Group Blog
 
All Blogs
 

เทพมารสะท้านภพ ตอนที่ 40



Lethal Weapon of Love and Passion
เทพมารสะท้านภพ ตอนที่ 40

===SPOILERS===

จากตอนที่แล้ว ฟงสิงเลี่ยตกลงดวลดาบชิงแผ่นดินกับหานป๋อ ต่างฝ่ายต่างลงมือเต็มที่





เจ้าเอี้ยนอ๋องไม่รอผลการต่อสู้ (โกงนี่หว่า) นำ 8 สำนักใหญ่บุกเข้าวัง ราชองครักษ์ยอมรับใช้จูหวินเหวินมานานเพื่อรอคอยโอกาสนี้ เค้าสั่งให้ทหารเปิดประตูวังรับเจ้าเอี้ยนอ๋องทันที




กองทหารของจูหวินเหวินถูกเหล่าอ๋องสกัดไว้ ส่วนพี่สิงเลี่ยก้อมัวสู้กับหานป๋อ จูหวินเหวินเริ่มปอดแหกกลัวตายดิงานนี้



ซวีเยี่ยเวี่ยไม่พอใจที่ฉินเมิ่งเหยาให้หานป๋อรับหน้าที่สำคัญนี้ นางเกรงว่าหากหานป๋อพ่ายแพ้จะทำใจยอมรับไม่ได้
ซวีเยี่ยเวี่ย: ท่านก้อรู้ว่าพลังยุทธ์ของฟงสิงเลี่ยเหนือกว่าหานป๋อ ทำไมท่านยังให้เค้าไปเสี่ยงอันตรายอีก กองทัพเจ้าเอี้ยนอ๋องแข็งแกร่ง ไม่แน่ว่าเราจะต้องแพ้ศึก
ฉินเมิ่งเหยา: เจ้าเอี้ยนอ๋องชนะแล้วทำไม ฟงสิงเลี่ยจะยอมแพ้งั้นหรือ
ซวีเยี่ยเวี่ย: ไม่ยอมเราก้อรบอีก




ฉินเมิ่งเหยา: ใช่ รบกันต่อไป ไม่ต้องสนใจว่าใครจะต้องตายกันอีกมากงั้นสิ วันนี้ ไม่ว่าฝ่ายไหนพ่าย ย่อมไม่ยอมแพ้ เค้าจะต้องหาโอกาสกลับมาอีก เพราะทั้งสองฝ่ายต่างมีศักดิ์ศรีของชนชาติค้ำคออยู่ พวกเค้าไม่มีวันหยุดจนกว่าจะตายกันไปข้าง ยังมีชาวฮั่น ชาวมองโกลอีกเท่าไหร่ที่ต้องสละชีพก่อนสงครามจะยุติ การประลองยุทธ์เป็นทางเดียวแล้ว ให้หานป๋อกับฟงสิงเลี่ยได้ต่อสู้กันอย่างยุติธรรม ใครแพ้ต้องถอนทัพ นี่จึงจะเป็นการต่อสู้ที่เสียเลือดเนื้อน้อยที่สุด
ซวีเยี่ยเวี่ย: ข้าเกรงว่าหากหานป๋อแพ้ เค้าจะรับไม่ได้ เค้าคงยอมตายดีกว่าเสียแผ่นดิน
ฉินเมิ่งเหยา: ถูกต้อง ข้าต้องการให้หานป๋อต่อสู้แบบยอมสละชีวิต
ซวีเยี่ยเวี่ย: ท่านใจร้ายนัก
ฉินเมิ่งเหยา: เพื่อประเทศชาติ ข้าจำต้องทำเช่นนี้ แต่ข้าเชื่อว่าหานป๋อจะไม่เป็นอันตรายอย่างแน่นอน
ซวีเยี่ยเวี่ย: ทำไมล่ะ
ฉินเมิ่งเหยา: เพราะไม่มีใครรู้จักฟงสิงเลี่ยดีเท่าข้า

อาเจ๊มั่นใจไปป่าว




ถึงแม้จะเข้าวังได้ แต่ในวังยังมีพวกหลี่เช่อเม่ยคอยขัดขวาง ฟงสิงเลี่ยกะหานป๋อยังสู้กันไม่รู้ผลแพ้ชนะ เอ่อ แข่งกันฟันก้อนหินเหรอ ใครฟันได้มากกว่าคนนั้นชนะ





พี่สิงเลี่ยทำหน้าตาเอาจริงเอาจังมาก มันดูเป็นผู้ร้ายไปป่าวคะพี่ ปกติพระเอกเค้าต้องรับมือแบบสบ๊าย สบายไม่ใช่เหรอ





ถึงวินาทีตัดสินความเป็นตาย




น้องป๋อน่ะฟันจริง แต่พี่สิงเลี่ยเค้าใช้ด้ามดาบ สุดท้ายแล้วพี่สิงเลี่ยก้อใจอ่อนทำน้องป๋อไม่ลงจนได้ กลับไปทำไร่เหอะพี่ กู้ชาติเนี่ยสงสัยไม่รุ่ง พี่เล่นใจอ่อนกะทุกคนซะขนาดนี้ จะไปรบกะใครเค้าได้




หานป๋อ: ทำไมท่าน
ฟงสิงเลี่ย: เจ้าชนะแล้ว




พี่สิงเลี่ยยอมเจ็บตัวเพื่อให้น้องป๋อเรียกพี่ฟงซักครั้ง พระเอกอารัยฟระ โดนนางร้ายจิ้ม นางเอกแทง ยังถูกเพื่อนฟัน ถูกอาจารย์ซัดฝ่ามือใส่ ฟงคงบอกว่าคราวหน้าขอเป็นผู้ร้ายมั่งดีกว่า



หลี่เช่อเม่ยเห็นสัญญาณพลุ จึงรู้ว่าฟงสิงเลี่ยเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ เค้าสั่งถอยทัพตามสัญญา



เจ้าเอี้ยนอ๋องตัดสินพระทัยไม่ประหารชีวิตจูหวินเหวิน แต่ให้ออกผนวช และอาศัยอยู่ในป่า




หานป๋อกลับมาอย่างหงอยๆ ที่ตัวเองเอาจริง แต่ฟงสิงเลี่ยกลับออมมือให้
ฉินเมิ่งเหยา: ข้าคิดถูก นี่เป็นข้อพิสูจน์ว่าเค้ายังเห็นเจ้าเป็นพี่น้อง เค้าจะไม่ทำร้ายเจ้า
เค้ายอมใช้เลือดของตัวเอง ซื้อทางถอยและความสงบสุข ไม่ว่าเค้าจะอยู่หรือตาย ก้อไม่มีคำตัดพ้อ

เห็นด้วยกับซวีเยี่ยเวี่ยอ่ะ เมิ่งเหยาใจร้าย แต่ไม่ใช่ใจร้ายกับหานป๋อนะ ใจร้ายกับพี่สิงเลี่ยอ่ะ







แม้ฟงสิงเลี่ยจะพ่ายแพ้ แต่พี่น้องชาวมองโกลก้อไม่ตำหนิเค้า และพร้อมที่จะฟังคำสั่งของเค้าต่อไป
ฟงสิงเลี่ย: พวกเจ้าเป็นพี่น้องที่ดีของข้า ข้าสัญญาว่าจะนำสันติภาพที่แท้จริงมาให้พวกเจ้า อีกไม่นาน ชาวมองโกลจะต้องมีชีวิตที่ดีขึ้น





ฟงสิงเลี่ย: หลี่เช่อเม่ย เจ้าติดตามผังปานอย่างซื่อสัตย์มาหลายปี เจ้ารู้สึกผิดหวังหรือไม่ที่ข้าพ่ายแพ้ในวันนี้
หลี่เช่อเม่ย: ด้วยวรยุทธ์ของท่าน ข้าไม่เชื่อว่าท่านจะแพ้ให้กับหานป๋อ แต่ข้าก้อเชื่อว่าท่านจะไม่ทรยศหักหลังพวกเรา ท่านย่อมมีเหตุผลของท่าน
ฟงสิงเลี่ย: อาณาจักรไม่อาจสร้างเสร็จได้ในคืนเดียว ไม่เหมือนการประลองยุทธ์ แพ้หรือชนะอาจไม่ใช่อย่างที่เห็น
หลี่เช่อเม่ย: ข้ายอมรับว่าข้าโง่ ข้าไม่เข้าใจที่ท่านพูดเลยฟงสิงเลี่ย: เมื่อถึงเวลาเจ้าจะเข้าใจเอง




หานป๋อไม่เข้าใจว่าทำไมฟงสิงเลี่ยถึงเปลี่ยนใจยอมยกแผ่นดินให้กับชาวฮั่น ทั้งๆ ที่ฟงสิงเลี่ยยืนยันจะสู้เพื่อชาวมองโกลมาโดยตลอด
เจ้าเอี้ยนอ๋อง: เพราะว่าเค้าคือฟงสิงเลี่ย เค้าสละศักดิ์ศรีส่วนตัว เพื่อความสงบของทั้งแผ่นดิน เค้าใช้ดาบดาบแทงเจ้า เพราะเค้าอยากให้ข้ารู้ว่า เค้าไม่ได้ถอนทัพเพราะเค้าแพ้ แต่เค้าทำเพราะเค้าเป็นฝ่ายชนะ





ซวีเยี่ยเวี่ยขอโทษฉินเมิ่งเหยา ที่นางอารมณ์เสียใส่
ซวีเยี่ยเวี่ย: ถ้ามีโอกาส ข้าอยากจะขอโทษพี่สิงเลี่ยที่เข้าใจเค้าผิด
ฉินเมิ่งเหยา: มันเป็นเพราะเรามีอุดมการณ์ที่แตกต่างกัน พี่สิงเลี่ยเค้าไม่ถือหรอก เค้าบริสุทธิ์ใจซะอย่าง เค้าไม่แคร์ที่ใครจะเข้าใจผิด (ทีเงี้ยทำเป็นพูดดีนะยะ)
ซวีเยี่ยเวี่ย: คนอื่นไม่เข้าใจไม่เป็นไร ท่านเข้าใจเค้าก้อแล้วกัน หานป๋อแทงเค้าสาหัสนัก ท่านคิดว่าเค้าจะเป็นอะไรมั้ย
ฉินเมิ่งเหยา: ข้าก้อเคยแทงเค้ามาก่อน เค้ายังไม่เป็นไรเลย (เอ่อ เมิ่งเหยา น้องเข้าใจอารัยผิดป่าวเนี่ย พี่สิงเลี่ยเค้าไม่ใช่ซูเปอร์แมนนะ จะได้แทงไม่ตาย) ข้าหวังว่าเค้าจะหายเร็วๆ และเราจะได้พบกันในไม่ช้า




หลังจากเจ้าเอี้ยนอ๋องขึ้นครองราชย์ ทรงปฏิบัติตามสัญญาที่ให้ไว้กับฟงสิงเลี่ย ทรงอภัยโทษให้กับชาวมองโกล พร้อมงดภาษี 3 ปี



เมิ่งเหยาเห็นเจ้าเอี้ยนอ๋องเป็นฮ่องเต้ที่ดี นางก้อรู้สึกวางใจ และตัดสินใจไม่สืบทอดตำแหน่งเจ้าเรือนฌาณเมตรไตรย แหม ไม่งั้นจะแต่งกับพี่สิงเลี่ยได้งัยล่ะ
ฟั่นเหลียงจี๋: ท่านไม่ได้ข่าวคราวจากสิงเลี่ยเลยหรือ ป่านนี้เค้าน่าจะหายดีแล้วนี่นา
ฉินเมิ่งเหยา: สำหรับเค้า ประชาชนของเค้าย่อมมาก่อน ตราบใดที่คุณภาพชีวิตชาวมองโกลยังไม่ดีขึ้น เค้าคงไม่คิดเรื่องความรัก
ฟั่นเหลียงจี๋: หา แล้วถ้าเค้าใช้เวลาทั้งชีวิตล่ะ ท่านมิต้อง...
ฉินเมิ่งเหยา: ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ข้าก้อทำอะไรไม่ได้ ข้าได้แต่อดทนรอเท่านั้น

พี่สิงเลี่ยแกล้งให้รอนานๆ หน่อยนะ เมิ่งเหยาอยากใจร้ายก่อนนี่




ฮ่องเต้ส่งราชองครักษ์มาพระราชทานพันธุ์ข้าวโพดแก่ชาวมองโกล เป็นพันธุ์พิเศษ สามารถเพาะปลูกได้ปีละสองครั้ง



หานป๋อกระหยิ่มใจคิดว่าซวีเยี่ยเวี่ยเลือกตัวเองแล้ว เพราะนางใส่สร้อยข้อมือที่เค้าให้ ที่แท้นางยังเลือกไม่ได้ เลยใส่ทั้งสองเส้น




ฮ่องเต้ให้ซวีเยี่ยเวี่ยเข้าเฝ้า ถึงเวลาที่พระองค์ต้องแต่งตั้งฮองเฮา ดังนั้นซวีเยี่ยเวี่ยต้องตัดสินใจแล้วว่านางจะเลือกใคร



หานป๋อได้ข่าวว่าซวีเยี่ยเวี่ยจะแต่งงาน จึงรีบเข้าวังมาขัดขวางพระราชโองการ
หานป๋อ: ฝ่าบาท เยี่ยเวี่ยเป็นผู้หญิงธรรมด๊า ธรรมดา ฝ่าบาทมีผู้หญิงให้เลือกมากมาย แต่ข้าพระองค์มีเยี่ยเวี่ยคนเดียว





ที่จริงฮ่องเต้คิดพระราชทานสมรสให้พวกเค้าสองคน ซวีเยี่ยเวี่ยแอบเล่นตัวขอเวลา 1 ปี ท่องเที่ยวไปทั่วแผ่นดิน




ไม่มีงานเลี้ยงใดไม่เลิกรา หานป๋อกับซวีเยี่ยเวี่ยออกท่องเที่ยว ฟั่นเหลียงจี๋กับฉินเมิ่งเหยา ต่างมีจุดหมายของตัวเอง



ฟั่นเหลียงจี๋กลายมาเป็นนักเล่านิทาน และแต่งงานกับหวั่นชิง



ส่วนฉินเมิ่งเหยาเดินทางไปมองโกล ไปตามหาใครคงไม่ต้องบอกนิ เอ้า รวบรัดนิดนึง เด๋วหนังจบแล้วจะตามหากันไม่เจอ ด้วยความช่วยเหลือของเด็กน้อยคนหนึ่ง เมิ่งเหยาก้อมาถึงกระท่อมดอกไม้




ฟงสิงเลี่ย: กว่าจะมาถึงนี่ ไม่ใช่เรื่องง่าย เจ้าไม่คิดจะเคาะประตูจริงๆ เหรอ ข้ายังกล้วว่าถึงเวลาที่ดอกไม้บานแล้วเจ้าจะยังหาข้าไม่พบ
ฉินเมิ่งเหยา: แผ่นดินออกกว้างใหญ่ ข้าจะไปรู้ได้ยังงัย ว่าจะไปตามหาท่านที่ไหน
ฟงสิงเลี่ย: ข้าก้อเคยบอกเจ้าแล้วนี่ ซักวันนึง พวกเราจะขี่ม้าท่องทะเลทรายด้วยกัน ข้ารู้ว่าเจ้าจะต้องมาแน่นอน

ตกลงสองคนนี่เค้าคุยกันด้วยกระแสจิตใช่มะ





จบแล้วค้าบ เค้าสวีทได้สุดๆ แค่เนี้ยแหละ
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านกันมาโดยตลอด พบกันโครงการหน้า La Femme Desperado หรือ Face To Fate แล้วแต่เรื่องไหนจะออกมาก่อน









 

Create Date : 12 มิถุนายน 2549    
Last Update : 5 กรกฎาคม 2552 21:29:11 น.
Counter : 1794 Pageviews.  

เทพมารสะท้านภพ ตอนที่ 39



Lethal Weapon of Love and Passion
เทพมารสะท้านภพ ตอนที่ 39

===SPOILERS===

จากตอนที่แล้ว ฟงสิงเลี่ยเสนอให้โจมตีดินแดนเจ้าเอี้ยนอ๋อง เจ้าเอี้ยนอ๋องยิงธนูทำร้ายหัวหน้าเผ่ามองโกลบาดเจ็บสาหัส




ฟงสิงเลี่ยยังคิดถึงการจากไปของผังปาน หลี่เช่อเม่ยเข้ามารายงานสภาพการสู้รบเค้ากังวลว่าจะไม่สามารถตีเมืองให้แตกในเร็ววัน ฟงสิงเลี่ยได้ข่าวว่าหัวหน้าเผ่าได้รับบาดเจ็บสาหัส เค้ารีบออกไปดูอาการ




ฟงสิงเลี่ยห่วงใยพี่น้องชาวมองโกล แต่พวกเค้ายินดีตายในสนามรบ เพื่อให้ฟงสิงเลี่ยชนะศึก และกู้แผ่นดินราชวงศ์หยวนสำเร็จ



ยิ่งกดดันให้ฟงสิงเลี่ยคิดหนัก จะรุกก้อเป็นห่วงพี่น้อง กลัวจะต้องเสียสละกันมากกว่านี้ จะถอย พี่น้องทั้งหลายคงไม่ยอม ใครจะเข้าใจความหนักใจของพี่สิงเลี่ยบ้างเนี่ย




เจ้าเอี้ยนอ๋องเองก้อห่วงใยเหล่าทหารที่ต้องเสียสละในสงคราม ฉินเมิ่งเหยาเห็นว่าทั้งเจ้าเอี้ยนอ๋องและฟงสิงเลี่ยต่างห่วงใยผู้อื่น และไม่ต้องการเป็นฮ่องเต้ นางจึงเกลี้ยกล่อมเจ้าเอี้ยนอ๋องให้ยอมถอย 1 ก้าว เจรจากับฟงสิงเลี่ย




ฟงสิงเลี่ยวางแผนล้อมเมืองปักกิ่งที่เจ้าเอี้ยนอ๋องปกครองอยู่เพื่อให้ขาดน้ำและอาหาร จากนั้นถึงจะใช้สงครมจิตวิทยาให้ชาวบ้านและทหารยอมจำนน
ฟงสิงเลี่ย: ข้าทุ่มเทอย่างหนัก เพื่อลดการสูญเสียในสงคราม เสียดายที่ไม่ได้ผล ทหารของเราสูญเสียไปไม่ใช่น้อย ข้าเชื่อว่าทางด้านเจ้าเอี้ยนอ๋องก้อเช่นกัน





ฉินเมิ่งเหยามาส่งข่าวนัดหมาย ฟงสิงเลี่ยยอมรับนัด เค้ารับปากกับพี่น้องชาวมองโกลว่าจะไม่ทำให้พวกเค้าต้องผิดหวัง





เจ้าเอี้ยนอ๋อง: ข้าอยากเห็นสงครามสิ้นสุดโดยเร็ว
ฟงสิงเลี่ย: งั้นท่านก้อเปิดประตูเมือง ยอมจำนนซะ
เจ้าเอี้ยนอ๋อง: เรื่องนั้นข้าทำไม่ได้
ฟงสิงเลี่ย: ถ้าทำไม่ได้ ท่านก้ออย่าพูดเรื่องสันติภาพเลยเจ้าเอี้ยนอ๋อง: สันติภาพต้องเกิดจากทั้งสองฝ่าย ไม่ใช่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง
ฟงสิงเลี่ย: ท่านมีข้อเสนออะไรก้อว่ามา
เจ้าเอี้ยนอ๋อง: เจ้าถอยทัพกลับไปทะเลทรายซะ ข้ารับรองว่าจะไม่เอาความ ข้าจะยกเว้นภาษี และจะดีต่อชาวมองโกล
ฟงสิงเลี่ย: ท่านขอให้ข้ายอมจำนนและมอบแผ่นดินให้กับท่าน สันติภาพไม่ได้ได้มาง่ายๆ ท่านต้องทุ่มเทจึงจะได้มา
เจ้าเอี้ยนอ๋อง: แม้ว่าเจ้าจะต้องเสียค่าตอบแทน และทำให้ประชาชนเดือดร้อนเช่นนั้นหรือ
ฟงสิงเลี่ย: ถ้าท่านยอมจำนน สงครามก้อสงบ
เจ้าเอี้ยนอ๋อง: เจ้าเป็นฝ่ายบุกรุกประเทศของข้า เจ้าเป็นฝ่ายเริ่มสงคราม จะไม่ให้ข้าปกป้องประเทศรึ อย่าพูดให้ขำน่า
ฟงสิงเลี่ย: ประวัติศาสตร์ที่ผ่านมาก้อเป็นเช่นนี้ ผู้ชนะเป็นฮ่องเต้อยู่แล้ว




เจ้าเอี้ยนอ๋อง: เมิ่งเหยาบอกว่าเจ้ามีความฝัน เล่าให้ข้าฟังได้มั้ย
ฟงสิงเลี่ย: ข้าอยากกอบกู้ราชวงศ์หยวน ให้มองโกลปกครองประเทศ
เจ้าเอี้ยนอ๋อง: ชาวฮั่นมีจำนวนมากกว่าชาวมองโกล เจ้าคิดว่าชาวฮั่นจะยอมงั้นรึ ราชวงศ์หยวนอยู่ได้แค่ 89 ปี นี่คือข้อพิสูจน์
ฟงสิงเลี่ย: ราชวงศ์ก่อนมีปัญหาด้านการปกครอง ปัญหาไม่ใช่ว่าเป็นชาวฮั่นหรือชาวมองโกล แต่เราขาดฮ่องเต้ที่ดีต่างหาก
เจ้าเอี้ยนอ๋อง: หรือเจ้าคิดว่าเจ้าจะยุติปัญหาระหว่างเชื้อชาติได้
ฟงสิงเลี่ย: ฮ่องเต้ Shun มาจากภาคตะวันออก ฮ่องเต้ Chow Mo มาจากภาคตะวันตก ทั้งสองพระองค์ต่างได้รับการยอมรับจากชนภาคกลาง และเป็นฮ่องเต้ที่ดี
เจ้าเอี้ยนอ๋อง: เจ้าคิดว่าจะเทียบทั้งสองพระองค์ได้งั้นหรือ
ฟงสิงเลี่ย: ข้าเชื่อว่าไม่ว่าความสามารถในการปกครอง หรือกลยุทธ์ทางการทหาร ข้าไม่ด้อยกว่าท่านแน่ (จริงด้วยจ้า เชียร์พี่สิงเลี่ยคนเดียว) ข้ารับรองว่าหลังจากก่อตั้งราชวงศ์หยวน ข้าจะทุ่มเทเพื่อความสมานฉันท์ระหว่างชาวฮั่นและชาวมองโกล
เจ้าเอี้ยนอ๋อง: นั่นก็เป็นความฝันของข้าเช่นกัน ถ้าข้าได้ปกครองประเทศ ข้าจะปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียม ข้าไม่เห็นด้วยกับการปฏิบัติต่อชาวมองโกลอย่างเลวร้าย แต่ข้าก้อไม่อาจให้ชาวมองโกลขึ้นปกครองประเทศ (ฟังดูพูดเข้า ) เอาอย่างนี้ เจ้าพาชนเผ่าของเจ้ากลับไปทางเหนือ ต่างฝ่ายต่างปกครองเขตของตัวเอง
ฟงสิงเลี่ย: ข้ารู้ว่าท่านเป็นคนมีน้ำใจ แต่ข้ามีภาระต้องดูแลพี่น้อง ข้าไม่อาจก้าวผิด แทนที่จะวางโชคชะตาของพวกเราไว้ในมือคนอื่น สู้เราสร้างขึ้นมาด้วยมือตัวเองไม่ดีกว่าหรือ
เจ้าเอี้ยนอ๋อง: เจ้าเองยังไม่ไว้ใจคนอื่น แล้วจะให้ข้าไว้ใจเจ้างั้นรึ

ต่างคนต่างอุดมการณ์ พูดไปเหมือนพายเรือในอ่าง




ฉินเมิ่งเหยากลุ้มใจที่สองฝ่ายตกลงกันไม่ได้ แต่ทั้งคู่ต่างก้อมาถึงจุดที่ไม่อาจถอยหลังได้แล้ว



ในที่สุด ฟงสิงเลี่ยก็ตีปักกิ่งแตก แต่เจ้าเอี้ยนอ๋องและพวกหนีไปได้ พี่สิงเลี่ยไม่อยากจะเชื่อว่าปักกิ่งจะแตกเร็วถึงเพียงนี้ เค้ากังวลว่าเจ้าเอี้ยนอ๋องจะมีแผนแอบแฝง




ที่จริงแล้ว เจ้าเอี้ยนอ๋องใช้แผนจักจั่นลอกคราบ ทำเป็นปล่อยให้เมืองแตกเพื่อรักษากำลังทหารส่วนใหญ่ไว้ และตัดสินใจบุกเข้าเมืองหลวง



หานป๋อคร่ำเคร่งฝึกยุทธ์ แต่ดาบยังคงหมอง ซวีเยี่ยเวี่ยพยายามห้ามปรามเค้าก็ไม่ฟัง




ด้วยความจริงใจของหานป๋อ ประกอบกับเค้านึกถึงตอนฝึกยุทธ์กับล่างฟานหวิน ดาบพลิกเมฆาก้อกลับมามีชีวิตอีกครั้ง





เจ้าเอี้ยนอ๋องนำทัพเข้าบุกเมืองหลวง จนสามารถเข้าประตูเมืองได้สำเร็จ เกิดการต่อสู้อย่างดุเดือด บรรดาทหารต่างล้มตายมากมายทั้งสองฝ่าย





ฉินเมิ่งเหยา: ท่านรู้มั้ย ชาวบ้านต้องใช้เวลากี่ปีกว่าจะฟื้นตัวหลังสงคราม ท่านจำอดีตสมัยเด็กของท่านไม่ได้หรือ ท่านอยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยหรืองัย ถ้าสงครามนี้ไม่จบ ไม่ใช่แค่ทหารเจ้าเอี้ยนอ๋อง ทหารของท่าน ยังมีชาวบ้านที่ต้องเดือดร้อน ข้าไม่อยากจะเชื่อว่าท่านจะหล่อยให้เกิดขึ้น
ฟงสิงเลี่ย: เจ้าคิดว่าข้าอยากให้เป็นเช่นนี้หรือ ข้าพยามลดการสูญเสียให้น้อยที่สุดแล้ว
ฉินเมิ่งเหยา: ความเป็นจริง ท่านกำลังเหยียบลงไปบนกองเลือด ท่านฆ่าจูหยวนจางและซวีเย่ออู๋ ท่านสังหารทหารมากมาย ท่านรู้มั้ยว่าสิ่งที่ท่านกำลังทำ มันตรงข้ามกับสิ่งที่ท่านปรารถนา ทำไมท่านถึงไม่ยอมรามือ อย่าบอกนะว่าท่านโดนผังปานบังคับ




ฟงสิงเลี่ย: ผังปานตายเพื่อข้า ข้าไม่อาจหันหลังกลับได้ อีกอย่างพี่น้องของข้าก้อยอมต่อสู้จนตัวตาย ข้าจะทำอย่างไรได้อีก
ฉินเมิ่งเหยา: ใช่ ผังปานมีบุญคุณต่อท่าน แต่ท่านก้อไม่จำเป็นต้องตอบแทนด้วยวิธีนี้ ท่านเป็นองค์ชายมองโกล ท่านต้องนำพาประชาชนให้มีชีวิตที่ดี ไม่ใช่นำพาพวกเค้าไปตาย พวกท่านต่างไม่ยอมหยุด ต่อให้วันนี้ใครเป็นฝ่ายชนะ สงครามก้อไม่มีวันจบ ความเกลียดชังระหว่างชนชาติจะยังคงอยู่




ฟงสิงเลี่ย: ตอนนี้พี่น้องข้าต่างฮึกเหิม ถ้าข้าขอให้พวกเค้าหยุดรบ พวกเค้าคงจะยอมตายซะมากกว่า ข้าเชื่อว่าทหารของเจ้าเอี้ยนอ๋องก้อเป็นเช่นเดียวกัน
ฉินเมิ่งเหยา: ในเมื่อพวกท่านไม่ยอมถอย ก้อตัดสินกันด้วยการดวลเถอะ หานป๋อจะสู้กับท่าน ท่านก้ออย่าคิดว่าเค้าเป็นพี่น้อง คิดซะว่าเค้าเป็นแค่ชาวฮั่นคนหนึ่ง ท่านสองคนต่างต่อสู้เพื่อชนชาติของตัวเอง ใครแพ้ต้องเป็นฝ่ายยอมจำนน




ฟงสิงเลี่ย: ข้าไม่เคยคิดว่าพวกเราจะต้องมาสู้กัน
หานป๋อ: ข้าไม่เคยต้องการเป็นศัตรูของท่าน
ฟงสิงเลี่ย: โชคชะตากำหนดมาเช่นนี้
หานป๋อ: อย่าได้อ้างโชคชะตา
ฟงสิงเลี่ย: พวกเจ้าไม่เปิดโอกาสข้ารวมชาวฮั่นและมองโกลให้เป็นหนึ่ง
หานป๋อ: ไม่ใช่ข้าไม่ให้โอกาส แต่เราชาวฮั่นไม่ให้โอกาสท่าน
ฟงสิงเลี่ย: ผู้มีความสามารถควรได้ปกครองประเทศ ฮั่นหรือมองโกลไม่ใช่เรื่องสำคัญ จงจำไว้ว่าการต่อสู้วันนี้ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว เราต่างสู้เพื่อความฝัน เพื่อประชาชน และเพื่อโลก (ตอบได้นางงามมากค่ะ เอาตำแหน่งนางงามจักรวาลไปเลยฟง)
หานป๋อ: ไม่ต้องห่วง ข้าจะปกป้องประเทศจนตัวตาย





อย่าพลาดการต่อสู้ที่เข้มข้นในตอนหน้า อีกตอนเดียวจบแล้วจ้า








 

Create Date : 12 มิถุนายน 2549    
Last Update : 5 กรกฎาคม 2552 21:28:13 น.
Counter : 1323 Pageviews.  

เทพมารสะท้านภพ ตอนที่ 38



Lethal Weapon of Love and Passion
เทพมารสะท้านภพ ตอนที่ 38

===SPOILERS===

จากตอนที่แล้ว ล่างฟานหวินเสียชีวิตระหว่างการต่อสู้ เมิ่งเหยาส่งข่าวให้กับกู่จื่อเซียน



ฟงสิงเลี่ยเสียดายกับการจากไปของล่างฟานหวิน หลี่เช่อเม่ยก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะทำร้ายล่างฟานหวิน
ฟงสิงเลี่ย: ล่างฟานหวินเป็นจอมยุทธ์ที่แท้จริง ท่านไม่เคยแบ่งแยกฮั่นหรือมองโกล บางทีนี่อาจเป็นชะตาลิขิต ข้าไม่เคยคิดทำร้ายผู้บริสุทธิ์ ข้าหวังว่า ข้าจะเปลี่ยนราชวงศ์ได้ โดยเสียเลือดเนื้อให้น้อยที่สุด แต่หลายครั้งที่ข้าไม่สามารถควบคุมได้
หลี่เช่อเม่ย: นายน้อย ท่านคงไม่คิดยุตินะ
ฟงสิงเลี่ย: เราเสียค่าตอบแทนไปไม่น้อยแล้ว ข้าไม่ยอมเลิกแน่ ข้าอยากให้โลกรวมเป็นหนึ่ง ทุกคนจะเข้าใจเมื่อข้าทำสำเร็จ ถึงตอนนั้น ผู้ที่เสียสละจะได้หลับอย่างสงบ






เจ้าเอี้ยนอ๋องตัดสินใจรวบรวมเหล่าอ๋องขึ้นต่อต้าน ส่วนฟั่นเหลียงจี๋รับหน้าที่รวบรวมเหล่าจอมยุทธ์ 8 สำนัก



ดาบพลิกเมฆาหมดประกาย หานป๋อฝืนฝึกยุทธ์เพื่อให้ดาบกลับมามีชีวิตดังเดิม แต่ผลกลับตรงข้าม




หานป๋อขอให้เมิ่งเหยาช่วยใช้พลังภายในของนางทำให้ดาบกลับมาเหมือนเดิม เมิ่งเหยาทดสอบดูก้อไม่เป็นผล นางคิดว่าหานป๋อต้องแสดงให้ดาบรู้ว่าเค้าเป็นนายคนใหม่ ดาบจึงจะเปล่งประกายดังเดิม



ฮ่องเต้ฉวยโอกาสที่หานป๋อไว้ทุกข์ให้กับล่างฟานหวิน ไม่มาเข้าเฝ้าที่ท้องพระโรง แต่งตั้งให้ฟงสิงเลี่ยเป็นจอมพล ฟงสิงเลี่ยเสนอให้รวบอำนาจอ๋องทั้งหมด ด้วยการให้เหล่าอ๋องส่งทหารเข้ามาฝึกในเมืองหลวง




ฟงสิงเลี่ยนำพระราชโองการไปมอบให้เจ้าเอี้ยนอ๋อง เค้าจงใจไม่แต่งชุดจอมพลไป เพื่อแสดงว่าเค้าไม่อยากรบกับเจ้าเอี้ยนอ๋อง แต่เจ้าเอี้ยนอ๋องก้อเหมือนชาวฮั่นทั่วไป ทำเป็นพูดดี หากในใจก้อดูถูกชาวมองโกลเหมือนกันแหละว้า ถ้าพี่สิงเลี่ยเค้าคิดจะฆ่าจริงๆ ป่านนี้ตายไปสิบหนแล้ว ยังไม่รู้ตัวอีก เชอะ
เจ้าเอี้ยนอ๋อง: น่าขำสิ้นดี ข้าไม่อยากจะเชื่อว่าจะต้องมาฟังเชื้อพระวงศ์มองโกลมาประกาศพระราชโองการของราชวงศ์หมิง
ฟงสิงเลี่ย: ข้าอยากให้ท่านยอมจำนนเพื่อเป็นตัวอย่างแก่อ๋องทั้งหลาย
เจ้าเอี้ยนอ๋อง: เจ้ามาได้จังหวะที่ข้ากำลังจะประกาศสงครามกับฮ่องเต้
ฟงสิงเลี่ย: ทำไมท่านถึงรั้นนัก แม้ท่านจะมีความสามารถในการปกครองประเทศ แต่สวรรค์ไม่เข้าข้างท่าน ตอนนี้ทุกอย่างลงตัวแล้ว หากท่านยอมจำนน ท่านจะได้เป็นอ๋องของท่านต่อไป ประชาชนก้อไม่ต้องเดือดร้อน
เจ้าเอี้ยนอ๋อง: เจ้าช่วยหวินเหวินขึ้นครองราชย์ ซ้ำยังบุกอาณาเขตปกครองเหล่าอ๋องในนามฮ่องเต้ ทั้งหมดก้อเพื่อปูทางในการสร้างราชวงศ์มองโกล




ฟงสิงเลี่ย: ท่านอ๋องข้าขอถามท่านหน่อย ถ้าฮ่องเต้ของท่านไม่ใช่ฮ่องเต้ที่ดี ทำไมไม่เปลี่ยนฮ่องเต้ซะล่ะ แผ่นดินไม่ใช่ของตระกูลใด ตระกูลหนึ่ง ท่านคิดว่าประชาชนชอบจูหวินเหวินหรือ เค้าสมควรเป็นฮ่องเต้ เพราะเค้าเกิดในราชตระกูลแค่นั้นหรือ
เจ้าเอี้ยนอ๋อง: หวินเหวินไม่ใช่คนเลวมาก่อน ข้ายินดีให้เค้าสืบราชสมบัติ แต่ตอนนี้ เค้าวางยาพิษพระอัยกาตัวเอง แล้วยังนึกว่าตัวเองฉลาด ที่แท้ก้อเป็นเพียงหุ่นเชิดของเจ้า
ฟงสิงเลี่ย: ถูกของท่าน งั้นเราก็ไม่ควรให้คนโง่ปกครองประเทศ หากมีการผลัดแผ่นดิน ข้าก้อคิดว่าประชาชนคงพอใจ
เจ้าเอี้ยนอ๋อง: ฝันไปเถอะ ข้าไม่มีวันให้เจ้าฮุบแผ่นดินไปเด็ดขาด
ฟงสิงเลี่ย: ถ้าท่านเห็นแก่ประชาชนจริง ท่านควรหยุดได้แล้ว
เจ้าเอี้ยนอ๋อง: เจ้าสิต้องหยุด เจ้าเป็นกบฎ สิ่งที่ข้าทำ คือสงครามเพื่อปกป้องประเทศ
ฟงสิงเลี่ย: ท่านบังคับให้ข้าทำเช่นนี้ เจอกันในสนามรบเถอะ




ฟงสิงเลี่ยแนะฮ่องเต้ให้ส่งหานป๋อไปปราบเจ้าเอี้ยนอ๋อง หานป๋อปฏิเสธ และลาออกจากตำแหน่ง ฮ่องเต้รับสั่งให้คืนชุดเกราะมา หานป๋อไม่ยอม โดยอ้างว่าเป็นชุดเกราะที่อดีตฮ่องเต้พระราชทาน




ฮ่องเต้มอบทหารของหานป๋อให้ฟงสิงเลี่ยบัญชาการ
ฟงสิงเลี่ย: หานป๋อ เจ้าเปลี่ยนไป
หานป๋อ: ข้าไม่ได้เปลี่ยน เจ้าต่างหากที่เปลี่ยน
ฟงสิงเลี่ย: เจ้าเคยเป็นคนรักอิสระ ทำไมต้องกดดันตัวเองเช่นนี้ ข้าไม่อยากทำสงครามกับเจ้า
น้องป๋อไม่เข้าใจพี่สิงเลี่ยเล้ย แถมยังกล่อมซะจนทหารลาออกกันเป็นแถว






พรรคมังกรพิโรธยกให้หานป๋อเป็นหัวหน้าพรรคคนใหม่



เมิ่งเหยาคิดไปคิดมา ก้อรู้สึกว่าพี่สิงเลี่ยไม่ได้ตั้งใจทำร้ายล่างฟานหวิน (แหม เพิ่งรู้เหรอยะ ช้าจังนะ) แถมยังใจอ่อนปล่อยเจ้าเอี้ยนอ๋องไปอีก นางคิดว่านางน่าจะเกลี้ยกล่อมพี่สิงเลี่ยให้กลับใจได้



ฟงสิงเลี่ย: ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะกล้านัดข้ามาพบตามลำพัง
ฉินเมิ่งเหยา: ข้าเคยคิดว่าท่านเป็นมารร้ายไปแล้ว แต่ข้ารู้ว่าท่านไม่ได้สังหารท่านล่าง และยังปล่อยเจ้าเอี้ยนอ๋องไป ท่านยังไม่ใช่มารร้ายซะทีเดียว
ฟงสิงเลี่ย: มันไม่สำคัญหรอก เราต่างมีจุดยืนของตน เพราะเราต่างเชื้อชาติกัน ยังงัยเราก้อต้องเป็นศัตรูกันตลอดกาล
ฉินเมิ่งเหยา: ทำไมท่านไม่ปล่อยวางเรื่องเชื้อชาติ แล้วคิดถึงประชาชนตาดำๆ บ้าง




ฟงสิงเลี่ย: ทำไมข้าจะไม่คิด แต่พวกเจ้าไม่เชื่อข้า และไม่ยอมรับข้า แม้แต่คนที่เปี่ยมด้วยคุณธรรมอย่างอาจารย์ท่าน กับท่านล่าง ยังทำใจให้ชาวมองโกลปกครองไม่ได้เลย มีเพียงชาวฮั่นเท่านั้นหรืองัย จึงเป็นฮ่องเต้ได้ พวกเจ้ายอมให้คนถ่อยอย่างหวินเหวินเป็นฮ่องเต้ ดีกว่ายอมให้คนที่มีความสามารถเป็นซะอีก เจ้ารู้มั้ยว่า ตราบใดที่จูหวินเหวินเป็นฮ่องเต้ ชาวมองโกลจะไม่มีวันสุขสงบ
ฉินเมิ่งเหยา: ข้ารู้ว่าท่านห่วงใยคนของท่าน แต่ท่านลองคิดในมุมมองของพวกเราชาวฮั่นบ้าง ราชวงศ์หมิงปกครองประเทศมาระยะหนึ่งแล้ว ถ้าท่านจะทำสงครามเพื่อให้ชาวมองโกลซึ่งเป็นชนส่วนน้อย มาปกครองชาวฮั่นซึ่งเป็นคนส่วนใหญ่ ชาวฮั่นจะไม่มีวันยอมรับ
ฟงสิงเลี่ย: เมื่อข้ารวมแผ่นดินเป็นหนึ่ง ปัญหาเรื่องเชื้อชาติก็จะหมดไป ทำไมพวกเจ้าจึงไม่เชื่อว่าวันนั้นจะมาถึง
ฉินเมิ่งเหยา: มันเป็นแค่ความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง
ฟงสิงเลี่ย: นั่นเพราะว่าฮ่องเต้องค์ก่อนๆ ล้วนเห็นแก่ตัว แต่ข้าไม่ ถ้าข้ามีอำนาจ ข้าจะดีต่อทุกเชื้อชาติ
ฉินเมิ่งเหยา: แต่กว่าจะถึงวันนั้น เราต้องเสียเลือดเนื้ออีกเท่าไหร่




ฟงสิงเลี่ย: ข้าไม่ยอมเลิกเพราะเหตุนี้หรอก การจะทำฝันให้เป็นจริง มันต้องมีค่าตอบแทนกันบ้าง เจ้าฆ่าข้าเพื่อช่วยจูหยวนจาง เพราะเจ้าเองก็มีหลักการของตัวเอง ข้าถึงไม่โกรธเจ้า (แต่คนดูโกรธว้อย) เจ้ายอมฆ่าคนที่ตัวเองรัก ความเจ็บปวดที่เจ้าได้รับไม่น้อยไปกว่าคนที่โดนฆ่า เจ้ามีจุดยืนของเจ้า ข้าก็มีความฝันของข้า ถ้าข้ายอมแพ้ตอนนี้ ข้าจะทำให้คนของข้าต้องผิดหวัง
ฉินเมิ่งเหยา: เมื่อเราต่างก้อไม่อาจเกลี้ยกล่อมกันและกันได้ พูดกันต่อไปคงไร้ประโยชน์
ฟงสิงเลี่ย: อย่างน้อยเจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ใช่มารร้าย ข้าไม่ได้ทำสงครามเพื่อตัวเอง
ฉินเมิ่งเหยา: ข้าดีใจที่ท่านไม่ใช่คนเช่นนั้น




ฉินเมิ่งเหยา: หลังจากวันนี้แล้ว เจอกันครั้งหน้าเราจะเป็นศัตรูกัน ท่านรักษาตัวด้วย
ฟงสิงเลี่ย: เมิ่งเหยา เราไม่อาจมีอนาคตร่วมกัน เจ้าจะให้เวลาซักวันได้หรือไม่ ลืมฐานะและจุดยืนของเราซะ ให้วันนี้เป็นวันของเราสองคน
พูดซะขนาดนี้ เมิ่งเหยาจะไม่ยอมก้อใจดำเกินไปแล้ว




พี่สิงเลี่ยหยุดแล้ว แต่เมิ่งเหยายังไม่หยุด นางยังพยายามโน้มน้าวใจพี่สิงเลี่ย ให้ปล่อยวางเรื่องแผ่นดิน แล้วนางจะยินดีติดตามเค้าไปทุกแห่ง พี่สิงเลี่ยชักกลัวใจอ่อน หนีไปสอนเด็กสานนกดีกว่า




พอลอยกระทง เมิ่งเหยาก้อยังไม่วายถามอีกว่าพี่สิงเลี่ยอธิษฐานอะไร ตามประสานางงาม เอ๊ย คนดีมีคุณธรรม พี่สิงเลี่ยก้อบอกว่า World Peace ทันที อยากให้โลกสงบสุขจ้า
ฉินเมิ่งเหยา: ท่านไม่รู้สึกขัดแย้งในตัวเองหรือ ท่านอยากให้โลกสุขสงบ แต่ท่านกลับก่อสงคราม
ท่านอยากเห็นชาวบ้านมีความสุข แต่ท่านกำลังจะทำให้พวกเค้าเสียเลือดเสียเนื้อ
เอ๊ เมิ่งเหยานี่น่าตีจริง พี่สิงเลี่ยเค้าบอกแล้วงัยว่าช่วงนี้ไม่พูดเรื่องการเมือง





ตกกลางคืน พี่สิงเลี่ยเริ่มส่งสายตาละลายหัวใจมาให้ เมิ่งเหยาคงกลัวใจอ่อนเหมือนกัน เลยทำเป็นชวนดูดาวตกไปซะงั้น
เฮ้อ ไม่มีจับมือ ไม่มีโอบไหล่ นั่งห่างกันเป็นโยชน์อีกต่างหาก






ทั้งคู่อยู่ด้วยกันจนเช้า แต่ไม่ยักมีอารัยตื่นเต้ลลซักนิด แม่ของเด็กชายที่พี่สิงเลี่ยสอนสานนก เอาเมล็ดพันธุ์ดอกไม้มาตอบแทน
ฟงสิงเลี่ย; ระหว่างเราไม่มีอะไรค้างคา ข้าจะไม่ให้ความหวังลมๆ แล้งๆ แก่เจ้า ข้ามีภาระต้องดูแลคนของข้า ความปรารถนาของข้าเอง จะเป็นสิ่งสุดท้ายที่ข้านึกถึง ลาก่อน
แล้วพี่สิงเลี่ยก้อเดินจากไป






หานป๋อชักท้อที่ดาบพลิกเมฆายังขาดประกาบ ซวีเยี่ยเวี่ยได้แต่ให้กำลังใจเค้า



บรรดาอ๋องต่างเอาอย่างเจ้าเอี้ยนอ๋อง เริ่มแข็งเมืองกันทำเอาฮ่องเต้ประสาทเสีย ทหารก้อไม่มีแล้วนี่ จะปกป้องบัลลังก์ยังไง พี่สิงเลี่ยวางแผนรับมือไว้แล้ว เค้าเอาทหารมองโกลที่จงรักภักดีกับเค้ามาเสริมกองทัพ




พี่สิงเลี่ยตัดสินใจปราบอ๋องที่แข็งแกร่งที่สุด นั่นคือ เจ้าเอี้ยนอ๋อง







 

Create Date : 08 มิถุนายน 2549    
Last Update : 5 กรกฎาคม 2552 21:26:55 น.
Counter : 1596 Pageviews.  

เทพมารสะท้านภพ ตอนที่ 37



Lethal Weapon of Love and Passion
เทพมารสะท้านภพ ตอนที่ 37

===SPOILERS===

จากตอนที่แล้ว แผนลอบปลงพระชนม์ฮ่องเต้ของฟงสิงเลี่ยล้มเหลว ฮ่องเต้คาดโทษจูหวินเหวิน หลังงานเฉลิม แต่ปรากฎว่าระหว่างงานเลี้ยง พระองค์กลับโดนพิษในสุรา ทรงรู้ได้ทันทีว่าเป็นฝีมือของเจ้าหลานชั่วจูหวินเหวิน




ยาพิษแรงมากแม้แต่ล่างฟานหวินยังช่วยขับพิษออกมาไม่ได้ ฮ่องเต้เสียพระทัยที่หลงไว้ใจคนผิด ทรงคิดจะเปลี่ยนพินัยกรรมยกบัลลังก์ให้กับเจ้าเอี้ยนอ๋อง ยังไม่ทันเขียนพินัยกรรม พระองค์ก้อกระอักเลือดสิ้นพระชนม์ไปก่อน




เจ้าเอี้ยนอ๋องสาบานต่อเลือดของพระบิดา ว่าจะไม่ยอมให้จูหวินเหวินได้เป็นฮ่องเต้อย่างเด็ดขาด



จูหวินเหวินกระดี๊กระด้าจนน่าตื้บ
จูหวินเหวิน: ข้าคิดถูกจริงๆ ที่เชื่อท่าน แผนของท่านเยี่ยมมาก พอรู้ว่าฐานะของหูอุ้ยหยงถูกเปิดโปง ท่านก้อสั่งให้ข้าเปิดเผยแผนลอบสังหาร หลังจากนั้น ท่านก้อทำเป็นว่าลงมือล้มเหลว ที่ยอดที่สุด คือท่านไม่ต้องลงมือเอง ข้าคิดว่าพระอัยยิกาคงไม่สงสัยเลยว่าข้าจะกล้าวางยาพิษท่าน





ฟงสิงเลี่ย: มีอะไรน่ายินดี สำหรับข้า จูหยวนจางสมควรตาย แต่เค้าเป็นปู่แท้ๆ ของเจ้า เจ้าไม่รู้สึกเสียใจเลยแม้แต่น้อยหรือ
จูหวินเหวิน: นายน้อยฟงสั่งสอนถูกต้องแล้ว โชคดีที่ข้าได้ร่วมมือกับท่าน เราจะช่วยแบ่งแผ่นดินหมิงกันคนละครึ่ง





และแล้วจูหวินเหวินก้อได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้สมปรารถนา



เหนือฮ่องเต้ยังมีฟงสิงเลี่ยนะจ๊ะ
ฟงสิงเลี่ย: ต่อจากนี้ไป เจ้าต้องเรียกข้าเป็นท่านข่าน ข้าช่วยให้เจ้าขึ้นครองบัลลังก์ เจ้าจะต้องสวามิภักดิ์ต่อข้า จูหวินเหวิน ข้ายกเจ้าขึ้นได้ ข้าก้อปลดเจ้าลงได้ ยังไม่คุกเข่าอีก
จูหวินเหวิน: ข่านทรงพระเจริญ






เจ้าเอี้ยนอ๋องตัดสินใจกลับไปตั้งหลักที่เมืองของตัวเอง เพื่อรวบรวมเหล่าอ๋องขึ้นต่อต้านฮ่องเต้จูหวินเหวิน แม้ใจจะอยากให้เยี่ยเวี่ยไปด้วย แต่ก้อกลัวนางจะเป็นอันตราย จึงขอให้นางคอยอยู่ที่จวนซวีเย่ออู๋




หานป๋อคุกเข่าหน้าวังเพื่อกดดันฮ่องเต้ให้ทรงอนุญาตให้ทำการสืบสวนสาเหตุการตายของฮ่องเต้พระองค์ก่อน จูหวินเหวินจำใจอนุญาต




จูหวินเหวินอยากให้ฟงสิงเลี่ยกำจัดหานป๋อ พี่สิงเลี่ยเตือนสติเค้าว่าคนที่อันตรายต่อบัลลังก์ของเค้าคือ เจ้าเอี้ยนอ๋องไม่ใช่หานป๋อ จูหวินเหวินต้องหาทางรั้งเจ้าเอี้ยนอ๋องไว้ในวัง อย่าให้กลับแคว้นของตัวเองได้




เหลิงเอี้ยนนำทหารไปสกัดกั้นเจ้าเอี้ยนอ๋องไม่ให้ออกเดินทางทัน ฮ่องเต้ทำทีขอให้เจ้าเอี้ยนอ๋องอยู่ในวังหลวงเพื่อเป็นที่ปรึกษา เจ้าเอี้ยนอ๋องซ้อนแผนแกล้งทำเป็นเมา ฉวยโอกาสหนีออกจากวัง




แต่พี่สิงเลี่ยคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว เค้าส่งหลี่เช่อเม่ยมาดักขบวนเจ้าเอี้ยนอ๋อง ล่างฟานหวินนำเจ้าเอี้ยนอ๋องหนี จะรอดมั้ยต้องผ่านด่านพี่สิงเลี่ยให้ได้ก่อน




ฟงสิงเลี่ย: ท่านอ๋อง หากท่านยอมอยู่เมืองหลวง ข้าจะรับรองความปลอดภัยของท่าน
เจ้าเอี้ยนอ๋อง: เจ้าเป็นศัตรูผู้สังหารพระบิดา ข้าไม่มีวันยอมแพ้เจ้า
ฟงสิงเลี่ย: จอมยุทธล่าง ข้านับถือท่าน และไม่อยากทำร้ายท่าน
ล่างฟานหวิน: ฟงสิงเลี่ย ข้าอยากให้เจ้าเข้าใจว่า เราต้องคิดเพื่อประชาชน หากเกิดสงคราม คนบริสุทธิ์เท่าไหร่ต้องเดือดร้อน
ฟงสิงเลี่ย: อย่าบังคับข้า
ล่างฟานหวิน: เราต่างอุดมการณ์ ข้าจะปกป้องเจ้าเอี้ยนอ๋องจนลมหายใจสุดท้าย





ฟงสิงเลี่ย: งั้นข้าก้อจำต้องลงมือ





สู้กันเร็วๆ หน่อย คนดูใจร้อน




ฟงสิงเลี่ย: ท่านล่าง ท่านช่วยชีวิตข้าเมื่อยี่สิบปีก่อน ข้าไม่อยากจะทำร้ายท่าน
ล่างฟานหวิน: เจ้าไม่ได้เป็นหนี้ข้า เลิกออมมือได้แล้ว ลงมือให้เต็มที่เถอะ






สู้กันจนล่างฟานหวินได้รับบาดเจ็บ หลี่เช่อเม่ยฉวยโอกาสลงมือสังหารเจ้าเอี้ยนอ๋อง ล่างฟานหวินเอาตัวเข้าขวางจนถูกแทงสาหัส





ล่างฟานหวิน: ฟงสิงเลี่ย ข้าจะปกป้องเจ้าเอี้ยนอ๋องจนลมหายใจสุดท้าย
ฟงสิงเลี่ย: ท่านไปเถอะ ท่านเป็นจอมยุทธที่ข้านับถือ ถือว่าข้าชดเชยเรื่องเมื่อยี่สิบปีก่อน คราวหน้าข้าไม่ปล่อยท่านแน่





แค่นี้พี่สิงเลี่ยก้อเสียใจพอแล้ว เมิ่งเหยายังมาพูดจาเชือดเฉือนอีก ดูดิ พี่สิงเลี่ยต้องเสียน้ำตาเลย
ฉินเมิ่งเหยา: แม้แต่คนที่เคยช่วยชีวิตท่าน ท่านยังคิดฆ่าได้ลง






ก่อนสิ้นใจ ล่างฟานหวินมอบดาบพลิกเมฆาให้กับหานป๋อ









 

Create Date : 04 มิถุนายน 2549    
Last Update : 5 กรกฎาคม 2552 21:21:27 น.
Counter : 1657 Pageviews.  

เทพมารสะท้านภพ ตอนที่ 36



Lethal Weapon of Love and Passion
เทพมารสะท้านภพ ตอนที่ 36

===SPOILERS===

จากตอนที่แล้ว ฟงสิงเลี่ยจับตัวฉินเมิ่งเหยาไปขังไว้ที่จวนเสนาบดี



ฟั่นเหลียงจี๋และพวกยังเข้าใจว่าฟงสิงเลี่ยตายไปแล้ว ผังปานยังไม่ยอมรามือ ฟั่นเหลียงจี๋เดาได้ใกล้เคียงว่าผังปานจับตัวนางไปเพื่อเปิดผนึกกระบี่คลุมวรุณ เมื่อไปตรวจที่ซ่อนกระบี่ที่เรือนฌาณเมตรไตรยก้อพบว่ากระบี่หายไปแล้วจริงๆ




ฟั่นเหลียงจี๋รีบไปรายงานเจ้าเอี้ยนอ๋อง เค้ายังคิดว่าฉินเมิ่งเหยาไม่มีวันช่วยผังปานเปิดผนึกกระบี่แน่นอน แถมยังต้องมีกุญแจป้องกันอีกชั้นหนึ่ง กว่าผังปานจะไขความลับได้คงไม่ใช่เรื่องง่าย เหอะ เหอะ ไม่รู้จักพี่สิงเลี่ยซะแล้ว



ฟงสิงเลี่ย: ขอโทษด้วย ถ้ามีทางอื่นให้เลือก ข้าจะไม่ทำให้เจ้าต้องลำบาก
ฉินเมิ่งเหยา: จำได้ไหมว่าเจ้าเคยบอกว่าไม่ควรเปิดผนึกกระบี่
ฟงสิงเลี่ย: ตอนนั้น ข้ายังไม่รู้ว่าการฟื้นกลับมาจากความตาย มันรู้สึกยังงัย ผังปานสละพลังของเค้าเพื่อช่วยข้า ผังปาน ปิงหวิน และพี่น้องของข้า ล้วนต้องหลั่งเลือดเพื่อข้า ข้าจะไม่ให้พวกเค้าต้องเสียสละโดยสูญเปล่า ผังปานกับข้าเป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว ข้าจะทำภารกิจนี้ให้สำเร้จไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรบ้าง อย่าทำให้ข้าต้องลงมือกับเจ้า
ฉินเมิ่งเหยา: ข้าจะไม่ช่วยเจ้าเปิดผนึกกระบี่เด็ดขาด ข้ายอมตายซะดีกว่า





ท้าเหรอ เมิ่งเหยา พี่สิงเลี่ยคนใหม่ เค้าเปี๊ยนไป๋แล้วนะ





ฮ่องเต้กำลังชื่นมื่นที่กำจัดฟงสิงเลี่ยได้แล้ว จึงประกาศลดภาษี 3 ปีให้ประชาชน ทรงเริ่มคิดจะยกบัลลังก์ให้กับเจ้าเอี้ยนอ๋อง เมื่อรู้ว่าฉินเมิ่งเหยาถูกผังปานจับตัวไป ฮ่องเต้จึงเริ่มร้อนใจ สั่งให้ช่วยเหลือเมิ่งเหยาโดยด่วน



จูหวินเหวินพยายามประจบเอาใจฮ่องเต้ แต่ไม่ค่อยได้ผล



หานป๋อจัดทหารตามหาฉินเมิ่งเหยา เริ่มมีมาดเป็นขุนพลแล้วนะ



ฟงสิงเลี่ยอ่านขาดว่าฮ่องเต้จะปลดจูหวินเหวินหลังวันเฉลิมแน่นอน เค้าจึงคิดจะปลงพระชนม์ฮ่องเต้ก่อนหน้านั้น เสนาบดีหูอุ้ยหยงกังวลว่านี่เป็นโอกาสสุดท้ายของพวกเค้าแล้ว แต่พี่สิงเลี่ยมั่นใจเต็มร้อย ถ้าหูอุ้ยหยงกับจูหวินเหวินทำตามที่เค้ากำหนด จะต้องสังหารฮ่องเต้ได้แน่นอน



พี่สิงเลี่ยยกอาหารมาให้น้องเมิ่งเหยา
ฉินเมิ่งเหยา: อย่าเสียแรงเปล่าเลย ข้าไม่กินหรอก
ฟงสิงเลี่ย: กระบี่คลุมวรุณเป็นสมบัติของราชวงศ์หยวน ข้าเป็นเจ้าของที่ถูกต้อง ชาวฮั่นขโมยกระบี่ไปจากพวกเรา แถมยังปิดผนึกมันอีกด้วย
ฉินเมิ่งเหยา: เจ้าทำมากมาย ก็เพราะอยากได้วรยุทธ์ในกระบี่ เจ้าแค่อยากจะปกครองแผ่นดิน รู้มั่งมั้ยว่าประชาทั้งฮั่นทั้งมองโกลจะล้มตายมากแค่ไหน





ฟงสิงเลี่ย: เจ้ารู้มั้ยว่าทำไม วรยุทธ์ถึงถูกผนึกไว้ในกระบี่ ในอดีตมีมือกระบี่ชาวมองโกลท่านหนึ่งสาบานไว้ว่าจะเป็นจอมยุทธ์อันดับหนึ่งในแผ่นดินให้ได้ เค้าออกตระเวนท้าสู้กับจอมยุทธ์ทั่วหล้า และไม่เคยพ่ายแพ้ใคร จนที่สุด เค้าก็อแพ้ให้กับหญิงงามที่รู้วรยุทธ์แม้แต่น้อย นางชนะใจเค้าด้วยความรัก นางต้องการให้เค้าเลิกล้มการต่อสู้เพื่อชื่อเสียงและอำนาจ ทั้งคู่ต้องการชีวิตที่เงียบสงบ ใครบ้างล่ะที่ไม่ต้องการ ที่บ้านเกิดของจอมยุทธ์หนุ่มมีทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ พวกเค้าเลี้ยงแพะเลี้ยงแกะอยู่ร่วมกันทุกวัน การต่อสู้ช่วงชิงบนโลกไม่มีความหมาย ตั้งแต่นั้น จอมยุทธ์ผู้นั้นก้อยอมสละตำแหน่งจอมยุทธ์อันดับหนึ่ง และปลดพลังยุทธ์ตัวเองใส่ไว้ในกระบี่





ฟงสิงเลี่ย: เมิ่งเหยา อย่าจากข้าไปอีก ลืมอดีต ลืมทุกอย่าง ให้ทะเลทรายเป็นบ้านของเรา เรามาใช้ชีวิตอิสระบนหลังม้ากันเถอะ ข้าคอยวันนี้มานานแล้ว





ฉินเมิ่งเหยา: เป็นความจริงรึเปล่า ข้าไม่ได้ฝันไปนะ ไม่ นี่ไม่ใช่เรื่องจริง ข้าไม่เชื่อ ข้าต้องตื่น
ฟงสิงเลี่ย: เมิ่งเหยา





ในที่สุด เมิ่งเหยาก้อเคลิ้มตามพี่สิงเลี่ยจนได้






ด้วยพลังยุทธ์ของเมิ่งเหยา ฟงสิงเลี่ยจึงเปิดผนึกกระบี่ได้สำเร็จ






ส่วนกุญแจน่ะ พี่สิงเลี่ยเค้าถือหยกติดตัวอยู่ตั้งนานแล้ว
ฟงสิงเลี่ย: ต้องขอบใจเจ้า ตอนนี้ ข้ากับกระบี่เป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว
ฉินเมิ่งเหยา: ฟงสิงเลี่ย เจ้าเล่นสกปรก
ฟงสิงเลี่ย: เมื่อข้าปกครองแผ่นดิน รวมมองโกลกับฮั่นให้เป็นหนึ่ง เจ้าจะเข้าใจสิ่งที่ข้าทำในวันนี้






ฉินเมิ่งเหยา: ฟงสิงเลี่ย ข้าไม่มีวันยกโทษให้เจ้า
ฟงสิงเลี่ย: เรื่องมือกระบี่ที่ข้าเล่าให้เจ้าฟัง เป็นเรื่องจริง





หลี่เช่อเม่ยเสนอให้กำจัดฉินเมิ่งเหยาทิ้ง เพราะนางหมดประโยชน์แล้ว แต่พี่สิงเลี่ยไม่ยอม เด็กใครให้มันรู้มั่ง



พี่สิงเลี่ยรวมพลังยุทธ์จากกระบี่เข้ากับพลังยุทธ์ของตัวเองได้สำเร็จ





ม้าแสนรู้ของหานป๋อพาเค้าไปที่จวนเสนาบดี หานป๋อตัดสินใจเข้าไปค้น จึงได้พบฉินเมิ่งเหยา และช่วยนางออกมาได้



เมื่อเจ้าเอี้ยนอ๋องทราบเรื่อง จึงส่งราชองครักษ์ไปจับหูอุ้ยหยง แต่เค้าชิงฆ่าตัวตายก่อน ฉินเมิ่งเหยาเสนอให้ฮ่องเต้เลื่อนพิธีเฉลิมพระชนม์พรรษาออกไป ฮ่องเต้ไม่ยอมเพราะต้องรักษาฟอร์ม เจ้าเอี้ยนอ๋องเสนอให้วางแผนซ้อนแผน จับฟงสิงเลี่ยในวันงาน โดยให้หานป๋อเฝ้าอารักขาที่ห้องบรรทมฮ่องเต้





ส่วนล่างฟานหวินและฉินเมิ่งเหยารับหน้านที่คุ้มครองฮ่องเต้เสด็จไปทำพิธีบวงสรวง งานพระราชพิธีผ่านไปด้วยดี




จนฮ่องเต้เสด็จกลับ หลี่เช่อเม่ยนำพวกบุกวังเข้ามา เจ้าเอี้ยนอ๋องให้องครักษ์คุ้มครองฮ่องเต้กลับเข้าห้องบรรทม ฟงสิงเลี่ยมาดักคอยอยู่แล้ว




ในที่สุดฟงสิงเลี่ยและหานป๋อก้อต้องเผชิญหน้ากัน หานป๋อบอกว่าพวกเค้ารู้แผนการณ์ของฟงสิงเลี่ยจากจูหวินเหวินหมดแล้ว





หานป๋อ: ทหารสามพันล้อมที่นี่ไว้หมดแล้ว แผนท่านล้มเหลว
ฟงสิงเลี่ย: ทำไมเจ้าถึงเข้าข้างทรราชย์
หานป๋อ: ท่านผิดแล้ว ข้าอยู่ข้างประชาชนต่างหาก ข้าไม่อยากให้พวกเค้าต้องเดือดร้อน
ฟงสิงเลี่ย: เจ้าซื่อบื้อเอ๊ย ประชาชนจะไม่ลำบากแน่ ถ้าจูหยวนจางตาย สิ่งที่ข้าทำเพื่อความสงบสุขทั้งของชาวฮั่นและมองโกล เจ้าไม่เข้าใจหรอก
หานป๋อ: ท่านหยุดเถอะ เราสองคนรักกันเหมือนพี่น้อง ข้าไม่อยากเป็นศัตรูกับท่าน
ฟงสิงเลี่ย: ข้าถอยหลังไม่ได้
หานป๋อ: มันยังไม่สายนะ
ฟงสิงเลี่ย: หยุดพูดไร้สาระซะที
ล่างฟานหวิน: เค้ากำลังหน้ามืดตามัว เจ้าพูดอะไรเค้าก้อไม่ฟังหรอก
ฉินเมิ่งเหยา: ฟงสิงเลี่ย ข้าไม่ควรเชื่อเจ้าเลย
ฟงสิงเลี่ย: เมิ่งเหยา สวรรค์ลิขิตให้ข้ารับหน้าที่กู้ชาติ เจ้าอย่าโทษข้าเลย
ล่างฟานหวิน: สวรรค์ลิขิตให้เจ้าพ่ายแพ้ด้วยเช่นกัน
สุดท้ายรวมพลังสามคนแล้วยังสกัดฟงสิงเลี่ยไม่อยู่ เค้าหนีไปได้





ฮ่องเต้ยังไม่ตัดสินโทษจูหวินเหวินตอนนี้ เพราะงานเลี้ยงยังไม่เลิก จึงคาดโทษไว้ว่าจะแค่ปลดเป็นสามัญชน และเว้นโทษตายให้ หากจูหวินเหวินทำตัวดีๆ ไม่ทำให้ฮ่องเต้ต้องเสียหน้าในงานเลี้ยง







 

Create Date : 01 มิถุนายน 2549    
Last Update : 5 กรกฎาคม 2552 21:18:12 น.
Counter : 1031 Pageviews.  


magarita30
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Myspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace Glitter
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์พ.ศ. 2539 ห้ามมิให้นำไปเผยแพร่และอ้างอิงส่วนหนึ่งส่วนใดหรือทั้งหมดของข้อความในสื่อ คอมพิวเตอร์แห่งนี้เพื่อการค้า โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร ผู้ละเมิดจะถูกดำเนินคดีตามที่กฎหมายบัญญัติไว้สูงสุด
Friends' blogs
[Add magarita30's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.