รื้ อ ฟื้ น . . . สิ่ ง ที่ ลื ม เ ลื อ น
เมื่อวาน...

แม่วุ้นย้ายของ เข้าบ้านสวน...ดูดีนะ - -

ก็เลยเห็น เฟรนชิป สมัย ม.ต้น ของตัวเอง

เห็น จดหมายเขียนโต้ตอบ สมัย ม.ปลาย

เห็น สมุดพก สมัย อนุบาล ยัน ม.ต้น (เตรียมฯ ไม่มีสมุดพกอ่า - -)

ดูแล้ว...เออ แฮะ เรามีชีวิตอยู่บนโลกเบี้ยวใบนี้ มา 21 ปีแล้ววุ้ย...

วุ้นจำได้...สมัยวุ้น อยู่ ป.1 เวลาคนอื่นพูดว่า เดี๋ยวอีกหน่อย แม่ก็สบายแล้ว ลูกโตแล้ว

วุ้นก็คิดในใจ...ป.1 เนี่ยนะ กว่าจะเรียนจบ...สิบกว่าปีเชียวนะเออ

ตอนนี้...แม่วุ้น...ประกาศกับทุกๆคน...อีกสองปีเอง

แล้วจะไม่ต้องเหนื่อยแล้ว...สาธุ- -

เข้าเรื่อง

เค้าบอกว่า...(เค้า ชื่อ วุ้นใสจ้า)...คนที่ชอบนั่งดูอดีตตัวเอง แสดงว่าปัจจุบันนี้มีอะไรไม่พอใจอยู่...

วุ้นว่า...ถ้าวุ้นชอบดูอนาคตเมื่อไร...แม่คงส่งเข้า สวนปรุง - -

พอวุ้นมาดู พวกเฟรนชิป...ก็เลยเพิ่งรู้ว่า...วุ้นเป็นคนเงียบๆ (คนปัจจุบันที่รู้จักกับวุ้น...อาจสงสัย)...หยิ่งๆ...

อ่านจดหมาย...โปสการ์ด สมัยม.ปลาย...ก็จะเห็นเพื่อนๆ ที่ปัจจุบัน ไม่ค่อยติดต่อกันแล้ว...อ่านแล้วอยากโทร. บอกพวกมันว่า...เฮ้ยมาส่งโปสการ์ดกันเถอะ!!!...

ขนาด...วุ้นว่าเรียน ม.ปลาย นี่ยุ่งมากมายเลย...พูดซะตอนนี้ สามสิบกว่าแล้ว - -

อ่านจดหมาย ของเพื่อน ม.ต้นที่ส่งมา...แล้วพูดรหัส ที่ตอนแรกวุ้นอ่านแล้ว นั่งนึกนานมาก...ว่าวุ้นไปทำอะไร ตอนย้ายมาอยู่โรงเรียน สหฯใหม่ๆ...

มีอยู่สองคำ คือ กางเกงพละกลับด้าน กับ สีเทา...

สีเทา นี่ นึกสองสามนาที ก็ร้องอ๋อ... - -...เพราะวุ้น ไม่รู้สึกอะไรกับมัน...ก็แค่เป็นกางเกงซ้อนใส่กระโปรง แค่นั้นเอง

ตอนเด็กๆ วุ้นเป็นคนไม่นิ่ง - - ถุงเท้าใส่แล้วไม่เกินอาทิตย์ก็ขาด...ถ้าไม่วิ่งเล่นตามตึก...ก็เล่นโดดหนังยาง...ไม่งั้นก็เล่น บอลระเบิด(เชียงใหม่) หรือ บอลหลบ(เชียงราย)...ไม่งั้นก็เล่น โปลิศจับขโมย...เล่น เตย เล่น ตี่ - -...

เห็นงี้ วุ้นเป็นเจ้าแม่ห้องสมุดนะ - -...อ่านหนังสือ(ที่ไม่ใช่หนังสือเรียน) เยอะได้อีก

นั่นแหล่ะ...เล่นแต่ละอย่าง...การใส่กางเกงซ้อนจะทำให้เรา ไม่ต้องห่วง...ว่าทุกอริยาบถของเรา จะมีลิง โผล่ให้ใครแซวเล่น...

โตๆกันแล้ว...พวกผู้ชายก็ยังเล่นเปิดกระโปรงผู้หญิง - -...ซึ่งวุ้นเผลอจริง ถึงโดน...ก็เจอกางเกงซ้อนวุ้นเนี่ยแหล่ะ - -...ก็เลยโดนแซว - -...

หลังๆ พวกนี้จะมีวิวัฒนาการ...นอกจากไล่เปิดกระโปรงผู้หญิงแล้ว...มันยังดึงกางเกงพละ ด้วย - -...ซึ่งก็ทำไรวุ้นไม่ได้ - -

ถึงจะใส่กางเกง วุ้นก็ใส่กางเกงซ้อนตลอดอ่า - -...ติดเป็นนิสัยเลย ตอนมาเรียนที่ กทม. ใหม่ๆ นี่... เอวมันจะสูงแถมเข้ารูปชิมิ...กระโปรงวุ้นก็จะเหมือนมีห่วงยางรอบเอว..(แค่พุงก็บานแล้ว มีกางเกงซ้อน อีก เหมือนคนท้องกันเลยทีเดียว)...

หลังๆก็ไม่ได้ใส่...แต่วุ้นเคยเปิ่น ตอนเรียนปีหนึ่ง...ต้องใส่พลีท แล้วมันก็ยาวแหล่ะ แต่เราดูมันเบาๆ ปลิวง่ายไง - -...เลยใส่กางเกงซ้อน(สีเทา - - ผูกขาด) ไป...คนมองวุ้นแปลกๆเลย - -...ใส่วันเดียวก็เลิก 555...(ม.ปลาย ใส่เป็นเดือน จนเพื่อนบอก แกเลิกใส่เหอะร้อน - - มันร้อนจริงๆ - -)

ต่อมา...กางเกงพละกลับด้าน...จนปัจจุบัน วุ้นก็ยังไม่แน่ใจ...ว่าคืออะไร...สันนิษฐานว่า...คงเคยใส่กางเกงกลับด้าน (หน้า-หลัง นะ ไม่ใช่ ใน-นอก แน่อน - - ถึงจะเอ๋อ ก็ยังไม่ขนาดนั้น)

ตอนนี้...ก็งงอยู่...แล้วไปใส่กลับด้าน ให้ชาวบ้านเค้าจับได้ ได้ยังไง - -...สงสัยตอนเอาของใส่กระเป๋ากางเกงมั้ง - - มันคงตุงแปลกๆ - -...

ช่างมันเถอะ - -...

วุ้นว่ามันต้องมีคนแบบวุ้น บ้างแหล่ะน่า...

แต่อย่างม.ปลาย...วุ้นก็เป็นประจำ คือ ใส่เสื้อทับกลับด้าน...เพราะตื่นเช้าด้วย...

คอ กับหลังเวลารีบๆ มันดูไม่ออกอ่า...จะดูออกตอนเพื่อนทักว่า ทำไมวันนี้เสื้อทับ มันติดคอ แล้วด้านหลังเว้า - -...ช่วงแรกก็ไปเปลี่ยน...หลังๆปล่อยมัน - -

ดูไม่รับผิดชอบเนอะ - -...

อ่านอะไร...เกี่ยวกับความสัมพันธ์ทางเพื่อนแล้ว...

วุ้นก็แปลกใจ...คนที่ชอบเอาวุ้นไปนินทาเนี่ย...ส่วนใหญ่ที่วุ้นได้ยินมา - -...จากใครก็ไม่รู้ เคยคุยกัน แบบนับครั้งได้ - -...แต่สามารถเล่าเรื่องวุ้น ได้เก่งกว่าเพื่อนสนิทวุ้น รู้อีก...

กลับมาที่ สมุดพก...

เพิ่งเห็นว่าตัวเอง...อ่อน วิชา พลศึกษา...งานบ้าน...งานเกษตร...ศิลปะ...จริยศึกษา...มาก - -

แต่ที่ฮาคือ...ตรงที่ให้ ครูประจำชั้น กรอกว่า บุตรหลานของท่านควรได้รับการส่งเสริมในด้าน...

อนุบาลสอง...ด้าน...นาฏศิลป์ (คะแนนห่วย...แต่พอเข้าใจเพราะได้ไปรำอะไรงี้...สาเหตุเพราะเรียนไม่อ่อนมั้ง จับมารำก็ไม่เสียการเรียน - -)

อนุบาลสาม...ด้าน...กีฬา (คะแนนห่วย...แต่พอเข้าใจเพราะวิ่งแข่งได้มาสองเหรียญทอง...เป็นที่มาของการเข้าใจตัวเองผิดๆว่าถึกมากมาย - -)

ป. 1 ...ด้าน...ภาษาอังกฤษ...ปีนั้น วุ้นได้คะแนนอังกฤษห่วยกว่า ปีอื่นๆที่ได้ดีกว่านั้น - -

ป. 2...ด้านคณิตศาสตร์...เหมือนจะเข้าเค้า...แต่ปีต่อๆมา วุ้นคะแนนร่วง ฮวบฮาบ...ผลจากการเหลิงว่า...เก่งแล้ว เลยไม่สนใจเรียน

ข้อเสนอแนะผู้ปกครอง...ทุกปี แม่จะเขียนเหมือนกันหมดว่า...อยู่บ้านไม่สนใจเรียน...ดูแต่การ์ตูน ไม่งั้นก็ อ่านแต่ การ์ตูน...ดูทีวี ไม่เชื่อฟังผู้ปกครอง ขอความกรุณาคุณครูช่วยตักเตือน...

ซึ่งตรงข้ามกับ ข้อเสนอแนะคุณครู...ความประพฤติเรียบร้อย มีสัมมาคารวะ ทุกอย่างดีอ่า - -

วุ้นว่า...ตอนอยู่โรงเรียน...วุ้น เป็นลิง มากกว่าที่บ้านนะ - -...แบบ ดื้อได้อีก...แต่เรียนดีไง - -...ครู เอาเรื่องไม่ได้ - -...เพราะร้ายเป็นกลุ่ม จะไม่ถูกเพ่งเล็ง...หารู้ไม่ วุ้นเนี่ยหัวโจกท์ - -

ความจริง ถ่ายรูปคะแนนมาอ่า แต่ถ้าย่อคงดูไม่ออก เลยไม่เอาลง - -...แค่ไม่ย่อยังต้องเพ่งเลย

มานั่งดู...คะแนน...แต่ละวิชาจริงจัง...ตอนเด็กไม่รู้เรื่องหรอก...สนแค่ อันดับที่อย่างเดียวเลย...

มาดูคราวนี้ ทำให้ตัวเองที่เข้าใจผิดมานาน ว่า เคยสอบได้ที่แย่สุด (สมัยประถม) คือที่ 13 ความจริงมันที่ 11 - -...แค่นั้นก็ตราบาปวุ้นมหาศาล

ซึ่งโตมา...วุ้นโง่กว่านั้นเยอะ - -...

วุ้นไม่เข้าใจ - -...ทำไม วิชา ลูกเสือ...เกษตร...งานบ้าน...พละ...ศิลปะ...มันห่วย - -...เล่นโดดยาง วุ้นเก่งสุดนะ - -...พละน่าจะเทพตามดิ - -

เกษตร...วุ้นก็ทำหมดนะ - -...ใช้ไรวัดอ่า - -...เคืองช้าไปมั้ย - -

อ่อ...อีกอย่าง...ที่ยืนยันว่าวุ้น เป็นคนขี้อาย...คือ...สมุดพก ทุกเล่ม คุณครูบอกว่า...ถ้ากล้าแสดงออกมากกว่าจะดีมาก...เป็นปะล่ะ...ว่าวุ้นขี้อายขนาดไหน

อ่านแล้ว...คนที่รู้จักวุ้นตอนนี้...จะเชื่อมั้ยเนี่ย - -...



















ก้ออ่านะ



Create Date : 28 มีนาคม 2553
Last Update : 28 มีนาคม 2553 22:46:45 น.
Counter : 327 Pageviews.

1 comment
เ รื่ อ ย เ ปื่ อ ย . . . เ ลื้ อ ย เ ปื่ อ ย ย . . .
อ๊าาาาาาาาาาาาาาาา

สอบเสร็จแล้ว....

ตามที่คิด ตั้งแต่ ก่อนสอบ - -

ว่า สอบเสร็จ ข้าพเจ้าจะ...

ว่างมว๊ากกกกกกกกกกก

ดังนั้น ระหว่างที่เหมือนจะอ่านหนังสือสอบอยู่นั้น

ก็นั่งนึกๆๆ

สอบเสร็จ...

ไปไหนดีว้า...

ทำไรดีว้า...

เนื่องจากปีนี้ไม่ได้กลับบ้าน - -

(เหมือนกลับบ้านแล้วมีอะไรทำ - -)



กลับมา...

ผลของการว่าง ข้าพเจ้า ก็หยิบ อะเดย์บูลเลท ฉบับ october sonata มาเปิดอ่านดู

บรรณาธิการ เค้าก็พูดเรื่อง"การรอคอย"

การรอคอย...

วุ้น ว่านะ ในชีวิต ของทุกๆคนผ่าน "การรอคอย" มาแล้วแน่นอน

เค้าบอกว่า การรอคอยเนี่ย มันทำให้เรา ขาดอิสระภาพ ที่จะทำอะไรหลายๆอย่างเลย

แล้วหลายๆคนก็จะบอกว่า...

ไม่นี่...เราสามารถทำอะไรพลางๆระหว่างนั้นได้เลยนะ...

ซึ่งในความเป็นจริงนั้น เราปฏิเสธ ไม่ได้หรอก ว่ามันไม่สามารถ ทำสิ่งที่พลางๆ ได้เต็มที่แน่นอน

กลับมาต่อ ข้อเสียของการรอคอย อีกอย่างก็คือ

มันมีวิธีเดียวที่รักษาหายด้วย

คือ ให้สิ่งที่รอคอย มา

ทฤษฎีดูชิว แต่ ปฎิบัติ โดน เอฟ กันมาหลายคนแหล่ว - -

....


เดี๋ยวมาอัพต่อนะคะ - -

เมาแต่เถียงเรื่องความรัก ในเอม จน ดึก - -


กลับมาแหล่ว...ในที่สุด...

ข้าพเจ้าก็ได้ไปดูมา ฮี่ๆๆ

october sonata ดูแล้วอารมณ์แบบ...

การรอคอยนี่น่ากลัวกว่าหมอฟันอีกแฮะ (อยากรู้เรื่องราวหมอฟัน ตามอ่านได้ ในบล๊อกเก่าๆ <<โปรดระวังโฆษณาบล๊อกแฝง - -)

แล้วมันทำให้เราเห็นคุณค่าของสิ่งๆหนึ่ง ที่ปัจจุบัน มันจับต้องได้ยากแล้วอ่า

ลองนึกดู...ปัจจุบัน ความสะดวกสบาย มันเข้าถึง จนสร้างพฤติกรรมความเคยชินให้มนุษย์โดยธรรมชาติ

ซึ่งความสะดวกสบาย มันเป็นสิ่งที่ดีแหล่ะ เพราะ บางอย่างมันก่อให้เกิดการพัฒนา (ดูมีสาระมากมาย - -)

แต่มันก็ทำให้เรา หลงลืม อะไรบางอย่าง

กลายเป็นว่า ในปัจจุบัน บุคคลที่สามารถนำสิ่งที่คนส่วนใหญ่มองข้าม มาทำให้คนส่วนใหญ่เหล่านั้น ตระหนักได้ ก็จะเกิดกระแสขึ้นมาในสังคม

แต่...กระแสที่เกิดขึ้นมาในสังคมนั้น ก็ดันมาทำลายตัวตนของสิ่งที่ทำให้เราตระหนัก อย่างไม่รู้ตัว (ใครอ่านเข้าใจมั่ง? - -)

ง่ายๆเลย...ใครเคย ส่งจดหมายคุยกับเพื่อนหรือใครก็ตามมั่ง?

ถ้าใครเคย ก็จะรู้ถึง เสน่ห์ของมัน โปสการ์ดก็ได้...

วุ้นว่า มันเหมือนเป็นของที่เฉพาะอ่า...

นึกดู...ส.ค.ส. งี้

ปัจจุบันเราก็ส่งข้อความหนึ่งข้อความให้สิบคน แต่ถ้าคุณเขียน โปสการ์ดให้สิบคน

แน่นอน...ข้อความมันอาจคล้ายกันนะ เพราะส่งไปเพื่ออวยพรปีใหม่...

แต่ เรากลับรู้สึกว่า มันมีหัวใจ มีความรู้สึก ในนั้นมากกว่า ข้อความจากมือถือ - - (ไม่เอา ส.ค.ส. จากบริษัทนะ - -)

นี่เป็นเสน่ห์ของการรอคอย (เอ๊ะ...แกเพิ่งกลัวการรอคอยไปนี่นา - -)

เสน่ห์ ของ ความช้า

เริ่มคิดไม่ออก


ปล. ปีใหม่ใครไปไหนมามั่ง?

วุ้นไปไหว้พระเก้าวัดมาแหล่ะ สนุกดี^^

เจอคุณป้าคนหนึ่งที่วัดสุทัศน์ แล้วเค้ามาขอให้เพื่อนวุ้นช่วยจดคำสวดมนต์จากหนังสือของวัดให้ เนื่องจากตัวอักษร มันเล็กมาก แล้วคุณป้าเค้ามองไม่ค่อยชัด

วุ้นเลยอาสาตัวเองให้ เพราะ เพื่อนลายมือสวยเกินไป กลัวคุณป้าไม่สวดมนต์ - -

ประเด็นก็คือ - - วุ้นรู้สึกแย่ ที่คุณป้า พูดเหมือนดูถูกตัวเอง ประมาณว่าป้าเรียนมาน้อย แค่ป.สี่เอง เลยเป็นแบบนี้...

ซึ่งวุ้นก็ไม่ทราบว่า แบบนี้ คือแบบไหน - - เพราะแบบนี้ในสายตาของวุ้น คุณป้าน่ารัก อัธยาศัยดี ดูเป็นคนดีเลย แล้วก็เก่งด้วย มาเที่ยววัด คนเดียว (แบบเป็นห่วง สังคมสมัยนี้แอบโหดร้าย)

ก็เลยสงสัยว่า การศึกษาไม่ได้ ทำให้คนดูดีหรอก ถ้าคนๆนั้นมันจิตใจไม่ดี

อย่างวุ้นเป็นต้น - -


















ก้ออ่านะ



Create Date : 26 ธันวาคม 2552
Last Update : 7 มกราคม 2553 22:30:51 น.
Counter : 132 Pageviews.

2 comment
คิ ด ชื่ อ หั ว ข้ อ ไ ม่ อ อ ก . . .
โอ้วววว...

ไม่ได้บ่นเรื่องที่ไม่ใช่ความรักมาตั้งนาน

มีเรื่องมากมายเลย^^

เริ่มจาก...

ใครเคยเป็นบ้าง

แบบ...

เฮ้ยอยู่คนเดียวมันโอเคนะ ถึงจะอิจฉาคนที่เค้ามีความรักแต่ถ้ามีบ้าง...ไม่เอาอ่า - -

น่ากลัวออก - -

กลายเป็นว่า...พอคนเห็นว่าไม่มีใคร ก็ชอบคิดว่าข้าพเจ้าต้องอยากมีแฟน

ทั้งๆที่มันไม่จำเป็นนี่นา

อ้าว อิจฉาเฉยๆก็ไม่ได้??

รักชาวบ้านข้างเดียวแบบเป็นไปไม่ได้ก็สนุกออก

แถมจับต้องได้(อย่างตาบ๊องตื้น ฮิๆๆ)


จบไป.......

ต่อมา.....

ตอนนี้ข้าพเจ้าอ้วนระยะสุดท้าย - - ประหนึ่งชัตเตอร์

ตอนนี้ก็นั่งคิดๆๆ

ว่าจะลดน้ำหนักและหน้าบานๆยังไงโดยยังกินเหมือนเดิมและไม่ออกกำลังกาย - -

โอ้ววววววววพระเจ้ายังไม่แน่ใจว่าจะรู้มั้ย - -

แต่...

ความจริงแล้วช่วงหลังๆที่อ้วนเนี่ย ข้าพเจ้าก็ไม่ได้ทานเยอะนา

หลังก็กินปกติไม่มากมายอะไรเพราะบ่จี๊ทั้งคู่(ตาบ๊องตื้นเพิ่งถอยทีวี กะ พีเอสพี มาโดนอี๊เพ่งเล็งอยู่...อูยยยคันปากอยากเม้าท์)

นั่นแหละเลยแอบงงๆ ทำไมมันบวมๆ- -(สงสัยหัวใจตายร่างกายเลยตายอืดไปด้วย....ฮิ้ววววววว)

เพราะงั้น...ใครรู้วิธีลดความอ้วนแบบที่ข้าพจ้าต้องการ

ก็ฝากบอกด้วยนะคะ^^

ต่อมา...

แยกเอาไปเล่าอีกอันดีกว่า เพราะมันดูเครียดๆ - -


















ก้ออ่านะ



Create Date : 01 มกราคม 2552
Last Update : 1 มกราคม 2552 20:48:22 น.
Counter : 208 Pageviews.

5 comment
ป ร ะ กั น ค ว า ม รั ก . . .
เริ่มจาก บล๊อกที่แล้ว

ข้าพเจ้าได้ประกาศตัว ว่าแอบรักคนๆนั้นอย่างเป็นทางการ- -

และจะแอบต่อไป จนเลิกรัก (ซะงั้น - -)

เพราะ ต้องการที่จะ "แอบรัก" จริงๆ><

ต่อๆ...

ช่วงนี้...

รู้สึกว่า...

วันไหนที่มีเรียนเอยูเอ...

ข้าพเจ้า จะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

และวันนี้ก็เช่นกัน...

เป็นวันปิดเทอม ของ เลเวลนี้

ซึ่งพวกเรา(คนที่เรียนมาด้วยกันตั้งแต่เทอมที่แล้ว)

ได้นัดกันมาลงเรียนพร้อมกันวันนี้ เพื่อที่จะได้เรียนห้องเดียวกันต่อ ในเทอมหน้า

ซึ่ง ความจริงแล้ว เทอมต่อไป มันตรงกับช่วงปิดเทอมเล็ก

และ ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว

ลูกที่ดี อย่างข้าพเจ้า(พึงจะเป็น) ควรจะต้องกลับบ้าน

แต่นี่ ได้กระทำการ - -เรียนต่อ

....(คิดเอาเอง 555+)

สรุปคือเรียนต่อ เพราะคนๆนั้นไม่ยอม พัก - -

ขอเล่าก่อนๆๆ

วันนี้ไปกินบุฟเฟ่ต์ไอติมมาด้วย^^

ที่ เอเวนิว คนเยอะมากๆๆๆ แอบไม่คุ้มในด้านปริมาณ

แต่ข้าพเจ้าก็ ซัดไปทุกรส(ไป หก คน เวลาสั่ง "พี่คะ ทุกรส โต๊ะ สี่" แล้วก็จ้วงประเมิน รสไหนอร่อย ค่อยสั่งมากินใหม่)

นั่นแหล่ะ กินเสร็จครึ่ง ชม. ต่อมา - - เหมือนไอติมเป็นก้อนเมฆ หายไปไหนไม่รู้

เหมือนวันนี้ยังไม่ได้กินอะไร...หิวอย่างแรง ต้องหาของหนักมาถ่วงท้อง - -

เลยล่อ บะหมี่(ราคาปกติ 25บาท ล้อเข็นแถวหอ) บอกพิเศษ 40 บาท

ป้าคนขายถาม หนูเอาไปกินกับเพื่อนเหรอจ๊ะ...

ข้าพเจ้าก็ตอบว่า...ป่าวค่ะ ทานเอง - -

ซื้อมากินเสร็จ...พี่ข้างห้องได้กิน เลยมาบ่นว่าอยากกินๆ

ข้าพเจ้าเลยยุให้ไปซื้อ...และก็ดันยุขึ้น เจ๊จะไปซื้อจริงๆ

ข้าพเจ้าเลย ฝากซื้ออีกถุง 40บาท เหมือนเดิม^^

เจ๊ขึ้นมาบอกว่า...ป้าคนขาย ฝากมาบอกว่า...กินเยอะแบบนี้ ป้าเลี้ยงหนูไมไหวแน่ๆ- -

ข้าพเจ้าก็ ยิ้มแหยๆ (ก็มันหิวนี่ฝ่า - -)

เข้าเรื่องบล๊อกต่อ

หลังจากกินบุฟเฟ่ต์ เสร็จ ก็หาอะไรหนักท้องทาน แล้วก็ไปเอยูเอ ด้วยอารมณ์เบิกบาน

พอถึงเวลาอันแสนสุข

อาจารย์ ก็แจกเกรดที่ได้รับ...

แต่...คนๆนั้นก็ยังไม่มา จนอาจารย์ถามว่า ใครจะเรียนต่อบ้าง ก็นับจำนวนเสร็จ อาจารย์ก็บอกให้ไปจ่ายตัง

ข้าพเจ้าก็เลยบอกว่า not now เพราะตอนนั้นคนยังมาน้อยกันอยู่ เผื่อคนมาเพิ่ม จะได้รวมๆกันไปครั้งเดียว(ความจริงรอคนๆนั้นอยู่อ่า)

เรียนผ่านไป หนึ่งชม. (เรียนครั้งละ สอง ชม.) คนๆนั้นก็ยังไม่มา

จนหมด ชั่วโมง - - ก็ไม่มีวี่แวว ข้าพเจ้านี่ ใจเหี่ยว ป้อแป้ไปหมด (เอ๊ดดด อุตส่าห์ ลงเรียน ปิดเทอม ทำไมไม่มาอ้าา หรือจะลงเทอมหน้า?? แกนัดกะน้องคนนั้นหรือไง<<<ออกแนวพาล - -)

ก็ ยืนรอรถเมล์ด้วยจิตใจ แตกสลาย (เพราะคงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว T T) <<<ที่ยืน เพราะ ฝนตกที่นั่งเปียก - - รถก็ติด - - ยืนทำหน้าหมาหงอย ยี่สิบกว่านาที...ในใจคิดว่า โหยย อุตส่าห์ จะแอบชอบใครสักคนทำไมให้เวลาน้อยจังฟะ - - เพิ่งแอบชอบเมื่อวันพุธนี่เอง ผ่านไปสองวัน อกหักซะแล้วชั้น อย่างจะสินมั่นคงประกันไป รักเร็ว เคลมรักคืนเร็ว T T

สักพัก...เหมือน สินมั่นคงประกัน ไม่พอใจ ที่กล่าวหา เรื่องนี้ บอกว่า สองวันไม่เร็ว มีเร็วได้อีก เลยจัดการ ส่ง คนๆนั้น มายืนด้อมๆมองๆ ข้าพเจ้า

พอ คนๆนั้นมั่นใจ ว่า ยัยขี้เหร่นี่ ใช่ข้าพเจ้าแน่นอน ก็กวักมือเรียก เหมือน เรียกเรียกซื้อหนังโป๊...ลับๆล่อๆ อย่างแรง - -(เหมือนเคยรู้ว่า หนังโป๊ เค้าซื้อขายกันยังไง - -)

เสร็จ ก็ยืนมองซ้าย มองขวา พร้อมกับถามว่า รถเมล์มายัง? รีบหรือเปล่า?

ข้าพเจ้าก็เนียน ทำหน้าเหมือน เชิงสงสัยแกม แบบ อารมณ์ กูก็อยากกลับบ้าน แต่รถมันติด...บอกว่า ยังไม่มาอีกนานเลย สายเค้ามันจะช้ายิ่งรถติด - - ไม่รีบอ่ามีอะไร(ขณะพูดทำเสียงแบบ ไม่สนใจ...แต่ในใจนี่ กรี๊ดดด มาแล้วเหรอคะที่ร้ากก(เวอร์ - -) ไปไหนมาเนี่ย วุ้นใส รอตั้งนานแน่ะ เค้าใจหายไปหมดเลย (ใส่ไข่ให้ตัวเองสุดฤทธิ์ - -) ตัวเองอยากให้เค้าทำอะไร เค้าว่างเสมอนะ แอร๊ยยย)

คนๆนั้นก็บอก...งั้น ไปส่งลงเรียนเป็นเพื่อนหน่อยสิ

ข้าพเจ้า...ก็ได้ - - ไปไหนมาเนี่ย

คนๆนั้น...ไม่เห็นเหรอ รถติด ดูเสะ

ข้าพเจ้า...บีทีเอส มันรถติดได้ไงฟะ เอารถมา??

คนๆนั้น...ก็กะไม่เรียน มาลงเรียนอย่างเดียวอ่า

ข้าพเจ้า...แล้วออกมาตั้งแต่กี่โมง?

คนๆนั้น...หกโมงสิบ

ข้าพเจ้า...เออ นะ สมควรที่มาถึงตอนนี้ แหมมม ทำไมไม่มาตอนสามทุ่มเลยล่ะ

คนๆนั้น...ใครจะไปรู้ว่า รถติดเล่า!! แล้วต้องทำไงอ่า

ข้าพเจ้า...ก็ไปเอา yellow card อ่า ที่จารย์มั้ง

คนๆนั้น...งั้นไปห้องพักครูกัน

แล้วเราก็เดินมั่วๆ - - สรุปต้องไปที่ ประชาสัมพันธ์ เพราะเค้าส่ง เยลโล่วการ์ดแล้ว จัดการเรียบร้อย ข้าพเจ้าก็ทำท่าจะกลับ(เพราะเสร็จแล้วนี่นา ขาดเหตุผล ที่จะอยู่ต่อ) คนๆนั้นก็บอก เดี๋ยวไปไหน รอก่อน ไปเข้าห้องน้ำแป๊ป

ข้าพเจ้าก็ทำหน้า งงๆ พยักหน้าไป แล้วก็รอ (ความจริง แอร๊ยยย รอได้เสมอค่าา เพื่อพี่ กรี๊ดดด )

เสร็จก็กำลังจะเดินออก จากเอยูเอ ก็มีพี่ร่วมห้องเดินเข้ามา พวกเรา(สังเกต สรรพนาม...เอิ๊ก) ก็ถามว่า มีอะไร

สรุปคือ พี่คนนั้น ทำกระเป๋าเงินหาย พวกเรา เลยช่วยกันหา โดยพี่คนนั้น ไปหาที่โรงอาหาร ส่วน "พวกเรา" ไปดูที่ห้องเรียนให้

สรุป ไม่เจอ คนๆนั้นเลย ให้เลย ดำรงชีพพี่คนนั้นไป(ยิ่งทำให้ข้าพเจ้า ปลื้มในความเป็นคนดี>< แอร๊ยย ที่รัก ทำไม น่ารักอย่างนี้ล่ะ)

ระหว่างนั้น คนๆนั้นก็จะโพล่งว่า หิวข้าววว ข้าพเจ้าก็ถามว่า ยังไม่ได้กินข้าว?

คนๆนั้น...รถติด เพิ่งมาถึงเอาเวลาไหนกิน

ข้าพเจ้า...อ้าว ลุง แล้วก่อนหน้านั้นเอาเวลาไปทำอะไรไม่ทราบ

คนๆนั้น...ธุรกิจรัดตัวอะ

ข้าพเจ้า...ได้ข่าวว่าเป็น ลูกจ้าง - -

คนๆนั้น...หิวว

ข้าพเจ้า...ก็ไปหาอะไรกินสิ - - (ในใจ มามะ ไปกินข้าวด้วยกัน><) แถวนี้ไม่มีไรกินนี่นา - - งั้นก็หาหนูตามท่อน้ำทิ้ง ไปพลางๆแล้วกัน...พร้อมกับหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

สุดท้าย "พวกเรา" ก็เดินมาถึงป้ายรถเมล์
(ในใจ...แม่งง ไมไม่ชวนแบบ งั้นพี่ไปส่งมั้ยฟะ - - ชิๆๆๆ)
และรถเมล์สายที่ข้าพเจ้า รอก็ติดอยู่พอดี แต่คนเยอะอ่า

ข้าพเจ้า...นั่นไง รถเมล์สายเค้า คนเยอะอ่า กว่าจะถึง ไปบีทีเอสสยาม ดีกว่ามั้ย - -

คนๆนั้น...รถเมล์อ่า มันมีที่ยืนอยู่ แต่ไป บีทีเอสเร็วกว่า

ข้าพเจ้า...อ่าเหรอ งั้นไปบีทีเอสดีกว่า แล้วลุงอ่า ไม่กลับ??

คนๆนั้น...ก็ดูสิ รถติดขนาดนี้ ต้องรออ่า หิวข้าววว

ข้าพเจ้า...โห งั้น ขอให้ถึงบ้านก่อนเที่ยงคืนแล้วกันนะ - - จะได้ไม่หิวจน กินหนูหมดเขตนี้ 555+

แล้ว "เรา" ก็จากกัน เจอกันอีก อาทิตย์หน้าๆ><

สรุป สินมั่นคงประกันภัย(ความรัก) ของเค้าดีจริงๆ อกหัก (เกือบ) สอง ชม. เคลมให้เรียบร้อย เป็นปกติเลย>< แอร๊ยยย















ก้ออ่านะ





Create Date : 06 กันยายน 2551
Last Update : 6 กันยายน 2551 1:17:34 น.
Counter : 179 Pageviews.

1 comment
รั ก . . . ที่ ไ ม่ ต้ อ ง ก า ร อ ะ ไ ร
จนได้...

มันทนไม่ไหว...

อยากเล่าๆ...



จากบล๊อกนู้น...

ที่เคยบอกเรื่อง...เกี่ยวกับความสัมพันธ์

ตอนนี้...มัน...ไม่รู้สิ

เราไม่อยากได้เค้านะ - -...

เพราะให้มาคบกันเป็นแฟน เค้าคนนั้นคงไม่เอาเรา

และเราก็คงไม่เอาเค้า - -

แต่จะให้เรียกว่า เป็นพี่น้อง ก็ไม่ใช่...

เพราะรู้ดีว่าไม่ได้คิดแบบนั้น - -

สรุป เราคิดยังไงกันแน่

แค่...ได้เจอหน้า...

ได้กวนตีน

แล้วเค้ามีปฏิกิริยาตอบสนอง...เฮ้ยมีความสุขอ่า

แบบ...จากบล๊อกนู้น...ปกติ ยืนรอรถเมล์

ช่วงหลัง สายที่ข้าพเจ้าจะขึ้น ต้องรอ เกือบชั่วโมง

แก่แล้ว...เมื่อยย เลย นั่งรอแทน - -

อดโดนผลัก ให้ตกฟุตบาท...แล้วโดนว่า...ว่า รถเมล์ทับๆ

แอบเสียดาย - -...(โรคจิต จริง- -)

สงสัยเราคงชอบ...ความปากหมาของเค้าแน่ๆ - -

อาจารย์...Let's say the animal

ข้าพเจ้า(โพล่งออกไป)...buffalo พร้อมกันลากเสียงหันไปทางคนๆนั้น

ทุกคนหัวเราะ

คนๆนั้น...and you?

ข้าพเจ้า...rabbit

คนๆนั้น...reptile ล่ะไม่ว่า

ดูสิ - - ช่างเหมาะสมอะไรเยี่ยงนี้><

คราวนี้เค้าให้ทุกคนมายืนเป็นวงกลมมาเล่นเกมส์(ซึ่งปกติ คนๆนั้น จะยืนข้างๆข้าพเจ้า เพราะนั่งใกล้กัน แต่...อาทิตย์ที่แล้วก็เล่นเกมส์นี้...โดยเกมส์ๆนี้ จะเล่นโดยใส่ คนอยู่ตรงกลางวง...หลับตา...แล้วให้คนที่ล้อมรอบส่งปากกาไปเรื่อยๆ...จนคนกลางวงตบมือ...ปากกาตกที่ใคร...คนๆนั้นต้องทำตามเงื่อนไขที่คนในวงสั่ง...ภายในเวลา...ที่ปากจะส่งกลับมาที่คนๆนั้น...ซึ่งอาทิตย์ที่แล้ว...คนๆนั้นยืนข้างข้าพเจ้า...ตอนที่คนๆนั้นส่งปากกามา...ข้าพเจ้าอิดออด...แบบ...คนกลางวงกำลังจะตบมือไง...ถ้ารับ...ข้าพเจ้าก็งานเข้า...คนๆนั้นเลยซวยไป
..)

แต่วันนี้...คนๆนั้นขอเปลี่ยนที่กลับพี่อีกคน...ไม่อยู่ข้างข้าพเจ้า...ด้วยเหตุผลว่า...ข้าพเจ้าขี้โกง...ทำให้คนๆนั้นซวย

และแล้ว...เกมส์ก็เริ่มขึ้น...ครั้งแรก...คนๆนั้นก็โดนเลย 555+...พี่ที่โดนเปลี่ยนที่ หัวเราะพร้อมกับบอกว่า...ถ้าอยู่ที่เดิมก็ไม่โดนแล้วว(ข้าพเจ้าก็หัวเราะเยาะอย่างออกนอกหน้าเช่นเคย)

ครั้งต่อมา...คนๆนั้นก็โดนอีก...คราวนี้ทุกคนหัวเราะในความซวย...ของคนๆนั้น

แต่โชคร้าย...คนๆนั้น...โดนให้พูดชื่ออาหาร(เป็นภาษาอังกฤษ...ยากสุดๆ(ประชด))มา 5 ชื่อ...ไม่ทันเลยต้องไปอยู่กลางวง

คราวนี้...ข้าพเจ้าก็งานเข้าสิ...เพราะคนๆนั้น กะตบมือตอนข้าพเจ้าได้ปากกาพอดี...โดยการแสร้งหลับตา(เลวได้อีก - -)...

แล้วคนๆนั้น...ก็สั่งให้พูดชื่อสัตว์เลื้อยคลานมา เจ็ด ชื่อ (ภาษาอังกฤษ <<<จะบ้าเรอะ - - แกล้งกันเห็นๆ...ขนาดอาจารย์ยังบอกว่ายาก...ทุกคนพึมพำ...แต่!!!...เค้าก็ให้เราพูด...)

สรุป เวลาหมด...ข้าพเจ้าทำไม่สำเร็จ...แต่ไม่มีประการใด(นอกจากจะสะใจ...ที่คนๆนั้นแก้แค้นไม่สำเร็จ 555)

ดูเหมือนคนที่ชอบแกล้งกันไปมาเนอะ^^

กลายเป็นว่า...เดี๋ยวนี้...เข้าห้องเรียนทีไร...ต้องส่องหาคนๆนั้น...ซึ่งปกติ - - เค้าคนนั้นจะมาตรงเวลา - -มากกว่า

นั่นแหล่ะ...สรุปว่าข้าพเจ้าเป็นอะไร???



















ก้ออ่านะ




Create Date : 04 กันยายน 2551
Last Update : 4 กันยายน 2551 1:35:28 น.
Counter : 212 Pageviews.

2 comment
1  2  3  

วุ้นใสจ้า
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



อืม สวัสดีครับ ก่อนอื่นต้องขอแสดงความยินดี(กับตัวเอง)ก่อนที่หลงเข้ามาดูบล๊อกของข้าพเจ้า และแสดงความเสียใจ(กับท่านที่กำลังอ่านอยู่)ที่บล๊อกไม่มีอะไรเลย - -

จบข่าว - -



ก้ออ่านะ