มกราคม เดือนแห่งการท่องเที่ยว : เจอผีวันปีใหม่

วันสิ้นปี

นอนดูทีวีที่โรงแรมคนเดียว ในหลวงทรงประทานพรวันปีใหม่ สุขใจสุดๆ


วันปีใหม่

นั่งรถไปอรัญประเทศ เป้าหมายคือ เสียมเรียบ
การจะเดินทางไปเสียมเรียบโดยผ่านทางด่านคลองลึกก็ไม่มีอะไรยุ่งยาก
เตรียมพาสปอร์ต สัมภาระกับเงินไว้ให้พร้อม แค่นี้ก็ลุยได้แล้ว
ค่าทำวีซ่าก็หนึ่งพันบาท ถ้าไม่มีรูปถ่ายไปด้วย ก็จ่ายเพิ่มอีกหนึ่งร้อย
ส่วนรถที่จะไปเสียมเรียบ ผมแนะนำให้เหมาแท็กซี่ทางฝั่งนั้นไป ราคาก็ตกประมาณ
สามสิบดอลล่าร์ (นั่งคนเดียว) ถ้าราคาเกินนี้ก็ไม่ต้องไป
สำคัญที่สุด ต้องขอดูท้ายรถ ถ้ามีของ ห้ามนั่งเด็ดขาด เพราะท่านอาจจะโดนตำรวจ
ขะแมร์กวดเอาได้

ตอนที่ผมเดินทางไปที่นั่นครั้งแรก ถนนจากปอยเปตไปเสียมเรียบ โอ้แม่เจ้า ขอบอกว่า
ทางเกวียนไปนาของผมยังสง่างามกว่าเยอะเลย ถนนยังกะโดนบอมบ์ตลอดทาง
และตอนที่ไปก็เป็นหน้าฝนซะด้วย เละสุดๆ หลุมบ่อมากมายมหาศาล สตรีมีครรภ์ขืนไป
ตอนนั้นรับรองได้ว่าแท้งแน่นอน แต่เดี๋ยวนี้เขาทำถนนใหม่แล้ว เป็นถนนราดยางสอง
เลนสะดวกสะบายมากๆ

พอผมไปถึงตลาดโรงเกลือ ผมก็เดินเข้าไปที่ ตม. โอ้แม่เจ้า คนยุบยับต่อคิวกันยาว
เหยียดเลย คนที่จะข้ามไปฝั่งนู้นในวันปีใหม่มีเยอะมากๆ ผมต้องยืนต่อคิวนานมากกว่า
จะผ่านตม. ออกมาได้ หลังจากผ่านตม. แล้ว ผมก็เดินตามกลุ่มคนขโยงใหญ่ข้ามสะพาน
ที่เชื่อมระหว่างเขตแดน คิดในใจว่า มางวดนี้มีเพื่อนร่วมทางไปเสียมเรียบมากเลยแฮะ
หลังจากข้ามสะพานไปแล้ว ท่านก็จะพบกับโรงแรมและคาสิโนจำนวนมากมายที่ตั้งไว้
เพื่อรองรับนักแสวงโชคและผู้รักความตื่นเต้น แต่ผมไม่สนใจเรื่องพวกนี้หรอกครับ
เพราะผมมันเป็นประเภทแห้งแล้งโชค อยากได้ต้องหาเอง ผมก็เลยเดินไปทำวีซ่า
ผมยื่นพาสปอร์ตให้เจ้าหน้าที่ขะแมร์ เขาก็รับไปพร้อมกับกรอกใบวีซ่าให้ ส่วนตัวผมก็
นั่งรอ โชคดีที่คนไม่มาก รอไม่นานนักก็เสร็จ ผมเลยให้ทิปกับเจ้าหน้าที่คนนั้นไป
พร้อมกล่าวคำขอบคุณ ( ภาษาขะแมร์ เขาจะพูดว่า ออกกุน )

หันหลังให้กับประเทศไทย ผมมุ่งหน้าต่อไปยังตม. ฝั่งโน้น พอไปถึง เอ๊ะ เอ๊ะ ทำไมมัน
วิเวกวิโหวงเหวงแบบนี้ นอกจากผมแล้ว ก็มีแค่แขกโพกผ้าขาวสามคนกับฝรั่งอีกคน
เท่านั้น

อ้าว แล้วคนไทยที่พากันต่อคิวที่ตม. ฝั่งไทยหายไปไหนหมดล่ะ

ผมสงสัยก็เลยหันหลังกลับ มองไปทางฝั่งไทย ผู้คนที่ผมคิดไปว่าเป็นเพื่อนร่วมทาง
ต่างเดินขวักไข่วตามโรงแรมและคาสิโน บ้างก็ขึ้นรถที่ทางโรงแรมได้จัดเตรียมรอไว้
ไม่มีใครจะเดินทางเข้าไปในกัมพูชาเลย กลายเป็นว่ามีผมเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะไป
ที่เสียมเรียบ

เจอผีพนันในวันปีใหม่ซะแล้ว

ผมเดินออกจากตม. ขะแมร์หลังจากทำเรื่องผ่านเข้าแดนเสร็จแล้ว แบกเป้ให้กระชับหลัง
มุ่งหน้าไปหาแท็กซี่เพื่อเดินทางต่อไปยังเสียมเรียบ ผมหยุดเดินนิดหนึ่งก่อนจะอวยพร
ปีใหม่ในใจให้กับคนที่มีมาแสวงโชค

ขอให้พวกเขาโชคดี




 

Create Date : 04 กุมภาพันธ์ 2552    
Last Update : 4 กุมภาพันธ์ 2552 20:05:31 น.
Counter : 260 Pageviews.  

การเดินทางอย่างไร้จินตนาการ

ผมหันหลังให้กับแสงสว่าง
แสงอันเจิดจ้าซึ่งเปี่ยมล้นไปด้วยพลัง
แสงที่มอบความอบอุ่นและหนทางให้แก่ผม
ผมเริ่มต้นเดินทางออกห่างจากลำแสงนั้นอย่างอาลัยอาวรณ์

เส้นทางที่ผมเดินทางนั้นยาวไกลมาก
เส้นทางที่ยาวไกลจนบอกระยะทางไม่ได้
เป็นการเดินทางที่ต้องใช้เวลายาวนาน
นานเกินกว่าจะคาดคิดได้
ทั้งไกลและยาวนานจนต้องจินตนาการเอา

ใช่แล้ว ผมกำลังเดินทางไปสู่จินตนาการ

แต่เส้นทางที่เดินทางไปสู่จินตนาการนั้น มันมืดสนิท
มืดและเย็นยะเยือก
ไร้ซึ่งอณูของสิ่งมีชีวิต
ไม่สิ แม้แต่อณูของสิ่งไม่มีชีวิตก็ยังไม่มีให้สัมผัส
และผมต้องเดินทางบนเส้นทางนี้อย่างโดดเดี่ยว
เส้นทางที่มืดมิด หนาวเย็น และไร้ซึ่งจุลปรมาณูของสิ่งใดๆ

ช่างเป็นการเดินทางอย่างที่ไร้จินตนาการจริงๆ

มันช่างน่าขันยิ่งนัก
ปลายทางของเส้นทางนี้คือ จินตนาการ
แต่ผมกลับต้องเดินทางอย่างไร้จินตนาการ
ฮึ สวนทางกันจริงๆ

แต่ถึงกระนั้นผมก็พบเห็นหลายสิ่งหลายอย่างระหว่างทาง
สิ่งที่ไม่มีใครเคยพบเห็น คาดคิดหรือจินตนาการมาก่อน
ความสวยงาม ความยิ่งใหญ่ ความจริงอันน่าตื่นตะลึง
และผมเองก็ได้บอกเล่าสิ่งเหล่านั้นให้ผู้คนได้รับทราบ

แต่นั่นก็ผ่านมานานแล้ว

ระยะทางทอดห่างยาวไกลขึ้นเรื่อยๆ
ความไกลทำให้ผมไม่สามารถบอกเล่าเรื่องราวการเดินทางของผม
ให้ผู้คนรับรู้ได้อีกต่อไป
พวกเขาจึงได้แต่จินตนาการการเดินทางของผม
และผมก็ยังคงเดินทางต่อไป ตลอดไป
ไปสู่จินตนาการบนเส้นทางที่ไร้จินตนาการเส้นนี้




 

Create Date : 03 กุมภาพันธ์ 2552    
Last Update : 3 กุมภาพันธ์ 2552 10:07:24 น.
Counter : 409 Pageviews.  

นอน

ผมไม่ได้นอนมา 38 ชม.แล้ว
ถามว่าง่วงไหม ผมบอกได้เลยว่า ผมง่วง
ถ้านอนตอนนี้ คิดว่าคงจะหลับสนิทไม่รู้เรื่อง

แล้วทำไมไม่นอน

อันที่จริง ผมก็งีบไปบ้างแล้วประมาณชั่วโมง
ร่างกายพอได้พักนิดหน่อยก็เลยรู้สึกไม่ทำให้ง่วงมาก
ยังไม่จำเป็นต้องนอนตอนนี้ก็ได้
พอยังไม่อยากนอน ผมก็เลยหาอะไรทำ
เล่นเน็ท อ่านหนังสือ จัดห้อง ทำอะไรไปเรื่อยเปื่อย
พอไม่มีอะไรจะทำก็เลยมานั่งคิด

มนุษย์เราจำเป็นต้องนอนวันละกี่ชั่วโมง

เรียนสุขศึกษามาก็พอรู้อยู่แล้วละว่า ต้องนอนอย่างน้อยแปดชั่วโมงต่อวัน
แต่ในชีวิตของผม ในระยะนี้ผมนอนน้อยกว่าสี่ชั่วโมงต่อวัน
ช่วงแรก ๆ ก็นอนน้อยชั่วโมง
ซักพักเข้าก็เริ่มไม่ค่อยอยากนอน
สุดท้ายก็เป็นว่าไม่นอน งีบเอาทีละน้อย ๆ
พอผมเริ่มทำอย่างนี้มาหลายวันเข้า ผมเริ่มรู้สึกสงสัยขึ้นมา

ผมจะตายเพราะการนอนน้อยไหม

มีคนเคยบอกผมว่า มนุษย์มีความทนสูง
สังเกตได้จาก คนที่ทนทรมานจากเรื่องต่าง ๆ
การเจ็บไข้ได้ป่วย
อุบัติเหตุ ภัยพิบัติ
การทารุณกรรม
ความเศร้าโศก ความสูญเสีย
ทุกคนล้วนต่างทนอยู่กับมันเป็นเวลานาน ก่อนที่จะตาย
ดังนั้นถ้าผมยังคงนอนน้อยอย่างนี้ต่อไปเรื่อย ๆ
คงอีกนานกว่าผมจะตาย

ผมเริ่มง่วงแล้ว
หลังจากใช้ความคิดมากเกี่ยวกับเรื่องการนอน ผมก็เริ่มง่วงนอน
สงสัยสมองคงจะทำงานหนักเกินไป เลยทำให้ง่วง
เข้านอนดีกว่า
ราตรีสวัสดิครับ




 

Create Date : 29 ธันวาคม 2551    
Last Update : 29 ธันวาคม 2551 1:05:26 น.
Counter : 276 Pageviews.  

ดวงตา

ผมกำลังโดนจ้องมอง
ดวงตามากมายหลากหลายคู่กำลังมองมาที่ผม
มันทำให้ผมรู้สึกกังวลเป็นอย่างยิ่ง
ความกระวนกระวาย ความอึดอัดใจพลุ่งพล่านไปทั่วทั้งอก
คิดว่าคงเคยรู้สึกเช่นนี้เหมือนกัน เวลาที่โดนจ้องมอง

ผมไม่ชอบความรู้สึกนี้มาก ๆ

แต่ผมไม่สามารถหลบหนีมันได้
ไม่ว่าจะไปที่ไหน ไม่ว่าจะทำอะไร
ผมก็โดนจ้องมองตลอด
และผมโดนจ้องมองเช่นนี้มาเป็นเวลานานแล้ว
คิดว่าคงจะตลอดไป

ผมอยากหลุดพ้นจากมัน

ผมพยายามทำเป็นไม่สนใจ ไม่ใส่ใจ
ก็ยังคงโดนจ้องมองอยู่
ผมพยายามหลบหนีไปที่ ๆ ยังไม่มีใครหรือผู้ใดมาเหยียบย่าง
ก็ยังโดนตามจ้องมองอยู่
ผมขดตัวซุกซ่อน ขังตัวเองไว้ในหีบ
ผมไม่เห็นดวงตาคู่ไหนอีก เพราะมันมืดสนิท
แต่ถึงยังงั้น ผมก็ยังไม่รู้สึกดีขึ้น
ยังคงรู้สึกว่าตัวเองกำลังโดนจ้องมองอยู่
และมันก็เป็นอย่างที่ผมคิด เมื่อผมแง้มหีบแอบมองออกมาข้างนอก
ดวงตามากมายยังคงจ้องมองมาที่ผมอยู่
ผมรู้สึกตัวแล้วว่าทุกสิ่งที่ทำไปช่างเปล่าประโยชน์ ไม่ได้ช่วยอะไรเลย
ผมอยากกลายเป็นอากาศจัง
ดวงตาทั้งหลายจะได้มองผ่านผมไป

ไม่เห็นไม่สนใจผมอีก

ผมอยากไม่มีตัวตน



แต่ตอนนี้ผมกลับรู้สึกปลอดโปล่งสบายใจ
แม้จะรู้สึกรำคาญใจอยู่บ้างที่ยังคงมีดวงตาบางคู่จ้องมองผมอยู่
แต่ผมก็รู้วิธีจัดการกับมัน
มันเป็นวิธีที่ผมค้บพบโดยบังเอิญและได้ผลดีเสียด้วย
แต่วิธีนี้ไม่สามารถกำจัดดวงตาเหล่านั้นได้
ทำได้แค่ให้มันหายไปชั่วคราว
สักพักใหญ่มันก็ยังกลับมามองผมอีก
แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ผมกลับพอใจมาก ๆ
อย่างน้อยผมก็ยังสามารถจัดการกับมัน

ผมยังมีความสามารถ ไม่ได้เปล่าประโยชน์




 

Create Date : 24 ธันวาคม 2551    
Last Update : 24 ธันวาคม 2551 12:43:10 น.
Counter : 260 Pageviews.  

กลางดึก

เมื่อคืนผมรู้สึกไม่สบายเลยรีบนอนแต่หัวค่ำ
แต่ด้วยความที่นอนน้อยจนเคยชินทำให้ตื่นขึ้นมากลางดึก
สายตาพบแต่ทะเลของความมืด ผมเลยข่มตาหลับต่อ

แต่ไม่หลับ

ผมได้ยินเสียงเข็มของนาฬิกาเดิน ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก
ผมได้ยินเสียงครวญครางของตู้เย็น
ผมได้ยินเสียงสัญญาณกันขโมยรถที่แอบลักลอบเข้ามาทางหน้าต่าง

มันดังกว่าปกติ

ผมเดินไปที่นาฬิกา ตอนนี้ตีสี่
ผมเปิดตู้เย็น เหมือนเช่นที่เคยเป็น ตู้เย็นมีแต่น้ำเปล่า ผมหยิบขึ้นมาดื่ม
ผมเลิกผ้าม่าน รถคันนั้นยังคงส่งเสียงเรียกเจ้าของต่อไปอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

ผมเข้านอนต่อ

ผมนอนฟังเสียงพวกนี้ แต่มันไม่สามารถกล่อมให้ผมหลับได้
ผมกลับรู้สึกหนาวจนต้องนอนขดตัว ดูเหมือนผ้าห่มจะไม่พออุ่น
ความคิดหลายอย่างเริ่มปรากฎรูปร่างขึ้นมา
ผมพยายามหนีพวกมันด้วยการนอนหลับ และแล้วผมก็เข้าสู่ภวังค์
หวังว่าตื่นขึ้นมา เสียงทั้งหมดนี้คงจะเงียบหายไป




 

Create Date : 14 ธันวาคม 2551    
Last Update : 14 ธันวาคม 2551 9:14:45 น.
Counter : 250 Pageviews.  

1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  

garnet19th
Location :
ขอนแก่น Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Group Blog
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add garnet19th's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.