มนุษย์ต่างดาวเขียนหนังสือ

ช่องว่างระหว่างดาว

เห็นชื่อเรื่องวันนี้ใช่ไหม
"ช่องว่างระหว่างดาว"
ถามว่าฉันไปเอามาจากไหน
ตอบได้เลยว่า ไม่รู้เหมือนกัน
อยู่ๆมันก็ลอยเข้าหัวมาซะงั้น
ฉันก็เลยจัดการเอาไปต่อท้ายชื่อใน MSN
แล้วก็พาลเอามาตั้งหัวเรื่องไดวันนี้ด้วย

เอ่อ โดยมาคิดทีหลังว่าจะเขียนเกี่ยวกับมันยังไงดีวะเนี่ย

เมื่อบ่ายขับรถไปอิมแพค
เซ็งล่วงหน้าว่าจะต้องหาที่จอดรถยาก
และเป็นที่จอดที่รถโดนแดดเปรี้ยงๆ
คิดเล่นๆว่า เวลาไปอิมแพค ให้เอากล้วย เนื้อหมัก ใส่กระจาดวางไว้บนหลังคารถ
พอไปเดินในงานกลับมาที่รถ ก็มีกล้วยตาก เนื้อหมัก กินตอนขับรถกลับบ้านพอดี
ก็ได้แต่คิดล่ะ ใครจะไปทำจริง

ไม่ได้กลัวบ้าหรอก
กลัวมันหมดก่อนที่เราจะกลับไปที่รถน่ะเสะ

พอไปถึงอิมแพคก็พบกับความประหลาดใจ
เพราะเดี๋ยวนี้มีจอดใต้ดินแล้วนะเว้ยเฮ้ย
อยู่ที่อาคารแชลแลนเจอร์นี่เอง
ฉันจะเอนจอยกับชีวิตฉันมาก ถ้าฉันมีที่จอดรถร่มๆให้นังกระป๋องของฉัน
ฉันเข้าใจว่า ไม่มีสิ่งใดในโลกอยากจะโดนตากแดดเปรี้ยงๆ
ยกเว้นแผงเซลล์พลังงานแสงอาทิตย์
(มันอาจจะไม่อยากก็ได้ แต่ดันซวยเกิดมาเป็นเซลล์)
ถึงมันจะเก็บตังค่าจอด สามชั่วโมงยี่สิบ ชั่วโมงต่อไปชั่วโมงละสิบ
แต่ฉันก็แฮปปี้ ที่ฉันไม่ต้องเดินถือร่มตาหยีก้มหน้าออกจากรถ
ฉันสามารถเดินกลับรถมาอย่างไฮโซ เริ่ดเชิด หน้าไม่มัน แถมใกล้กว่ากันตั้งเยอะด้วย

ก่อนหน้านี้ฉันแอบก่นด่าที่จอดรถที่อิมแพคมาเป็นเวลาแสนนาน
ตั้งแต่มันสร้างอาคารแชลแลนเจอร์ทับที่จอดรถเดิมนี่แหละ
แต่ตอนนี้ ฉันรู้แล้วว่า ช่องว่างระหว่างเวลาที่อิมแพค
มันกำลังทำสิ่งที่เอาใจคนอย่างฉันอยู่นี่เอง
และสิ่งนั้นก็ปรากฏแก่ฉันในวันนี้

ยุปปี้!

หัวค่ำฉันกะกีบจังไปกินอาหารอีสานกลางซอย
บ้านอยู่ในดงร้านอาหารอีสานแท้ๆ แต่ไม่เคยกินกะที่บ้าน
มานั่งกินกะเพื่อนนี่แหละ
บางร้านที่เปิดมาเป็นสิบๆปีตั้งแต่ฉันยังไม่ตั้งไข่
จนมาป่านนีั้ฉันตอกไข่มือเดียวได้ เท้าฉันก็ยังไม่เคยไปเหยียบพื้นร้านเลย
ทั้งๆที่รัศมีการเดินจากบ้านไม่เกินสิบนาที
ฉันก็เดินเฉี่ยวไปเฉี่ยวมาผ่านหน้าร้านเวลาที่ฉันเดินจากบ้านไปขึ้นรถไฟฟ้าหรือขึ้นรถเมล์เท่านั้น

วันนี้หยุดพักที่ช่องว่างระหว่างจุดหมาย
และวันนีจะปักหมุดช่องว่างตรงนี้ให้เป็นจุดหมายเพิ่มขึ้น
ก็ลาบหมูใส่หอมทอดมันอร่อยจังนิ

ม่วนหลาย!

ใครบางคนบอกกับฉันว่า เขาชอบการเดินทางไปเจอที่ใหม่ๆ
แต่เขาไม่ชอบช่องว่างระหว่างการเดินทาง
ผิดกับฉัน ถ้าช่องว่างระหว่างทางเป็นอะไรที่ฉันไม่เคยพบเจอ
ฉันก็ถือว่านั่นก็คือที่ใหม่ๆของฉันเช่นกัน

ช่องว่างเปรียบเหมือนสิ่งที่โดนละเอาไว้ในฐานที่เข้าใจ
การเดินทางจากกรุงเทพไปสู่เชียงใหม่
เราก็ละจังหวัดต่างๆที่อยู่ระหว่างทางไป
เราพูดถึงการเดินทางจากกรุงเทพไปสู่เชียงใหม่
เหมือนโลกในตอนนั้นมีเพียงแค่กรุงเทพ และเชียงใหม่

วันนี้คนรักไม่อยู่ คนรักโทรมาบอกว่าพรุ่งนี้เย็นเจอกัน
ทำให้เวลาที่เป็นช่องว่างระหว่างวันนี้ถึงพรุ่งนี้เย็นแทบไม่มีความหมาย

สังเกตไหมว่า นอกจากเราจะเดินทางตามกาลเวลา
เดินทางตามสถานที่
เราก็ยังเดินทางตามความต้องการอีก
แต่เราไม่ค่อยได้มองดูตัวเองหรือรอบๆตัวระหว่างการเดินทางนั้นๆเท่าไหร่
เรารู้สึกว่านั่นคือช่องว่าง มันคือความว่างเปล่าที่ไม่ต้องไปสนใจ

แต่ในหลายๆครั้ง
ถึงคนเราจะถึงที่หมายแล้ว
ก็จะรู้สึกว่าที่หมายนั้นกลายเป็นช่องว่างทันที
เมื่อมีสิ่งอื่นที่หมายปองเข้ามาแทน


เธอเคยสนใจช่องว่างระหว่างดาวบ้างไหม?




Create Date : 03 มีนาคม 2551
Last Update : 3 มีนาคม 2551 22:41:11 น. 0 comments
Counter : 255 Pageviews.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

JeyZ
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




รหัสสมาชิก 3 พันนิดๆ
เป็นมนุษย์ต่างดาว
มีแมวเป็นนาย มีกายเป็นบ่าว
ทำงานหลายอย่าง
ชอบทำอาหาร ชอบชิมอาหาร
ชีวิตนี้ก็ไปมาหลายที่อยู่เหมือนกัน
เป็นมิตร ไม่กัด ตรงไปตรงมา
ไม่ถนัดสนทนากับเกรียน และชาวภาษาวิบัติ
[Add JeyZ's blog to your web]