***Think of the great path you walked pass***
Group Blog
 
All Blogs
 

เราคือ...."แอ็บเปิ้ล" นั่นเอง

ผู้หญิง + กระเทย = เรื่องราวดีๆที่แสนเศร้า.....5 (ตอนจบแล้วค่ะ)

เช้าแล้วประมาณ เจ็ดโมง ได้ยินเสียงโทรศัพท์..........
"ฮัลโหล นี่เธอจะนอนกินบ้านกินเมืองไปไหนเนี่ย"
"โหอิบ้า ชั้นก็ห่วงแกแทบแย่ ห่วงมากเลยรู้มั๊ยเนี่ยองุ่น"
"เจงอ่ะ" "สุด ๆ อ่ะ ทำไมปิดเครื่องนานขนาดนี้อ่ะ ร้องไห้ไปหลายทีแล้วนะ ชั้นเป็นห่วงแก๊" "โอ๋ๆๆๆ ขอโทษน๊า เดี๋ยวซื้อขนมเข้าไปฝากน๊า นี่อยู่บนรถ จะถึงแล้วแหละ ถึงแล้วโทรไปบอกแล้วกันนะ " องุ่นวางโทรศัพท์ไปแล้วอ่ะ โล่งใจมากๆ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ๆ เห้ออ

ดีใจจังเลยองุ่นสบายดี กลับมาจะด่าให้เข็ดเลย ให้เป็นห่วงมากขนาดนี้ หลังจากนั้นเราก็ไปอาบน้ำ ล้างหน้าแต่งตัว แล้วก็หาข้าวกิน นอนต่อไม่ไหวละ ดีใจ
อิอิ ตอนเย็นชวนกันไปกินข้าวดีกว่า อิอิ เหงากินคนเดียวมาหลายวันละ

กินข้าวเสร็จแล้วนั่นดูการ์ตูน องุ่นก็โทรมาใหม่
"ถึงแล้วน๊า จะซื้อขนมไปฝาก คงถึงห้องเย็น ๆนะ จะเอาไรป่ะ" "มีน้ำใจแค่ไหนก็เอามาแค่นั้นละกัน อิอิ"
"จ้า แล้วเจอกันน๊า องุ่นคิดถึงเค้กเหมือนกันนะ แล้ว มีเรื่องเล่าเยอะแยะเลย" "จ้าจะแคะหู ไว้รอฟังแกเม้าส์ละกัน บะบายน๊า"

เย้ๆๆๆ ดีใจ ๆ องุ่นจะกลับมาแล้ว รู้อะไรป่าวว่า ตอนเรานอนห้องเดียวกับองุ่นอ่ะ เรากอดองุ่นทุกครั้งที่นอนเลย
เพราะว่าองุ่นน่ารักมาก ๆ น่ากอด น่าหอม ที่สุดเยย อิ๊อิ๊
อืมแต่องุ่นดูไม่ค่อยดัดเสียงเลย จะว่าไปแล้ว ตั้งแต่เช้าองุ่นดูเสียงแมนขึ้น ปกติจะดัดจริตเสียงสูงกว่าเสียงจริง 1 คีย์นะ แต่ มะกี้ที่คุยกับตอนเช้ามันไม่ใช่นินา อืมแต่เราว่ามันคงเป็นหวัดอ่ะ ปิดเครื่องไป สงสัยไม่สบายชัวร์ ๆ

เย้ๆๆ ดีใจ เราว่าทุกคนคงดีใจเหมือนกันใช่มั๊ยคะที่องุ่นกลับมา สำหรับเรา เราดีใจมาก ๆ เลยค่ะ เย้ๆๆ

ขอแนะนำว่า เวลาอ่านต่อจากนี้ไป ฟังเพลงนิดนึงพอ ของ Friday I'm in love ไปด้วยจะได้ฟิวมาก เราก็นั่งทำนู่นทำนี่ไปตามประสาเรา นั่งรอองุ่นไปเรื่อย ๆ คุยโทรศัพท์บ้าง นอนบ้าง ดูโทรทัศน์บ้าง รอกินข้าวด้วยนะเนี่ย


ประมาณ สองทุ่ม ได้ยินเสียงก๊อก ๆ ๆ นังตัวดีมาแร้ว........... กุญแจมันอยู่ที่เรานินา อิอิ รีบวิ่งไปเปิดประตู..... ปรากฎว่า เป็นป้าคนนึง เราไม่รู้จัก แต่แต่งตัวภูมิฐานมาพร้อมผู้หญิงอายุประมาณ 26-27 "เอ่อ มาหาใครคะ" "ใช่ หนูเค้ก คนที่องุ่น ฝากกุญแจห้องไว้หรือเปล่าจ๊ะ" "อ่า. ใช่ค่ะ" "คือว่าเราจะมาเก็บของ องุ่นน่ะค่ะ แม่เป็นแม่ขององุ่น นี่พี่สาวองุ่นนะจ่ะ"
"ค่ะสวัสดีค่ะ (ยกมือไหว้ แบบ งง งง)" " นี่ค่ะกุญแจห้อง "
แม่ขององุ่นก็รับกุญแจไป ทิ้งเราไว้กับความงุนงง สงสัย ลองโทรถามองุ่นดีกว่า ไม่กล้าถามแม่เขาอ่ะ

องุ่นปิดเครื่องแฮะ -*- รู้สึกแปลก ๆ เรื่องมันแปลก ๆ นะแปลกมาก ๆ ถามแม่องุ่นดีกว่า เราก็เลยเปิดห้ององุ่นเข้าไป "เอ่อ ให้หนูช่วยเก็บของนะคะ " พี่สาวองุ่นยิ้มให้เรา แบบเหนื่อย ๆ แล้วถามเราว่า "น้องยังไม่รู้เรื่ององุ่นใช่ไหม" ?? "เรื่องอะไรอ่ะคะ"

ไม่รู้ว่ามีคนจำข่าว ๆ นึงได้ป่าวนะ ไม่ดังมากหรอก แต่เรารู้ว่าลงในหนังสือพิมพ์ฉบับนึง ที่เด็กนักเรียนช่างกลแถวย่านบางกะปิยิงคู่อริ ขึ้นมาบนรถเมล์ แล้วโดนผู้ชายคนนึงบนรถเมล์ กระสุนเจาะที่คอ แล้วไปสิ้นใจที่โรงพยาบาลอ่ะ

นั่นแหละองุ่นเอง อย่าไปพยายามตามหาข่าว อย่าไปพยายามหาชื่อ นามสกุลของเขาเลยนะ ปล่อยให้เขานอนหลับอย่างสงบสุขต่อไปเถอะนะ เรารู้ว่าทุกคนก็คงจะอยากรู้ รายละเอียดทั้งหมด แต่เราก็พอจะรู้บ้าง ถามเราดีกว่านะ ที่เราเอามาลงให้ ทุก ๆ คนได้อ่านกันในวันนี้ เพราะว่าเราอยากทำไว้ให้เป็นอนุสรณ์แด่เขา

แด่องุ่น(นามสมมุติ) เดี๋ยวเราจะเล่ารายละเอียดทั้งหมดนะ อย่าลืมเปิดเพลงนิดนึงพอ นะจ๊ะ เพลงนิดนึงพอ -เป็นเพลงที่องุ่นดีดกีต้าร์ให้เราฟัง และร้องเพลงในวันนั้น

>ฉันค้นคว้าหาคำตอบ เท่าไหร่ไม่เจอ
>เพราะอะไร เหตุใดถึงไม่ลืมเธอสีกที
>หรือต้องรอให้เธอบอก ฉันเป็นส่วนเกิน
>ที่บังเอิญผ่านมา แล้วให้เธอกับเขาวุ่นวาย
>เธอจะร้ายเพียงใด อดทนไว้เข้าใจโดยดี
>เคืองไม่มี ยังภักดี โดยไม่เคยเปลี่ยนแปลง
>อยากแสดงให้เธอ รู้ซึ้งถึงความจริงจังจริงใจ
>ด้วยยังหวังซักวัน ฟ้ารู้ถึงคำรำพันของฉันเมื่อไหร่
>สะกิดใจ บอกเธอให้ช่วยพิจารณา
>ฉันไม่เคยคิดแข็งข้อ หรือบังอาจขอ
>เพราะยังเจียม และเตรียมหัวใจว่าคงส่วนเกิน
>คบฉันไว้เหมือนเป็นเพื่อน ช่วยเตือนเภทภัย
>ทุกข์เมื่อไหร่ปลอบใจ ร้องไห้คราใดจะคอยเช็ดน้ำตา
>ปรารถนาเวียนวน ตามประสาของคนเคยเคียง
>จึงร้องเรียนเวียนแวะวน ทนแม้จะถูกหยาม
>จะพยามให้เธอ เว้นที่ภายในดวงใจของเธอ
>ให้กับฉัน ได้ยืน รกร้างเยือกเย็นเดียวดายเจียนตายไม่หวั่น
>จะทำใจ แบ่งใจให้ฉันนิดนึงพอ

ป.ล. จะร้องไห้ง่า น้ำตาเล็ดแล้ว

"พี่ก็ไม่ได้ทันมาดูใจเขาหรอก พอดีตำรวจติดต่อไปที่บ้าน"
"ยังจับตัวคนยิงไม่ได้ ยิงแล้วมันก็หนีไปกันคนละทาง"
เราไม่รู้อะไรหรอก.......เราไม่อยากจะรับรู้อะไรเลยจริง ๆ

แม่องุ่นไปรับศพแล้วตอนเย็น จ ะเอาไปอุทิศส่วนกุศลที่บ้าน ของที่แม่ไปรับมาพร้อมกับศพก็มี กระเป๋าเดินทางขององุ่น กระเป๋าสะพาย เสื้อผ้า รองเท้า แล้วรู้ไหมในกระเป๋าเดินทางมีอะไร ...

...มีขนมที่เขาบอกว่าซื้อมาฝากเรา ............ องุ่นแต่งตัวเป็นผู้ชายมาจากบ้าน !!! นั่งรถมา จะถึงเดอะมอลล์บางกะปิ แล้วยังไม่ถึงเดอะมอลล์เลย เขาโดนยิงก่อน วันนั้นเรารีบลางานแล้วก็ขอกลับบ้าน พร้อมกับแม่กับพี่สาวขององุ่นด้วย เพื่อไปช่วยงาน ก็ตอนเราไปช่วยงานขององุ่นที่บ้านเขา เราก็ได้คุยกับแม่เขา กับพี่สาวเขา ได้ใจความดังนี้

บ้านเขาเป็นโรงงานเฟอร์นิเจอร์ใหญ่โต องุ่นเป็นลูกชายคนเดียว พี่สาวขององุ่นแต่งงานไปแล้ว ฉะนั้นที่บ้านเขาก็จะไม่มีใครสืบทอดกิจการต่อนึกออกป่ะ เพราะว่าลูกสาวก็แต่งงานไปแล้ว ก็เหลือองุ่นแค่คนเดียว และองุ่นก็ดันเป็นกระเทย เป็นกระเทยมันจะดูไม่ดีถ้าเกิดมาเป็นเจ้าของกิจการแล้วหน่ะ พ่อกับแม่เขาไม่อยากให้เขาเป็นแต่ก็ไม่รู้จะบังคับยังไง

แต่อยู่ ๆ วันนึง องุ่นก็กลับมา บอกพ่อ บอกแม่ว่า เขาจะกลับตัว เขาจะเป็นคนใหม่ เขาจะสืบทอดกิจการของพ่อแม่ เขาจะไปผ่าตัดเอาหน้าอกเขาออก พ่อกับแม่ขององุ่นดีใจมากที่ลูก คิดได้........และกลับตัว แม่องุ่นก็เลยพาไปผ่าตัดเอาหน้าอกออก ที่โรงพยาบาล ที่กรุงเทพ พอทำเสร็จ ก็กลับไปบ้านที่ระยอง
วันที่เราโทรไปหาเขาและเขาปิดเครื่อง.... แต่แผลยังไม่หายดี

องุ่นก็อยากรีบกลับกรุงเทพ ไม่รู้ทำไม ศพองุ่นยังมีผ้าพันแผลที่หน้าอกไว้อยู่เลย......... เราไปอยู่ช่วยงานที่บ้านองุ่น ตั้งแต่วันแรกที่สวดจนวันเผา เราร้องไห้จนเป็นลม............... เราเสียใจมาก เราไม่นึกว่า มันจะกระทันหัน อย่างนี้ ไม่ได้เตรียมใจไว้เลย เรายังไม่รู้เลยว่าเขาอยากจะพูดอะไรกับเรา แต่เราสันนิษฐานว่า เขาคงจะมาเล่าว่าเขาจะกลับตัวใหม่แล้วนะ
เราไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรเพราะตลอดเวลาก็เป็นเพื่อนที่ดีมาด้วยกันตลอด

สำหรับเราน่ะเหรอ เราก็รู้สึกดี ๆ ให้องุ่น แต่ว่า เขาเป็นกระเทย เราไม่สามารถคิดอะไรกับเขาได้มากกว่านี้ .....

หลับฝันดีเถอะนะจ๊ะ
เพื่อนรัก
รักเสมอ
>
>
>อืม ลืมบอกอีกอย่างค่ะ แฟนเก่าเราที่ชื่อต้นอ่ะ เป็นชื่อจริง ๆ นะ เพื่อประจาน
>-*- ถึงความดีของเขา -*-ให้ชาวโลกได้รับรู้

*************************************
จบแล้วจ้า..... เศร้าจายเนอะ....




 

Create Date : 24 กุมภาพันธ์ 2549    
Last Update : 24 กุมภาพันธ์ 2549 10:55:09 น.
Counter : 483 Pageviews.  

ผู้หญิง + กระเทย = เรื่องราวดีๆที่แสนเศร้า.....4

มาต่อตอน 4 กันเลยดีกว่านะ (เรื่องนี้ยาวเหมือนกันนะคะ อิ...อิ... ติดตามกันแล้วกันนะคะ....) ตามมาต่อกันว่าเรื่องราวของเค้กและองุ่นจะเป็นอย่างไรต่อไป แล้วเค้กเริ่มรู้สึกอะไรกับองุ่นรึเปล่า??? ไปอ่านกันเลยดีกว่านะ
*************************************
"องุ่น เล่นกีต้าร์เป็นป่าวอ่ะ" "อือ เล่นเป็นอ่ะ เห็นกีต้าร์ที่วางหลังห้องมะอ่ะ นั่นแหละของเค้าเอง" "เหรอ ยังเล่นได้อยู่ป่ะ" "ก็เล่นได้นะ แต่ไม่ค่อย ไม่อยากนึกถึงเรื่องเก่า ๆ ตอนนี้เค้าเป็นคนใหม่แล้ว" "ลองโชว์หน่อยจิ นิดนึงนะๆๆ น๊าเดี๋ยวหาผู้ชายหล่อมาสังเวย" "5555 อินี่รู้ใจ ก็ได้ย่ะ นี่เห็นแก่ผู้ชายนะเนี่ย"

คิดดูนะ ภาพตอนนั้นที่เราเห็น เราเห็น ผู้ชายหน้าตาน่ารักคนนึง ผมยาว รวบผม ใส่กางเกงขาสั้นเสื้อยืด1 ตัว (เสื้อตัวใหญ่ นมไม่ค่อยโผล่) เล่นกีต้าร์ให้เราฟัง แล้วร้องเพลงนิดนึงพอ ของ Friday I'm in love อ่ะ เราไม่อยากจะคิดไรกับเขาอ่ะ เขาเป็นกระเทย แล้วมีนมแล้วด้วย แต่เราว่าเราก็ค่อนข้างรู้สึกดี ๆ กับมิตรไมตรีของคนคนนี้ที่มีให้เรา...............หลังจากนั้นเราก็สนิทกับองุ่นคนสวยมากขึ้นเรื่อยๆ กินข้าวด้วยกันบ่อย ทำกิจกรรมด้วยกันบ่อย (อย่าคิดลึกนะ) ก็คือไปเที่ยวบางทีเราก็ไปนอนห้ององุ่น บางทีเขาก็มานอนกับเรา

เออแต่ลืมเล่า ประมาณ สองวันที่รู้จักกันแหละ องุ่นเขาเปรยขึ้นมาว่า แล้วยังไม่มีงานทำแบบนี้แล้วจะทำยังไงล่ะ เค้กก็ตอบว่า ก็จะพยายามหาอยู่อ่ะจ้ะ "เค้าช่วยเค้กหางานได้นะ แต่ว่าเค้กจะเกี่ยงหรือเปล่า เพราะว่าเค้กเรียนจบปริญญาตรีหน่ะ แต่เค้าว่าเค้กน่าจะหาทำอะไรไปก่อนดีกว่านะ" "ไม่หรอก เค้กไม่เกี่ยงงานหรอก ขอให้สุจริตและกัน" องุ่นเขาก็เลยพาเราไปสมัครงานเขาบอกว่าเราว่าเขารับเราทำงานแน่นอน รู้มั๊ยมันพาไปทำไร มันพาไปสมัคร P.R.ร้านอาหารแห่งหนึ่งย่านเกษตรนวมินทร์ ไม่เอ่ยชื่อร้านละกัน ตอนแรกก็ลังเล จะดีเหรอ แต่คิดไปคิดมา ก็ดีกว่าไม่มีงานทำ เพราะตอนนี้ไม่มีเงินเลย

แต่เขาก็รับเราเข้าทำงานจริง ๆนะ แต่ว่ามันก็มีปัญหา เราแต่งหน้าไม่เป็น เราไม่แต่งตัว เราไม่มีเสื้อผ้า องุ่นสอนเราทุกอย่าง ให้ยืมเงินไปซื้อเสื้อผ้า ให้ยืมเครื่องสำอาง สอนแต่งหน้า เงินทุน 1เดือนแรกในการทำงาน องุ่นออกให้ทุกอย่าง ขอแค่เอ่ยปาก บางทีก็คิดนะ ว่าเขาใจดีกับเราขนาดนี้มันจะหวังอะไรหรือเปล่า แต่ว่า คนสิ้นไร้ไม้ตอกอย่างเรา ก็ไม่มีอะไรให้เขากอบโกยอยุ่แล้ว เอาวะลองดูสักตั้งนึง จริง ๆ แล้วเราชอบตอนที่เขาลบเครื่องสำอางทิ้งมากเลยนะ เพราะเขาน่ารักไปอีกแบบ แต่ว่าเราก็ไม่กล้าคิดไรกับเขามากหรอก เพราะว่าเขามีนมอ่ะ นึกออกป่ะ มันตั้งใจเป็นกระเทยแบบไม่กลับมาอีกเลยอ่ะ แต่ก็อย่างว่าอ่ะ ชีวิตของเขา เขาเลือกแล้วที่จะเป็นแบบนี้ แต่ว่าลึก ๆ อ่ะเราก็ยังไม่ลืม คนเก่าหรอกนะ ภาพมันหลอกหลอนมากอ่ะ นอนก็ยังฝันร้ายอยู่ ยังสะดุ้งตื่นอยู่ดึก ๆ ไม่รู้ว่าคนอื่นจะเป็นหรือเปล่า

จริง ๆ แล้ว เรื่องราวต่าง ๆ จากที่อ่านจากที่โพสมา ทุกคนก็คงจะเดาได้ว่าจะเป็นยังไง แต่ว่า อย่างที่รู้ ๆ กัน
ชีวิตมันไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้นหรอก แต่ก็แปลกดีนะ ตอนนั้นเราถามองุ่นว่า "องุ่นแล้วกิ๊กแกไปไหนหมดอ่ะ เห็นแต่ก่อนมีเยอะจัด พามาไม่ซ้ำทุกคืนเลย" "ชั้นอยู่กับแกสนุกดีกว่าอ่ะ แล้วอีกอย่างชั้น อยากให้แกหายดีก่อน"

ใช่.....นี่ก็ผ่านมาได้พักนึงแล้ว ไม่รู้ว่าองุ่นรู้ได้ยังไงว่าเรายังไม่ลืมเรื่องเก่า ๆ "เค้ารู้ว่าเค้กเสียใจมากนะ เค้าก็เคยเป็นแต่ก่อน เค้าเห็นเค้กตัวเล็กนิดเดียวเองน่าสงสาร มาก "

แล้วรู้อะไรมั๊ย อะไรทำให้ความสัมพันธ์ของเราสองคนพัฒนาขึ้นมากกว่าเดิมไม่ใช่เรื่องใต้สะดืออย่าคิดลึก
เราถามเค้า ถึงเรื่องแฟนเก่าเค้า ถึงเรื่องผู้หญิงที่ทำให้เขาตัดสินใจเป็นกระเทยดีกว่า ทั้ง ๆ ที่เขาก็บอกเราว่า เขาชอบทั้งผู้ชาย และ ผู้หญิง แต่ทำไมถึงเลือกเป็นเพศนี้ เขายังไม่เคยลืมผู้หญิงคนนี้เลย รูปภาพทุกใบ จดหมายทุกฉบับยังคงเก็บไว้อย่างดีอยู่ องุ่นพูดกับเราว่าอะไรรู้มั๊ย "จริง ๆ แล้ว ตอนที่เค้กทะเลาะกับแฟน แล้วเค้กโดนเขาทำร้าย

เหตุการณ์นั้นมันคล้าย ๆ กับตอนที่เค้าได้เจอแฟนเก่า ของเค้าครั้งแรก แต่ต่างกันแค่เพียงตอนนั้น เค้าเป็นผู้ชาย(เกย์) ตอนนั้นเค้ากำลังไขกุญแจเข้าห้อง แต่ได้ยินเสียงคนทะเลาะกันห้องข้าง ๆ เลยหันไปดู มีผู้ชายเดินออกจากห้อง แล้วมีผู้หญิงคนนึงวิ่งตามออกมา เลือดไหลออกจมูก ปากแตก มีแผลเลือดไหล" นั่นเป็นครั้งแรกที่องุ่นเจอแฟนคนเก่าเขา คนที่เขายังไม่เคยลืม
แต่แล้วเมื่อองุ่นดูแลผู้หญิงคนนั้นจนหายดี แล้วเขาก็ทิ้งองุ่นไป พร้อมแฟนใหม่พาเพื่อน ๆ มากระทืบองุ่น เข้าโรงพยาบาล เขาคงเจ็บและช้ำมาก ถึงได้กลายเป็นขนาดนั้น แต่ตอนนั้นตอนที่นั่งคุยกัน ก็ดูเขามีความสุขดีนะกับชีวิตที่เขาเลือก ก็ดีใจที่เขามีความสุข

โอ๊ยนึกถึงแล้วน้ำตาจะไหล อ่า... ไม่บอกหรอกว่าน้ำตาจะไหลเรื่องไร เดี๋ยวรู้หมด เราไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกในช่วงนั้นยังไง เราอยู่กับองุ่นแล้วเรามีความสุขมาก แต่เวลาตอนอยู่คนเดียวก็เหมือนยังรู้สึกแย่ ๆ อยู่

พอเวลาผ่านไปประมาณ สองเดือน เราได้ใบ Transcip มาแล้ว เราก็ยิ่งอยากจะหางานทำตอนกลางวันที่มันมั่นคงมากกว่านี้ เราหางานทั้งในเนตและหนังสือพิมพ์ ช่วงนั้นเราก็กำลังยุ่ง ๆ ทำงานด้วย แล้วก็มีคนมาจีบเราโทรเข้ามา บางทีองุ่นก็รับ แล้วพอช่วงนั้นเรายุ่ง ๆ ก็เหมือนกับห่าง ๆ กับองุ่น แต่เราก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะว่าคิดว่าอยากจะตั้งใจทำมันให้ดีอยากจะหางาน จะไม่ให้พ่อกับแม่ผิดหวังอีกแล้ว

เราไม่รู้มาก่อนเลยว่าองุ่นทั้งเหงา ทั้งน้อยใจเรา (แล้วเรารู้ได้ยังไง เดี๋ยวจะบอกตอนท้าย) บางทีเขาก็ดูหงุดหงิด ๆ กับเราง่าย เราก็นึกว่าเขาเหนื่อยจากการทำงาน บางทีก็พูดเหมือนพูดประชดเรา เราไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาหึงเราหรือเปล่า แต่มันไม่น่าใช่หรอก เราว่าเขาน้อยใจมากกว่านะตอนนั้น แต่เราก็ไม่สนใจเรายังตั้งใจหางาน ตอนเย็นเราก็ไปทำงานของเรา

สถานการณ์ความเป็นเพื่อนของเรา ดูเหมือนจะตึง ๆ มีอยู่วันหนึ่ง มีเพื่อนเก่าเราที่เป็นผู้ชาย ชวนเราไปดูหนัง เราก็ไป เพราะว่าเขาเป็นเพื่อนเก่าเราที่บ้าน ไม่ได้เจอกันนานแล้ว ทั้ง ๆ ที่นัดกับองุ่นว่าจะไปดูหนังกันในวันหยุดเพื่อลดความตึงเครียด แต่เราก็บอกเลิกนัดองุ่น ไปดูหนังกับเพื่อนเราแทน...... ท่านผู้อ่านโปรดได้เข้าใจหน่อยเถอะว่า เราก็รู้สึกดี ๆ กับองุ่น แต่เราก็ไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งเขาให้เขาเหงา เราไม่ใช่ว่าจะได้ดีแล้วทิ้งองุ่น มันไม่ใช่แบบนั้น จริง ๆ แล้วคนเราก็ต้องมีเวลาของเราเป็นส่วนตัวบ้างไม่ใช่เหรอ ตอนนั้นเราคิดแบบนั้นจริง ๆ เราคิดว่าองุ่นงี่เง่า ที่ชอบหงุดหงิดง่ายใส่เรา อะไรก็น้อยใจ ๆ อะไรก็ประชด แต่เขาก็ไม่เคยพูดจาทวงบุญคุณอะไรกับเราเลยนะ...........

ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นมา ไม่นานจากนั้นกี่วัน องุ่นก็เดินมาเคาะห้องเราแล้ว บอกเราว่า "เราอยากกลับบ้าน คิดถึงพ่อกับแม่ ไม่ได้เจอนานแล้ว" "เหรอ แล้วจะไปวันไหนอ่ะ" "พรุ่งนี้เช้าแหละ เก็บของแล้ว" "เป็นไรป่าวอ่า โอ๋ๆๆๆ ใครทำหงุ่นอ่า (เรากอดเอวองุ่นไว้แน่น)" "ป่าวจ้ะ ไม่รู้เป็นไรอยู่ดี ๆ คิดถึงพ่อกับแม่มาก " "ไปนานมะจ๊ะ "
"ประมาณ อาทิตย์นึงอ่ะ" "อยู่ ๆ ก็จะไปนะคนเรา แล้วยังไม่ชวนเราไปด้วยเลยสักคำ" "คราวหน้าและกันนะ เอ้านี่กุญแจห้อง ฝากไว้หน่อย มีไรก็โทรเข้ามือถือละกัน" "อิอิ จะขโมยของแก ให้หมดเลย แกกลับมา ก็ไม่เหลืออะไรเลยเหลือแต่ห้องว่างเปล่า" "เออ อิเวน" แล้ว เราก็ไปกินข้าวกันตอนดึก

พอรุ่งเช้า องุ่นก็เดินทางกลับบ้าน ดูเขาเหนื่อย ๆ เหมือนมีเรื่องคิดมาก เรานี่เป็นเพื่อนที่แย่จริงๆ ไม่มีเวลากระทั่งจะถามไถ่ สารทุกข์สุขดิบ พอองุ่นกลับมาเราจะให้เวลาองุ่นมากกว่านี้ละ แต่ใจหายนะ แปลก ๆ อยู่ ๆ ก็คิดถึงพ่อแม่ อยากกลับบ้าน เราว่ามันแปลก ๆ....... อย่าให้เรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับองุ่นเลย

ตอนเย็น ๆ วันนั้นเราก็โทรไปหาองุ่น ตื๊ดดดด "สวัสดีครับ"
"เออ ทำเสียงซะแมนเชียวนะแก๊ ตกใจหมด" "อิอิล้อเล่นอ่ะจ้า" "ถึงบ้านนานยัง" "นานแล้ว ระยองนะ ไม่ใช่อูกานดา " "เอออ " "พ่อแม่สบายดีมั๊ย" "สบายดี อ้วนท้วนสมบูรณ์" "ฝากหวัดดีด้วยนะ บอกว่าจากลูกสะใภ้" "อีบ้านิ ตบหัวทิ่มเรย" "555555555555"

เม้าท์กันอีกนิดหน่อย แล้วเราก็วาง บอกตรง ๆ จากใจจริงนะ ว่าคิดถึงองุ่น คิดถึงมาก ๆๆๆๆๆ แต่ก็วันเวลาผ่านไป
เราก็ไม่ได้โทรไปกวนองุ่นอีก เพราะอยากให้เขาได้พักผ่อน แต่พอประมาณ

สองวันก่อนกำหนดเวลาองุ่นจะกลับ เราก็โทรไปหาอีก ด้วยความคิดถึง ยินดีต้อนรับเข้าสู่บริการรับฝากข้อความ
ยินดีต้อนรับเข้าสู่บริการรับฝากข้อความ ไม่ติด มันทำไรอยู่เนี่ยปิดเครื่องทำแมวไร เดี๋ยวค่อยโทรไปหาใหม่พรุ่งนี้ละกัน ในใจก็ยังไม่ได้คิดไร

ตอนเช้าเราก็ตื่นมา รีบโทรหาเพราะว่าเป็นห่วง เหมือนเดิมปิดเครื่อง แปลกนะองุ่นปิดเครื่องนานขนาดนี้ คบกันมาไม่เคยเจอ แปลกมาก ไม่อยากจะคิดอะไรที่มันไม่ดีเลย แต่ว่าน้ำตามันไหลเองไม่รู้ทำไม อย่าเป็นอะไรเลยนะองุ่นเพื่อนรัก

ตอนบ่าย ๆเราเลยตัดสินใจโทรไปใหม่อีกที องุ่นก็ยังคงปิดเครื่องอยู่ องุ่นเธอยุ่งอะไรขนาดนี้ล่ะลืมเปิดเครื่องเหรอ
ที่อยู่ที่บ้านองุ่นเราก็ไม่มีเราเป็นห่วงองุ่นจริง ๆ นะ ขอคุณพระคุณเจ้าช่วยคุ้มครองคนน่ารักอย่างองุ่นด้วยเถอะนะ...... เราโทรไปหาองุ่นตลอดทั้งวัน แต่ก็ไม่ติดเลย ปิดเครื่องตลอด ตกใจมาก องุ่นไม่เคยเป็นแบบนี้ ใจคอไม่ดีเลยอ่ะ นอนเอาแขนก่ายหน้าผากยันเช้า วันนั้นเราไม่ได้ไปทำงาน ไม่ไหวแล้วองุ่นเป็นอะไรไป ถ้าองุ่นเป็นอะไรไปแล้วเราจะรู้ได้ยังไงอ่ะ นอนกึ่งกลับกึ่งตื่นไปถึงเช้า มีร้องไห้บ้างประปรายเพราะเป็นห่วงและคิดถึงองุ่นมาก ๆ องุ่นกลับมาหาเค้กนะ เราไปเที่ยวไปดูหนัง กันเหมือนเดิมนะจ๊ะ

จบตอน 4 จ้า.....จะบอกว่าตอน 5 ก็คงจบเรื่องนี้แล้วหล่ะ.... รับรองว่าต่อจากนี้เรื่องนี้อาจจบอย่าที่คุณคาดไม่ถึงเลยหล่ะ ติดตามต่อไปนะคะ.....ซึ้งมากจริงๆค่ะ......




 

Create Date : 24 กุมภาพันธ์ 2549    
Last Update : 24 กุมภาพันธ์ 2549 10:28:25 น.
Counter : 556 Pageviews.  

ผู้หญิง + กระเทย = เรื่องราวดีๆที่แสนเศร้า.....3

ตอน 3 มาแล้นจ้า...(เยอะจัง...ชักจะเมื่อยมือแล้วแฮะ...เอาน่า...สู้...สู้...)

ก๊อกๆ...เย้!!! ต้องเป็นต้นแน่ๆเลย อย่างน้อยมันก็ยังมีสามัญสำนึก เอาตังค์มาคืนเรา เห้อ...ค่อยยังชั่วหน่อย ยังหรอก แค่นึกเฉยๆ>>
ก็เลยเดินไปเปิดประตู ปรากฏว่าไม่ใช่ แต่เป็นน้ององ่น กระเทยข้างห้องนั่นเอง มือถือถุงกับข้าวพะรุงพะรัง "เอ่อ...อออ เราเห็นเธอไม่ออกไปไหนเลยอ่ะค่ะ นึกว่าเป็นอะไร" (อ้าวแล้วจะยุ่งอะไรกับตรูนักหนาเนี่ยอินี่) - คิดในใจ "อ๋อ..เปล่าอ่ะค่ะ...พอดี กำลังจะออกไปซื้อข้าว" "เอ่อ...พอดีอง่นซื้อกับข้าวมาเยอะแยะเลยอ่ะค่ะ ตอนแรกว่าจะจัดปาร์ตี้กับเพื่อนๆ น่ะค่ะ แล้วอิพวกนั้นก็ชิ่งหนีไปก่อน ถ้าเธอไม่รังเกียจ เธอช่วยมากินกับเราหน่อยได้มั๊ยคะ เราเสียดายกับข้าวอ่ะค่ะ" "นะคะ นะคะ มาเหอะน่า" มันพูดพร้อมกับดึงมือเราไป "เอ่อออ" "ไม่ต้องคิดมากค่ะ ไม่ต้องเกรงใจค่า" อ่าฮะของฟรี ลาภปากแล้วหล่ะตรู แต่จริงๆ แล้วเราก็กลัวๆเขานิดนึงนะ กลัวมันจะมอมยาเราแล้วจะพาผู้ชายมาโทรมอ่ะ แต่ทำไมถึงยอมไปกับมันไม่รู้ -*-

องุ่นพาเราเข้าไปในห้อง "นั่งรอนี่นะ เด๋วจะไปเอากับข้าวใส่จานก่อน เนี่ยดูซิ ซื้อมาตั้งเยอะแยะเลย นังพวกเวนพวกนั้นเดี๋ยวจะด่าให้เข็ดเลย" องุ่นเดินไปพลางบ่นอุบอิบ เอ๊ะ..แต่เราว่าถ้าองุ่นมันจะมอมยาเรา มันก็ต้องใส่ตอนนี้แหล่ะ วิ่งไปดูดีกว่าทำฟอร์มช่วย เดินไปจะถึงระเบียงหลังบ้าน สังเกตเห็นมีกีตาร์ตัวหนึ่งวางพาดแอบๆ อยู่มุมหลังห้อง อืม...แปลกดี ไม่ค่อยเห็นกระเทยเล่นกีตาร์แฮะ หรือจะเป็นของกิ๊กมันหว่า.....

เดินไปถึงระเบียง... "มาเราช่วย" องุ่นยิ้มน่ารักให้เรา พร้อมเขยิบให้เราเข้าไปใกล้ๆ ช่วยแกะถุงกับข้าวใส่จาน "เออ...นี่เธอชื่ออะไรหรอ เราชื่อองุ่นนะ" "เค้กจ้ะ" ......................ไม่รู้จะคุยอะไรนี่นา แต่ว่าหิวมากเลย พอยกกับข้าวมาหน้าทีวี ซัดโฮกเลย องุ่นเดินไปเปิดทีวีแล้ว เดินไปตู้เย็นไปหยิบโค้กกระป๋องมา 2 กระป๋อง

"หงุ่น (เรียกตัวเองว่าหงุ่น) ก็อยู่คนเดียวเหงาๆ อ่ะจ้ะ ถ้าเค้กไม่รังเกียจมานั่งคุยกันบ่อยๆก็ได้นะจ๊ะ" องุ่นพูดพลางยื่นโค้กให้ "จ้ะ" รับโค้กมา เปิดแล้วซด....มาคิดๆ ดูแล้ว ตอนนั้นตะกละมากเลยอ่ะ ทุเร็จ ทุเรจ อิ่มแล้วกับข้าวหมดแล้ว เราก็เลยยกจานไปหลังบ้าน องุ่นก็ช่วยกัน เราช่วยกันล้างจาน ชวนกันคุยนู่นคุยนี่ เกี่ยวกับรายการทีวีที่เมื่อกี้ได้ดูกัน องุ่นเค้าเป็นคนพูดจาน่ารักดี แล้วก็ตลกดีด้วย ดีจัง อย่างน้อยก็ยังมีเพื่อนข้างห้องคุย ถึงเขาจะเป็นกระเทยก็ตาม.......... แต่ไม่รู้จะไว้ใจได้ป่าวอ่ะ สับสนๆ แต่เราสังเกตเห็นอีกอย่างนึง องุ่นมีนมด้วยอ่ะ เราก็เลยยิงคำถาม "องุ่นมีนมด้วยหรอ" "อือ...หงุ่นไปทำมาอ่ะ สวยป่ะๆ " "เจ็บป่าวอ่ะ" แล้วเราก็ถามนู่นถามนี่จุกจิกๆ ตามประสาสาวๆ มีทะลึ่งบ้างแต่ก็ตลกดีกับมิตรภาพใหม่ที่ได้รับ พอให้ลืมเรื่องราวอันเจ็บปวดไปชั่วขณะ

ตกลงคืนนั้นเราก็เลยตกลงว่าจะไปเช่าหนังมานั่งดูกันกับองุ่น เราก็วิ่งเข้าห้องเราไปอาบน้ำใหม่ใส่ชุดนอน องุ่นไปเช่าหนังมา เรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์อ่ะ เพราะเราคุยกับองุ่น เขาก็แฟนหนังสือเรื่องนี้เหมือนกัน แล้วก็ดูหนังกัน แล้วก็กินขนม แล้วก็คุยกันเกี่ยวกับทางบ้าน องุ่นเล่าว่า เขาเรียนจบปริญญาจากมหาลัยเอกชนแห่งนึงในกทม. เขาเป็นคนจังหวัดระยอง แต่เท่าที่คุยมาบ้านเขาค่อนข้างมีฐานะ พอเขาเรียนจบ เขาก็หางานทำเป็นพนักงานบริษัทแห่งหนึ่ง ซึ่งบริษัทนี้ไม่เข้มงวดเรื่องการแต่งกาย เขาก็เลยแต่งเป็นผู้หญิงได้

เราก็เลยยิงคำถาม "ถามจริงเหอะ ทำไมถึงมาเคาะห้องเค้กอ่ะ" "ก็พอจะเดาออกอ่ะ ว่าทะเลาะกัน เพราะหงุ่นอยู่นี่ไม่เคยได้ยินเสียงทะเลาะกันจากห้องเค้กเลย" "แล้วหงุ่นไปเคาะห้องครั้งแรก เค้าเห็นรอยมือที่หน้าเค้กอ่ะ เค้าสงสาร แต่ก่อนเค้าก็เคยเป็นแบบนั้นมาก่อน" "เป็นแบบไหนอ่ะ เล่าได้มะ" "ก็ไม่มีอะไรหรอก เรื่องมันนานมาแล้ว เค้กรู้มะว่าแต่กอ่นเค้าเป็นผู้ชายนะ เค้ารักผู้หญิงคนนึงมาก คบกันมาหลายปี แต่พอวันนึงเค้าก็รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นหลอกลวงมาตลอด แถมก่อนเลิก แฟนใหม่เขายังพาเพื่อนมารุมกระทืบหงุ่นอีกอ่ะ" "แล้วเธอก็เป็นกระเทยเลยหรอ" "จริงๆแล้วหงุ่นชอบผู้ชายมานานแล้วอ่ะ แต่ผู้หญิงหงุ่นก็ชอบ พอมาเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา ก็เลยคิดว่าชีวิตนี้จะไม่จริงใจกับใครแล้ว เลยกลายมาเป็นแบบนี้ เพราะว่าจะไม่จริงใจกับใครคนไหนอีก ไม่ว่าหญิงหรือชาย" "ก็เลยไปทำหน้าอกมา เพื่อเป็นการยืนยัน" "แล้วนายนั่นอ่ะเอาออกยัง" "ยังอยู่ยังใช้การได้นะ หึหึ" "เฮ้ย..บ้าป่าว น่ากัวอ่า" (หนีเสือปะจรเข้ป่าวเนี่ย) "พูดเล่นจ้า ยัยชะนีน้อย คืนนี้นอนนี่ละกันนะยะหล่อน" "จ้า"

ชีวิตซังกะตายผ่านไป 1 คืน พอนอนกับองุ่นคืนแรก ตื่นมาก็ไม่เจอองุ่นละ กี่โมงนิ ประมาณ 7 โมงได้ วันนี้วันเสาร์นินา องุ่นไปไหน เราก็เลยออกมาจากห้ององุ่น แล้วก็ล็อคห้อง แล้วก็เข้าห้องตัวเอง อาบน้ำล้างหน้าแปรงฟัน กำลังปะแป้งอยู๋ได้ยินเสียงเคาะประตู เปิดมา

"อ้าวนี่หล่อนจะรีบตื่นไปไหนล่ะยะ เอ้าซื้อปาท่องโก๋มาฝาก" "ขอบใจย่ะ แม่คนดี" "แล้ววันนี้ไปไหนป่าวยะ" "ไม่อ่ะไม่มีตังค์" "อืม.ๆๆๆ" "วันนี้ไปซื้อเสื้อผ้าเป็นเพื่อนชั้นหน่อยแล้วกันนะ" สังเกตว่าการใช้สรรพนาม จะดูสนิทสนมกันมากขึ้น เพราะว่ากระเทยกับผู้หญิง จะสนิทกันได้รวดเร็ว "ก้อได้อ่ะ ดีกว่าอยู่ห้องเซ็งๆ"

สรุปว่าวันนั้นเราก็ไปซื้อเสื้อผ้ากัน ไปหลายห้างเลย องุ่นแต่งตัวแรดมาก และดูสวยกว่าเรามาก เพราะทั้งขาว ผมก็ยาว หน้าตาก็จิ้มลิ้ม พอกลับมาที่ห้อง เราก็เอาเสื้อผ้ามาลองกัน กรี๊ดกร๊าด ๆ กันไปตามประสาชะนี + กระเทยเจอกัน ตอนลองเสื้อเห็นองุ่นใส่แต่ชุดชั้นในอ่ะ นมตู้มมาก ผู้หญิงยังอาย แต่ตรงนั้นก็ตู้มไม่แพ้กันอ่า เห็นแล้วแปลกๆ ขัดตา "ทำไมไม่ไปเอาอันนั้นออกอ่ะ เก็บไว้ทำไม" "ยังไม่มีตังค์อ่ะ ว่าเดือนหน้านี้แหละจะไปเอาออกละ เก็บไว้มันก็รก" "5555อิบ้า เก็บไว้ก้อได้ เผื่อชั้นเหงาๆ เปล่าเปลี่ยว" "ทุเรจ พูดจาน่าเกลียด ตบกลิ้งเลยอินี่นิ" "5555555"

ตลกดีนะตอนนั้น เราคิดแค่ว่าองุ่นเป็นเพื่อนแก้เหงา เพื่อนที่เคยๆ คบมาก็หายกันไปหมด ไม่นึกเลยว่าอิกระเทยที่เราชอบนินทาว่ามันชอบพาผู้ชายมานอนกกที่ห้อง จะมาเป็นคนที่ช่วยทำให้เราสบายใจได้ในตอนนี้ ในใจลึกๆเราก็รู้สึกขอบคุณมาก รู้อะไรมะ ตอนองุ่นใส่ชุดอยู่บ้าน ลบเครื่องสำอางทิ้งหมดแล้ว รวบผมไว้ เขาลุคเหมือนนักดนตรีเลย เราว่าตอนเขาเป็นผู้ชายต้องน่ารักมากแน่เลยอ่ะ

(เอาหล่ะสิ ชักยังไง...ยังไงแล้วเนอะ.....วันนี้พอแค่นี้ก่อนแล้วกันนะคะ แล้วจะมาพิมพ์ต่อให้น้า เด๋วตอน 4 จะตามมานะคะ.....)




 

Create Date : 23 กุมภาพันธ์ 2549    
Last Update : 24 กุมภาพันธ์ 2549 9:50:07 น.
Counter : 1687 Pageviews.  

ผู้หญิง + กระเทย = เรื่องราวดีๆที่แสนเศร้า.....2

มาต่อกันเลยนะจ๊ะ.....

จากนั้นประมาณ 5 นาที่ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ก๊อกๆ
เราก็นึกว่าต้นมันกลับมา เราก็เดินไปดู อ้าวไม่ใช่!!! เป็นกระเทยข้างห้อง เขาถามเราว่า "ขอโทษนะ ไม่ได้ตั้งใจจะมายุ่งนะคะ แต่ว่ามะตะกี้เห็นเสียงดัง มีอะไรให้ช่วยมั๊ยคะ" เราก็คิดในใจว่า "อินี่...จะมาสอดรู้สอดเห็นหรือเปล่า" แต่ด้วยมารยาทก็ตอบไป "อ๋อ..ไม่มีอะไรอ่ะค่ะ ขอโทษทีนะคะเสียงดังไปหน่อย" "ไม่เป็นไรค่า....นึกว่าจะมีอะไรให้ช่วยอ่ะค่ะ ถ้ามีอะไรก็บอกได้นะคะ" ถามพร้อมมองหน้าเราแล้วมองเข้ามาในห้องแบบอยากรู้ อยากเห็น สายตากวัดแกว่งเหมือนเรดาห์ "ค่ะ" เราตอบสั้นๆ แล้วยิ้มแบบแห้งๆ พร้อมปิดประตู นั่นเป็นการสนทนาบทแรกที่เราได้คุยกับคนคนนี้ โดยไม่รู้เลยว่านั่นแหล่ะ คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวต่างๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้น

หลังจากวันนั้น.......
เราก็ไม่รู้จะทำไงดี เดินไปนั่งถอนหายใจบนเตียง นั่งคิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมาไปเรื่อยๆ รู้ตัวอีกทีตี 2 ละ ทำไมมันเร็วอย่างนี้ แล้วเราจะทำยังไงกับอนาคตเราดี เงินก็ไม่มี งานก็ยังหาไม่ได้ ทำไมใจอ่อนและโง่อย่างนี้นะ เราคบเขามาเราปิดหูปิดตาตลอด นี่ไง....จุดอ่อนของการไว้ใจ.......

ไม่รู้เผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ 9 โมงเช้า เราตื่นขึ้นมา จริงๆ แล้วเหมือนไม่ได้นอนอ่ะ มันฝันร้ายๆ ตลอด รู้สึกใจเต้นตุบๆ ตลอดเวลา เดินโซซัด โซเซ เข้าห้องน้ำ อาบน้ำ ล้างหน้า เผื่อะดีขึ้น.....
ไม่ดีอ่ะ ส่องกระจกดู เหมือนซอมบี้มาก ลองต่อเน็ตเช็คเมล์ดู เผื่อบริษัทไหนมันจะตอบกลับนัดเราไปสัมภาษณ์

......ไม่มีอะไรเลย ...เล่นmsn ก็ได้.... ไม่มีใครออนเลยคงไปทำงานทำการ หรือไปเรียนหนังสือกันหมดแล้ว.... เฮ้อ..ป่านนี้เพื่อนเราจะเป็นยังไงบ้างอ่ะ จบแล้วก็แยกย้ายกันไป ไม่ได้ติดต่อกันเลย คิดถึงพ่อกับแม่ที่สุด อยากจะกลับไปหา แต่ไม่อยากกลับสภาพนี้อ่ะ ไม่อยากให้พ่อแม่เสียใจ เศร้ามาก เหมือนชีวิตนี้ไม่มีใครเลยย... เห้อ...เอาอย่างนี้ดีกว่า พอได้เงินคืนกลับมาแล้ว ก็กลับไปหางานทำที่บ้านดีกว่า อยู่กับพ่อกับแม่ ดีที่สุดแล้ว สบายใจที่สุดแล้ว

อืม...ตอนนี้ต้องรอเงินที่ต้นมันจะเอามาคืนให้อ่ะนะ นี่กี่โมงแล้วอ่ะ บ่ายโมงและ อีกไม่นานหรอก
......แปลกแฮะไม่ยักกะหิวข้าว อยากนอนอย่างนี้ไปเรื่อยๆ ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น

กี่โมงแล้วอ่ะ...3 โมงครึ่ง อีก 2 ชั่วโมงเอง แล้วพอเขาเอาเงินมาคืน เราก็จะรีบเก็บของกลับบ้านเลย สี่โมงสี่สิบแล้ว ....เค้านัดไว้ 5 โมงนี่นา เด๋วก็คงมามั้ง รถติด อาจมาเลทหน่อย ห้าโมงครึ่ง....ไม่มีไรหรอกน่า อาจจะมาหัวค่ำก็ได้ เรารอเขาได้น่า 1 ทุ่มห้าสิบ....นานจัง ตกลงมันจะมาไหมเนี่ย โทรไปหาดีกว่า

ขอต้อนรับบริการฝากเลขหมายโทรกลับ
ขอต้อนรับบริการฝากเลขหมายโทรกลับ
ขอต้อนรับบริการฝากเลขหมายโทรกลับ
ขอต้อนรับบริการฝากเลขหมายโทรกลับ
เลยกดดูเบอร์ที่เมื่อวานคุยกับผู้หญิงคนนั้น เป็นผู้หญิงคนนั้นรับ "ฮัลโหล" (ทำเสียงคิกขุ) "ฮัลโหล ต้นอยู่กับเธอหรือเปล่า" (เสียงโหด) "ไม่อยู่อ่ะ มีอะไรหรอ ไหนบอกจะไม่ยุ่งแล้วไง" "ก็ไม่อยากยุ่งหรอก เค้ามายุ่งกับเราเอง" "มีอะไร่อ่ะ" "เมื่อวานมันยืมเงินเราไป บอกจะเอามาคืน ไม่เห็นเอามาเลย" "เค้ายืมเธอไปเท่าไหร่" "หมื่นนึง" "เหรอ(ลากเสียงยาว) ฮิๆๆ" "หัวเราะไร" "เมื่อเช้าเค้าพาเราไปเที่ยวมาบุญครอง แล้วก็ซื้อโทรศัพท์ให้ใหม่อันนึงอ่ะ สงสัยจะเป็นเงินของเธอหรือเปล่า" (น้ำเสียงเยาะเย้ย) "ไม่ใช่ม้างงง เขาบอกว่าจะเอาเงินให้เธอไปทำแท้งหน่ะ ที่ชั้นให้ไป เพราะสงสารเด็กที่กำลังจะเกิดมา พ่อกับแม่มัน ไม่มีปัญญาเลี้ยงหรอก ไม่อยากให้เด็กเกิดมาเป็นปัญหาสังคม เพราะพ่อแม่มันใจแตก" "เค้าบอกเธอว่างั้นหรอ จริงๆแล้วเราไม่ได้ท้องหรอก สงสัยเขาจะหลอกเธอแล้วหล่ะ เค้าก็หลอกเงินเธอมาได้หลายครั้งแล้วนี่" "(งง)!!!!" "ที่เขายังคบกับเธออยู่ เพราะว่าเค้าต้องการเงินจากเธอน่ะสิ เขาบอกกับชันว่า เธอมันไม่ค่อยฉลาดทันคน พูดง่ายๆ ว่าโง่นั่นแหล่ะ อุ๊ยชั้นไม่ได้ว่านะ เขาพูดว่าแบบนั้นมาอ่ะจ้ะ" เรารีบวางโทรศัพท์ทันที

.....แหกปากร้องไห้โฮ อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เคยมั๊ยๆ เอากำปั้นทุบหัวตัวเอง แล้วแหกปากร้องไห้ เหมือนคนบ้า แต่ตอนนั้นก็เหมือนคนบ้าจริงๆ อยากเป็นบ้า...อยากไม่มีความรุ้สึก...อยากหายไปจากโลกนี้...ไม่อยากจะรับรู้อะไรอีกแล้ว....คิดถึงแม่.....แต่ยังไงก็ตาม เราก็ไม่เคยคิดจะฆ่าตัวตายเลยนะ เรารักพ่อรักแม่เรามาก แล้วอีกอย่างเราก็จบปริญญาตรีอ่ะ มีการศึกษาพอ ความรู้ขนาดนี้น่าจะมีอะไรดีๆ กว่าการฆ่าตัวตาย

แต่ตอนนั้นไม่มีกำลังใจจะทำอะไรแล้ว ตอนนั้นเป็นเวลาประมาณสี่ทุ่มมั้ง แล้วเราก็นอนร้องไห้ สลับกับคิดๆๆ ทั้งอดีต ปัจจุบัน อนาคต คิดๆๆๆ ไปเรื่อยๆ บางทีหลับ พอสะดุ้งตื่นขึ้นมาก็คิดต่อ...ข้าวปลาไม่กิน น้ำท่าไม่อาบ ซกมกสกปรกโสโครก

ไม่รู้ชาวบ้านเค้าจะเป็นเหมือนเราหรือเปล่า เวลาอกหัก...คิดไปยัน...สี่โมงเย็นของอีกวันนึง คิดๆดูตอนนี้แล้วมันนานนะ ทำไปได้ยังไง บ้าหรือเปล่า -*-

ที่ดูนาฬิกา เพราะว่าท้องร้องอ่ะ หิวข้าว ตังค์มี 130 บาท จะบริหารยังไงให้เพียงพอ ไปคุ้ยๆ ตู้เย็นดู มีมะละกอชิ้นนึง ก็กินปะทังชีวิต โอยหิว กินไรดีอ่ะ อ่อนึกออกละ อาหารสุดฮิตของวัยรุ่น "มาม่า" เด๋วอาบน้ำ ล้างหน้าแล้วลงไปซื้อมาม่าประทังชีวิตดีกว่าอ่ะ เด๋วตายซะก่อน อาบน้ำเสร็จแล้ว แต่งตัวเสร็จ ถือกระเป๋าตังค์

มีเสียงเคาะประตู.....
(เอ๊ะ...เอ๋...ใครกันนะ ถ้าอยากรู้ต้องลองอ่านตอน 3 นะคร้าบ เอ....นี่เขียนยังกับเรื่องสั้นแหน่ะ แต่เค้าบอกว่าเป็นเรื่องจริงนะ อ่านแล้วซึ้งหน่ะ ก็เลยอยากให้ได้อ่านกัน ไม่รู้จะกี่ตอนจบนะคะ เพราะก็ยาวเหมือนกัน ลองอ่านกันดูแล้วกันค่ะ......)




 

Create Date : 23 กุมภาพันธ์ 2549    
Last Update : 23 กุมภาพันธ์ 2549 18:50:58 น.
Counter : 400 Pageviews.  

1  2  

Pure wing
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




Friends' blogs
[Add Pure wing's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.