอาศัยเปลือกหอยอยู่
ได้มาอยู่กับเปลือกหอยสวยๆ ก็หลงภูมิใจว่าตนมีความสวยงาม
วันหนึ่งเราสละมันทิ้ง แล้วไปหาเปลือกหอยเปลือกอื่นอยู่อาศัย
พอเดินกลับมาทางเดิม ก็เห็นปูตัวอื่นกำลังมะรุมมะตุ้มแย่งเปลือกหอยสวยๆนี้กันใหญ่
และอาจจะนึกขำขันกับปูที่มารุมแย่งกันใหญ่ก็ได้
แต่ไม่ได้มีความภูมิใจอะไร เพราะเราไม่เห็นว่าเปลือกนั้นเป็นของเรา
วันต่อมา เราเดินเขๆผ่านมาทางเดิม
ก็พบว่าเปลือกหอยเปลือกนั้นไม่มีปูตัวไหนสนใจอีกต่อไป
มันเป็นแค่เปลือกหอยที่ถูกทิ้งให้ว่างเปล่าก็เท่านั้น
เราก็ไม่รู้สึกทุกข์ใจที่ไม่มีใครสนใจใยดี เพราะมันไม่ใช่เปลือกหอยของเรา

ในวันหนึ่ง ถ้าเราได้มองเห็นว่าเปลือกที่ห่อหุ้มนั้นไม่ใช่เรา
ถึงจะมีใครมามะรุมมะตุ้มรัก หรือไม่มีสักคนที่สนใจ
เราก็ไม่ต้องไปวิ่งเต้นรู้สึกรู้สากับมัน
คนจะมารักเปลือกที่เราสวมอยู่ ก็ไม่เกี่ยวกับเรา
ไม่ต้องไปแคร์วิ่งไปสนองความรักทุกคนที่มารักเปลือกนี้
คนจะไม่รักเปลือกที่เราสวมอยู่ ก็ไม่เกี่ยวกับเรา
ไม่ต้องไปแคร์วิ่งตามให้เขามารักเปลือกนี้

ก็เปลือกนี้เราแค่สวมอยู่ชั่วคราว
แล้วมันก็จะจากเราไป
ไม่ก็เรานั่นแหละที่จะจากมันไป



เช่นเดียวกับเปลือกอื่นๆที่ผ่านมา




Create Date : 04 มีนาคม 2551
Last Update : 4 มีนาคม 2551 23:55:47 น. 1 comments
Counter : 269 Pageviews.  

 
มนุษย์เรา ณ ปัจจุบัน เปลี่ยนเปลือกอยู่ตลอดเวลาที่หายใจ

ขอบคุณ จ๊ะ ที่เขียนให้เราได้อ่าน


โดย: บ้าได้ถ้วย วันที่: 12 มีนาคม 2551 เวลา:19:38:01 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

JeyZ
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




รหัสสมาชิก 3 พันนิดๆ
เป็นมนุษย์ต่างดาว
มีแมวเป็นนาย มีกายเป็นบ่าว
ทำงานหลายอย่าง
ชอบทำอาหาร ชอบชิมอาหาร
ชีวิตนี้ก็ไปมาหลายที่อยู่เหมือนกัน
เป็นมิตร ไม่กัด ตรงไปตรงมา
ไม่ถนัดสนทนากับเกรียน และชาวภาษาวิบัติ
[Add JeyZ's blog to your web]