เคยไหม? เวลาที่มองไปที่เส้นขอบฟ้า แล้วรู้สึกว่าโลกใบนี้ช่างกว้างใหญ่เหลือเกินมีอะไรอีกมากมายที่เรายังไม่เคยรู้ ไม่เคยเห็นและด้วยเหตุผลนี้ล่ะมั๊ง ที่ทำให้เรา "ออกเดินทาง"เพื่อพิสูจน์ว่า ยังมีสิ่งดีๆ รอให้เราค้นพบอีกมากมายในโลกกลมๆ ใบนี้ ถ้าแบกเอาสัมภาระติดตัวมากเกินไป จะทำให้เดิน ทาง ลำบาก โดยเฉพาะสัมภาระทางใจ กังวลมากไป หนักใจเปล่าๆ อย่าลืมทิ้งไว้ที่บ้าน ก่อนออกเดินทางน่ะ ลองหาโอกาสเดินทางคนเดียวดูบ้างสิ นอกจากจะค้นพบโลกภายนอกแล้ว เราจะได้ค้นพบตัวเองด้วย แล้วก็อย่าเอาแต่ถ่ายรูปอย่างเดียวล่ะ อย่าลืมว่าไม่มี กล้องชนิดใหนในโลกที่จะบันทึกความรู้สึกได้ดี เท่ากับดวงตาของเราเอง การนั่งอยู่บนรถ มองดูสองข้างทางผ่านไปเรื่อยๆ แล้วคิดทบทวนถึงสิ่งต่างๆ ที่ผ่านมา เป็นโอกาสที่ดีที่จะได้คุยกับตัวเอง มองโลกในแง่ดี คิดซะว่าความลำบากในการเดินทาง คือ การผจญภัย เท่านี้ก็ไม่มีอุปสรรคอะไร ที่จะทำให้เรากังวลได้อีก ลองสังเกตุสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวันของ คนท้องถิ่นแล้วหาของที่ระลึกแบบเป็นกันเอง ของเรากับที่นั้นๆ ที่ไม่เหมือนกับที่บ้านเรามี ไม่ว่าจะไปที่ไหน ใกล้หรือไกลนั้นไม่สำคัญ แค่เราเปิดตาและใจให้กว้าง พร้อมรับประสบการณ์ เมื่อนั้น "การเดินทาง" ก็เริ่มต้นขึ้น
วันเวลาไม่เคยหยุดพัก บ่อยครั้งความรู้สึกดีๆ แวะผ่านเข้ามาทักทายโดยไม่ได้ตั้งใจลอยมา...แล้วก็ปลิวผ่านไป.....อ ย่ า ป ล่ อ ยใ ห้ ค ว า ม รู้ สึ ก ดีๆ ต้ อ ง จ า ง ห า ย ไ ป กั บ ก า ล เ ว ล า
<
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [
ตั้งใจว่าจะให้ธีมของบล็อคเป็นแบบเหงาๆปนอบอุ่น(
-------
อยากเดินทางไปค้นหาอะไรซักอย่างที่เรียกว่า เรา เพราะตอนนี้สิ่งที่ทำอยู่ดูเหมือนเลื่อนลอย ตามกระแส ตามหน้าที่
แต่ก็อีกนั้นแหละ คงมีสักวันที่ได้ออกเดินทางไปที่ๆอยากไปบ้าง อาจไม่ต้องไกล อาจไม่ต้องเลิศ อาจไม่ต้องดีที่สุด อยากเดินทางในเส้นทางที่ได้รู้ว่า "เรา" หาอะไร โดยปลดล็อคของหน้าที่ออกได้เสียก่อน ไม่งั้นใจคงไม่สงบพอจะเดินทาง...
บางที แค่ท้องทุ่งนาที่เห็นเจนตา แต่เมื่อห้วงเวลาเปลี่ยนแปลงการผ่านที่นั่นอีกครั้ง เหมือนได้เดินทางอีกที...จริงมั้ยคะ