Group Blog
 
All blogs
 
~*เมื่อความรักของฉันเป็นสีฟ้า*~...When my love is blue...


“…คนเราทุกคนย่อมมี เนื้อคู่ ของตัวเองทั้งสิ้น และมักจะมีถึงสอง
สาม 
หรือแม้กระทั่งสี่คนในช่วงชีวิตหนึ่ง
พวกเขามาจากหลายยุคสมัย เดินทางข้ามมหาสมุทรแห่งกาลเวลา
พ้นความลึกสุดหยั่งของมิติสวรรค์เพื่อจะได้มาอยู่ร่วมกับคุณอีกครั้ง
…ชาตินี้เขาอาจจะมีรูปลักษณ์หน้าตาไม่เหมือนเดิม
แต่คุณจะรู้จักเขาด้วยหัวใจ ว่าคนนี้แหละ ใช่
…สมองของคุณอาจรั้งรอ ฉันไม่รู้จักเธอ แต่หัวใจคุณสิ รู้"
(จากหนังสือเรื่อง...เราจะข้ามเวลามาพบกัน)





ฤดูฝนเมื่อปีที่แล้ว...ฉันเคยบอกว่า ฉันเกลียดมัน...
แต่ปีนี้ ฉันยินดีจะบอกว่า ฉันชอบมัน...



คืนหนึ่ง...ด้วยหัวใจที่อ่อนแรง

ฉันอธิฐานกับโชคชะตาและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ว่า

ขอให้ฉันได้ฝันเห็นเนื้อคู่ของฉัน ถ้าเขาคนนั้นมีจริง



และ...ฉัน



ก็...ฝันถึงใครที่ไหนก็ไม่รู้ หน้าตาก็ไม่เห็น 

รับรู้แต่เพียงว่ามีความสุข รับรู้ได้ว่าเขาพูดกับเราด้วยรอยยิ้ม

ทั้งที่ไม่รู้ว่า...หน้าตาเขาเป็นยังไง ทุกอย่างแทบเลือนลาง

ไม่รู้ชื่อ ไม่รู้หน้า แต่รู้ใจ...คุณเคยเป็นไหม? 



หลังจากที่ความฝันเกิดขึ้น ความทรงจำของคนในฝันก็เริ่มจางหาย

แต่กลับปรากฏเป็นใครบางคนที่ฉันบังเอิญไปเจอ

ฉันลืมเรื่องความฝันนั้นไปหมดแล้ว 

แต่ฉันกลับรู้สึกว่าคุ้นเคย...แค่เพียงได้ยินชื่อเขา



เขาเคยไปในสถานที่ที่ฉันรู้สึกอยากจะไป

ในช่วงเวลาเดียวกัน...แต่ฉันไม่ได้ไป 

เขาไป...และไปคนเดียว อย่างไม่มีเหตุผล



ฉันเชื่อว่ามันคือสิ่งที่โชคชะตากำหนดมาแล้ว..

และฉัน...ก็เป็นคนทำลายมันเอง...



ฉันฝืนโชคชะตา และเลือกที่จะแอบบอกความในใจ

ทั้งที่ลืมไปว่า...เขาเข้าใจความหมาย



จนบทลงโทษที่ฉันฝืนลิขิตแห่งชะตาคือ 

เขา...ตัดฉันออกไปจากชีวิต

โดยที่ฉันไม่มีโอกาสที่จะได้พูด หรือบอกอะไรสักคำ



ถามว่าฉันเจ็บปวดไหม...แน่นอน ไม่มีใครยิ้มได้

แต่ฉันยอมรับได้...เพราะฉันเลือกจะฝืนโชคชะตาเอง

ถ้าปล่อยให้ทุกอย่างเดินไปตามทางของมัน

ก็คงไม่เป็นแบบนี้



บางที...เขาอาจจะมาแค่ให้ฉันได้รู้ว่าเขามีและมีตัวตน



แล้วก็จากไป เพราะยังไม่ถึงเวลานั้นที่เราจะมาเจอกัน



ฉันต้องขอบคุณพี่ๆ ที่คอยเป็นกำลังใจให้

และส่งข่าวเรื่องของเขาให้ฉันรับรู้ตลอด

จนบางครั้ง และหลายครั้ง ที่เขากับฉันเลือกจะทำอะไรเหมือนกัน

ฉันพูดแบบนี้ เขาก็พูดแบบนี้ เขาทำแบบนี้ ฉันก็ทำแบบนี้

แต่เรามองไม่เห็นกัน มีแค่คนกลางระหว่างเราเท่านั้นที่มองเห็น



เคยอ่านหนังสือเรื่องเราจะข้ามเวลามาพบกันไหม?

ถ้าเคย ฉันจะสมมติว่าฉันเป็นเอลิซาเบธ เขาเป็นเปโตร

และพี่คนกลางคนนั้น เป็น ดร.ไวร์ คงเข้าใจกันใช่ไหม?



เอลิซาเบธเจ็บปวดจากความรักและเรื่องราวในชีวิตเธอ

ส่วนเปโตร เคยผิดหวังกับความรักและมีปัญหาในชีวิตเช่นกัน

สองคนนี้เดินทางมากพบ ดร.ไวร์ เหมือนกัน แต่ต่างกันที่เวลา

ต่างฝ่ายต่างถ่ายทอดอารมณ์และความรู้สึกให้ ดร. ฟัง

เพื่อเข้ารับการรักษาอาการทางจิต จน ดร. สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง

และนั่นก็ทำให้ ดร. รู้ว่า SOULMATE มีจริง



ส่วนฉัน...ฉันเจ็บปวดอย่างสาหัสกับความรักครั้งล่าสุด

ฉันต้องการเพื่อน ต้องการคนปลอบใจ พี่คนกลางคนนั้นคือที่พึ่งของฉัน

พี่รับฟังฉัน และให้กำลังใจฉัน และพี่ก็ทำให้ฉันได้เจอเขาคนนั้น

ด้วยความบังเอิญ...ไม่มีใครจงใจ จะให้เจอ

ส่วนเขาคนนั้น...คือคนที่พี่คนกลางรู้จัก 

และรับรู้เรื่องราวของเขามาตลอด

จนวันที่ฉันถูกเขาตัดออกจากชีวิต พี่คนกลาง

ก็ยังทำหน้าที่เป็นคนกลาง เป็นคนสื่อสาร
และรับรู้ความเป็นไปของเราสองคน

เรามองไม่เห็นกัน เราไม่รู้เรื่องของกันและกัน

แต่เราทำอะไรเหมือนกัน...นั่นคือสิ่งที่พี่คนกลางสังเกต

และมากพอที่พี่คนกลางจะบอกได้ว่า...เชื่อแล้วว่าคู่แท้มีจริง



หากคำทำนายของผู้ล่วงรู้อนาคตเป็นจริง

เราสองคนจะกลับมาเจอกันในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า

ผู้รู้บอกกับฉัน ทั้งที่ไม่รู้เรื่องเขาคนนั้น

ด้วยหัวใจของคนที่เจ็บช้ำ...จึงเอ่ยปากถามผู้รู้ไป

ว่าฉันจะมีเนื้อคู่ไหม และหน้าตาเป็นยังไง

ผู้รู้บอกกับฉันในรายละเอียดที่มองเห็น

ทุกอย่างตรงกับเขาคนนั้นอย่างน่าใจหาย

สองคนนี้ไม่รู้จักกันมาก่อน และฉันก็ไม่เคยบอกเรื่องนี้กับผู้รู้



ยิ่งทำให้ฉันแน่ใจแล้วว่า...ที่ฉันต้องมองเห็นเขาด้านเดียว

เหมือนในความฝัน ที่ฉันทำได้แค่ยืนมองเขานอกห้องกระจก

ทำได้แค่มองเห็น แต่ไม่อาจส่งเสียงอะไร และเขาก็ไม่รู้รับรู้อะไร

มีแต่ฉันที่รับรู้ว่า แค่ได้มองเห็นก็มีความสุขแล้ว



ฉันเชื่อแล้วว่าบทลงโทษของคนที่ฝืนชะตามีจริง




ต่อไปนี้ฉันจะไม่ฝืนมันอีก 

ฉันจะปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามทางของมัน





ฉันจะไม่หวังอะไรทั้งสิ้น แต่ฉันจะศรัทธา
ศรัทธาในความรู้สึกของตัวเอง



และถ้าเราสองคนถูกกำหนดมาแล้ว...พลัดพรากจากกัน

ก็ต้องมีสักวันที่เราจะได้กลับมาพบกัน



ในเมื่อเราก้าวข้ามเวลามาแล้ว...ฉันเชื่อว่า




"เราจะข้ามเวลามาพบกัน" อีกครั้ง...ในไม่ช้านี้...











Create Date : 18 กรกฎาคม 2553
Last Update : 18 กรกฎาคม 2553 0:27:00 น. 5 comments
Counter : 192 Pageviews.

 
ขอให้วันหนึ่งวันเวลาที่เดินข้ามมาจากที่แสนไกลนั้นมาถึงนะคะ



โดย: On the rOck One shOt. วันที่: 18 กรกฎาคม 2553 เวลา:21:09:51 น.  

 
ขอบคุณค่ะ

แพรหยุดแล้วล่ะ .. ไม่ใช่แพรหยุด แต่เขาเดินจากแพรไปแล้ว

แพรเชื่อเขา อย่างที่เคยเชื่อ และยังเคารพการตัดสินใจของเขา
เมื่อเขาเลือกที่เดินจากไป แพรไม่รั้ง เมื่อเขาอยากก้าวออกไป แพรก็ไม่มีสิทธิ์จะห้ามนินะ

แบ่งบุญนะคะ แพรไปทำบุญมาไง พูดว่าโมธนาสาธุ ด้วยสิคะ



โดย: On the rOck One shOt. วันที่: 19 กรกฎาคม 2553 เวลา:20:24:52 น.  

 


หวัดดีจ้า

ขอบคุณที่ชอบกันน้อ

ฝากไปโหวตให้เป็ดน้อยคอยรักด้วยนะฮะ



การรอคอย ทรมานเนอะ เป็ดก็รอบางอย่างอยู่เหมือนกันล่ะฮ้า


ฝันดีครับ



โดย: เป็ดสวรรค์ วันที่: 20 กรกฎาคม 2553 เวลา:23:12:42 น.  

 
เวลาคือสิ่งที่ดีที่สุดในการตัดสินใจ แต่มันก้ไม่ได้ดีเสมอไปสำหรับใจคนรอ สักวันนึงถ้าเราพบคนที่ใช่ แต่ไม่อาจอยู่กะเค้าได้ตลอดไป จงรู้เอาไว้ถ้ามันคือรักแท้ เราได้เจอกันอีกแน่นอน และใครที่กำลังรอคอยบางอย่างก้ขอให้การรอคอยนั้นสิ้นสุดลงโดยเร็วน้ะค้ะ


โดย: iris IP: 91.115.132.109 วันที่: 22 กรกฎาคม 2553 เวลา:1:42:23 น.  

 
อยากเจอคนๆนั้นเร็วๆจังเรย มันเปนการรอคอยที่ทรมาณมากๆ


โดย: shishi IP: 1.47.238.201 วันที่: 3 มกราคม 2554 เวลา:12:07:04 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

กานท์ชญา
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add กานท์ชญา's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.