สองคนที่เดินทาง (วันที่ 3)
ช่างไม่รู้อะไรบ้าง เลย...

วันนี้ ชั้นตื่นตั้งแต่ยังไม่ ตีห้า เพราะเมื่อคืนนอนไม่ค่อยจะหลับ อาจจะด้วยแปลกที่ด้วย แล้วก็อากาศเย็น หมอนก็ไม่มี นอนลำบากอยู่เหมือนกัน ... แต่น่าแปลกเพื่อนของฉันกลับหลับเป็นตาย ...

ตื่นมายังมืดอยู่เลย เดินลงมาข้างล่างของเกสท์เฮ้าส์ก็เงียบสนิท

เช้านี้ตอน 6 โมงเช้าจะมีการตักบาตรข้าวเหนียว ซึ่งเหมือนเป็นสัญลักษณ์ สำหรับนักท่องเที่ยวที่มาเที่ยวเชียงคาน ว่าจะต้องตักบาตรข้าวเหนียวแบบนี้ โดยทุกเกสท์เฮ้าส์ก็จะมีบริการเตรียม ของตักบาตรไว้ให้

แต่ตอนนี้ ตีห้า เจ้าของเกสท์เฮาส์ก้คงยังไม่ตื่น ฉันลงมาก็ออกไปไหนไม่ได้ เพราะ ประตูถูกล็อกไว้อยู่ จะเปิดทีวีดู ก็ใช่เรื่อง เกสท์เฮ้าส์เล็กๆเสียงคงดังลั่นบ้าน ...

ไม่มีไรทำก็เดินกลับไปบนห้อง และปลุกเพื่อนชายที่นอนที่พื้นให้ขึ้นมานอนบนเตียงซะ เพราะ น่าสงสารมากนอน คด เป็น งูเชียว แต่ที่สำคัญคือฉันจะไม่มีที่เดินด้วย

เมื่อเพื่อนชายสลึมสลือ ขึ้นไปนอนได้ ฉันก็จัดการ เปิดโน้ตบุคของเพื่อน เพื่อที่จะเข้าอินเตอร์เนท หาอะไรทำ ฆ่าเวลา ....แต่ก็ไม่รู้จะทำอะไร

นั่งเปิดโน่นดูนี่ไปเรื่อย ก็เริ่มเบื่อ มองนาฬิกาอีกที ตีห้าครึ่ง ก็ตัดสินใจ ลงมาอีกรอบนึง เห็น เจ้าของเกสท์เฮ้าส์ สลึมสะลือ มาเข้าห้องน้ำพอดี

เจ้าของเกสท์เฮ้าส์ยังตกใจ และร้องทักว่าตื่นเช้ามากๆๆ ฉันเลยบอกว่านอนไม่หลับต่างหากค่ะ เจ้าของจึงถามว่าจะตักบาตรข้าวเหนียวมั้ยจะได้เตรียมเผื่อ ฉันก็ตกลงไป ที่ 1 ชุด เพราะ รู้ว่า เพื่อนฉันคงไม่ตื่นมาตักบาตรหรอกด้วย สภาพแบบนั้น หลังจากเจ้าของเปิดประตูเกสท์เฮ้าส์ให้ ฉันก็ยืมจักรยาน ออกมาปั่นทันที

ด้านนอกอากาศเย็นสบาย ลมเย็นๆ หมอก หนาๆมาปะทะหน้าอีกครั้ง ร้านรวง เริ่มจะเปิดทีละนิด ทีละหน่อย ชาวบ้าน แถวนั้น คงตกใจว่า ทำไมผู้หญิงคนนี้มันฟิตนัก ออกมาปั่นจักรยานตอนตีห้า ยังมืดอยู่เลย

ฉันพันผ้าพันคอไว้ 1 ผืน ก็พอประทังความหนาวได้อยู่

ขี่ไปเรื่อยๆๆ ขึ้นซอยโน้น ออกซอยนี้ ก็กลับมาเตรียมตัวตักบาตร ตอนประมาณ หกโมง ครึ่ง ตอนแรก กลัวว่า พระ จะเดินผ่านไปแล้ว ปรากฎว่า มีพระเยอะมาก พี่เจ้าของบอกว่า ตักไปเรื่อยๆเลย ไม่ต้องใส่หมดในองค์เดียว เพราะ เดียวก้มามาอีกเยอะ

พระเดินกันมาเป็นแถว รับของใส่บาตร อย่างที่เราเห้นในโปสการ์ดนั่นแล่ะค่ะ

ฉันไม่ได้พกกล้องมา สำหรับการเดินทางครั้งนี้ เพราะ คิดว่าจะไม่ได้ไปไหนมาก คงจะอพยพมานอนเล่นอยู่ที่บ้านเฉยๆ จึงรู้สึกเสียดายฉะมัด - -

หลังจากตักบาตรเสร็จ ประมาณเกือบเจ็ดโมง ฉันขึ้นไปปลุกเพื่อน เพื่อที่เราจะได้ไปดู ทะเลหมอกยามเช้าที่ ภูทอก ซึ่งจากการสอบถามพี่เจ้าของเกสท์เฮ้าส์ บอกว่า ขี่จักรยานไปได้ แต่เหนื่อยหน่อย มัน 8 กม.

ฉันเข้าใจแล้วว่า ทำไมถึงเหนื่อยเพราะที่นี่มีลักษณะเป็นเขา มีเนินเยอะมาก แค่ฉันไปขี่มาตอนเช้า ยังหอบเลย

แล้วก็เป็นไปตามคาด เพื่อนของฉันไม่แม้แต่จะลืมตาขึ้นมาสูดอากาศบริสุทธิ์ ยามเช้า - - ' ฉันนั่งคะยั้น คะยอ จนเวลาล่วงเลยจะแปดโมงเช้าแล้ว เพื่อนฉันจึงตื่นขึ้น

ตอนนั้นฉันนั่งอ่านหนั้งสือ อยู่ตรงระเบียงของฉันสอง เพื่อนฉันเดินมาบอกว่า ไปขี่จักรยานกัน ฉันตอบว่าไม่ ไม่มีอะไรให้ดูแล้ว น่าโมโห ชะมัด

เพื่อนฉันก็ขอโทษ ขอโพย ว่ามันไม่ได้นอนเลยเมื่อคืน พื้นเย็นมาก เพิ่งได้นอนตอนมานอนบนเตียง ฉันก็บอกแล้วว่าให้นอนด้วยกัน เชอะ สมน้ำหน้า !!!

เช้านี้เราเลยทำอะไรไม่ได้มาก นอกจาก ขี่จักรยานไปเรื่อยๆๆๆๆ ตามสถานที่ต่างๆ เช่นไปดูน้ำโขงที่แก่งคุดคู้ ...เมื่อไปถึงปรากฎว่าน้ำขึ้น ไม่มีหาดหินสวยงาม อย่างในหนังสือนำเที่ยว ก็แห้วไปอีก รอบขี่มาตั้งไกล อย่างหอบ...

ขากลับเลยแวะจิบการแฟที่ ร้านน่ารักๆข้างทาง เพื่อชดเชยความเหนื่อยอ่อน

ที่นี่เอง เราเลยตกลงกันว่าไหนๆ เชียงคานก็ไม่ได้ ตอบสนองอะไรเราได้มากกว่านี้แล้ว เราควรไปที่อื่นกันต่อ ฉันจึงแนะนำว่าไปนอนที่ภูเรือกัน เถอะ

การเดินทางของเราจึงเริ่มอีกครั้ง

เราขี่จักรยาน กลับมาที่เกสท์เฮ้าส์ เพื่อจะเช็คเอ้าท์ และ สอบถามข้อมูลการเดินทาง

ได้รายละเอียดว่า ถ้าจะไปภูเรือต้องไปต่อรถ ที่ตัวเมืองเลยเท่านั้น เพราะ ว่าไม่มีรถจากเชียงคานไป แล้วพี่เจ้าของ ก็จัดแจง ตามรถสามล้อมารับเราเพื่อไปส่งขึ้นรถทัวร์ที่จะกลับ ไปตัวอ.เมือง ที่จริงสามารถนั่งรถสองแถว ที่จะวิ่งผ่านเพื่อกลับไปตัวอ.เมือง ด้วยก็ได้แต่ฉันไม่อยากนั่งรถให้ลมโกรกหน้า เพราะ รู้สึกง่วงด้วยอยากนั่งรถบัสมากกว่า แต่เพื่อนฉันก็คัดค้านว่าเราควรจะนั่งรถกินบรรยากาศกันนะ.....แต่ในที่สุดเค้าก็ต้องเถียงแพ้ฉันเสมอ เสมอ ^ ^

พี่เจ้าของบอกว่า จะมีรถตอนเที่ยว สิบโมง ครึ่งพอดี ซึ่งตอนนี้เป็นเวลา สิบโมงแล้วถ้าเราออกไปตอนนี้ก็จะขึ้นรถบัส ทัน ฉันตกลงทันทีตามนั้น ...

รอประมานสามนาที เหมือน บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป คุณลงรถสามล้อ ก็ขับมาจอกรับเราหน้าเกสท์เฮ้าส์เพื่อไปส่งยังที่ขึ้นรถบัสไป ตัวอ.เมือง

เมื่อมาถึงสถานีรถบัส เสียค่าเหงารถคุณลุงไปสี่สิบบาท หลังจากนั้นเราก็เดินไปสอบถามหาตั๋วขึ้นรถบัส ทันที

พนักงานสาวในตู้ยิ้ม และตอบกลับมาว่ามีเที่ยวเดียว คือเที่ยวครึ่งค่ะ - -

แล้วที่เราออกมานี่มีความหมายอะไร เพื่อนฉันปลอบใจว่ามันคงเป็นการช่วยเหลือชุมชนสามล้อ ของพี่เจ้าของเกสท์เฮ้าส์ เค้าน่ะ ทำใจเถอะ

แล้วฉันก็ต้องเดินออกมาที่ถนนใหญ่เพื่อรอ โบก สองแถวไป ตัวเมือง อย่างที่เพื่อนชายของฉันนั้นคาดหวังไว้

แล้วเมื่อได้ยืนรอเกือบ ครึ่งชม. สองแถวก็วิ่งมาด้วยความเร็ว ขนาดเด็ก สามขวบวิ่งได้ เนิ่บๆ เนิ่บๆ เข้ามาใกล้ๆ จนเรารุ้สึกว่าเดินไปตัดหน้าให้จอด คงจะดีกว่า

ขึ้นไปนั่งบนรถ ก้มีคนนั่งอยู่ สี่ห้าคน มีเด็นสองคน มองเราแบบสายตาแปลกตาว่า จะมาแบกกระเป๋าอะไรเยอะแยะ แถมมายืนโบกอยู่หน้าสถานีขนส่งอีก - -

ฉันวางกระเป๋าไว้ข้างๆลำตัวเพราะว่า เดี๊ยวต้องทำการใช้กระเป๋าเป็นที่พักพิงซะหน่อย เมื่อคิดได้ดังนั้น ก็จัดท่าทางให้เรียบร้อยและ ฟุบหมอบกลับ ทันที

ด้วยฝุ่นที่พื้น และการเบรคจอดแทบทุก สิบนาที ฉันก็ไม่ได้นอนแม้แต่นาทีเดียว

หันมาเพื่อนฉันก็ดื่มด่ำกับ ธรรมชาติ หยิบมือถือมาถ่ายรูปโน่นนี่นั่น ... ร่าเริงดีแท้

และด้วยระดับความเร็วเท่าเด็กสามขวบ วิ่งตามรถไอติมนั้น ทำให้ฉันหมดอารมณ์ที่จะโต้แย้ง หรือ กร่นด่า บั่นทอนชีวิต จึงทำใจปล่อยมันเป็นไป

ฉันนั่งได้สักพักใหญ่ๆก็เอาอีกแล้ว กระเพาะปัสสาวะเริ่มบีบตัว ปวดฉีี่ง่ะ

ฉันพยายามลืมข่มตาหลับ ก้ไม่หาย จึงบอกเพื่อนไปว่าถ้ามีปั๊มหน้าฉันจะลงทะนที เพราะ รถเต่าควานแบบนี้กว่าจะถึง คงไม่ไหว เพื่อนฉันก็ห้ามไว้ต่างๆนา ๆ บอกทนไว้เถอะกว่าจะได้รถคันใหม่คง จะอีกนาน .....เอาก็เอาวะ ทนก็ทน

ผ่านไปอีกเกือบชม.เราก็มาถึง ตัวเมือง สวรรค์ทรงโปรด ฉันวิ่งเข้ารพ. ที่อยู่ตรงป้ายรถเมล์ทันที ไม่สนแล้วว่า ที่นี่ที่ไหน ฉันฝากกระเป๋าใบใหญ่ไว้กับเพื่อน แต่ก็ได้รับคำตอบมาว่า กูก็ปวดเหมือนกัน ... แหมม แล้วทำเป็นปากดี มมาว่าแต่ฉัน

-------------------------------

เดินทางกันต่อไป

เรามารอรถที่จะไป ภูเรือ สอบถามมาได้ว่าจะมีรถออกตอน บ่ายสอง ตอนนี้ก็เป็นเวลา เกือบจะบ่ายโมงแล้ว เอาวะ รอแค่ ชม.เดียวได้อยู่แล้ว

เราเอากระเป๋าขึ้นไปวางจองที่ รถบัสที่จะไป มีขนาดเล็กมาก เหมือนรถรร.อนุบาลสีเหลือง รถคันนี้จะสุดทางที่หล่มสัก ซึ่งไกลกว่าภูเรือ แสดงว่าเราต้องลงกลางทาง สอบถามคนขายตั๋วบอกว่า ใช้เวลาประมา 1 ชม. แต่โชคดีที่ยังเป้นรถแอร์

รถที่ต้องขึ้นเขาทางลาดชัน คดเคี้ยวแบบนี้ ไม่ค่อยถูกกับฉันเท่าไร ฉันจึงไปซื้อยาดมติดตัวทันที

เราเดินๆๆ ดูๆๆ โน่นนี่นั่น ไปสักพักก็ใกล้เวลารถออก ตอนนี้คนเต็มทุกที่นั่งแล้ว แต่ก็ยังมีคนเกินมาอรีก เอาล่ะสิ ต้องมีเก้าอี้เสริมกันแล้ว ตามทางเดินเล็กๆในรถนั้น ก็มีมาวาง 2 ตัว แถมคนที่มานั่งเก้าอีเสิรมก็เป็นแม่ลูกคุ่นึงเด็กน้อยประมาณ สองขวบได้ ฉันอยากจะลุกให้เค้านั่งแต่ก้ กลัวสังขารตัวเองจะไม่ไหว แค่นั่งเบียดๆแบบนี้ยังจะตายแล้ว จึงได้แต่บอกคนนั้นว่าจะอุ้มลูกให้เค้ามั้ย

เมื่อรับเด็กน้อย หน้าตาบ้องแบ๊วมาไว้ในมือ ทันใดนั้น เด็กก็ร้องไห้โฮทันที และไม่ยอมหยุด ....เอิ่บส์ ไม่นะ ฉันไม่ได้น่ากลัว หรือ ทำร้ายเด้กนะ หรือ เค้าจะกลัวเพื่อนชายที่นั่งข้างฉัน ต่างฝ่ายต่างเถียงกันว่าเด็กกลัวใคร แม่ของเด็กน้อยจึงขอบคุณและขอรับไปอุ้มไว้ให้เมื่อย เองดีกว่า


เรานั่งกันมาสักพัก ฉันก็ทนความง่วงไม่ไหว ม่อยหลับไปทันที เพื่อนฉันจากนั่งชมวิว ลั้ลลา อยู่ฉันก็ไม่รู้ว่าเค้าหลับไปตอนไหนเหมือนกัน ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เราไม่ทะเลาะกันระหว่างทาง แถมยังนอนหัวชนกัน แบบไม่มีใครด่าใครด้วย

เมื่อฉันตื่นมา ฉันรุ้สึกว่าโดนล่วงล้ำอาณาเขตมากไปแล้ว เนื่องจากเพื่อนฉันตัวสูง และพอหลับก็จะเอียงตัวมามากไป ทำให้ฉันต้องหัวโขก หัวตกเบาะ ตลอด ฉันจึงตัดสินใจทำเป็นหยิบของ เพื่อให้ของหล่นใส่ หัวเพื่อนและเมื่อเค้าตื่นมา ฉันก้ทำเป็นหลับ และ กินที่เค้าบ้างทันที .... เร็วกว่ามีสิทธิ์ ^ ^

ฉันหลับไปได้แป๊บเดียวก็มีเสียง บอกว่าถึงภูเรือแล้ว เราลงจากรถอย่างทุลักทุเล
เมื่อลงมา ก้พบว่าอากาศที่นี่ เหมือนดมดอกไม้ ที่มีสีม่วงอยู่เลย (ไม่รุ้ทำไมต้องเป็นสีม่วงแต่มันรุ้สึกอย่างนั้นน่ะ ) ฉันชอบจัง สดชื่นดีจริงๆ


--------------------------------------

ยิ่ง สูง ยิ่ง หนาว

เราหาวิธีการขึ้นไปยังอุทธยานแห่งชาติภูเรือกันอยู่ เราเดินไปที่จุดประชาสัมพันนักท่องเที่ยวก็พบเพียงโต๊ะ และ ใบประกาศหมายเลขบริการนักท่องเที่ยวต่างๆอยู่เต็มไปหมด ไม่มีมนุษย์ที่จะให้ข้อมูลได้เลย

.... ถึงแม้มีเก้าอี้ ก็ไม่ได้มีคนนั้งเสมอไป ....

เราออกมาหาวิธีกันเอาเอง ฉันโทรถามทางบ้านไม่มีใครสามารถบอก ได้ว่าต้องทำไงเพราะเคยแต่เอารถขึ้นไปกันเองไม่เคยใช้รถสาธารณะ

เราจึงเดินไปถามร้านค้าแถวนั้น เค้าบอกว่ามีแต่ต้องเหมารถขึ้นไปเท่านั้น ...

ค่าเช่าเหมารถไปส่ง และ รับกลับในวันต่อไปอยู่ที่ 800 บาท โอ้วแม่เจ้ากับ Backpacker หนีน้ำท่วมอย่างเรา ไม่มีปัญญาหรอกนะ เราจึงอ้อนวอนขอคุณลงในราคา 600 บาทมาได้แต่ข้อแม้คือ ต้องซื้อของกินที่ร้าน เมียของลุงด้วย - -

ไหนๆเราก้อต้องซื้อของอยู่แล้วเอาก็เอา เราตุนน้ำขวด และมาม่า คัพกับขนมอีกนิดหน่อยขึ้นไป เพราะ ได้ข่าวว่าอาหารแพงมาก

นั่งรถกระบะ คุณลุงขึ้นไป ลุงก็อธิบายต่างๆนานาว่าเราควรทำไรบ้าง แต่สรุปสุดท้าย ถ้าเราถามอะไร แกก็จะให้ไปถามเจ้าหน้าที่ดู ... (ประมาณว่าเป้นคนขับรถนะไม่ใช่ไกด์นำเที่ยว - - )

เมื่อมาถึงยอดเราจ่ายส่วนแรกให้ก่อนในราคา 300 บาท แล้วลุงก็ฝากเบอร์ไว้ว่าเราจะลงเมื่อไรก็ค่อยโทรเรียก

เต่เราคิดกันแล้วล่ะว่า มีคนเอารถขึ้นมากาเต้นท์นอนเยอะแยะ เราติดรถใครสักคนลงไปก็คงได้คนไทยไม่แล้วน้ำใจหรอก โฮะ โฮะ

เราติดต่อเจ้าหน้าที่เรื่องการเช่าเต้นท์ และเครื่องนอน ต่างๆ เจ้าหน้าที่ให้เราเดินเลือกได้เลย แล้วจะนำเครื่องนอนไปให้

เราเลือกเต้นท์ที่ พยายามอยู่ไกลคนหน่อย และรับลมได้ดี แต่อยู่ในร่ม ก็ได้เต้นริมสุด มาครอง

วันนี้คนมากางเต้น ประมาณ สี่ ห้า กลุ่ม บางกลุ่มก็เซ็ทใหญ่ตั้งใจมามากจริงๆ มีเต้นท์สำหรับทำครัวและกินข้าวแยกออกมาต้างหาจากเต้นที่นอน

บางกลุ่มก็เป็นกลุ่มวัยรุ่น ที่มาเฮฮา มีกญิงสาวมาด้วย แระมาณข้าวใหม่ปลามัน

เมื่อเราจัดการเรื่องที่พักเก็บของกันเรียบร้อย ตอนนั้นก็เป้นเวลา สี่โมงกว่าๆ

เพื่นฉันทำท่าจะล้มตัวลงนอนอีกครั้ง แต่ฉันรีบลากตัวขึ้นมาแล้วยื่น โบชัวร์จุดท่องเที่ยว แล้วชี้บอกตำแหน่งว่าเราควรไปเดินเที่ยวกันนะ อากาศก็เย็นกำลังดีด้วย ....

จุดแรกที่เราไปคือน้ำตก ชื่ออะไรฉันจำไม่ได้แล้ว แต่น้ำก็ไม่ได้เยอะเท่าไร แต่น้ำเย็นมาก แต่ดุท่าคงไม่ใช่ที่ที่ควรลงไปเล่น เพราะ มันมีหลุมเยอะมาก อย่างมากก็แค่เดินๆเหยียบๆตามโคดหินที่มีน้ำหลากก็ เย็นสบายแล้ว

เราเดินดูจุดน้ำตกจุดอื่นๆต่อไป พอเหนื่อยสักพักก็กลับมาที่เต้นท์ ตอนนี้เป็นเวลาห้าโมงกว่าๆแล้ว

สถานที่ห้ามพลาดต่อไปคือ จุดชมพระอาทิตย์ตก ซึ่งในโบชัวร์บอกว่า แค่ หก กม. จึงคิดว่าไม่ไกล เพราะเมื่อกี้เดินไปน้ำตกก็เหยียบๆ แปด กม.แล้วนะ

เราจึงตัดสินใจเดินไปดู พระอาทิตย์ตกกัน ระหว่างทางเดินไปก็ถามกันว่า เอ๊ะ ..แล้วถ้าพระอาทิตย์ตก ตอนขากลับ แสดงว่ามันมืดแล้วสินะ แล้วเราจะกลับกันยังไงหว่า - - ...ก็ไม่มีคำตอบ ใดใด ที่แสดงถึงสาระจากคำถามนี้หลุดออกมาจากปากเพื่อนฉัน ฉันจึงได้แต่ช่างมัน แล้วเดินต่อไป .....

เราเดินมาสักพักก็เริ่มรุ้สึกว่า เค้าวัดระยะทางผิดรึเปล่ามันดูไกลกว่าที่เราไปดูน้ำตกนะ แต่ เดินมาถึงจุดนี้แล้ว ยังไงก็ต้องเดินต่อ อีกไม่นาน พระอาทิตย์จะลับขอบฟ้าแล้วด้วย ต้องดูให้ได้ ....



ในที่สุดเราก็เดินมาถึงจุดชมวิวพระอาทิตย์ตก ลักษณะเป็นเหมือนผาที่ยื่นออกไป และลาดลงไปด้านล่าง และ มีแท่นหิน เรียงราย มากมาย คล้ายในโฆษณาที่พี่เบิร์ดปีน ขึ้นไปนอนดูดาว แต่ที่หินเล็กกว่าแต่ก็สูงเหนือหัวฉันอยู่เหมือนกัน

เราเดินมาจนถึงป้ายที่เขียนว่าจุดชมวิว พระอาทิตย์ตก น่าแปลกใตที่ไม่มีใครมาดูเลย ทั้งๆที่น่าจะเป็นไฮไลท์แท้ ๆ เราพยายามเลือกจุดที่เหมาะสม

แล้วเราก็พบว่า ตรงป้ายที่เขียน แล้วตั้งอยู่ติดกะแท่นหินก้อนหนึ่งที่สูงประมาณ หัวฉันนั่นแล่ะ จุดที่ดีที่สุด แต่ปัญหาคือ เราจะขึ้นไปยังไง ถึงมันจะดูเป้นหิน ชั้นที่พอจะปีนขึ้นไปนอน แบบพี่เบิร์ดได้ก็เถอะ

เพื่อนฉันในฐานะที่สูง เกือบร้อยเก้าสิบ ก็ต้องปีนขึ้นไปก่อนล่ะนะ เราพยายาม ยกตัว ปีน กันอยู่สักพัก เพื่อน ฉันก็ขึ้นไปสำเร็จ และ เค้าก้ส่งมือมาดึงฉันขึ้นไปตาม ....

สวยมาก .... พระอาทิตย์ที่มองจากบนนี้ ถึงแท่นหินนี้ จะไม่ใหญ่มาก แต่ฉันก็อยากจะนอนราบลงไปมองพระอาทิตย์ ดู มันคงจะเพลินดี ส่วนเพื่อนฉันนั่งอยู่อีกทางของแท่นหิน ยืนแล้วก็ตะโกน เหินฟ้า บ้างล่ะ ร้อง อ๊ากกบ้างล่ะ ฮันต้องคอยให้เค้าสงบปากสงบคำบ้าง เพราะ มันคงไม่ดีที่จะมาตะโกนในที่มีหุบเขาและเสียงสะท้อนแบบนี้ ....

พระอาทิตย์ สีส้มดวงกลมๆๆ ตอนนั้นฉันว่ามันน่ารักดีนะ ...

มันเหมือนจะบอกว่าไปและน้าาาาา...ค่อยๆดคลื่อนย้อยลงต่ำลงๆๆ

มองสักพักก็แสบตา แต่ก็อดที่จะดูการเคลื่อนไหว ของเจ้าตัวกลม สีส้มนี่ไม่ได้

ย้อยลง คล้อยลง ผ่านขอบเมฆ และ ไหล่เขา

และแล้วก็เหลือแค่ปลายเล็บสีส้ม ...



เราตัดสินใจบอกลาเจ้าตัวกลมสีส้มก่อนที่จะมิดลับไปมากกว่านี้ เพราะจะมืดแล้วเราคงจะกลับกันลำบาก ...

แต่ก่อนอื่น ....ฉันจะลงยังไงล่ะค้าาาา....

เพื่อนฉัน ค่อยๆหย่อนขาอันยาวของเค้าลงไปที่พื้นแล้วก็ ฟึ่บ กระโดดลงไป ...

แล้วฉันล่ะ เพื่อนฉันบอกว่า กระโดด ลงมาเลย ...

จะบ้ารึเปล่า ขาแข้งหักไปว่าไงไม่ใช่พื้นหญ้านะคะ ที่มันชื้นที่เป็นหินทั้งนั้น ช่วยไม่ได้ ฉันจึงต้องขอร้องให้เพื่อนหันหลังมาแล้วฉันจะ ลงไปขี่คอเค้า เพื่อจะได้ลงง่ายๆ ... เพื่อนฉันก้ต้องยอมทำ พอฉันลงมากอดคอเค้าปุ๊บ เค้าก็เซ ฉันจึงรีบกระโดด ลงพื้น เพื่อนฉันบอกว่า จะกระโดดทำไม เกือบ ล้มคล่ำแล้วนะ - -

ก็นึกว่าแกจะล้มฉันก็ลงก่อนสิ ....

เราเดินกลับกันอย่างว่องไว เพราะฟ้าเริ่มมืดแล้ว เมื่อกลับมาถึงที่เต้นท์ก็หิวทันที มาม่าคัพที่เตรียมมาจะมีประโยชน์ตอนนี้และ ^ ^

ฉันโดนใช้ให้ไปขอน้ำร้อนกับเจ้าหน้าที่อุทยาน เพราะ ความเห้นที่ว่าผู้หญิงขอเค้าจะให้ ซึ่งไม่เกี่ยวเลย ... มึงขี้เกียจมากกว่า ....

ฉันก้ต้องไปเถียงกันไปก็เท่านั้น หิวแล้ว

น้ำร้อนของพี่พี่เจ้าหน้าที่ คือน้ำอุ่น ประมาณ 28 องศาที่เครื่องทำน้ำอุ่นในห้องน้ำที่บ้านฉันทำยังร้อนกว่า พี่เจ้าหน้าที่บอกว่า บนนี้ต้องใช้เครื่องปั่นไฟ เพราะฉะนั้น เวลาเค้าต้มน้ำ จะต้มไว้ที่เยอะๆแล้วใส่กระติกไว้ พออากาศเริ่มหนาว น้ำมันก็เลยต้องเย็นลงเป็นธรรมกา - -

เอาน่าดีกว่าไม่มีน้ำอุ่นเลย ยังไงก็อุ่นๆ ปล่อยไว้นานๆเส้นก็อืดเอง ...

ฉันกลับมา ที่เต้นท์ ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว อากาศเย็นเริ่ม คืบคลานมากมากว่าเก่า เรานั่งกิน มาม่าอยู่หน้าเต้นท์แล้วก็ บ่นกันว่า จะทำไรดีอ่ะ ....

ไม่มีคำตอบเช่นเคย .... เมื่อกีนมาม่าเสร็จ ฟ้าก็มืดพอดี ตอนนี้เป้นเวลา ทุ่มเศษๆ เรายังไม่ได้อาบน้ำแปลงฟันเลย เพื่อนฉัน บอกว่ามันจะไม่อาบน้ำเด็ดขาด
แต่ฉันไม่ไหว วันนี้ เดินทาง มากมายเหลือกเกิน ถึงอากาศจะเย็น แต่คราบฝุ่นก้ติดตัวมาไม่น้อย ฉันจึงใจกล้าไปห้องอาบน้ำ คนเดียว ...

น้ำเย็นมากกกก เหมือนเพิ่งออกมาจากช่องฟรีส ฉันคิดในใจเอาวะ เอือกเดียว

เรายังเคยเห็นในทีวี คนแก่ ว่ายน้ำใน ทะเลสาปน้ำแข็งเลย เค้าว่าทำให้อายุยืน น้ำเย็นแค่นี้ กับ ลมหนาวแบบนี้ ทำไมจะทนไม่ได้วะ ....

โคร่ม...น้ำสาดจากขันแรก ทำเอาหัวใจแทบหยุดเต้น เย็นมาก เยือกมาก

ฉันจัดการเทสบู่ลงไปตีๆใน ขันน้ำ แล้วสาดใส่ตัว แล้วเอามือ ถูๆๆๆ ลวก และ เร็ว ที่สุด แล้ว สาดน้ำสะอาดใส่ อีก สองสามขัน ตอนนี้ นิ้วมือซีดมาก หลังจากนั้น รีบเช็ดตัวด้วยผ้าผืนน้อยที่พกมาแล้วใส่เสื้อผ้าทันที

ออกมาล้างหน้า และยืนแปรงฟัน อยู่ตรงที่ล้างมือ ด้วยเสื้อผ้าที่รัดกุม ...เสร็จ ...

กลับมาเพื่อนฉัน ได้มุดเข้าไปในถุงนอน เรียบร้อย ..

ฉันกลัวว่าจะนอนไม่หลับจึงซัดยา แก้แพ้ไป 1 เม็ด เมื่อมุด ตัวลงถุงนอนเสร็จ ไม่ถึงสอบนาทีก็ไม่มีสติอีกเลย ...

วันนี้เหนื่อยจริงๆ
การเหนื่อยที่ มีข้อแลกเปลี่ยน เราได้แลกเปลี่ยน กับบรรยากาศที่ สนุก

ความลำบากที่แลกกับความแปลกใหม่

แล้ว ก็ความแสบตา ที่แลก กับความน่ารักของสิ่งที่เจิดจ้า เกินกว่าจะจ้องมอง ...


ราตรีสวัสด์



Create Date : 08 พฤศจิกายน 2554
Last Update : 8 พฤศจิกายน 2554 17:04:27 น.
Counter : 237 Pageviews.

1 comments
  
ผมชอบบรรยากาศเวลาพระอาทิตย์ตกครับชอบมากกว่าตอนขึ้นอีก
อยากไปนอนดูพระอาทิตย์ตกในป่าในเขาบ้างจัง
โดย: Don't try this at home. วันที่: 20 พฤศจิกายน 2554 เวลา:22:19:09 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

~HiPpOKreA~
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



ถ้าบางทีการมีชีวิตอยู่ของคน คนหนึ่ง มันไม่ได้ทำร้ายใคร ... คนคนนั้นก็ไม่สมควร ถูกทำร้ายนะ ....

แต่ชีวิตจริงมันไม่ใช่อย่างที่คิดเสมอไป !!!!