Group Blog
 
All Blogs
 

ไทเก๊ก หมัดทะลุฟ้า The Master of Taichi ตอน 19





ไทเก๊ก หมัดทะลุฟ้า The Master of Taichi ตอน 19



จากตอนที่แล้ว หยงไป่ชุนฆ่าตัวตายไถ่โทษ ซ่งชิงเผาศพบิดา แล้วโปรยเถ้าลงสู่ลำธาร




ซ่งชิงไม่ยอมกลับวัดเต๋ากับโม่หม่า

โม่หม่า: ข้ารับปากบิดาเจ้าว่าจะดูแลเจ้า
ซ่งชิง: ข้ารู้ว่าการตายของพ่อไม่เกี่ยวกับเจ้า แต่ข้าไม่รู้จะเผชิญหน้ากับเจ้าได้ยังไง
โม่หม่า: ซ่งชิง เจ้าเคยบอกให้ข้าละทิ้งความเกลียดชัง แล้วเหตุใดเจ้าจึงจะทำไม่ได้
ซ่งชิง: ข้าทำไม่ได้ ทำไม่ได้จริงๆ ถ้าตอนนั้น ข้าไม่พาเจ้าไปหาพ่อ
พวกเราก็อาจจะออกจากเมืองหลวงกันไปแล้ว พวกเราอาจจะไปยังสถานที่ที่ไม่มีใครรู้จัก
และอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดไป
บางที เมื่อเวลาผ่านไป พ่อจะไม่รู้สึกผิด และสามารถใช้ชีวิตที่เหลืออย่างมีความสุข
หรือบางทีข้ากับพ่อ...ตอนนี้ ไม่ว่าอะไรก็ไม่มีวันเป็นไปได้อีกแล้ว





เหยียนจื้อกุ้ยเห็นโม่หม่ารักมั่นในซ่งชิง นางก็รู้ว่าตัวเองไม่มีหวัง
ยามเศร้าเสียใจคนที่นางนึกถึงกลับเป็นต้วนเฮ่าเซิน





ต้วนเฮ่าเซิน: ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เจ้าก็ยังมีข้า




ซ่งชิงต้องการหนีหน้าโม่หม่า แต่ก็ไม่จำเป็นต้องออกจากเมืองหลวงนี่
ฟงหนินชวนซ่งชิงไปอยู่ที่ร้าน ยังไงก็ยังเป็นครอบครัวเดียวกัน





แม้ทุกคนจะต้อนรับอย่างดี แต่ซ่งชิงก็ยังไม่สบายใจ
ไม่รู้ว่าการที่นางยังอยู่ในเมืองหลวง จะทำให้จื้อกุ้ยเข้าใจผิดอีกหรือเปล่า





เหยียนฉีเฉียวพาซ่งชิงไปพบจื้อกุ้ย เพื่อเคลียร์ใจกัน

ซ่งชิง: ข้าขอโทษ จื้อกุ้ย ที่ข้าทำไป ไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง ข้าทำเพราะไม่อยากให้โม่หม่ามาล้างแค้นพ่อข้า
ตอนนี้ พ่อข้าจากไปแล้ว ข้าจะไม่พบหน้าโม่หม่าอีก ข้าจะไม่ทำลายความสัมพันธ์ของพวกเจ้า
เหยียนจื้อกุ้ย: เจ้าไม่ได้ทำลายความสัมพันธ์ของเราหรอก โม่หม่าไม่เคยรักข้า
เขาอยู่กับข้า เพราะต้องการรับผิดชอบข้าเท่านั้น
จริงๆ แล้ว การอยู่กับคนที่ไม่รักเรา มันช่างเจ็บปวดยิ่งนัก
เจ้าสองคนผ่านอุปสรรคมากมาย เขาก็ยังรักเจ้าไม่เปลี่ยน
ข้าคงไม่อาจรั้งตัวเขาไว้ได้
ซ่งชิง: จื้อกุ้ย
เหยียนจื้อกุ้ย: อย่าห่วงเลย ข้าตัดใจจากเขาได้แล้ว
ถ้าเจ้าอยากจะอยู่กับพี่สาวข้า ก็อยู่เถอะ ข้าคงรู้สึกดีขึ้นถ้าเจ้าอยู่
ข้าหวังว่าเจ้าจะช่วยดูแลพี่สาวข้าให้ด้วย
ซ่งชิง: ถึงเจ้าไม่เอ่ยปาก ข้าก็จะดูแลฉีเฉียวเอง






โม่หม่ารู้ว่าซ่งชิงอยู่กับฟงหนินก็สบายใจ
ให้เวลาซ่งชิงหน่อย ปล่อยไปซักพัก เรื่องทุกอย่างคงจะดีขึ้น
ตอนนี้ ต้องสร้างสำนักไทเก๊กซานเยวี่ยให้เจริญรุ่งเรืองก่อน อันดับแรกก็ต้องหาลูกศิษย์เพิ่ม




ฟงหนินจัดโปรโมชั่น สมัครเป็นลูกศิษย์สำนักวันนี้ รับฟรีเกี๊ยวน้ำหนึ่งชาม
แม่ไม่ต้องเป็นห่วง ฟงหนินคิดรอบคอบแล้ว
อีกหน่อยพอมีศิษย์น้องเยอะๆ จะได้สั่งให้มาอุดหนุนที่ร้านได้ คุ้มจะตาย




ฟงหนินพาลูกศิษย์ใหม่ 3 คนมาคารวะอาจารย์




โม่หม่าสอนพื้นฐานไทเก๊กให้กับเหล่าศิษย์
แต่ดูแล้ว แต่ละคนยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่





เพื่อช่วยให้การสอนง่ายขึ้น โม่หม่าอดหลับอดนอนเขียนตำราไทเก๊ก




แต่แค่วันแรก โม่หม่าก็ต้องพบกับอุปสรรคซะแล้ว




ลูกศิษย์ใหม่ทั้งสามคน เป็นพวกนักต้มตุ๋น
ที่ต้องการเอาชื่อของสำนักมาหลอกขายยาปลอมให้ชาวบ้าน




โม่หม่าคิดจับตัวมาซักฟอก กลับถูกไฉเหว่ยขัดขวาง




เมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ ชื่อเสียงสำนักก็พลอยเสียหายไปด้วย
หลี่โหย่วหว่อฉวยโอกาสกระตุ้นให้โม่หม่าร่วมแข่งขันชิงตำแหน่งประธานสมาคม
เพื่อเรียกความมั่นใจจากชาวบ้านกลับคืนมา และสร้างชื่อเสียงให้กับสำนัก





จริงๆ แล้วพวกหลี่โหยวหว่อเป็นคนจ้างพวกต้มตุ๋นทั้งสามคนมาเอง
ไฉเหว่ยกำชับหลี่โหยวหว่ออย่าใจอ่อนกลางคัน ระหว่างหงเหลียงกับโม่หม่า ใครสำคัญกว่ากัน




หงเหลียงเจอลูกค้าเก่าคิดลวนลามนาง จึงเผลอตบไปทำให้เขาโกรธ คิดลงมือกับนาง




ชิบาซากิ คัทสึฮิโร่ ช่วยหงเหลียงเอาไว้ เขาเกิดตกหลุมรักเธอเข้า
จึงทำทีเป็นอาสาพาเธอไปส่งที่บ้าน






หงเหลียงปฏิเสธคัทสึฮิโร่ เขายังนึกว่าเป็นเพราะเธอเห็นเขาเป็นคนญี่ปุ่น




คัทสึฮิโร่ตื่นเต้นที่พบผู้หญิงในฝัน จึงรีบมาบอกเฮ่าเซิน
แค่เห็นหน้าเฮ่าเซิน เขาก็รู้ว่าเพี่อนรักคนนี้ มีอะไรไม่สบายใจ
คบกันมาตั้งนาน จะไม่รู้ได้อย่างไร





คัทสึฮิโร่: กังวลใจเรื่องจื้อกุ้ยหรือ แต่นางก็กลับมาหาเจ้าแล้วนี่
ต้วนเฮ่าเซิน: แต่นางอาจจะเห็นข้าเป็นเพียงที่พักใจ
คัทสึฮิโร่: แล้วไงล่ะ ที่สำคัญ เจ้าชอบนางไม่ใช่หรือ
ตราบใดที่นางยังมีเจ้าอยู่ในหัวใจ เจ้าก็ยังมีโอกาสชนะใจนางได้
ต้วนเฮ่าเซิน: ระยะนี้ เกิดเรื่องขึ้นมากมาย ข้าไม่รู้ว่า ข้าควรจะทำอย่างไรดี
นอกจากเรื่องความรักแล้ว ยังมีเรื่องของสำนักมังกรดำอีก
หลังจากมีศิษย์ทิ้งสำนักไปแล้ว ชื่อเสียงสำนักก็ตกต่ำลง
ในฐานะ เจ้าสำนัก ข้ากลับทำอะไรไม่ได้เลย
คัทสึฮิโร่: ทำไมล่ะ ก็เจ้ากำลังจะเข้าแข่งชิงตำแหน่งประธานสมาคมไม่ใช่หรือ
หากเจ้าชนะ สำนักมังกรดำ ก็จะกลายเป้นสำนักอันดับหนึ่งในเมืองหลวง
ต้วนเฮ่าเซิน: ข้าก็คิดเช่นนั้น หากข้าเป็นประธานสมาคม
สำนักมังกรดำก็จะกลับมารุ่งเรืองเหมือนก่อน แต่...
คัทสึฮิโร่: แต่อะไร เจ้าเกรงว่าจะเอาชนะโม่หม่าไม่ได้หรือ
ต้วนเฮ่าเซิน: ก่อนที่อาจารย์รองจะเสียชีิวต ท่านบอกข้าว่า
กังฟูของโม่หม่าก้าวหน้าไปมาก ข้าอาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา
คัทสึฮิโร่: พูดอย่างนั้นได้ไง เจ้ายังไม่ได้สู้กับเขา อย่าเพิ่งหมดความมั่นใจสิ
ข้าจะช่วยเจ้าฝึกซ้อม เจ้าจะต้องพร้อมที่สุดก่อนการแข่งขัน





โม่หม่ามาถึงหน้าร้านก็ไม่กล้าเข้า ได้แต่ยืนดูซ่งชิงอยู่ห่างๆ




ฟงหนินเห็นโม่หม่าเข้าจึงชวนเข้าไปในร้าน ซ่งชิงยังไม่ยอมมองหน้าเขา




โม่หม่าถูกคนลอบทำร้าย
ที่แท้ บิดาของมือสังหารกินยาปลอมที่ลูกศิษย์ของโม่หม่าขายจนกระอักเลือดตาย
ลูกชายจึงมาแก้แค้นเขา





ยังซวยไม่พอ มือสังหารคนนั้น ยังเป็นลูกศิษย์สำนักคาราเต้ชิบาซากิอีกด้วย
สำนักชิบาซากิจึงออกหน้าเรียกร้องขอความเป็นธรรม




บรรดาเจ้าสำนักต่างเรียกร้องให้ขับโม่หม่าออกจากสมาคม
และห้ามไม่ให้ร่วมประลองชิงตำแหน่งประธานสมาคม
ตัวนเฮ่าเซินขอให้โม่หม่าพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจ ด้วยการมอบตัวลูกศิษย์นักต้มตุ๋นออกมา
จะเอาที่ไหนมามอบล่ะ หายตัวกันไปไหนหมดแล้วก็ไม่รู้





ผู้ว่ายังเข้าข้างโม่หม่า โดยสั่งให้ผู้การฉี จับคนร้ายมาให้ได้





ผู้ว่าเตือนโม่หม่าให้ระวังตัว เรื่องนี้น่าจะเป็นแผนการของใครซักคน ไม่น่าจะใช่เรื่องบังเอิญ



โม่หม่าตามหาตัวนักต้มตุ๋นทั้งสามคนจนพบ
หลี่โหยวหว่อออกมายอมรับว่าตัวเองเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง

โม่หม่า: ทำไม ท่านทำเช่นนี้
หลี่โหยวหว่อ: ที่ข้าทำไปก็เพื่อประโยชน์ของเจ้า
โม่หม่า: เหลวไหล ท่านทำลายชื่อเสียงสำนักไทเก๊กซานเยวี่ย จัดฉากหลอกลวงข้า
นี่หรือทำเพื่อข้า
หลี่โหยวหว่อ: ถ้าไม่ทำแบบนี้ เจ้าจะมีความตั้งใจเข้าร่วมแข่งชิงตำแหน่งประธานสมาคมหรือ
โม่หม่า: เหลวไหลที่สุด ยังไงข้าก็ตั้งใจจะเข้าร่วมประลองอยู่แล้ว ท่านไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้
หลี่โหยวหว่อ: ข้าต้องการให้เจ้ามีความมุ่งมั่นที่จะเอาชนะ
ฟังให้ดี ไม่ว่าเจ้าจะเก่งแค่ไหน ก็ไม่มีใครยอมรับเจ้า หากเจ้าไม่มีชื่อเสียง และดำแหน่ง
ถ้าเจ้าอยากให้ไทเก๊กโด่งดังเป็นที่รู้จัก เจ้าก็ต้องเป็นนายกสมาคมให้ได้
โม่หม่า: จะอย่างไร ท่านก็ไม่ควรเล่นลูกไม้สกปรก จนมีคนต้องตาย
หลี่โหยวหว่อ: เจ้าจะฆ่าข้าเพื่อคืนความเป็นธรรมให้พวกเขางั้นหรือ
โม่หม่า: เราต่างคนต่างความคิด ต่อไปก็ต่างคนต่างอยู่เถอะ






ไฉเหว่ยไม่พอใจที่แผนการถูกเปิดโปง
เขารู้ทันว่าหลี่โหยวหว่อทำไปเพราะไม่อยากตีสองหน้า เล่นละครกับโม่หม่าอีกแล้ว
ถ้าโม่หม่ายอมเข้าร่วมประลองก็แล้วไป ถ้าเกิดผิดพลาดอะไร ระวังตัวไว้เถอะ






คนของสำนักชิบาซากิไม่พอใจมาก่อเรื่องที่ร้านของฟงหนิน
แถมยังทำร้ายฉีเฉียวอีกด้วย






เพื่อความปลอดภัยของฉีเฉียว ฟงหนินตัดสินใจปิดร้านกลับไปบ้านเกิดชั่วคราว
จนกว่าฉีเฉียวจะคอลดลูกปลอดภัย





ซ่งชิงก็จะกลับไปบ้านเกิดด้วย เหมยฟงหนินห้ามโม่หม่าว่าไม่ต้องไปส่งพวกเขา




ก่อนจากไป ซ่งชิงได้ทำอาหารมื้อสุดท้ายให้กับโม่หม่า
น่าเสียดายที่คนที่รักกัน กลับไม่สามารถอยู่ร่วมกันได้






ต้วนเฮ่าเซินฝีกซ้อมกังฟู แต่ในใจยังกังวลถึงคำพูดของอาจารย์รอง
ที่ว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของโม่หม่า ทำให้ยิ่งเครียด






ยิ่งศิษย์ในสำนักมาให้กำลังใจ เขายิ่งคิดไปในทางลบ




ต้วนเฮ่าเซินไม่สบายใจจนกินข้าวปลาไม่ลง
เหยียนจื้อกุ้ยอดเป็นห่วยเขาไม่ได้




เหยียนจื้อกุ้ย: ท่านเปลี่ยนไปมาก ข้ายังจำได้ว่าตอนเรามาเซี่ยงไฮ้ใหม่ๆ
ท่านไม่อยากจะไปร่วมงานประลองยุทธเลย แต่ตอนนี้..ท่านกลับเอาจริงเอาจังกับมันมาก
ต้วนเฮ่าเซิน: คนเราย่อมเปลี่ยนไป
เหยียนจื้อกุ้ย: ท่านใส่ใจในสำนักเยี่ยงนี้ ข้าเชื่อว่าท่านเจ้าสำนักต้วน และอาจารย์รองคงโล่งใจ
แต่ท่านก็อย่ากดดันตัวเองเกินไป
ต้วนเฮ่าเซิน: ไม่ต้องห่วงนะ





เหยียนจื้อกุ้ย: ครั้งก่อนที่เรามาที่นี่ ข้ารู้ว่าท่านมีอะไรจะมอบให้ข้า
เสี่ยวกวงเป็นคนบอกข้าเอง ก็แหวนวงนั้นไง ท่านยังจำได้ใช่ไหม
ถ้าหนนี้ ท่านชิงตำแหน่งนายกสมาคมได้ ข้าจะสวมแหวนของท่าน ดีมั้ย
ต้วนเฮ่าเซิน: แหวนอะไร เจ้าอย่าไปฟังเสี่ยวกวงพูดไร้สาระ
เหยียนจื้อกุ้ย: ท่านไม่อยากแต่งงานกับข้าเหรอ
ต้วนเฮ่าเซิน: ไม่ใช่เช่นนั้น แต่ข้าไม่มั่นใจว่าใครจะชนะการประลองครั้งนี้
ข้าไม่ต้องการให้ตัวเองไขว้เขว เราไว้พูดเรื่องนี้หลังการประลองเถอะนะ
เหยียนจื้อกุ้ย: ไหนท่านเคยบอกว่าอยากให้ข้าอยู่เคียงข้างท่าน
ต้วนเฮ่าเซิน: ก็ใช่






เหยียนจื้อกุ้ย: ข้ารู้แล้ว ท่านรับไม่ได้ที่ข้าเคยอยู่กับโม่หม่าใช่มั้ย ข้ามันโง่นัก




คัทสึฮิโร่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน เฮ่าเซินรักจื้อกุ้ยขนาดนี้ ทำไมไม่ยอมแต่งกับนาง
เฮ่าเซินสารภาพเรื่องที่ตัวเองมีอะไรกับจื้อกุ้ย แต่นางคิดว่าเขาเป็นโม่หม่า
ทำให้เขาคิดว่า ที่นางยอมแต่งกับเขาไม่ใช่เพราะรัก แต่เป็นเพราะต้องการตอบแทนเขา

คัทสึฮิโร่: เจ้าคิดมากไปแล้ว นางไม่เอาความสุขทั้งชีวิตมาเพื่อตอบแทนเจ้าหรอก
จื้อกุ้ยต้องการใช้ชีวิตคู่กับเจ้า เหตุใดเจ้าจึงทำให้นางต้องผิดหวัง
โม่หม่าเป็นหนามในใจเจ้า ทางเดียวที่จะถอนหนามนั้นออกได้ คือ เจ้าต้องเอาชนะเขาให้ได้





ต้วนเฮ่าเซินใช้การชกมวยใต้ดิน เป็นที่ฝึกซ้อมกังฟู




ต้วนเฮ่าเซินไปหาโม่หม่าเพื่อท้าสู้อย่างเป็นทางการ








 

Create Date : 11 ธันวาคม 2552    
Last Update : 6 มิถุนายน 2553 10:09:32 น.
Counter : 1450 Pageviews.  

ไทเก๊ก หมัดทะลุฟ้า The Master of Taichi ตอน 18





ไทเก๊ก หมัดทะลุฟ้า The Master of Taichi ตอน 18



จากตอนที่แล้ว ซ่งชิงรู้ความจริงว่าบิดาของตนคือศัตรูที่ฆ่าบิดาของโม่หม่า
จึงสะเทือนใจจนหมดสติไป
เหยียนจื้อกุ้ยเห็นโม่หม่าห่วงใยซ่งชิง ยิ่งไม่พอใจ ไปแล้วจะกลับมาอีกทำไม





จื้อกุ้ยอ้างว่าจะเช็ดตัวให้ซ่งชิง เพื่อไล่ให้โม่หม่าออกไปจากห้อง



จื้อกุ้ยขอร้องให้ซ่งชิงเลิกพัวพันโม่หม่าซะที
คิดจะมาก็มาแบบนี้ เมื่อไหร่โม่หม่าจะลืมนางได้ล่ะ




ซ่งชิงก็ไม่รู้จะทำอย่างไร นั่นก็พ่อ นี่ก็คนรัก
อาจารย์กวนช่วยชี้ทางสว่างให้ด้วยได้ไหม

(ขืนอาจารย์กวนมาจริง มีหวังเผ่นกันป่าราบ 555)




ในที่สุด ซ่งชิงตัดสินใจไม่บอกความจริงกับโม่หม่า
นางบอกกับบิดาว่าจะเกลี้ยกล่อมโม่หม่าให้ไปจากเมืองหลวงด้วยกัน
ต่อไปจะไม่กลับมาที่นี่อีก
หากหยงไป่ชุนคิดฆ่าตัดตอนโม่หม่าก็ต้องฆ่านางก่อน





พอโม่หม่ารู้ว่าจื้อกุ้ยปล่อยให้ซ่งชิงจากไปก็ไม่พอใจ
คิดจะไปตามหานาง พอดีกับซ่งชิงกลับมา

เหยียนจื้อกุ้ย: อย่าทำอย่างนี้ได้ไหม พอซะทีเถอะ
ซ่งชิง: ข้ามีเรื่องจะพูดกับโม่หม่าตามลำพัง






โม่หม่า: ซ่งชิง เกิดอะไรขึ้น
ซ่งชิง: โม่หม่า ถ้าเจ้ารักข้าจริง ก็ไปจากเมืองหลวงพร้อมข้าเถอะ




อร๊ายยย ทำอย่างนี้เหยียนจื้อกุ้ยรับไม่ได้ ขอตบซะทีเถอะ

โม่หม่า: เจ้าทำอะไรน่ะ
เหยียนจื้อกุ้ย: ข้าทำอะไรเหรอ นางสิทำอะไร
ซ่งชิงเจ้ารับปากข้าว่าจะไปจากโม่หม่า
แล้วทำไมเจ้ายังจะกลับมาแย่งเขาไปจากข้าอีก
ซ่งชิง: ข้าขอโทษจริงๆ
เหยียนจื้อกุ้ย: ไม่ต้องมาทำตัวน่าสงสารนะ ข้าไม่เห็นใจเจ้าหรอก
ซ่งชิง: ข้าขอโทษ ยังไงโม่หม่าก็ต้องไปกับข้า
เหยียนจื้อกุ้ย: ทำไมเขาต้องไปกับเจ้า
เจ้าเป็นอะไรกับเขา มีสิทธิ์อะไรมาพูดอย่างนี้





ซ่งชิง: ข้าบอกไม่ได้ว่าเพราะอะไร
แต่อยากขอให้เจ้ายอมให้โม่หม่าไปกับข้า
เหยียนจื้อกุ้ย: ไม่ ข้าไม่ยอมให้เขาทิ้งข้าไป
โม่หม่า เจ้ารับปากจะดูแลรับผิดชอบข้า
เจ้าบอกให้นางเลิกยุ่งกับพวกเราซะที
โม่หม่า: ข้าขอโทษ
เหยียนจื้อกุ้ย: ข้าไม่ต้องการคำขอโทษ




เหยียนจื้อกุ้ยเสียใจที่โม่หม่าเลือกที่จะไปกับซ่งชิง
นางจึงเตลิดเข้าป่าไปจนพลัดตกเขา และได้พบกับอาจารย์สามที่บาดเจ็บสาหัส

ก่อนตาย อาจารย์สามต้องการสารภาพบาป จึงเล่าความจริงทั้งหมดให้จื้อกุ้ยฟัง





ซ่งชิงเร่งร้อนจะเดินทางออกจากเมืองหลวง
อย่าเสียเวลาไปลาฟงหนินเลย ไว้ค่อยส่งจดหมายมาถึงก็ได้
ถ้าเชื่อใจนาง ก็อย่าถาม ไว้นางค่อยอธิบายให้ฟังทีหลัง




ยังไม่ทันออกจากเมือง เหยียนจื้อกุ้ยก็มาขวางไว้
นางเปิดโปงว่าที่ซ่งชิงรีบร้อนจะพาโม่หม่าออกจากเมือง
เพราะจงใจจะปกปิดความจริงที่บิดานางเป็นฆาตกรสังหารพ่อแม่ของโม่หม่า
และยังฆ่าอาจารย์สามหลิวเยี่ยเพื่อปิดปากอีกด้วย
ไม่เชื่อก็ถามซ่งชิงดู นางรู้ดีแก่ใจ





โม่หม่า: ซ่งชิง จริงหรือเปล่า ตอบข้ามาสิ
ทำไม ทำไมเจ้าต้องหลอกลวงข้า





ซ่งชิง: ก็เพราะข้าไม่อยากให้เจ้ากับพ่อข้าฆ่ากันน่ะสิ
ข้าไม่อยากให้ใครคนใดคนหนึ่งต้องเป็นอะไรไป
โม่หม่า: เจ้าหลอกลวงข้า ทำไม
ซ่งชิง: ข้าก็ไม่อยากทำเช่นนี้ ไม่อยากจริงๆ
โม่หม่า: ข้าไว้ใจเจ้ามากที่สุด แต่เจ้ากลับหลอกลวงข้า
เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าท่านลุงหลิวฉวนตายยังไง
ซ่งชิง: ข้าไม่ไดัลืม แต่หยงไป่ชุนเป็นพ่อข้า ข้าก็ไม่อยากทำอย่างนี้





ซ่งชิง: ทำไมเจ้าทำแบบนี้
เหยียนจื้อกุ้ย: อย่าบอกนะ ว่าที่เจ้าทำไปก็เพื่อโม่หม่า
ซ่งชิง: ใช่ ช้าทำเพื่อพ่อข้า แต่ที่ทำไปก็เพื่อโม่หม่าด้วย
ข้าไม่อยากให้เขาตกอยู่ในความแค้นเหมือนเมื่อก่อน
เหยียนจื้อกุ้ย: เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงจะมีสิทธิ์ทำเพื่อโม่หม่า
ข้าคนเดียวเท่านั้นที่เป็นผู้หญิงของเขา
ซ่งชิง: ทำอย่างนี้แล้ว เจ้าจะได้อะไร
เหยียนจื้อกุ้ย: ได้เห็นเขาเกลียดเจ้า ข้าก็พอใจแล้ว





โม่หม่าหุนหันไปคิดบัญชีกับหยงไป่ชุนที่สำนักมังกรดำ
ต้วนเฮ่าเซินกับหม่าเฉียงไม่อยากเชื่อว่าอาจารย์สามจะเสียชีวิตแล้ว
เหยียนจื้อกุ้ยตามมาช่วยยืนยัน






เหยียนจื้อกุ้ยพาศิษย์สำนักมังกรดำไปพบศพอาจารย์สาม
ต้วนเฮ่าเซินจึงออกคำสั่งให้ศิษย์ตามหาตัวอาจารย์รองให้พบ
และนำกลับมาชำระความที่สำนัก






โม่หม่าคิดจะตามหาหยงไป่ชุนด้วยตัวเอง
แต่เมื่อเห็นจื้อกุ้ยตามเขามาจนหกล้มได้รับบาดเจ็บ
จึงเปลี่ยนใจพานางกลับวัดเต๋า





หม่าเฉียงเห็นซ่งชิงมาด้อมๆ มองๆ แถวสำนัก
จึงคิดข่มขู่นางให้บอกที่ซ่อนหยงไป่ชุน
โธ่ ถ้านางรู้จะมาตามหาที่สำนักมังกรดำทำไม




เสี่ยวกวงเกรงหม่าเฉียงจะทำร้ายซ่งชิง
จึงรีบเข้าไปบอกต้วนเฮ่าเซิน




หม่าเฉียงทุเรศมาก รับไม่ได้
จะตามหาหยงไป่ชุนก็หาไปสิ ทำไมต้องมาลงมือลงไม้กับผู้หญิงด้วย

เก่งแต่กับผู้หญิงนี่หว่า เจอหยงไป่ชุนเข้าก็สู้ไม่ได้





ต้วนเฮ่าเซินอยากให้อาจารย์สามกลับไปอธิบายกับศิษย์ในสำนัก
แต่อาจารย์สามกลับไม่ยอมรั้งอยู่





หม่าเฉียงคิดจับตัวอาจารย์สาม แต่เฮ่าเซินขวางไว้




หยงไป่ชุนดีใจที่บุตรสาวยังห่วงใยเขา ซ่งชิงขอร้องให้บิดาไปจากเมืองหลวงพร้อมนาง

หยงไป่ชุน: แล้วโม่หม่าล่ะ ถ้าไม่มีเรื่องนี้ เจ้ากับโม่หม่าต้องเป็นคู่ที่เหมาะสมกัน
ให้โม่หม่าล้างแค้นกับพ่อเถอะ แล้วพวกเจ้าจะได้อยู่ด้วยกัน
ซ่งชิง: ไม่ ข้าไม่อยากให้ท่านตาย พวกเราไปจากเมืองหลวง
ทิ้งบุญคุณความแค้นไว้ข้างหลังเถอะ





หม่าเฉียงไม่พอใจที่ต้วนเฮ่าเซินไม่ยอมรับปาก
ฆ่าหยงไป่ชุนเพื่อล้างแค้นให้กับหลิวเยี่ย
ทำตัวไม่สมเป็นเจ้าสำนักเอาซะเลย

เมื่อสำนักมังกรดำไม่เหมือนก่อน จะอยู่ไปทำไม
หม่าเฉียงลาออกจากสำนัก พร้อมพาศิษย์น้องบางส่วนแยกตัวไป





หลี่โหยวหว่อรู้เรื่องจากเหยียนจื้อกุ้ย
เขาฉวยโอกาสนี้ยุให้โม่หม่าล้างแค้นหยงไป่ชุน
คิดจะหาตัวหยงไป่ชุนไม่ยาก ยังไงหยงไป่ชุนก็ไม่ทิ้งลูกสาวแน่
อย่างนี้ ก็เท่ากับหลอกใช้ซ่งชิงน่ะสิ




หลังจากหม่าเฉียงจากไป ต้วนเฮ่าเซินก็เอาแต่นั่งซึมไม่ยอมกินข้าวปลาจนเสี่ยวกวงเป็นห่วง

ต้วนเฮ่าเซิน: สมัยข้าเป็นเด็ก พ่อเคยเล่าตำนานกลุ่มดวงดาว 4 กลุ่ม
มังกรดำ เสือขาว เต่าดำ หงส์แดง ให้ข้าฟัง
พ่อบอกว่าที่ผู้ก่อตั้งสำนัก ได้ตั้งชื่อสำนักว่ามังกรดำ
เพราะดวงดาว 7 ดวงที่รวมกันเป็นกลุ่มดาวมังกรดำไม่เคยแยกจากกัน
ท่านจึงหวังว่าศิษย์ร่วมสำนักจะเป็นนำ้หนึ่งใจเดียวกัน
คิดไม่ถึงว่า สำนักต้องมาแตกแยกในรุ่นของข้า
เสี่ยวกวง: ศิษย์พี่ใหญ่ทำไปด้วยอารมณ์ชั่ววูบ
ท่านอย่าเพิ่งร้อนใจไปเลย
ต้วนเฮ่าเซิน: ข้าอยากอยู่ตามลำพัง




ซ่งชิง: ข้าขอโทษ ทั้งเจ้าและพ่อล้วนมีความสำคัญต่อข้า
ข้าไม่อยากให้ใครเป็นอะไรไป
ตอนแรกที่ข้ารู้ว่าพ่อเป็นคนฆ่าพ่อแม่เจ้า และท่านลุงหลิวฉวน ข้าก็โกรธเขามาก
แต่เป็นใครก็คงไม่อยากให้เกิดเรื่องร้ายกับพ่อแม่บังเกิดเกล้า ข้าก็เช่นกัน
ข้าไม่อยากให้เจ้าจมอยู่ในความเกลียดชังเหมือนเมื่อก่อน
ข้าขอร้องล่ะ โม่หม่า ยกโทษให้พ่อข้าด้วย ปล่อยเขาไปเถอะ
หลายปีมานี้ เขาก็รู้สึกสำนึกผิดอยู่แล้ว
เขาไม่ได้ตั้งใจฆ่าพ่อแม่เจ้า โปรดยกโทษให้เขานะ
โม่หม่า: เจ้าอยากให้ข้าให้อภัยเขางั้นหรือ
ซ่งชิง: โม่หม่า พ่อข้าตัดสินใจถอนตัวแล้ว โปรดให้โอกาสท่านได้ใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบ
พวกเราจะไปจากเมืองหลวง และจะไม่กลับมาอีก
โม่หม่า: ตอนแรกที่ข้ารู้ว่าพ่อเจ้าฆ่าพ่อแม่ข้า ข้าคิดแต่จะแก้แค้น
แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่อาจารย์กับเจ้าทำเพื่อข้ามากมาย
ข้าก็สงบใจลงได้ ที่สำคัญ ยังไงเขาก็เป็นพ่อของเจ้า
ซ่งชิง: แปลว่าเจ้าให้อภัยพ่อข้าแล้วใช่มั้ย





ซ่งชิงดีใจที่โม่หม่ายอมให้อภัยบิดา
โม่หม่าขอไปส่งพวกนางออกจากเมือง






ดูสีหน้าของโม่หม่าแล้ว หยงไป่ชุนไม่เชื่อว่าจะมาดี
แต่คนอย่างหยงไป่ชุนไม่งอมืองอเท้าให้มาล้างแค้นได้ง่ายๆ





การต่อสู้ครั้งนี้ โม่หม่าเป็นฝ่ายชนะ แต่เขาก็ไม่ได้คิดเอาชีวิตหยงไป่ชุน
ที่จริงโม่หม่าคิดตก ปล่อยวางได้แต่แรก
คิดถึงอาจารย์ที่ยอมสละชีิวิตเพื่อให้เขาได้รู้ว่า ความแค้นไม่ให้อะไร
โม่หม่าจึงยอมปล่อยวาง ทำให้กังฟูเขาก้าวรุดหน้าจนเอาชนะหยงไป่ชุนได้






ด้วยคำว่าปล่อยวางนี้เอง
ทำให้หยงไป่ชุนเกิดสำนึกที่จะรับผิดชอบในการกระทำที่ผ่านมาของตน
เขาไม่อยากหนีไปตลอดชีวิต





มีโม่หม่าคอยดูแลซ่งชิง หยงไป่ชุนก็วางใจ




หยงไป่ชุนนัดหม่าเฉียงไปพบที่สุสานต้วนทีป๋อ
บุญคุณอาจารย์มีมากมาย ทำไมหม่าเฉียงถึงคิดจะทิ้งสำนักไปได้
หรือจะต้องให้หยงไป่ชุนตายก่อน จึงจะยอมกลับเข้าสำนัก
หม่าเฉียงไม่สน จะแก้แค้นลูกเดียว
เห็นหน้าต้วนเฮ่าเซิน ก็คิดไปว่าจะมารวมหัวกันกับหยงไป่ชุนไปโน่น





หยงไป่ชุนยอมคุกเข่าสารภาพผิด ให้ต้วนเฮ่าเซินตัดสินลงโทษ
เมื่อตายไปแล้ว ก็ไม่ต้องทำสุสาน หรือตั้งป้ายให้
แค่ขอให้โปรยเถ้าธุลีบนยอดเขานี้ก็พอ

ต้วนเฮ่าเซินทั้งรักและเคารพอาจารย์รองเหมือนบิดาบังเกิดเกล้า
จะให้ทำใจฆ่าอาจารย์รองนับเป็นเรื่องยาก





อ่อนแอ เหยาะแหยะอย่างนี้ จะไปแข่งชิงตำแหน่งนายกสมาคมกับโม่หม่าได้ยังไง
อย่าหลงคิดว่าโม่หม่าจะเหมือนเดิม
วันนี้ โม่หม่าเอาชนะหยงไป่ชุนได้แล้ว ต้วนเฮ่าเซินยิ่งไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา




หยงไป่ชุนลงมือกับต้วนเฮ่าเซิน เพื่อกระตุ้นให้เขารู้ตัว
ว่าโม่หม่ามีฝีมือรุดหน้าไปแค่ไหนแล้ว






ต้วนเฮ่าเซิน: ข้าสู้โม่หม่าไม่ได้จริงๆ หรือ อาจารย์รอง
หยงไป่ชุน: เฮ่าเซิน เฮ่าเซิน สวรรค์ช่างดีต่อข้านัก
นอกจากจะให้ข้าได้พบหน้าลูกสาว ยังให้คนที่ข้ารักดุจลูกชายมาส่งข้าอีกด้วย





ในเมื่อเฮ่าเซินไม่ยอมลงมือ หยงไป่ชุนจึงฆ่าตัวตายเอง








 

Create Date : 14 พฤศจิกายน 2552    
Last Update : 6 มิถุนายน 2553 10:09:06 น.
Counter : 658 Pageviews.  

ไทเก๊ก หมัดทะลุฟ้า The Master of Taichi ตอน 17





ไทเก๊ก หมัดทะลุฟ้า The Master of Taichi ตอน 17



เหมยฟงหนินโกรธที่โม่หม่าทำให้ซ่งชิงต้องผิดหวังซ้ำสอง
มาถึงไม่พูดพร่ำทำเพลง ขอชกก่อน แล้วค่อยด่าซ้ำทีหลัง

เฮ้อ แต่พูดไปตัวเองก็เป็นฝ่ายผิดกับซ่งชิงก่อน จะมาว่าคนอื่นก็ยังไงอยู่
เรื่องระหว่างหญิงชาย บางทีก็ห้ามยาก

โม่หม่าได้รู้ว่าซ่งชิงกลับไปอยู่กับบิดา ก็โล่งใจ อย่างน้อยนางก็มีคนคอยดูแล





เมื่อหลี่โหยวหว่อแยกซ่งชิงออกจากโม่หม่าได้สำเร็จ
ไฉเหว่ยก็ไถ่ตัวหงเหลียงให้ แถมซื้อบ้านให้ทั้งคู่ด้วย





โม่หม่าฝึกหลบหลีกโดยใช้ประสาทหูแทนประสาทตา
แต่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแบบนี้ คงฝึกให้สำเร็จไม่ได้ง่ายๆ





ซ่งชิงไม่อยู่ซะคน หลี่โหยวหว่อก็สามารถกล่อมให้โม่หม่า
เข้าร่วมการประลองชิงตำแหน่งผู้นำสมาคม Hua Meng ได้





ตอนแรกบรรดาเจ้าสำนักต่างคัดค้านที่โม่หม่าจะเข้าร่วมการประลอง
ด้วยวัยวุฒิ และคุณวุฒิ โม่หม่าจะมาเทียบอะไรกับเจ้าสำนักอาวุโสทั้งหลายได้

แต่นอกจากหลี่โหยวหว่อจะช่วยสนับสนุนแล้ว
ต้วนเฮ่าเซินยังเห็นด้วย โม่หม่าคนเดียวจะส่งผลอะไรกับการประลอง
ถึงยังไงก็ต้องแพ้ให้ตัวเองอยู่ดี
เจ้าสำนักอื่นๆ ฟังแล้วกลัวเสียหน้า เดี๋ยวจะหาว่าที่ไม่ให้โม่หม่าเข้ารร่วมเพราะกลัวแพ้
จึงยอมหยวนๆ กันไป




คัทสึฮิโร่มาดักรอโม่หม่าที่หน้าสมาคมเพื่อขอท้าสู้
เฮ่าเซินอยากจะห้าม แต่หยงไป่ชุนทัดทานไว้
ยังไงคัทสึฮิโร่ ก็ท้าสู้ในนามสำนักชิบาซากิ คนนอกไม่ควรยุ่งเกี่ยว





ไม่หม่าก็ไม่ได้อยากจะสู้ด้วยหรอก
แต่หลี่โหยวหว่ออ้างว่าขืนไม่สู้ ก็เท่ากับยอมรับว่าไทเก๊กสู้คาราเต้ไม่ได้น่ะสิ
ต่อหน้าเจ้าสำนักทั้งหลาย โม่หม่าจะยอมได้ยังไง




ผลก็ออกมาอย่างที่รู้ๆ กัน คัทสึฮิโร่เป็นฝ่ายพ่ายแพ้




อาจารย์สามอารมณ์เสีย เคยบอกแล้วใช่ไหมไม่ให้ส่งเสริมโม่หม่าเข้าร่วมสมาคม
เห็นมั้ย เป็นเรื่องจนได้ ถ้าโม่หม่าได้เป็นผู้นำสมาคมจริง
จะเอาหน้าที่ไหนไปบอกอดีตเจ้าสำนักที่ล่วงลับไปแล้วล่ะ

หยงไป่ชุน: เจ้าไม่มั่นใจเฮ่าเซินเลยนะ
อาจารย์สาม: ไม่ใช่ว่าไม่มั่นใจ แต่ดูวันนี้สิ โม่หม่าเอาชนะชิบาซากิ คัทสึฮิโร่อย่างสบายๆ
แค่ไม่นาน วิชากังฟูของเขาก็ก้าวหน้าไปมาก จะเอาชนะเขาไม่ใช่เรื่องง่าย
หยงไป่ชุน: เฮ่าเซินก็ใช่จะไร้ฝีมือ
อาจารย์สาม: แต่ถ้าพี่รองเชื่อข้าตั้งแต่แรก ข้าก็คงไม่ต้องมาห่วงแบบนี้
ข้ารู้ ท่านอยากจะทำเพื่อลูกสาว แต่โม่หม่าแค่หลอกใช้ลูกสาวท่าน
สุดท้ายก็ทอดทิ้งนาง
หยงไป่ชุน: ถ้าโม่หม่าขวางทางสำนักมังกรดำ ข้าจะต้องจัดการเขาแน่
ส่วนเรื่องของลูกสาวข้า เจ้าไม่จำเป็นต้องใส่ใจ
อาจารย์สาม: เดี๋ยวนี้ ลูกสาวท่านสำคัญที่สุด อย่างอื่นท่านก็ไม่สนใจแล้วนี่




หยงไป่ชุนเห็นบุตรสาวดูหงอยเหงาก็ให้เป็นห่วง
อย่าเข้าใจผิดคิดว่าโม่หม่าหันไปมุ่งมั่นชิงตำแหน่งนายกสมาคม
ก็หมายความว่าลืมซ่งชิงแล้ว

ซ่งชิง: ข้าหวังให้เขาลืมข้าให้ได้ จะได้ดีกับทุกฝ่าย
หยงไป่ชุน: เจ้ารู้ไหม อะไรที่ลืมยากที่สุด ก็สิ่งที่เจ้าอยากลืมมากที่สุดอย่างไรล่ะ
ยิ่งอยากลืมเท่าไหร่ ยิ่งลืมยากเท่านั้น เจ้ากับโม่หม่าต่างตกที่นั่งเดียวกัน
ซ่งชิง: พ่อไม่เข้าใจ มันไม่ใช่อย่างที่ท่านคิด
หยงไป่ชุน: ทำไมพ่อจะไม่เข้าใจ เจ้าคิดถึงแม่นางเหยียนใช่มั้ยล่ะ
เจ้าอาจจะคิดว่าเจ้าได้ทำในสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว
แต่กลับทำให้ต้องเสียใจกันทั้งสามคน มันเพื่ออะไร
ทำไมไม่ย่อมให้เสียใจคนเดียว แล้วอีกสองคนมีความสุขล่ะ
ซ่งชิง: ถ้าความสุขของข้า อยู่บนความทุกข์ของคนอื่น
สู้ข้าไม่มีความสุขซะยังดีกว่า
หยงไป่ชุน: ซ่งชิง โม่หม่ารักเจ้า เจ้าก็รักเขา ต่อให้มีแม่นางเหยียนแล้วจะเป็นไร
ซ่งชิง: มาถึงขั้นนี้แล้ว ข้าจะลืมเขาให้ได้
แล้วซักวัน ซันวัน โม่หม่าจะลืมข้าเอง




เหยียนจื้อกุ้ยตั้งใจทำกับข้าว ซักผ้า เพื่อหวังชนะใจโม่หม่า
อะไรที่ซ่งชิงทำได้ นางก็ทำได้เช่นกัน
นางต้องเจ็บใจเมื่อเห็นเสื้อฝึกกังฟูที่ซ่งชิงตัดให้กับโม่หม่า
ขนาดขาดแล้วขาดอีกโม่หม่าก็ยังไม่ยอมทิ้ง มันหมายความว่าอย่างไร





โม่หม่าฉุนที่เหยียนจื้อกุ้ยแอบทิ้งเสื้อกังฟูตัวโปรด
อะไรกันล่ะคนก็จากไปแล้ว จะยังอาลัยอาวรณ์อยู่ทำไม




เห็นน้ำตานางแล้วโม่หม่าก็ใจอ่อน

เหยียนจื้อกุ้ย: ซ่งชิงจากไปแล้ว นางจะไม่กลับมาอีก
เจ้ายังจะเก็บเสื้อไว้ทำไม
หรือว่าข้ายังเทียบกับเสื้อขาดๆ ตัวนั้นไม่ได้
รู้มั้ยว่าเจ้าทำร้ายจิตใจข้าแค่ไหน
โม่หม่า: ข้าขอโทษ





ต้วนเฮ่าเซินจับได้ว่าอาไข่ศิษย์ในสำนักแอบไปดูกังฟูใต้ดิน
แถมยังพนันขันต่อจนเสียเงินเสียทอง มาไถเงินเสี่ยวกวงอีก
แบบนี้ ต้องลงโทษให้ฝึกวิชาซะให้เข็ด
มาเอะใจตรงที่มีนักคาราเต้เข้าร่วมการต่อสู้ด้วย




ด้วยความเป็นห่วงเพื่อน ต้วนเฮ่าเซินปกปิดฐานะเข้าไปดูการประลองกังฟูใต้ดิน
นักมวยนอกจากจะใส่หน้ากากแล้ว ยังล่ามโซ่ไว้ด้วยกัน
การต่อสู้รุนแรง โหดเหี้ยม จนนักคาราเต้ทำหน้ากากหลุด
จึงเห็นว่าเป็นคัทสึฮิโร่อย่างที่สังหรณ์ใจจริงๆ





ต้วนเฮ่าเซินจับได้ว่าคู่ต่อสู้ของคัทสึฮิโร่เล่นโกง
แต่คัทสึฮิโร่ยังไม่ยอมเลิกรา ก็เล่นเอาสำนักเป็นเดิมพัน
จะแพ้ไม่ได้เด็ดขาด





เจ้ามือไม่พอใจที่เฮ่าเซินมาก่อกวน
เฮ่าเซินยอมเปิดเผยฐานะตนเอง เพื่อขอสู้แทนคัทสึฮิโร่




แน่นอนว่าเฮ่าเซินเป็นฝ่ายชนะ




ที่จริงแล้ว เพื่อเอาชนะโม่หม่าให้ได้
คัทสึฮิโร่จึงใช้การต่อสู้ที่ไร้กติกานี้มาผลักดันให้ตัวเองเก่งขึ้น

ก็รู้ว่ารักเพื่อน แต่เรื่องโม่หม่า ปล่อยให้เฮ่าเซินจัดการเองดีกว่า




อาไข่ปากโป้งเรื่องเฮ่าเซินเปิดเผยฐานะเจ้าสำนักมังกรดำ
แถมยังใช้ฐานะในการต่อสู้กังฟูใต้ดินให้อาจารย์สาม กับ หม่าเฉียงรู้
เล่นเอาพวกเขาโกรธจนหูกระดิก ทำเสื่อมเสียชื่อเสียงสำนักแบบนี้ รับไม่ได้
คนเราต้องรู้ลำดับความสำคัญสิ ทำไมเอาเชื่อเสียงสำนัก ไปแลกกับคนญี่ปุ่น





หยงไป่ชุนรีบตัดบทเรียกเฮ่าเซินมาคุยตามลำพัง
ทำไมชะล่าใจอย่างนี้ ทำให้หม่าเฉียงมีช่องที่จะโจมตีได้

ต้วนเฮ่าเซิน: หรือจะปล่อยให้คัทสึฮิโร่ตายคาเวทีล่ะ
หยงไป่ชุน: ที่หม่าเฉียงพูดก็มีส่วนถูก ช่วยเพื่อนก็เป็นเรื่องหนึ่ง
แต่เจ้าไม่ควรเปิดเผยฐานะของตัวเองออกไป
ต้วนเฮ่าเซิน: ข้าไม่มีทางเลือก
หยงไป่ชุน: ถ้าเจ้าคิดให้รอบคอบ ย่อมมีทางออกที่ดีกว่านี้แน่
หมู่นี้ เจ้าไม่เป็นตัวของตัวเองเลย
ดูอย่างเมื่อครู่สิ เจ้าเป็นถึงเจ้าสำนัก จะไปทุ่มเถียงกับหม่าเฉียงทำไม
จิตใจเจ้าไม่อยู่กับตัว เป็นเพราะแม่นางเหยียนจากไปใช่มั้ย
ที่นางจากเจ้าไป ทำร้ายจิตใจเจ้า
แต่เจ้าจะปล่อยให้เป็นอย่างนี้ต่อไปไม่ได้ สำนักมังกรดำขึ้นอยู่กับเจ้านะ
ต้วนเฮ่าเซิน: อาจารย์รองวางใจ จข้าจะไม่ปล่อยให้เกิดเรือ่งเช่นนี้อีก

เอาเถอะ แล้วก็แล้วกันไป เรื่องสำคัญกว่าคือการชิงตำแหน่งนายกสมาคม Hua Meng
ต้วนเฮ่าเซินรับปากว่าจะเอาชนะคู่ต้อสู้ให้ได้




ในที่สุดก็มีผู้พบศพหลิวฉวน
โม่หม่ายังนึกว่าท่านอาหลิวกลับไปอยู่บ้านนอกแล้วซะอีก
วันที่หลิวฉวนกลับบ้านเป็นวันเดียวกับที่ซ่งชิงถูกลักพาตัว
หรือว่าจะเป็นฝึมือคนชุดดำที่ต้องการคัมภีร์ไร้เทียมทาน




มาถึงขั้นนี้แล้ว ทำไมยังไม่ยอมกำจัดโม่หม่าอีก
ลงมือก่อนย่อมได้เปรียบ หรือเห็นเป็นคนที่ลูกสาวรักเลยไม่กล้าลงมือ

หยงไป่ชุนยืนยันว่ายังไม่ถึงเวลา หากเกิดเรื่องตอนนี้ คนจะเพ่งเล็งเปล่าๆ




ซ่งชิงมาไหว้หลิวฉวน เหยียนจื้อกุ้ยก็หวาดระแวง
อยากให้นางรีบกลับไปเร็วๆ

ส่วนโม่หม่าก็ไม่อยากให้นางรีบกลับ ขอตามไปส่งก็ยังดี





อาจารย์สามฉวยโอกาสตอนที่โม่่หม่ามัวแต่สนใจซ่งชิง
ซัดมีดบินลอบทำร้าย





โม่หม่ารับมีดไว้ได้ แถมซัดกลับ ทำให้อาจารย์สามได้รับบาดเจ็บ
โม่หม่าเกรงคนร้ายจะกลับมาลักพาตัวซ่งชิงไปเพื่อข่มขู่เขาอีก

ซ่งชิง: ตอนนี้ คนที่สำคัญที่สุดของเจ้า คือ จื้อกุ้ย
ถ้าเขาจะลักพาตัว ก็คงจะลักพาตัวจื้อกุ้ย ไม่ใช่ข้า
เจ้าต้องดูแล ปกป้องนางให้ดี นางรอเจ้าอยู่ เจ้ากลับไปหานางเถอะ





ระหว่างกินข้าวเย็นร่วมโต๊ะกัน
เสี่ยวกวงซุ่มซ่ามทำน้ำชาหกใส่อาจารย์สาม
ทำให้ซ่งชิงเห็นบาดแผลที่แขนของเขา
นางจึงรู้ทันทีว่าอาจารย์สามคือค้นร้าย






ซ่งชิงรีบขึ้นเขาไปเตือนโม่หม่า
แต่อาจารย์สามตามนางมา เมื่อถึงที่เปลี่ยวก็คิดกำจัดนางซะ
ซ่งชิงยังเข้าใจว่าอาจารย์สามเป็นคนฆ่าหลิวฉวน
เขาเปิดเผยว่าความจริงเป็นหยงไป่ชุนต่างหาก
พ่อแม่โม่หม่า หยงไป่ชุนกับเขาก็เป็นคนทำร้ายจนพวกเขาต้องตาย

เมื่อรู้ความลับทุกอย่างแล้ว ก็อย่าคิดว่าจะหนีรอด
โชคดี หยงไป่ชุนผิดสังเกตตั้งแต่แรก จึงมาช่วยลูกสาวไว้ทัน





อาจารย์สามไม่ยอมรามือ จะฆ่าซ่งชิงให้ได้
เพื่อช่วยลูกสาว หยงไป่ชุนจึงพลั้งมือทำร้ายอาจารย์สามตกหน้าผา





ซ่งชิงรับไม่ได้ที่มีพ่อเป็นฆาตกร

หยงไป่ขุน: ลูกเอ๋ย พ่อก็ไม่อยากให้เป็นแบบนี้
ซ่งชิง: ทำไม ทำไมต้องให้ข้ามารู้เรื่องคอนนี้ด้วย
หยงไป่ขุน: เมื่อก่อนพ่อทุ่มเททุกอย่างเพื่อสำนักมังกรดำ
แม้พ่อแม่โม่หม่าจะไม่ตายด้วยมือพ่อ แต่พ่อก็เป็นคนทรยศพวกเขา
พ่อไม่นึกว่าเรื่องนี้จะกลับมาหลอกหลอน
ซ่งชิง: สำนักมังกรดำ เอะอะก็สำนักมังกรดำ
เพื่อสำนัก ท่านฆ่าคนไปเท่าไหร่แล้ว
หยงไป่ชุน: ซ่งชิง คนในยุทธภพ ไม่เป็นตัวของตัวเอง
ซ่งชิง: ข้าไม่ใช่คนในยุทธภพ ไม่ต้องลากข้าไปเกี่ยวด้วยได้ไหม
หยงไป่ชุน: พ่อแค่อยากชดเชยให้เจ้า
ซ่งชิง: ชดเชยเหรอ ไม่ว่าจะทำอะไร ท่านก็เป็นฆาตกรอยู่ดี
หยงไป่ชุน: งั้นพวกเราก็ไปจากที่นี่ แล้วลืมเรื่องนี้ให้หมด
ซ่งชิง: ข้าจะลืมได้ยังไง ท่านเพิ่งฆ่าคนตายไปนะ
หยงไป่ชุน: พ่อฆ่าหลิวเยี่ย เพื่อปกป้องเจ้า
ซ่งชิง: ท่านฆ่าได้ทุกคนอยู่แล้วนี่ งั้นก็ฆ่าข้าอีกคนเลยสิ
ถ้าท่านไม่ฆ่าข้า ข้าจะเปิดเผยความจริงให้ทุกคนได้รู้
หยงไป่ชุน: ซ่งชิง ถึงเจ้าไม่เห็นข้าเป็นพ่อ ข้าก็เห็นเจ้าเป็นลูก
พ่อจะฆ่าลูกได้ยังไง




หยงไป่ชุน: พ่อรู้ว่าเจ้าคงไม่ให้อภัยพ่อ
ไม่ว่าพ่อจะทำอย่างไร คงไม่อาจชดเชยเรื่องที่ผ่านมาได้
มีเพียงความตายเท่านั้น
ซ่งชิง: คนที่จะฆ่าท่าน ไม่ใช่ข้า





ซ่งชิงสับสนในใจ จนเดินใจลอยไปถึงวัดเต๋า
โม่หม่าเห็นนางเข้า ไม่ทันจะพูดจา นางก็หมดสติไป









 

Create Date : 19 กันยายน 2552    
Last Update : 6 มิถุนายน 2553 10:08:40 น.
Counter : 669 Pageviews.  

ไทเก๊ก หมัดทะลุฟ้า The Master of Taichi ตอน 16





ไทเก๊ก หมัดทะลุฟ้า The Master of Taichi ตอน 16



เหยียนจื้อกุ้ยตามโม่หม่าไปเซี่ยงไฮ้
เธอทำเป็นเนียนว่าไม่รู้ทำไมอยู่ดีๆ ก็รู้สึกเหมือนโม่หม่าอยู่ในอันตราย
ร้อนใจจนต้องรีบตามมา ตามหาอยู่หลายโรงแรม ในที่สุดก็เจอ
โม่หม่าเข้าใจว่าจื้อกุ้ยจำเรื่องเขาจะโดนประหารได้ เลยเชื่อสนิท





แต่นี่สิน่างงกว่า ต้วนเฮ่าเซินตามมาเซี่ยงไฮ้ยังไงทัน
รถไฟมาเซี่ยงไฮ้ไม่น่าจะมีวันละหลายรอบได้เลย

จื้อกุ้ยเกรงจะเกิดเรื่อง จึงขอให้โม่หม่ากับหลี่โหยวหว่อไปรอที่ร้านก่อน





เฮ่าเซินไม่เข้าใจ ทำไมจื้อกุ้ยมาอยู่กับโม่หม่าได้
แบบนี้ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง




ต้วนเฮ่าเซิน: ทำไมจะมาเซี่ยงไฮ้ ถึงไม่บอกข้า
แถมมากับโม่หม่าอีก
เหยียนจื้อกุ้ย: ความจริง ข้ารู้จักโม่หม่าก่อนที่ข้าจะความจำเสื่อม
ต้วนเฮ่าเซิน: แล้วไง
เหยียนจื้อกุ้ย: พี่จำได้ไหม ทุกครั้งที่ข้าเห็นโม่หม่า ข้าจะเกิดความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย
ต้วนเฮ่าเซิน: เจ้าชอบโม่หม่าหรือ
เหยียนจื้อกุ้ย: เขาเคยช่วยชีวิตข้า เขาเป็นผู้มีพระคุณของข้า
ต้วนเฮ่าเซิน: ข้าก็เคยช่วยชีวิตเจ้า
เหยียนจื้อกุ้ย: ข้ารู้ พี่ไม่เพียงช่วยชีวิตข้า ยังดีต่อข้า
คอยดูแลข้า ข้าซาบซึ้งและขอบคุณพี่มาก แต่ความรู้สึกมันต่างกัน
กับโม่หม่า ขนาดข้าความจำเสื่อม จำตัวเองไม่ได้ จำเขาไม่ได้ แต่ข้าจำความรู้สึกนี้ได้





ต้วนเฮ่าเซิน: แต่เจ้าไม่รู้สึกเช่นนั้นกับข้า
เหยียนจื้อกุ้ย: ข้าขอโทษ ข้าไม่ตั้งใจทำร้ายจิตใจพี่
ข้าเคยคิดว่าเราจะอยู่ด้วยกันได้ จนข้าได้พบกับโม่หม่า
ข้าจึงรู้ว่าระหว่างเราไม่ใช่ความรัก
ต้วนเฮ่าเซิน: เจ้าแค่จำอดีตได้นิดๆ หน่อยๆ จะรู้ได้ยังไงว่า
ส่ิงที่เจ้านึกได้นั้นถูกต้อง เจ้าอาจจะรู้จักโม่หม่า
แต่ไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะชอบเขา
เหยียนจื้อกุ้ย: ข้ารู้ว่าข้ารักใคร
ต้วนเฮ่าเซิน: เจ้ายังจำตัวเองไม่ได้เลย จะมั่นใจได้ยังไง
ขอเวลาข้าหน่อย ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าคนที่เจ้ารักแท้จริงคือใคร
เหยียนจื้อกุ้ย: พี่ปล่อยข้าไปเถอะ ข้าไม่คู่ควรกับพี่หรอก
ข้าหลอกพี่ ข้าจำได้ทุกอย่างแล้ว
ข้าคือเหยียนจื้อกุ้ย ไม่ใช่ญาติผู้น้องของพี่




เหยียนจื้อกุ้ย: ข้าจำได้แล้วว่าข้ารักโม่หม่า
ขอโทษที่ข้าปิดบังความจริง เพราะข้าอยากลืมอดีต และตั้งต้นชีวิตใหม่
แต่ข้ารู้แล้วว่ามันเป็นไปไม่ได้ ข้าคือข้า จะเป็นคนอื่นได้อย่างไร
ข้ารักโม่หม่าก่อนที่ข้าจะได้รู้จักพี่
เมื่อก่อนข้ารักเขา วันนี้ข้ายังคงรักเขา และจะรักเขาตลอดไป
ต้วนเฮ่าเซิน: ไม่ต้องพูดอีกแล้ว

(แค่นี้ยังทำร้ายจิตใจกันไม่พออีกรึไง ฮี )






โม่หม่าสงสัยว่าต้วนเฮ่าเซินมาเซี่ยงไฮ้ทำไม
จื้อกุ้ยบ่ยเบี่ยงว่า เฮ่าเซินเป็นเจ้าสำนักมังกรดำแล้ว จึงต้องมาลาออกจากโรงเรียน

หลี่โหยวหว่อไม่อยากให้เรื่องเฮ่าเซินมาทำให้เสียแผน
จึงหันไปพูดเรื่องปรมาจารย์ไทเก๊กแทน
เสียดายอุตส่าห์มาหากลับไม่ได้เจอ (ก็จะเจอได้ยังไง กุเรื่องขึ้นมาทั้งเพ)
เขาชวนโม่หม่ากับจื้อกุ้ยดื่มเหล้า ตามแผนมอมให้เมา





ต้วนเฮ่าเซินนึกถึงช่วงเวลาดีๆ ที่ทั้งคู่มีร่วมกันแล้ว
รู้สึกว่าตัวเองยังมีความหวัง จึงคิดจะไปหาจื้อกุ้ยที่โรงแรม






หลี่โหยวหว่อประคองโม่หม่าจะจื้อกุ้ยให้มานอนเตียงเดียวกัน
กะว่ายังไงงานนี้ก็ต้องสำเร็จตามแผนแน่
พ้นคืนนี้ ซ่งชิงก็ต้องกระเด็นไปพ้นทาง




โม่หม่าเกิดอยากจะอาเจียนขึ้นมา
จึงออกจากห้อง แต่เดินไปได้ไม่ไกล ก็เมาหมดสภาพอยู่ตรงชานบันได
ต้วนเฮ่าเซินกำลังตามหาจือกุ้ย จึงเห็นประตูห้องเปิดอยู่




ต้วนเฮ่าเซินปลุกจื้อกุ้ยให้ตื่น ด้วยความเมานางเห็นเขาเป็นโม่หม่า

เหยียนจื้อกุ้ย: โม่หม่า
ต้วนเฮ่าเซิน: นี่ข้าเอง
เหยียนจื้อกุ้ย: ข้ารู้ว่าเป็นเจ้า โม่หม่า
รู้มั้ยว่าตั้งแต่พบเจ้าครั้งแรก ข้าก็รู้ว่าเจ้าคือคนที่ใช่
ไม่ว่าเจ้าจะทำกับข้ายังไง ต่อให้ใจเจ้าไม่เคยมีข้า
ต่อให้ใจเจ้ามีแต่ซ่งชิง ข้าก็ยังรักเจ้า เจ้าคนเดียวเท่านั้น
เจ้าเป็นชายคนเดียวที่ข้ารัก โม่หม่า
ข้ารักเจ้า ข้ารักเจ้าจริงๆ






จื้อกุ้ยนะ ยิ่งพูดย่ิงทำให้เฮ่าเซินเสียใจ
แล้วยังมาจูบเฮ่าเซินก่อนอีก
ทีนี้ ก็เลยเลยเถิดกันไปใหญ่




เฮ่าเซินรู้สึกผิด ไม่กล้าเผชิญหน้านาง จึงรีบร้อนจากไป




ที่ไหนได้ โดนหลี่โหยวหว่อเห็นเข้าโดยไม่รู้ตัว
ถึงจะผิดแผนไปนิดหน่อย แต่หลี่โหยวหว่อก็ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ
เขาพาโม่หม่ากลับไปนอนที่เตียง





ต้วนเฮ่าเซินเสียใจที่ล่วงเกินจื้อกุ้ยไป
ทั้งๆ ที่รู้ว่านางไม่ได้รักเขาเลย




ตอนฟ้าสาง จื้อกุ้ยตื่นขึ้นมาเห็นโม่หม่านอนร่วมเตียงกับนาง
จึงเข้าใจผิดคิดว่าคนที่นางมีสัมพันธ์ด้วยเมื่อคืนคือโม่หม่า
ด้วยความเขินอาย นางจึงรีบออกจากห้องไปก่อนที่เขาจะตื่น





เหยียนจื้อกุ้ย: เจ้าจะกลับไปที่วัดเต๋าหรือ
โม่หม่า: ใช่สิ ไม่งั้นเจ้าจะให้ข้าไปไหนล่ะ
เหยียนจื้อกุ้ย: งั้น ข้าย้ายไปอยู่กับเจ้าได้มั้ย
โม่หม่า: อะไรนะ เจ้าจะย้ายไปอยู่กับข้า
ไหนเจ้าบอกว่าคนสำนักมังกรดำดีกับเจ้าไง
เหยียนจื้อกุ้ย: เจ้าจะให้ข้าอยู่ที่นั่นไปชั่วชีวิตหรือ
โม่หม่า: ก็แล้วแต่เจ้าสิ ข้าจะไปเก็บของล่ะ




จื้อกุ้ยไม่เข้าใจว่าทำไมโม่หม่าทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หลี่โหยวหว่อปลอบใจนางว่าโม่หม่าคงไม่รู้จะสู้หน้านางยังไง
อีกอย่างระหว่างพวกนางยังมีมือที่สามอยู่
หากนางอยากได้ความสุขก็ต้องรู้จักช่วงชิง




จื้อกุ้ยตัดสินใจทิ้งทุกอย่างที่สำนักมังกรดำ
นางจึงยอมรับกับหยงไป่ชุนว่านางคือเหยียนจื้อกุ้ยไม่ใช่ซือจิน





มีอะไร สองคนก็ค่อยๆ คุยกันแล้วกัน

เหยียนจื้อกุ้ย: ข้าคิดว่าที่เซี่ยงไฮ้ ข้าพูดชัดเจนแล้ว
ต้วนเฮ่าเซิน: ทำไมเจ้าถึงใส่ชุดนี้ล่ะ
นี่มันชุดที่เจ้าใส่วันแรกที่เราเจอกันที่เซี่ยงไฮ้นี่
เหยียนจื้อกุ้ย: ชุดนี้ เป็นชุดเดียวที่เป็นของข้า
ต้วนเฮ่าเซิน: หมายความว่า ทุกอย่างที่ข้าให้เจ้า
เจ้าจะไม่เอาติดตัวไปด้วย ใช่มั้ย
เหยียนจื้อกุ้ย: พี่เฮ่าเซิน ข้าขอโทษ
ต้วนเฮ่าเซิน: ข้ารู้ว่าในใจเจ้า ข้าเทียบโม่หม่าไม่ได้
แต่ข้าไม่รู้เลยว่า แม้เพียงเสี้ยวหนึ่งของใจ เจ้าก็ให้ข้าไม่ได้

(พี่เฮ่าเซินคะ ถ้าไม่ติดว่าพี่กำลังเศร้าสุดๆ
อยากจะบอกว่าพี่น้ำเน่ามากค่ะ จื้อกุ้ยเขาชอบแบบเถื่อนๆ น่ะ
แบบนี้คงไม่โดนใจเธอ)





ต้วนเฮ่าเซิน: ถ้าเจ้าไม่ต้องการก็ทิ้งมันไปให้หมด
เหยียนจื้อกุ้ย: อย่าทำอย่างนี้
ต้วนเฮ่าเซิน: เจ้าหลอกใช้ข้า ตอนเจ้าไม่มีที่ไป เจ้าก็เห็นข้าเป็นเครื่องช่วยชีวิต
แต่พอเจ้าพบคนที่เจ้ารัก เจ้าก็พร้อมจะทิ้งข้า ทิ้งที่นี่ไปอย่างไม่ไยดี




โดนแทงใจดำเข้าหน่อย จื้อกุ้ยก็ลืมตัวตบหน้าเฮ่าเซิน

ต้วนเฮ่าเซิน: ไปซะ จะไปไหนก็ไป





ก่อนจื้อกุ้ยจะออกจากสำนักไป
ต้วนเฮ่าเซินก็ให้เสียวกวงนำรองเท้าที่เขาเคยซื้อให้มาให้กับนาง
จื้อกุ้ยรับรองเท้าไปด้วยความเสียใจ





ความจริงคนที่ส่งจดหมายบอกเฮ่าเซินว่าจื้อกุ้ยไปเซี่ยงไฮ้ ก็คือฉีเฉียวเอง
อุตส่าห์นึกว่าถ้าเฮ่าเซินตามไป จื้อกุ้ยจะใจอ่อน เห็นความดีของเขา
ไม่นึกว่าเรื่องจะจบลงแบบนี้

เหยียนจื้อกุ้ย: ยิ่งเฮ่าเซินดีกับข้า ข้ายิ่งรู้สึกผิด
ยิ่งเขาช่วยข้า ข้ายิ่งรู้วึกเป็นหนี่บุญคุณเขา
เหยียนฉีเฉียว: แค่นั้นหรือ เจ้าแค่รู้สึกผิด กับเป็นหนี้บุญคุณเขาเท่านั้น
เหยียนจื้อกุ้ย: ยังไงก็ตาม ข้าตัดสินใจไปแล้ว
ข้าจะไม่ทำร้ายจิตใจเขาอีก





ฉีเฉียวซักไซ้จนรู้ว่าจื้อกุ้ยกับโม่หม่ามีความสัมพันธ์กันเกินเพื่อน
แล้วจะมาทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ไง เป็นลูกผู้ชายก็ต้องรับผิดชอบสิ




ฉีเฉียวพาจื้อกุ้ยไปทวงความเป็นธรรม
โม่หม่าปฏิเสธ ก็คนไม่ได้ทำ จะให้รับได้อย่างไร





คราวนี้ ซ่งชิงไม่เชื่อโม่หม่า แถมยังตบหน้าเขาอีกด้วย
ผู้หญิงเขาไม่เอาเรื่องเกียรติของตัวเองมาล้อเล่นหรอกน่า
เป็นลูกผู้ชายทำอะไรลงไป ก็ต้องรับผิดชอบสิ




ไม่รู้ว่าใครควรต้องปลอบใครกันแน่

เหยียนจื้อกุ้ย: ซ่งชิง ข้าขอโทษ ข้ารู้ว่าเจ้ารักกับโม่หม่า แต่ข้าหลอกตัวเองไม่ได้
ตั้งแต่เขาช่วยข้าจากสนามรบวันนั้น ข้าก็รักแขาแล้ว
เขาเป็นผู้ชายคนเดียวที่ข้าพึ่งพาได้ ตอนไปเซี่ยงไฮ้ด้วยกันเขาก็ดีต่อข้ามาก
ข้ารู้ว่าข้าผิดต่อเจ้า แต่ความรักต้องมีแค่สองคน
หากมีคนที่สาม ย่อมไม่มีใครมีความสุข ใช่มั้ย
ซ่งชิง: ใช้ เจ้าพูดถูก ดีกว่าจะให้เจ็บปวดทั้งสามคน
ยังไงเจ้าก็เป็นคนของโม่หม่าแล้ว เขาต้องรับผิดชอบ
เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าจะเป็นฝ่ายไปเอง
เหยียนจื้อกุ้ย: เจ้าจะไปจากโม่หม่าจริงหรือ
ซ่งชิง: นี่เป็นทางออกทางเดียว ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะอยู่กินกันอย่างมีความสุขตลอดไป
เหยียนจื้อกุ้ย: ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณ






อุตส่าห์หวังว่าหลี่โหยวหว่อจะช่วยเป็นพยานให้ได้ว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
กลายเป็นว่าหลี่โหยวหว่อกลับย้นยันว่าคืนนั้นเห็นโม่หม่ากับจื้อกุ้ยเข้าห้องไปด้วยกันจริงๆ




ซ่งชิงบอกว่าไปเป็นไป นางเก็บข้าวของโดยไม่ลังเล



โม่หม่า: เจ้าจะไปไหน
ซ่งขิง: จื้อกุ้ยอยู่ในอาราม
โม่หม่า: ข้าถามถึงเจ้า ไม่ได้ถามถึงนางซักหน่อย
ซ่งชิง: เมื่อจื้อกุ้ยอยู่นี่ ข้าก็ควรต้องไป
โม่หม่า: ซ่งชิง อย่าไปเลย
ซ่งชิง: ถ้าช้าไม่ไป เจ้าจะทำยังไงกับจื้อกุ้ย เจ้าคิดจะปัดความรับผิดชอบหรือ
เราต่างเป็นเด็กกำพร้า เรารู้รสชาติของการถูกทอดทิ้งดี
เจ้าควรเข้าใจความรู้สึกของจื้อกุ้ย และไม่ควรทอดทิ้งนาง




ซ่งขิง: ปล่อยข้าไปเถอะ
โม่หม่ามีเหตุผลหน่อย ระหว่างเราเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว
โม่หม่า: ให้เวลาข้า ข้าต้องหาทางออกได้แน่
ซ่งชิง: ไม่มีทางอื่นอีกแล้ว เจ้านึกว่าข้าอยากไปนักหรือไง
โม่หม่า: ซ่งชิง อย่าไปเลย
ซ่งชิง: โม่หม่า ข้าขอร้อง อย่าทำให้ข้าตัดใจยากไปกว่านี้อีกเลย





หยงไป่ชุนรู้ข่าวซ่งชิงออกจากอารามเต๋า จึงมารับนางไปอยู่ด้วย
ยังไงเลือดย่อมข้นกว่าน้ำ คนอื่นต่อให้ใกล้ชิดกันแค่ไหน พอแยกกันแล้วก็เป็นคนอื่น
พ่อลูกสิตัดกันไม่ขาด





โม่หม่าเห็นอาหารที่จื้อกุ้ยทำ ก็ยิ่งคิดถึงซ่งชิง
แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ได้แต่ทำใจยอมรับความจริง





คนจากไปแล้ว แต่ต้วนเฮ่าเซินยังทำใจไม่ได้
เมื่อหยงไป่ชุนขอให้ซ่งชิงมาพักในห้องเดิมของจื้อกุ้ย
เฮ่าเซินก็อนุญาต พ่อลูกได้อยุ่พร้อมหน้านับเป็นเรื่องดี
เพียงแต่ ไม่รู้ว่าจื้อกุ้ยจะกลับมาหรือไม่
ยังไงก็ช่วยเก็บข้าวของของนางไว้ในห้องเก็บของก็แล้วกัน





คัทสึฮิโร่ไม่พอใจโม่หม่าอย่างแรง ทำยังกับโดนแย่งแฟนซะเอง
ต้องเป็นเพราะโม่หม่าไม่พอใจที่แพ้ให้กับเฮ่าเซินแน่ๆ
ถึงได้วางแผนต่ำๆ มาชิงจื้อกุ้ยไป ถ้าเฮ่าเซินยังมัวทำเป็นทองไม่รู้ร้อนอยู่ละก็
เดี๋ยวเพื่อนจะไปจัดการโม่หม่าให้เอง

เอ่อม ว่างมากก็กินเหล้าเป็นเพื่อนก็พอ โอเคป่ะ
พี่เฮ่าเซินเค้าแมนพอ เรื่องแค่นี้ทำใจได้




สรุปว่าสี่คน ไม่มีใครมีความสุขทั้งนั้นแหละ
เพราะหล่อนคนเดียวยัยจื้อกุ้ยเอ๊ยยยย








 

Create Date : 06 กันยายน 2552    
Last Update : 6 มิถุนายน 2553 10:08:13 น.
Counter : 1573 Pageviews.  


magarita30
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Myspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace Glitter
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์พ.ศ. 2539 ห้ามมิให้นำไปเผยแพร่และอ้างอิงส่วนหนึ่งส่วนใดหรือทั้งหมดของข้อความในสื่อ คอมพิวเตอร์แห่งนี้เพื่อการค้า โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร ผู้ละเมิดจะถูกดำเนินคดีตามที่กฎหมายบัญญัติไว้สูงสุด
Friends' blogs
[Add magarita30's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.