BlogGang.com : : heronop

Group Blog

All Blogs

ครั้งหนึ่ง เราก้อเคยรับน้อง

"ครั้งนึง... ครั้งนึงเธอจำได้ไหม..?"

หนึ่ง ปี สอง ปี แล้ว ที่เราผ่าน 'การรับน้อง'
ย้อนกลับไปดูรูปแทบร้อง เพราะหน้าตาเกินรับได้
รูปเก่า ภาพเก่า มันยังคงสีสันสดใส เหมือนใหม่
แต่ภาพในใจลบเลือนจางหายไปรึยัง?

กิจกรรมรับน้อง ว่าไปมันแปปเดียว
ไม่กี่วัน
แต่ช่วงตอนนั้น เวลานั้น ตอนเป็นน้อง มันดูเหน็ดเหนื่อย ยาวนาน
แต่มาคิดตอนนี้ ผ่านมาปีแล้ว ปีเล่า เข้าสู่ปีสุดท้ายในรั้ว SBC
แล้ว

การรับน้องมันแปลกดี
เพราะคนที่เราเรียกว่า "พี่" ที่อยู่ข้างหน้า
คือคนที่มาก่อนเราแค่ปีเดียว อาจอายุเท่ากัน หรือเด็กกว่าด้วยซ้ำ
แต่ระบบมันสร้างให้เราต้องเชื่อ เพราะเค้าคือคนที่มาก่อนเรา
รับน้อง ไม่ใช่เรื่องสนุก ,,แต่ก้อสนุกทุกทีที่ได้ทำ
รับน้อง ไม่ใช่เอาคืน ,,แต่ต้องทำให้น้องได้รับสิ่งที่ดีเหมือนเรา

ห้าศูนย์ รับห้าหนึ่ง หรือแม้กระทั่ง ห้าหนึ่ง รับห้าสอง ก็ยิ่งยังจำได้ติดตา
ติดใจ
เราได้คิดใหม่ ทำใหม่ ดีบ้าง ด้อยบ้าง แต่เราก้อเรียนรู้จากมัน
เราขัดแย้งบ้าง เถียงบ้าง แต่เรารักกันมากขึ้น
ไม่รู้ว่ารับน้องดีมั้ย แต่พวกเรารักกันเพราะรับน้องจิงๆ

ห้าหนึ่ง ร่วมกับห้าสอง รับห้าสาม ในฐานะรุ่นพี่ เหมือนกัน
ไม่ใช่เพราะอยากทำ ไม่ใช่เพราะเอาหน้า
แต่เพราะว่าคือหน้าที่ และความรับผิดชอบ...

ตอนนี้ ห้าสอง จะรับ ห้าสาม...
ไม่ยากหรอก แค่วัน สองวัน
แต่เป็นวัน สองวัน ที่ทำเรานึกถึงวันเก่าๆอีกครั้ง
น้องที่เราเคยรับ กำลังทำหน้าที่รับน้อง
ไอ่เด็กพวกนี้ เด็กกว่าเราปีเดียวก้อจิง
แต่ครั้งนึงเราเคยรับมันมานะ สอนมันมา
ตอนนี้มันกำลังสอนน้องรุ่นต่อไป
และมันก้อจะสอนต่อๆไปอีกหลายรุ่น

เราคือหนึ่งในประวัติศาสตร์ของ ไอที เอสบีซี (IT SBC)
เราคือผู้ร่วมสร้างประวัติศาตร์
เราคือผู้เปลี่ยนประวัติศาตร์
และเราคือผู้รักษาประวัติศาสตร์

คือความทรงจำ คือความประทับใจ คือความผูกพัน
⁞
กว่าจะมีวันนี้ กว่าจะเป็นห้าหนึ่ง ห้าสอง ห้าสาม....

8 ตุลาคม นี้.................เราจะกลับมา
ห้าศูนย์ ห้าหนึ่ง ห้าสอง เราจะร่วมมือกัน
รับน้อง ปีห้าสาม...ด้วยกัน

Free TextEditor

Create Date : 01 ตุลาคม 2553

Last Update : 2 ตุลาคม 2553 0:00:06 น.

Counter : 336 Pageviews.

0 comment

Share
Tweet

Bye nior

Create Date : 01 กุมภาพันธ์ 2553

Last Update : 6 พฤศจิกายน 2553 10:17:08 น.

Counter : 300 Pageviews.

0 comment

Share
Tweet

เรื่องเล่าจากหนังสือ เข็มทิศหัวใจ

~เรื่องเล่าจากหนังสือ~

และแล้ว วันทำงานของฉัน ทั้งวัน ก้อหมดไปกับการนั่งเครียดอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ หูแนบโทรศัพท์ มือจับปากกา ขีดๆ เขียนๆ รู้สึกใจมันอ่อนล้า เหนื่อย เพลีย เหลือเกิน Smiley เพราะอะไรล่ะ? ทำไมเราได้รู้สึกแบบนี้ แต่...ฉันก้อยังคิดหา คำตอบ ให้ตัวเองไม่ได้อยู่ดี เพราะอะไรน่ะ??? Smiley

ไม่ได้การแล้ว คงต้องหาหนังสือสักเล่มที่อ่านแล้วทำให้เรารู้สึกดีขึ้นกว่านี้บ้างแร่ะ คิดได้ ทันใด ก้อแวบเข้าไปร้านเช่าหนังสือทันที บ้านการ์ตูน เพราะเช่าอ่านราคาถูกกว่า ซื้อไง (555+) แล้วเราจะอ่านเรื่องไรดีล่ะ Smiley

เดินวน ไปมา อยู่หลายรอบ ในที่สุดก้อได้มาเล่มนึง "เข็มทิศหัวใจ" เอาละ เล่มนี้แหละ เคยอ่าน "เข็มทิศชีวิต" มาแล้ว ยังประทับใจอยู่เลย ขอลองเล่มนี้บ้าง

หลังจากกลับถึงบ้าน อาบน้ำเย็นๆ นอนอ่านหนังสือ กินหนม ช่างมีความสุขจริงๆ อ่านแล้วประทับใจ มากๆ บางตอน อยากให้หลายๆคนได้อ่านไปด้วย เพราะว่า ชอบหนังสือสักเล่ม ไม่ได้หมายความว่า..หนังสือเล่มนั้น..เนื้อหาดีทุกหน้า จึงคัดมาเฉพาะส่วนที่กินใจจริงๆ

"หากเรายังวิ่งตามนิยามชีวิตที่คนอื่นกำหนด สุดท้ายก็ไม่มีวันพอ เพราะเมื่อไหร่ที่เรารู้สึกพอใจกับตัวเอง
ก้อจะมีโฆษณาใหม่ๆ มาบอกว่า ผู้หญิงอย่างคุณนี่ไงที่ต้องการสิ่งนี้ ควรใช้ชีวิตแบบนี้ เพื่อทำให้ชีวิตของคุณสมบูรณ์แบบขึ้น"

"ชีวิตเราจะดูว่างเปล่า เมื่อหัวใจเราปิด ดังเช่น ก้อนหินในมหาสมุทร ที่ถูกแช่อยู่ในน้ำ นับพันปีแต่ภายในก้อนหินนั้นก้อยังแห้งอยู่"

มีตอนหนึ่ง ผู้เขียนเล่าถึงหนังเรื่อง Polar Express ทอม แฮ้งค์ ซึ่งแสดงเป็นคนเก็บตั๋วรถไฟ บอกเด็กชายน้อยคนนั้น ก่อนเข้าจะกลับบ้านว่า "ไม่สำคัญหรอกนะ ว่ารถไฟจะพาเธอไปที่ไหน สำคัญที่สุด ก็ตอนที่เธอตัดสินใจกระโดดขึ้นรถไฟนั่น ต่างหาก" กินใจมาก...อยากร้องไห้ ^^"

กี่ครั้งในชีวิตของเราที่ถูกถามว่า แน่ใจหรือ??
แล้วเราก็หยุด "ความเชื่อ" ของเรา
ไว้ตรงนั้น โดยไม่ได้ทำอะไรกับมัน
กี่ครั้งที่เราทิ้งความฝันของเราไว้ข้างหลัง
กี่ครั้งที่เรารู้ว่าเราทำได้ แต่เราไม่ได้ทำ

อีกตอน "ผู้หญิงสวยไม่จำเป็นต้องผอมกะหร่องเหมือนนางแบบ แต่เป็นผู้หญิงที่ดูดี แต่งตัวสะอาดสะอ้าน หน้าตาหมดจด..พูดจาอ่อนหวาน...มีความสุขแบบเรียบง่าย โดยไม่ต้องพึ่งเสื้อผ้าและเครื่องประดับใหม่ตลอดเวลา ดูแลเอาใจใส่ตัวเอง และคนที่เรารักเท่าๆกัน ให้เกียรติตัวเอง และผู้อื่นเหมือนๆกัน...อย่างนี้สิ ถึงจะเรียกว่าสวยจริง" เอะ! นี่เราทำได้ข้อไหนบ้างน่ะ ^^"

อ่านมาถึงตอนนี้แล้วฉุกคิดถึง คนที่เค้าชอบพูดเสมอว่า "มีแฟนแล้วไง จะทำโอไม่ได้หรอ" อยากให้เค้าได้อ่านตอนนี้จัง
"จริงๆแล้วไม่ต้องทำงานหนักขนาดนั้น เพื่อที่จะหาเงินมา จนวันหนึ่ง คนที่รักเราต้องจากไป อย่างโดดเดี่ยว...เราสามารถทำในสิ่งที่เรารักอย่างแท้จริง และได้ผลตอยแทนทางการเงินที่พอดี แต่ได้กำไรจากความสุขในชีวิต อย่างมหาศาล ไม่ขาดทุน มีแต่กำไรตลอดชีวิต"

ส่งท้าย "การเดินทางของชีวิต...กว่าจะมาถึงจุดนี้ ยาวนานเหลือเกิน หนทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร ไม่มีใครบอกได้ ไม่มีใครจะเป็นที่พึ่งของเราได้ นอกจากตัวเอราเอง...ทุกอย่่างที่เข้ามาในชีวิต ล้วนเป็นบทเรียนให้เราได้เรียนรู้ให้เราเข้าใจว่า ไม่มีอะไร ที่จะมั่นคง แน่นอน และได้ดั่งใจเรา เสมอไป"

พออ่านหนังสือเล่มนี้จนจบ แล้วก็มีคำถามกลับมาที่ตัวเองทันทีว่า เอะ! แล้วเราล่ะรู้จักตัวเองมากแค่ไหน...ในบางขณะเราก็มัวแต่ยุ่งกับสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวันที่อยู่รอบตัวเรา จนลืมความรู้สึกที่แท้จริงของเรา และลืมการให้เวลากับตัวเอง

วันนี้จึงอยากชวนให้ทุกคนมาอ่านหนังสือกันเถอะ หาหนังสือดีดีสักเล่มไว้อ่านก่อนนอน แทนการดูทีวี จนถึงปัจจุบันคุณอ่านหนังสือ ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
และคุณ ได้อ่านหนังสือของใครแล้วบ้าง และหนังสือเล่มนั้น ดีไหม ถูกใจ หรือทำให้คุณเสียเวลา หรือเศร้าใจอย่างไร

คุณเท่านั้นแหละ ที่จะต้องลองเปิดอ่านดู

ด้วยตัวของคุณเอง

ขอให้มีความสุขทุกวัน

รักจ้ะ

~My Hero ~

[Bua]

Create Date : 09 ตุลาคม 2552

Last Update : 9 ตุลาคม 2552 12:26:56 น.

Counter : 205 Pageviews.

2 comment

Share
Tweet

อารมณ์.....จากภาพภ่าย

*********************************************************************
ดั่งคำพูดที่เคยมีมา " ภาพถ่ายนั้น แทนคำพูดได้ดีนับร้อยพันคำ "
ใครหลายคนก็คงจะเห็นด้วย กับคำที่เคยมีมายาวนานนี้
แต่จะว่าไปแล้ว ในความเป็นภาพถ่ายที่มี ภาพที่เราได้เห็นกัน จากภาพถ่ายทุก ๆ ใบ
มีสิ่งที่ซ่อนเร้นกันอยู่ภายใน นั่นก็คือ " อารมณ์ของภาพ "
ภาพถ่ายที่ดีนั้น นอกจากจะมีเรื่องราวที่ดี แสงที่ดี สีที่สวย ถูกต้องด้วยองค์ประกอบต่าง ๆ แล้ว
อีกอย่างที่ควรจะขาดไปเสียไม่ได้ นั่นก็คือ " อารมณ์ "
แต่ไม่ได้หมายความว่า ภาพที่ขาดสิ่งใด สิ่งหนึ่งดังที่กล่าวมานี้ จะเป็นภาพถ่ายที่ไม่ดี ไม่เสมอไป !!
เชื่อแน่ว่า นักถ่ายภาพทุกคน ทุกครั้งที่ได้หยิบและจับสัมผัสกับตัวกล้อง
ได้มองภาพที่ตัวเองกำลังอยากถ่าย อย่างน้อยที่สุดนั้น คนถ่ายก็ต้องมี " อารมณ์ "
อารมณ์ที่อยากจะถ่ายภาพ
อารมณ์ที่อยากจะเก็บเกี่ยวบันทึกเรื่องราวที่เกิดขึ้น
อารมณ์ที่อยากจะกดชัตเตอร์ออกมาเป็นภาพถ่ายสักใบ
ไม่จำเป็น ... ว่าจะต้องถ่ายภาพเป็นมาก่อนหรือไม่
ไม่จำเป็น ... ว่าภาพนั้นจะต้องมีองค์ประกอบที่สวยงามเพียงใด
แค่ได้ถ่ายภาพ ได้บันทึกเรื่องราวที่เกิดขึ้นในตอนนั้น
เมื่อวันเวลาผ่านพ้นไป ...
ทุกครั้งที่ได้มอง แล้วย้อนนึกถึงเรื่องราว ก็มักจะทำให้เรา
นึกถึงเหตุการณ์ในตอนนั้นได้อย่างเด่นชัด !!
แล้วในความเป็นภาพถ่าย
ถ้าภาพที่เราได้ถ่ายนั้น ออกมาแล้วได้ดีครบในรายละเอียด
ก็อาจถือได้ว่า " เป็นกำไรแถมท้าย "
เพราะในบางครั้ง การถ่ายภาพกับบางเหตุการณ์
อาจจะไม่มีแม้โอกาส หรือจังหวะที่ต้องอาศัยความรวดเร็ว
อาจแทบไม่ต้องพึ่งในรายละเอียดทั้งหมดดั่งที่ได้กล่าวมา

ข้อสำคัญ ในการถ่ายภาพแต่ละภาพ การบันทึกเรื่องราวลงไปนั้น
ผู้ถ่ายควรจะมี " ใจ " หรือจะว่าไปแล้ว ใช้ใจถ่ายภาพควบคู่ไปด้วย นอกจากใช้มือก็จะเป็นการดี
เพราะเชื่อแน่ว่า ในการถ่ายภาพของแต่ละคน
มุมมองในการบันทึกเรื่องราว ย่อมแตกต่างกันออกไป
บางคน ... อาจจะชอบถ่ายภาพความเป็นจริงที่เกิดขึ้นในแต่ละวัน
บางคน ... อาจจะชอบถ่ายภาพที่ดูมีชีวิตและมีสีสัน
บางคน ... อาจจะชอบถ่ายภาพตัวบุคคล ครอบครัว หรือใครหลายคนที่เรารัก
บางคน ... อาจจะชอบหรือสุขใจ กับธรรมชาติ สถานที่ท่องเที่ยวทุกแห่งที่ได้ไป
บางคน ... อาจจะชอบหาแนวการถ่ายภาพที่เป็น วิถี ประเพณี และวัฒนธรรม
หรือกับบางคน .........
แค่ได้เห็น ... หมาแมววิ่งเล่นหยอกล้อกัน กับท่าทางที่ขี้อ้อนไปมา
แค่ได้เห็น ... นกหรือสัตว์ปีกที่โผบินอยู่บนฟากฟ้า
แค่ได้เห็น ... ผีเสื้อและแมลงสักตัวขยับปีกบินผ่านไปมา
สิ่งมีชีวิตต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นสัตว์เล็ก หรือสัตว์ใหญ่ ที่เราได้เจอะเจอ
สิ่งต่าง ๆ ที่อยู่รอบ ๆ ตัวเราในความเป็นธรรมชาติเหล่านี้
ในความชอบของแต่ละคนที่มี
แค่ได้ถ่ายภาพ แค่ได้บันทึกเรื่องราว
แค่ได้มองภาพ ผ่านจากเลนส์ในกล้อง
ก็คงจะรู้สึก สุขใจ และอิ่มใจได้
" สุขใจ " กับการที่ได้เดินทางไป และ " อิ่มเอมใจ " กับระหว่างทางรอบข้างที่ได้เจอะเจอ
เพราะภาพถ่ายทุก ๆ ใบ ล้วนแล้วแต่เต็มไปด้วย " เรื่องราวของภาพ "
และทุกภาพของแต่ละคนที่ได้ถ่ายทอดออกมานั้น
ต่างคงอยู่บนพื้นฐานเดียวกันที่ว่า

" ภาพนี้ ... มีอารมณ์ "

*********************************************************************
เป็นเพียงความรู้สึกเล็ก ๆ น้อย ๆ จาก
+ + ผู้หญิงอยากเล่า + +

Create Date : 14 กันยายน 2552

Last Update : 15 กันยายน 2552 12:01:48 น.

Counter : 161 Pageviews.

1 comment

Share
Tweet

เวลาเปลี่ยน อารมเปลี่ยน

วันนี้ ว่างจากงาน ได้มีโอกาศเข้าไปอ่านไดอะรี่ออนไลของบัวเอง ที่เขียนไว้เมื่อสองปีที่แล้ว
รู้สึกตื่นเต้นๆ กับไดอะรี่ของตัวเองยังไงไม่รู้
ไม่น่าเชื่อเลยว่าเมื่ออ่านแล้วเราได้พบว่า
ประโยชน์ที่ได้รับจากการเขียนไดอะรี่นั้น ทำให้เราเกิดความทรงจำที่ดี
รู้จัดจัดระเบียบความคิด ทำให้ใจสงบได้ง่าย
สามารถวิเคราะห์แยกแยะเรื่องที่สำคัญมากออกจากเรื่องที่สำคัญน้อย
และเมื่อกลับไปอ่านสิ่งที่บันทึกไว้
ทำให้เรารู้จักตัวเองในแง่มุมที่เราไม่ค่อยได้รู้จักมาก่อนเลย

เราคิดว่าเราเป็นคนปล่อยวาง และมักจะมองโลกในแง่ดี
แต่เมื่ออ่านย้อนหลังไปหลาย ๆ หน้า
ซึ่งเป็นการยืนอยู่ ณ ที่ปัจจุบันและมองย้อนไปในอดีต
เราตกใจและสงสัยว่า ทำไมบ่อยครั้งเราไปกังวลกับเรื่องที่ไม่จำเป็นต้องกังวล
ทำไมต้องมองโลกในแง่ร้ายมากขนาดนั้น บางครั้งเราอดแปลกใจไม่ได้ว่า
ทำไมเราถึงสามารถเขียนอะไรในวันนั้นได้ชัดเจนแจ่มแจ้งถึงปานนั้นน่ะ

วันนี้ จึงอยากลองกลับมาเขียนหลายๆ เรื่องไว้ตรงนี้บ้าง
เผื่อวันหลัง กลับมาอ่าน เราจะได้กลับมาสู่ความรู้สึกนี้อีกครั้ง

วันนี้พอแค่นี้ก่อน เลิกงานแล้วโว้ยยยยยยยย 5555++++
ไว้พรุ่งนี้จะมาระบายใหม่ ให้ยาวเหยียดเลย

Create Date : 10 กันยายน 2552

Last Update : 10 กันยายน 2552 21:05:41 น.

Counter : 199 Pageviews.

0 comment

Share
Tweet

1 2

heronop_th

Location :

[Profile ทั้งหมด]

ฝากข้อความหลังไมค์

Rss Feed

Smember

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]

ข อ บ คุ ณ ที่ แ ว ะ เ ข้ า ม า ทั ก ท า ย คั บ ^^" Color Codes ป้ามด

Friends' blogs

[Add heronop_th's blog to your web]

Links

BlogGang.com