ค ว า ม สุ ข . . . กั บ บ า ง สิ่ ง
ก่อนอื่น...

ตอนแรก วุ้นไม่ได้เข้าบล๊อกตัวเองนานมาก...

หลังจากอัพเรื่องกระบี่ก็ไม่ค่อยได้ตามอะไรเลย

กลับมาอัพวันนี้เพราะว่าไปดูหนังเรื่องนึงมาค่ะ

คือเรื่อง up in the air

ดูแล้วได้อะไรหลายๆอย่าง...อัพไว้จะได้ดูด้วยว่าตอนนี้เราคิดอะไร แล้วอนาคต เราจะเปลี่ยนความคิดไปมากแค่ไหน

พอจะอัพก็มาเช็คความเห็น

แอบตกใจ><

มีคนมาอวยพรวันเกิดด้วย แอร๊ยยยยยยยยยยยย...

แอบเล่าดราม่าหน่อยนึง...

ก่อนหน้านี้...ด้วยความที่เป็นคนไม่ค่อยสนใจอะไร แล้วมาเจอคนที่สนใจอะไร

เลยเพิ่งรู้ตัวเองว่า...ตกเป็นเป้านินทาในแวดวงพันทิป พอควร - -...

ขอโทษทุกๆคนก็แล้วกันนะคะที่ทำอะไรไปแล้วไม่ถูกใจ วุ้นมีนิสัยแบบนี้ ถ้ามีอะไรขัดใจ บอกได้เลย วุ้นว่ามันเห็นผลกว่าเอาไปนินทาอ่า - -

เพราะนินทา บางเรื่องมันเติมแต่ง กลายเป็นคนละคน วุ้นก็แก้อะไรไม่ได้ เพราะสิ่งที่พวกคุณพูดไป มันไม่ใช่สิ่งที่ตัววุ้นทำ

เพราะอันไหนที่วุ้นทำแล้วไม่พอใจ บอกเลยตรงๆ วุ้นก็จะปรับหรือเลี่ยงที่จะไม่ทำ...ส่วนตัววุ้นเอง วุ้นก็ไม่ชอบนินทาใคร(แต่ทำไมทุกคนชอบคิดว่าวุ้นเป็นตัวนินทาหว่า - -555)

นั่นแหล่ะ...แอบเสียความรู้สึก...เพราะวุ้นไว้ใจ...วุ้นไม่เคยว่าถึง คนที่ว่าร้ายวุ้นก่อนเลย...ไม่จำเป็น...

เพราะฉะนั้น...อย่ายัดเยียยดความคิดของตัวเองให้คนอื่นคิดตามเลย...มันเป็นการฆ่าศักดิ์ศรีตัวเอง...และคนอื่น อย่างช้าๆ

ดราม่า...ไปแหล่ว อ๊างงงงงงงงงงงงงงงงงง

กลับมา... - -

ก่อนอื่น...ขอบคุณทุกๆคนจริงๆนะที่มาอวยพรวันเกิดวุ้น...

หลายคนวุ้นไม่รู้จัก T T โต๊ดก๊าบบบ

แต่มันทำให้เราเห็นมิตรภาพสวยงามเนอะ^^

ขอบคุณคุณจริงๆนะคะ ทุกๆคนเลยที่อวยพร ทางต่างๆ...ปีนี้ วุ้นไม่ได้ขอขอบคุณรายบุคคลเลย...

ชีวิตแอบวุ่นวาย ช่วงวันเกิด...

เดี๋ยวชดเชย เอาเรื่องเวียดนามมาเล่าให้ฟังน้า><(แกสนองนี้ดตัวเองชิมิ... - -)

ซาบซึ้งจริงๆนะ

กลับมา วันนี้ ดู up in the air ตัวละครเอก มีอาชีพ บอกเลิกจ้างพนักงานตามบริษัทต่างๆพร้อมกับเสนอแนวทางการดำเนินชีวิต หลังตกงาน

งานดูหม่นหมองเนอะ

ตัวละครเอกเนี่ย ไม่มีความสัมพันธ์กับคนอย่างเป็นทางการในด้านความรู้สึกเลย...กล่าวคือ ...เป็นคนที่มีความสุขกับการอยู่คนเดียว

วุ้นเห็นแล้ว...ไอดอลช้านนนนนนนนนนนนน

ชอบๆๆ...เพราะมันมีตัวละครอีกตัวเข้ามาเป็น ผู้หญิงวันรุ่น ที่มีมุมมองแบบ อเมริกันดรีม...

ฝันว่า ต้องมีครอบครัวที่อบอุ่น...ชีวิตจะเพียบพร้อมก็ต่อเมื่อมีครอบครัว

การประสบความสำเร็จและขึ้นคาน มันไม่เติมเต็มความสุขอะไรประมาณนั้น...ดูแลต้องพึ่งพิงอ่า

วุ้นชอบประโยคที่น้องเขยของพระเอกถามพระเอกว่า...ช่วงเวลาที่คุณมีความสุขที่สุด คุณอยู่กับใคร(อะไรประมาณนี้)...

ตอนที่น้องเขยถาม วุ้นก็คิดตาม...คำตอบคือ...เออแฮะ วุ้นอยู่คนเดียวนะ ตอนที่วุ้นมีความสุขมากๆ...

แต่...ตอนนั้น...วุ้นกลับนึกถึง แม่ คนสนิท...แล้วก็อยากบอกเล่าเรื่องราวที่ทำให้วุ้นมีความสุข

เช่น...ตอนที่วุ้น รู้ผลสอบญี่ปุ่น...ตอนที่วุ้นรู้คะแนนสอบความถนัดหมอ...ตอนที่วุ้น ยืนเหยียบหาดทรายขาวที่อ่าวมาหยา...หรือตอนที่วุ้น ลงจากเครื่องบินที่ฮานอย...

เฮ้ย...แบบ...อยากให้ แม่ คนสนิท มาอยู่ด้วยจัง หรืออยากให้เค้าร่วมรับรู้ความสุขไปพร้อมกับวุ้น

เผื่อว่า...ความสุขที่วุ้นมีอยู่ มันจะส่งผ่านให้พวกเค้ามีความสุขได้บ้าง...

ก็ย้อนมาคิด...เรามีความสุขมากตอนอยู่คนเดียวก็จริงนะ...แต่เราก็ยังโหยหาคนที่มาร่วมมีความสุขกับเราอยู่ดี...

ถึงจุดนี้...แอบเคืองตัวเอง...ว่า...งั้นเราจะอยู่บนคานไหวเหรอ - -...

เพราะส่วนตัววุ้นเอง...ไม่เห็นว่า...การมีครอบครัวแบบเวอร์ๆที่สื่อแสดงให้เห็นแบบชนชั้นกลาง...มันจะสวยงามอะไรขนาดนั้น

ยิ่งมาดู ซีรี่ย์ desperate housewives ยิ่งหวาดกลัวการมีครอบครัว...ยิ่งเห็นน้า คนรู้จักแต่งงาน แล้วเห็นถึงความรับผิดชอบต่างๆ ยิ่งน่ากลัว - -

สงสัยตอนนี้...เรายังเด็กเกิน ที่เห็นว่าความรับชอบเหล่านี้ มันคุ้มที่จะแลกมั้ง - -...

มีอีกฉากนึงที่พระเอก เป็นวิทยากรพูดถึง กระเป๋าเป้...
อันนี้ วุ้นตีความในมุมมองของวุ้นนะคะ คนที่ดูอาจดูแล้วคิดว่าไม่ใช่สักหน่อยก็ได้ - -

สมมติว่าเราจะออกเดินทาง โดยมีกระเป๋าเป๋ในนึง เราจะใส่อะไร พระเอกก็เริ่มพูดจากใส่สิ่งเล็กๆของใช้ทั่วไป...แล้วค่อยขยายขนาดเป็น เครื่องใช้ไฟฟ้า เฟอร์นิเจอร์ บ้าน...

แล้วก็ถามว่า...คุณแบกไหวมั้ย...คมนะ...(ถ้าไม่เอาไปเทียบกับนิกายบางนิกาย...ชอบพานอกเรื่องเข้าคุกวุ้ย - -)

...ลองนึกถึงน้ำหนักที่ต้องใช้บ่ารองรับของที่จะเอาไปด้วย...

ถ้าเราปล่อยวางล่ะ...ไม่เอามันไป...เราจะมีความสุขกว่านี้มั้ย...อะไรประมาณนี้

พูดง่าย...แต่ทำยาก...

การไม่มีอะไรเลย...มันอาจทำให้เรามีความสุขมากๆก็ได้...ใครจะไปรู้...

แต่วุ้น ทำไม่ได้แฮะ - -...

แล้วเจอกัน กับ บล๊อก ฮานอยน้า^^



















ก้ออ่านะ



Create Date : 17 มีนาคม 2553
Last Update : 17 มีนาคม 2553 1:09:58 น.
Counter : 215 Pageviews.

3 comment
ก็ ไ ม่ มี อ ะ ไ ร ห ร อ ก . . .
ก็ไม่มีอะไรหรอก...

แค่เราชอบเพลงเหมือนกัน

ก็ไม่มีอะไรหรอก...

แค่เค้าทักเราในเรื่องที่เราคิดไม่ถึง (วันนี้เขียนตาสวยนะ>< แอร๊ยยยยย...)

ก็ไม่มีอะไรหรอก...

แค่อยู่กับเค้าแล้วเรามีความสุข

ก็ไม่มีอะไรหรอก...

แค่เค้าเอาเอกสารการเรียนที่เราขาดมาแบ่งเรา

ก็ไม่มีอะไรหรอก...

แค่เค้ามองเราเหมือนลูกหมาน่าสงสาร

ก็ไม่มีอะไรหรอก...

แค่เราก็ยินดีที่จะเป็นลูกหมาของเค้า

ก็ไม่มีอะไรหรอก...

แค่ยิ้มได้ทุกครั้งที่ได้อยู่กับเค้า

ก็ไม่มีอะไรหรอก...

แค่รักคนๆนึงที่ไม่คิดว่าเราจะรักเค้าได้เลย

ก็ไม่มีอะไรหรอก...

แค่น้อยใจที่เค้าทำหมือนกับไม่ไว้ใจเราเลย

ก็ไม่มีอะไรหรอก...

แค่รำคาญกับพฤติกรรมของคนบางคนที่ตามตื๊ออย่างน่าเกลียด

ก็ไม่มีอะไรหรอก...

แค่รู้สึกเป็นเหมือนอากาศธาตุของใครบางคน

ก็ไม่มีอะไรหรอก...

แค่อยากเป็นคนที่เค้ายอมรับได้บ้าง

ก็ไม่มีอะไรหรอก...

แค่เค้าทำให้เรามีแรงบันดาลใจในการทำให้โลกนี้ยังสดใส

ก็ไม่มีอะไรหรอก...

แค่รักเค้ามากจนอยากจะหยุดไว้เพียงแค่นี้

ก็ไม่มีอะไรหรอก...

แค่รู้สึกไม่มั่นใจในความรักของเรา

ก็ไม่มีอะไรหรอก...

แค่อยากมีตัวตนในสายตาของเค้าจริงๆ(ไม่ใช่เพราะเราไม่เรียกร้อง)

ก็ไม่มีอะไรหรอก...

แค่อยากให้เค้าเข้าใจเราบ้าง

ก็ไม่มีอะไรหรอก...

แค่ดีใจที่รู้ว่าเค้าใส่ใจเรา

ก็ไม่มีอะไรหรอก...

แค่เค้ายอมพูดเรื่องส่วนตัวให้เราฟัง

ก็ไม่มีอะไรหรอก...

แค่อยากเป็นน้องสาวที่น่ารักในสายตาของเค้า

ก็ไม่มีอะไรหรอก...

แค่อยากให้เรารู้จักกันมากกว่านี้(ผลประโยชน์ในอนาคต 555)

ก็ไม่มีอะไรหรอก...

แค่อยากหัวเราะได้ทุกครั้งที่อยู่กับคนที่เรารัก

ก็ไม่มีอะไรหรอก...

แค่อยากให้เค้าเข้าใจความรู้สึกเราบ้าง

ก็ไม่มีอะไรหรอก...

แค่ชอบแหย่ให้เค้ารู้สึกหึงเล่นๆ

ก็ไม่มีอะไรหรอก...

แค่อยากรู้ความเป็นไปในชีวิตเค้า

ก็ไม่มีอะไรหรอก...

แค่ดีใจที่ทุกวันนี้มีความสุขมากๆที่ได้รู้จักกับเค้า

ก็ไม่มีอะไรหรอก...

แค่อยากบอกในบล๊อก

แค่นั้นเอง...
















ก้ออ่านะ




Create Date : 17 มีนาคม 2552
Last Update : 17 มีนาคม 2552 20:49:50 น.
Counter : 176 Pageviews.

3 comment
ร ถ ไ ฟ ชั้ น ส า ม . . . ก็ ดี เ ห มื อ น กั น น ะ ^ ^
เริ่มจากความจริงข้าพเจ้ากลับบ้านไปแล้วรอบนึงตอนช่วงวันพ่อ

แล้วก็ได้ทำการพูดคุยกับมารดาของตัวเองว่าปีใหม่นี้จะกลับบ้านดีมั้ย

ซึ่งมารดาของข้าพเจ้าก็บอกว่าปีใหม่รถเยอะลำบากไม่ต้องกลับมาหรอก

เพราะกลับมาตอนนี้แล้ว

แถมเปลืองเงินโดยใช่เหตุ

ต่อมาเมื่อข้าพเจ้าอยู่กทม.เรียบร้อยแล้ว วันที่22มารดาของข้าพเจ้าก็โทรมาพูดประมาณว่าอยากให้ข้าพเจ้ากลับบ้าน

ซึ่งถ้าคนที่บ้านอยู่ต่างจังหวัดและทุนทรัพย์เหมาะสมกับการกลับโดยเครื่องยนต์ดีเซล

จะทราบดีว่ามันไม่มีตั๋วแล้ว!!!

และก็เป็นไปตามคาดโทรไปทุกบริษัทเต็มทุกบริษัท(ความจริงเหลือ พรพิริยะทัวร์บอกว่าว่างที่นึง - -แต่ตอนนั้นถ้าเดินทางจะเสียเวลามากมาย - -และไม่รู้ว่าจะมีคนซื้อตัดหน้าตอนเดินทางหรือเปล่า อีกทั้งเป็นช่วงสอบของข้าพเจ้าซึ่งยังไม่ได้อ่านหนังสือไม่คุ้มด้วยประการทั้งปวง)

เช็คเครื่องบินก็เหลือแต่ที่แพงๆ - - ก็เลยโทรไปถามรถไฟดู ปรากฎว่าเหลือแต่รถไฟชั้นสาม กับ รถไฟฟรี

ข้าพเจ้าก็เลยโทรไปบอกมารดาข้าพเจ้า - - ด้วยความเป็นห่วงลูกสาวอย่างสุดซึ้งเลยบอกว่า "รถไฟชั้นสามถึงกี่โมง เดี๋ยวแม่ไปรับนะ"

โหยยยยซึ้งสุดๆๆๆ
ไม่มีห่วงเลย ว่ามันจะอันตรายลูกสาวยิ่งอวบๆน่ากินอยู่ด้วย - -

ตอนนั้นงอแงแล้ว นั่งร้องไห้ขี็มูกคาคอม คิดว่าจะไม่กลับบ้านแล้ว

ด้วยความรู้สึกผิดเดี๋ยวหาว่าอกตัญญูเลยต้องกลับบ้านแล - - เศร้าาาา

ช่วงนั้นพ่อแม่ของน้องที่สอนพิเศษก็ได้ทราบเรื่องที่ข้าพเจ้าได้กลับบ้านโดยรถไฟชั้นสาม โดนไซโค เรื่องที่เคยมีผู้หญิงโดยคนเมาลวนลาม - -

ข้าพเจ้านี่เครียดเรื่องใครจะมานั่งข้างข้าพเจ้ามากกว่า - - เพราะตั๋วมันไม่ได้ระบุชื่อไว้อยู่แล้ว

เมื่อถึงวันที่ออกเดินทางจริง(26)คุณพ่อคุณแม่ของน้องที่สอนพิเศษก็มาส่ง^^ ขอบคุณนะคะ

คุณพ่อน้องก็เปรยว่า นี่ถ้าไม่เกรงใจแม่เธอพ่อจะฉีกตั๋วทิ้งไม่ต้องกลับแล้ว น่ากลัวจะตาย

ตอนนั้นลืมไปว่าที่นั่งของตัวเองติดห้องน้ำ - -

---------- ----------
l ห้องน้ำ l l ห้องน้ำ l
l l l l
l l l l
------------ ------------
l 1. l 2. l l l l
------------ -----------
l 3. l 4. l l l l
------------ ------------

ข้าพเจ้านั่งหมายเลขสาม - - หากใครมีประสบการณ์เกี่ยวกับรถไฟชั้นสามก็จะทราบดีว่า อนุภาพของกลิ่นห้องน้ำมันรุนแรงเพียงไหน

ซึ่งอาจเป็นเพราะทำบุญมาดี(มั้ง - -...เริ่มอ้างสิ่งที่พิสูจน์ไม่ได้ - -)

ปรากฎว่าบุคคลที่นั่งหมายเลขสี่ข้างข้าพเจ้านั้นเป็นหญิงสาวอายุ สิบแปดปีเป็นชาวต่างชาติ(สิงคโปร์ เชื้อสายจีน) และเป็นน้องสาวของคนที่นั่งหมายเลขหนึ่ง ส่วนคนที่นั่งหมายเลขสอง เป็นผู้ชาย(ที่ข้าพเจ้ามองตอนแรก คอนเฟิร์มว่าไม่ใช่ชายแท้ชัวร์ๆแต่ไปๆมาๆ ดันมาจีบข้าพเจ้าซะนั่น - -)

และเป็นเรื่องบังเอิญที่ข้าพเจ้าเห็นเป็นเรื่องแปลกใจคือ ถ้าเรียงลำดับอายุ จาก 4. 3. 1. 2. คือ 18 19 20 21 เจ๋งมั้ยล่ะ!!!....เงียบบ

ตอนแรก หมายเลขจะขอแลกที่นั่งกับข้าพเจ้า...ซึ่งคำตอบก็คือ sorry ...จะบ้าเหรอ นี่ไม่ใช่เวลาของคนดี - -เสียสละ ไม่ได้เป็นพรีเซนเตอร์ให้ กาแฟกระป๋องดีเซเว่น

เพราะฉะนั้น ขอสบายอย่างรู้สึกผิดดีกว่า

และต่อมาข้าพเจ้ากับพี่สาวหมายเลขสี่ (เอิ่ม...มีชื่อว่า จูเลียน่า ส่วนน้องสาวชื่ออะไร ข้าพเจ้าลืม - -)

ก็คุยกันสนุกสนานด้วยภาษาอังกฤษเลเวลสิบสามเอยูเอ - -(อยากอวดเป็นครั้งแรกที่คุยกับชาวต่างชาติได้หลายประโยคมากมาย...ปลื้มมม)



ขอนอกเรื่องแป๊ป...เย้เย ในที่สุดภาษาอังกฤษที่เรียนตะแล๊ดแต๊ดแต๋กับตาบ๊องตื้น มีประโยชน์แว้วววววว

กลับมาๆๆนั่นแหล่ะ คุยกันไปมาถึงได้รู้ว่า คุณจูเลียน่า เนี่ย เค้าชอบเมืองไทย ภาษาไทย แถมอ่านภาษาไทยได้(แต่แปลไม่ได้ - -...เหมือนที่ข้าพเจ้าอ่านฮิราคานะได้ แต่แปลไม่ได้ - -)

แบบ...ปลื้มประเทศไทยมาก ประมาณนั้น

ซึ่งเมื่อสิ้นสุดการเดินทาง จูเลียน่าก็ขอถ่ายรูป สี่คนเป็นที่ระลึก^^

อยากบ่นว่ารถไฟ แค่ตามตารางเริ่มสี่่ทุ่ม ถึง เที่ยงสี่สิบห้า ข้าพเจ้าก็ตาค้างแล้ว - -แต่ความจริงถึงบ่ายโมงครึ่ง โอ้วววววววววบะลุงอุมโบ๊ะมั่กๆ

เกือบลืมก่อนจากกันเราก็ได้ทำการแลกอีเมลล์(มีแลกบอร์สำหรับผู้ชายเบอร์สอง-คือคิดว่าแบบเผื่อให้คำแนะนำสถานที่ท่องเที่ยวเชียงใหม่ เพราะไม่เคยมา - - ปรากฎทำข้าพเจ้ารำคาญได้อีก ทั้งทางโทรศัพท์ที่ข้าพเจ้ารับเพียงสองเปอร์เซนต์ และทางเอมเอสเอน ที่พยายามชวนคุยจนโดนบล๊อกไปรอบนึง - -)

สรุปๆ นั่งรถไฟชั้นสาม บางครั้งก็ได้มิตรภาพดีๆเช่น จูเลียน่า^^

ทำให้ได้รู้อะไรมากมายเลย

ลองนั่งดูสักครั้งสิคะ หึๆ



















ก้ออ่านะ



Create Date : 01 มกราคม 2552
Last Update : 1 มกราคม 2552 22:06:04 น.
Counter : 251 Pageviews.

1 comment
เ รื่ อ ง บั ง เ อิ ญ . . .
คือว่า...

ถ้าใครได้เคยอ่านบล๊อกของข้าพเจ้ามาบ้าง

จะทราบว่าช่วงหลังๆ ประเด็นการอัพบล๊อกจะเป็นเรื่องตาบ๊องตื้น

ซึ่งข้าพเจ้าได้ประกาศปิดซีซั่นหนึ่งไปแล้ว

(คาดว่า ซีซั่นสองจะตามมา - -...อารมณ์เหมือนบางรักซอยเก้ากว่าจะเป็นแฟนกัน - -...แต่ซีรี่ย์นี้คงไม่มีทาง 555)

นั่นแหล่ะ...แล้วอยู่มาวันหนึ่ง เพื่อนของข้าพเจ้าเอสชื่อลอกอินข้าพเจ้าไปเสิร์ชในกูลเกิ้ลดู

แล้วก็เอากระทู้มาประจานข้าพเจ้า - -

ด้วยความสงสัยเลยลองเอามั่ง(เพราะปกติเคยลองหาแต่ชื่อตัวเอง-อิทธิพลจากภาพยนตร์เรื่อง wanted)

ทีนี้ มันมีลิ้งๆหนึ่งที่ข้าพเจ้าคาดว่าในชีวิตกูคงไม่เข้าแน่ๆ - -(ไม่ใช่เพราะไม่ดีนะแต่...มันไม่ใช่อ่ะกิ๊บ มันไม่ใช่)

คือเวบเกี่ยวกับ มายากล!!!

โอ้ว วุ้นใสจ้า ไปปรากฎอยู่ในนั้นได้อย่างไร??

ตอนแรกนึกว่า มีคนใช้นามแฝงเหมือนกัน

แต่...


ไม่ใช่ค่ะ!!!!

มันคือ บล๊อกตอนหนึ่งของข้าพเจ้าเอง

เรื่องตาบ๊องตื้นนั่นแหล่ะ - -

โดยเอาไปโพสตัวแต่ชื่อเรื่อง จนจบ....ยกเว้น เครดิต - -

ไม่ใช่อะไรหรอก...จะมาอวดว่า

เฮ้ย!!! บล๊อกข้าพเจ้าเนี่ยมีคนอ่านจนก๊อบไปโพสบอร์ดเวบอื่น(โดยแยกเรื่องย่อย หัวข้อ คือความรัก - -)ด้วย??

ปลื้มมมมมมมม555

อยากฝากบอกคนโพส แหมๆ คราวหน้าเครดิตก็ดี...ช่วยโฆษณาบล๊อกแปลกๆเอิ๊กกกกกก

ทำเป็นเล่นไป...เรื่องที่เจอโดยบังเอิญทำข้าพเจ้าปลื้มไปสามวัน555

และผลจากเรื่องบังเอิญนี้บวกกับจินตนาการของสาวน้อยผู้ไร้เดียงสา(ช่างกล้า - -)ทำให้คิดต่อไปว่า

เฮ้ย!!!ถ้ามันเป็นฟอร์เวิดเมลล์ล่ะ(พอนึกถึงตรงนี้ เริ่มตระหนักได้ว่า - - วุ้นใสจ้ามัน...คิดได้ไงอ้าาา)

ยังๆ ยังไม่พอ คุณหนูวุ้นใสจ้า คิดต่อไปอีก

แล้ว...ถ้าตาบ๊องตื้นได้อ่านมันโดยบังเอิญล่ะ!!!(คือ...ชั้นจะบอกแกเลยนะนังวุ้นใสจ้า ชาติหน้าตอนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าแล้วนกกระจอกร้องจิ๊บๆสามตัวพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย เรื่องแบบนี้ก็ยังไม่มีทางเป็นฟอร์เวิดเมลล์ได้หรอกย่ะ)

ดูความคิดของข้าพเจ้าสิ - - ...แปรผกผันกับอายุและหน้าตาได้อีก - -

นั่นแหล่ะ...

คือเรื่องบังเอิญ^^



















ก้ออ่านะ



Create Date : 26 ธันวาคม 2551
Last Update : 26 ธันวาคม 2551 17:36:21 น.
Counter : 208 Pageviews.

3 comment
วิ ก ฤ ต ก า ร ณ์ . . . ม . 5 เ ท อ ม 1
ตอนแรก...

นึกว่าเหตุการณ์ตอนนั้น มันน่าจะจบลงแล้ว - -

มันกลับมาอีกครั้งครับ ท่านผู้อ่าน - -

เหตุการณ์ในตอนนั้น...ที่บอกว่ามันเหมือนขณะนี้คือ...

ความเปลี่ยนไปของข้าพเจ้า...ตอนนั้น...คล้ายๆเหตุการณ์นี้เลย

แต่ไม่มีใครมาบอกตรงๆเหมือนตรงนี้...

แต่ก็พอรู้ตัวว่ามันเกิดอะไรขึ้น...

เอาแต่ใจตัวเองอย่างน่ากลัว...พอไม่ได้ดั่งใจก็จะโวยวาย...ไม่งั้นก็ดื้อเงียบ - -

พอถูกคนมาว่า...ก็จะตกใจ...แล้วแอบไปร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร(ดูความโรคจิตของมัน - -)

ซึ่งผู้รับเคราะห์ที่ต้องมาปลอบข้าพเจ้า...ก็มักจะเป็นคนที่เพิ่งมารู้จักข้าพเจ้า- -

แบบ...อย่างอดีต...พอข้าเจ้าโดนเพื่อนว่าปุ๊บ...ข้าพเจ้าก็โทร.หาเพื่อนอีกสายนึงเลย...พร้อมกับขอไปกินข้าวด้วย - -

ไม่ยอมคุยกับเพื่อน... - -คืออยากจะบอกว่า...ไม่ได้โกรธเพื่อน...แต่โกรธตัวเองที่ไปทำให้เพื่อนไม่พอใจ...ที่ทำตัวแย่ๆทำให้เพื่อนเสียใจ...ที่ไม่กลับไปคุยเพราะยังรู้สึกผิดอยู่...และกลัวว่าเราจะทำนิสัยเดิมๆให้เพื่อนระอา

เป็นอย่างนั้นจริงๆ!!! นานพอๆกับตอนนี้เลย 3-4 เดือนเลยล่ะ - -...

ช่วงนั้น...สับสนตัวเอง...เป็นไรหว่า...ทำไมขี้หงุดหงิดง่ายขึ้น...ทำไมวีนกับคนรอบข้างง่ายขึ้น...ทำไมไม่มีเหตุผลมากขึ้น...ทำไมเจ้าน้ำตาง่ายขึ้น...ทำไมเอาแต่ใจอย่างไม่มีเหตุผล...ทำไมชอบทำร้ายจิตใตคนอื่น...ทำไมชอบทำเหมือนไม่ใสใจสิ่งรอบข้าง...ทั้งๆที่จริงอยากใส่ใจ..อยากดูแล..อยากเป็นห่วง..อยากเอาใจ..อยากอ่อนหวาน..กับคนๆนั้นอย่างสุดหัวใจ...ทำไมทำร้ายจิตใจคนที่หวังดีกับเรา...ทั้งๆที่..อยากทำดีด้วย..อยากเป็นคนร่าเริง..อยากเป็นคนที่ไม่ต้องแคร์ว่า.คนที่ประสงค์ร้ายกับเราเค้าจะว่าเรายังไง - -(ประหนึ่งดั่ง หญิงวัยทอง)

นั่นแหล่ะ...ซึ่งพอไปหาเพื่อนคนนั้นแล้ว...สักพักก็ร้องไห้...น้ำตาไหลพรากๆ...ไม่ยอมหยุด...

เพื่อนก็ตกใจ...ถามว่าเกิดอะไรขึ้น...ข้าพเจ้าก็บอกว่า ไม่มีอะไร...เราผิดเอง...พูดแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมา(อาการทางจิตแน่ๆ - -)

สรุป...นอกจากจะทำให้เพื่อนที่หวังดีกับเราโดยการเตือน...เครียดกับพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปแล้ว

ยังทำให้เพื่อนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว...กังวลไปด้วย...ว่ามันร้องไห้ทำไม - -(ทั้งๆที่ปกติใครเห็นน้ำตาข้าพเจ้าได้นี่ ต้องสนิทกันจริงๆเลยล่ะ - -)

ตอนนี้มันกลับมาแล้ว - -

แต่ทีนี้ผู้ที่ได้รับผลกระทบกลายเป็นคนที่ไม่สมควรได้รับการกระทำแบบนี้กับข้าพเจ้า...ไม่ว่าใครทั้งสิ้น

เพราะคนส่วนใหญ่ที่โดน...เป็นแค่คนที่เพิ่งรู้จักข้าพเจ้าเองเท่านั้น...

ซึ่งมันแย่กว่าครั้งที่แล้วตรงที่...

ครั้งที่แล้ว...เหตุการณ์นั้นผ่านไป...คนที่ได้รับผลกระทบ...เข้าใจข้าพเจ้าทุกคน...เพราะเราเป็นเพื่อนกัน

แต่...ครั้งนี้...หลายๆอย่างมันเลวร้าย...

เลวร้ายจน...เอ่อ...สามารถทำให้ข้าพเจ้าคิดฆ่าตัวตายได้ - -

แย่เนอะ - -...โรคซึมเศร้าแน่ๆ - -

ตอนนี้พยายามอยู่ - -...จะรีบกลับมาเป็นคนเดิมน้า^^

เฮือกกกก

ถึงแม้...จะรู้ว่า...บอกไปในที่นี้...หลายๆคนคงไม่ได้อ่าน...หลายๆคนคงไม่รับรู้...แต่อยากจะบอกว่า...ขอโทษ...กับทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้ไม่พอใจ...ที่ทำให้เสียใจ...ขอโทษจริงๆค่ะ...

อย่างน้อย...ถ้าข้าพเจ้าตายไป...ข้อความนี้มันก็ถูกแปะที่บอร์ดงานศพข้าพเจ้าแน่นอน^^














ก้ออ่านะ










Create Date : 29 กรกฎาคม 2551
Last Update : 29 กรกฎาคม 2551 1:04:20 น.
Counter : 218 Pageviews.

2 comment
1  2  3  

วุ้นใสจ้า
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



อืม สวัสดีครับ ก่อนอื่นต้องขอแสดงความยินดี(กับตัวเอง)ก่อนที่หลงเข้ามาดูบล๊อกของข้าพเจ้า และแสดงความเสียใจ(กับท่านที่กำลังอ่านอยู่)ที่บล๊อกไม่มีอะไรเลย - -

จบข่าว - -



ก้ออ่านะ