Click Me!! => More Pics @Multiply
Group Blog
 
All blogs
 
เซ็งว่ะ...(-_-) คิดถึงปั้นหญาอ่ะ....


เริ่มต้นเดือนก็เซ็งเป็ดเลย...(ไม่เข้าใจเกียวกับเป็ดยังไง ทำไมต้อง "เซ็งเป็ด") แต่ช่างมันเหอะ เซ็งจริงๆหนิ ต้นเดือน Schedule ออกมาก็เซ็งเลย Standby ล้วนๆ ยิ่งเกลียดยิ่งเจอ เดือนก่อนๆเจอสามสี่วันก็บ่นแล้ว มาเดือนนี้เจอเต็มๆ (ตรีน) เลย เซ็งโคตรๆๆๆๆๆๆๆ ก็รู้หรอกว่ายังไงก็คงโดนเรียกแน่ๆอยู่แล้วแต่เราไม่ชอบแบบไม่ตั้งตัวอะ่...ไม่รู้ว่าจะได้ไปไหน ไม่รู้ว่าหัวหน้าเป็นใคร ไม่รู้ว่าจะได้บินกับเพื่อนคนไหนบ้าง ต้องคอยระทึกตลอดเวลา...เบื่อตารางก็ออกถึงแค่วันที่แปด อยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำ กลับบ้านก็กลับไม่ได้ค้างๆคาๆ แทนที่จะให้หยุดยาวๆไปเลย แอร์บัสก็ไม่ได้เทรนยังต้องรอกันต่อไป....ยิ่งคนนู่นคนนี่บอกว่าเค้าจะหยุดเทรนปีนี้ แล้วเทรนอีกทีปีหน้า เราก็ไม่เป็นไรหรอกรอได้..ไหนๆก็ไหนๆแล้วนิ ทำอะไรไม่ได้ รุ่นพี่คนอื่นที่ยังไม่ได้เทรนก็ยังมีหลงเหลืออยู่ ก็เลยช่างมัน..วันๆเลยไม่มีอะไรทำนั่งเล่นเน็ตเรื่อยเปื่อย เปิดนู่นนี่ดูจนไม่รู้จะดูอะไรแล้ว บางทีก็นั่งดูการ์ตูนโคนัน เย็นๆก็ออกไปเดินวนอ้อมรอบตึกเล่น หาอะไรทำฆ่าเวลาไปวันๆ ตอนนี้ถึงมีความรู้สึกว่าอยากบินเพราะจะได้ไม่ต้องมานั่งอุดอู้อยู่ห้อง อย่างน้อยบินก็ได้เงินอ่ะ

เมื่อวานพี่ส่งเมล์รูปหลานปั้นหญามาให้ดู ตอนนี้ 6 เดือนแล้วอ่ะ...คิดถึงงงงงอยากกอดอ่ะเห็นรูปแล้วยิ่งคิดถึงอ่ะ อยากเจอๆๆหลาน





ดูรูปหลานไปพลางๆก่อนล่ะกัน เพราะรูปตัวเองคงไม่มีเซ็งขนาดนี้..ไร้อารมณ์


ปั้นหญาเองค่ะ..หนูเป็นสาวแว้ววว





แต่กลางเดือนขอวันหยุดไว้ กะกลับบ้าน..แต่ไปได้แค่สามสี่วันเอง ก็ยังดี(วะ) ก่อนไปก็ Standby กลับมาก็ Standby อีก...หิ้ววววววววววววว...เอาให้บ้ากันไปเรยยยย เต็มเหนี่ียวไปเลยพี่....วู้ฮู้ อย่าตกใจ เอ่อคือตอนนี้รั่วไปแล้วค่ะ



เดี๋ยวได้เจอหลานแล้ว รอแป้บๆๆๆคิดถึงจาแย่ อยากอยู่ใกล้ๆหลานคงหายเหงาเลยแหละเรา...ฮู้ว ไปพร้อมกับเป็ดนี่แหละ...แล้วเจอกันใหม่เมื่อหายเซ็ง(เป็ด)นะค้าาาาาาา......





Create Date : 04 ตุลาคม 2552
Last Update : 6 ตุลาคม 2552 15:11:42 น. 2 comments
Counter : 368 Pageviews.

 
น่าสงสารเป็ดนะครับ ออกจะน่ารัก ใครๆก็เอาแต่เซ็งมัน...ว่างๆไม่ลองออกไปหาหนังสือประเภทเย็บปักถักร้อยหรืองานฝีมือมาลองทำดูล่ะครับเผื่อดีออาจจะรุ่งไปเลยก็ได้...ช่วงนี้เป็นช่วงของเดือนตูลำบากน่ะครับ...ใครๆก็เหนื่อยกันทั้งนั้นโดยเฉพาะพ่อค้าแม่ขาย ตัวผมเองเพิ่งเปิดร้านอาหารก็เหนื่อยอยู่ไม่ใช่น้อยแถมไม่พอยังต้องไปเบียดเบียนญาติๆอีก...เฮ้อ...ยังไงก็สู้ๆนะครับ ใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์แก้เครียดและถือเป็นการหาโอกาสให้ตัวเอง...เอาใจช่วยครับ...


โดย: Super_pop วันที่: 4 ตุลาคม 2552 เวลา:23:08:56 น.  

 
ขอบคุณนะคะ ทำไงได้อ่ะคะที่ไ่หนก็ไม่รู้สึกอบอุ่นเท่าบ้านเรา...แต่ต้องอดทนค่ะ...สู้!! เอาใจช่วยเหมือนกันนะคะ...


โดย: giftmedream วันที่: 4 ตุลาคม 2552 เวลา:23:47:58 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

giftmedream
Location :
Muscat Oman

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




:: สวัสดีค่ะ..เป็นผู้หญิงตัวใหญ่ๆคนนึงที่จับพลัดจับผลูได้มาเป็นคนใช้ลอยเท้งเต้งอยู่บนฟ้า หรือเรียกให้ดูดีว่าแอร์โฮสเตส จากบ้านจากเมืองมาใช้ชีวิตอยู่เมืองแขก นับวันก็จะยิ่งเหมือนแขกเข้าไปทุกที -_-" มีเรื่องราวมากมายที่ประสบพบเจอมาเล่าให้ฟัง ดีบ้างแย่บ้างผสมปนเปกันไป นี่แหละชีวิต..ถ้ามีแค่สีเดียวมันก็ไม่สนุกน่ะสิ ::
Friends' blogs
[Add giftmedream's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.