Group Blog
 
All Blogs
 

เทพมารสะท้านภพ ตอนที่ 35



Lethal Weapon of Love and Passion
เทพมารสะท้านภพ ตอนที่ 35

===SPOILERS===

จากตอนที่แล้ว ล่างฟานหวินจับหานป๋อแขวนบนต้นไม้ เพื่อดัดนิสัยเค้า ทำให้ซวีเยี่ยเวี่ยเป็นห่วง



ฟั่นเหลียงจี๋เป็นเพื่อนฉินเมิ่งเหยาเดินทางไปเยี่ยมแม่นางกู่จื่อเซียน แม่นางกู่สอนให้นางต้มสุราธารน้ำใสไหลริน เพื่อทิ้งความทุกข์ ความขมขื่นให้หมดสิ้น




เมิ่งเหยาดื่มสุรายิ่งคิดมาก ตอนแรกนางก้อคิดถึงช่วงที่กุ๊กกิ๊กกับพี่สงเลี่ย ดื่มไปดื่มมา ดันคิดถึงตอนแทงพี่สิงเลี่ย เลยยิ่งดื่มหนักเข้าไปอีก




ฉินเมิ่งเหยา: อาจารย์ พี่ปิงหวิน พี่สิงเลี่ย พวกท่านเป็นคนที่ข้ารักที่สุด ข้าจะไปอยู่เป็นเพื่อนพวกท่านแล้ว



เมิ่งเหยาหายไปทั้งคืน ฟั่นเหลียงจี๋และกู่จื่อเซียนต่างเป็นกังวล เพราะสุราธารน้ำใสไหลรินเหมือนกระจกที่ส่องจิตใจของผู้ดื่ม หากผู้ดื่มเป็นทุกข์ จะยิ่งทุกข์มากขึ้น



ทั้งคู่ตามไปพบเมิ่งเหยานอนสลบอยู่ริมหน้าผา โชคดีที่นางยังมีลมหายใจอยู่




ฉินเมิ่งเหยา: ตอนแรกข้าก้อคิดฆ่าตัวตาย ตอนที่ข้าจะโดดหน้าผา ข้าบอกตัวเองว่า ข้ายังตายไม่ได้ ข้ายังไม่ได้แก้แค้นแทนอาจารย์ ผังปานยังมีชีวิตอยู่ (ตายไปแล้วย่ะ) ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด ถ้าย้อนกลับไป ข้าก็ต้องทำเช่นเดิมอีก ข้ายังต้องฆ่าพี่สิงเลี่ย เค้าเป็นคนผิด ไม่ใช่ข้า (โหย เมิ่งเหยา โหดไปป่าว พี่สิงเลี่ยเค้าทำอะไรผิดยะตัวเอง เด๋วบอกให้งอนนานๆ เลยนี่) จริงๆ แล้วเมิ่งเหยาไม่ได้ฆ่าตัวตาย แต่คิดมากจนกระอักเลือดแล้วสลบไปต่างหาก




หานป๋อถูกแขวนอยู่สามวันสามคืน ยังไม่สำนึก พ่อบุญธรรมโมโหจนต้องลงมือสอนสั่งด้วยตัวเอง สุดท้ายหานป๋อก้อรู้ว่าไม่ควรฝึกวิชาเพื่อแก้แค้น




ฮ่องเต้ยอมเล่าเหตุการณ์ในอดีต ที่ซวีเย่ออู๋ถูกกล่าวว่าช่วยเหลือท่านสังหารรัชทายาทหมิง จริงๆ แล้ว ตอนนั้น องค์รัชทายาทใกล้จมน้ำตาย หากซวีเย่ออู๋จะช่วยรัชทายาทต้องสังหารจูหยวนจาง ซวีเย่ออู๋จึงต้องเลือกระหว่างจูหยวนจางกับรัชทายาทหมิง สุดท้ายเค้าก้อเลือกจูหยวนจาง




หานป๋อตัดสินใจดำเนินรอยตามบิดา จงรักภักดีต่อจูหยวนจาง



ส่วนฟงสิงเลี่ยสาบานต่อหน้าหลุมศพผังปานกับจิ้นปิงหวินว่าจะกู้ชาติให้สำเร็จ และพิสูจน์ว่าชาวมองโกลสามารถปกครองประเทศให้สงบสุขและรุ่งเรืองได้



ฮ่องเต้เริ่มหมางเมินเย็นชากับจูหวินเหวิน ฟงสิงเลี่ยประเมินสถานการณ์ว่าฮ่องเต้จะยังไม่ปลดจูหวินเหวินจนกว่าจะหลังวันเฉลิม พวกเค้าจึงตัดสินใจจะลงมือก่อนวันเฉลิม




เจ้าเอี้ยนอ๋องรู้ว่าหานป๋อกับซวีเยี่ยเวี่ยไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆ เค้าขอให้หานป๋อบอกกับเยี่ยเวี่ยซะ น่าหมั่นไส้อีตาหานป๋อยังมาทำเป็นใจกว้างว่าที่ไม่บอกเนี่ยเพราะเห็นเจ้าเอี้ยนอ๋องเหมาะสมกับเยี่ยเวี่ย ขืนบอกเยี่ยเวี่ยก้อต้องเลิกกับเจ้าเอี้ยนอ๋องแน่ มั่นใจเกินเหตุนะยะ เจ้าเอี้ยนอ๋องไม่สนใจ เค้าคิดว่าเยี่ยเวี่ยมีสิทธิ์ที่จะเลือก




ในที่สุดหานป๋อก้อยอมบอกความจริงกับซวีเยี่ยเวี่ย
หานป๋อ: ความรักระหว่างเราก้อเหมือนสร้อยเส้นนี้ เจ้าคิดว่าสูญเสียมันไปแล้ว แต่แท้จริง ข้าเก็บมันไว้กับตัวตลอดเวลา





เยี่ยเวี่ยไปพบเจ้าเอี้ยนอ๋อง นางต้องการเวลาในการตัดสินใจ



ความรักเริ่มมีหวัง การฝึกยุทธ์ก้อพลอยก้าวหน้า




หวั่นชิงคิดตก นางออกจากสำนักมาตามหาฟั่นเหลียงจี๋ เลิกใส่ชุดนักพรตซะที นอกจากจะแต่งตัวสวยแล้ว ยังใส่เครื่องประดับที่ฟั่นเหลียงจี๋ให้อีกด้วย




กู่จื่อเซียนเล่าให้ฟังว่า หากลอยกระทงไปถึงอีกฝั่งโดยไม่จม จะได้พบกับรักแท้ ทำให้ฉินเมิ่งเหยาหวนนึกถึงตอนที่พี่สิงเลี่ยลอยกระทงอธิษฐานให้ทั้งคู่ได้อยู่ร่วมกันตลอดไป




ฉินเมิ่งเหยาปลีกตัวไปนั่งคิดถึงพี่สิงเลี่ย




คิดถึงพี่สิงเลี่ย พี่สิงเลี่ยก้อมา แบบหลอนๆ มาเชียว ยัง เมิ่งเหยา เธอยังไม่รู้ตัว




ด้วยความสะเทือนใจ เมิ่งเหยาไม่ทันระวังตัว โดนพี่สิงเลี่ยจี้จุดสลบ และจับตัวไป อิอิ บอกแล้วว่าตอน 36 มันส์แน่ เมิ่งเหยาเตรียมตัวเตรียมใจไว้เหอะ








 

Create Date : 28 พฤษภาคม 2549    
Last Update : 5 กรกฎาคม 2552 20:58:39 น.
Counter : 916 Pageviews.  

เทพมารสะท้านภพ ตอนที่ 34



Lethal Weapon of Love and Passion
เทพมารสะท้านภพ ตอนที่ 34

===SPOILERS===

จากตอนที่แล้ว ฉินเมิ่งเหยาทำร้ายฟงสิงเลี่ยได้รับบาดเจ็บสาหัส ผังปานพาเค้าออกจากวัง
ผังปาน: นายน้อย ท่านตายไม่ได้ ท่านเป็นความหวังของชาวมองโกล ท่านจะตายไม่ได้
นายน้อยทำไมท่านถึงโง่อย่างนี้ (เออ นั่นดิ หลบได้ก้อไม่หลบ เวงกำ) ท่านยอมสละโอกาสที่จะสร้างประเทศขึ้นใหม่เพื่อผู้หญิงคนเดียว ท่านถึงกับยอมสละแม้ชีวิตของท่าน มันคุ้มค่าแล้วหรือ อีกแค่ก้าวเดียว เราก้อจะสำเร็จแล้ว ต้องมาล้มเหลวเพราะผู้หญิงคนนั้น ถ้าเราสังหารจูหวนจางสำเร็จ รัชทายาทจะได้ขึ้นครองราชย์ ทีนี้เราก้อจะสร้างประเทศมองโกลขึ้นได้อีก ท่านทำไมถึงดื้อนัก ทำไมท่านยอมแพ้ ทำไมท่านไม่สามารถปล่อยวางความรักได้ ทำไม






ผังปาน: นายน้อย ท่านต้องไม่ตาย ท่านฟื้นสิ ท่านตายไม่ได้ ท่านเป็นทายาทของกุบไลข่าน ท่านเป็นสายเลือดของเจงกิสข่าน ท่านรู้ตัวมั้ยว่า ท่านแบกความหวังของชาวมองโกลเอาไว้ ท่านฟื้นสิ





ล่างฟานหวินกับฟั่นเหลียงจี๋ตามมาที่วังจึงรู้เรื่อง ทั้งหมดต่างเป็นห่วงฉินเมิ่งเหยา (เชอะ ยังไม่ตายเป็นห่วงทำไม พี่สิงเลี่ยดิจะตายอยู่แล้ว)



ฟั่นเหลียงจี๋: มองในแง่ดีหน่อย ผังปานช่วยฟงสิงเลี่ยไป เค้าอาจจะมีวิธีช่วยให้ฟงสิงเลี่ยรอดตายได้
ฉินเมิ่งเหยา: ข้าเป็นคนแทงเค้า ข้ารู้ดีว่าข้าใช้พลังไปเท่าไหร่ เค้าไม่ยอมทำร้ายข้า แต่ข้ากลับฆ่าเค้า ข้าฆ่าเค้า






แม้ทุกคนจะรู้ว่าฟงสิงเลี่ยเป็นทายาทมองโกล แต่ก็ยังเชื่อว่าฟงสิงเลี่ยไม่น่าจะเป็นผู้บงการให้สังหารซวีเย่ออู๋



หานป๋อรู้สึกหดหู่ บิดาตายก้อเสียใจพอแล้ว ยังผิดหวังที่ถูกพี่สิงเลี่ยหลอกใช้ เยี่ยเวี่ยหวังดีตั้งใจจะมาปลอบ แต่พูดไปพูดมาก้อวกไปชื่นชมเจ้าเอี้ยนอ๋อง ยิ่งทำให้หานป๋อช้ำหนักเข้าไปอีก




เพื่อช่วยชีวิตฟงสิงเลี่ย ผังปานถึงกับยอมสละชีวิตตัวเอง ถ่ายทอดพลังทั้งหมดให้กับเค้า
ผังปาน: ท่านเป็นความหวังเดียวของชาวมองโกลเรา มีเพียงท่านที่จะรวมชาวฮั่นและมองโกลให้เป็นหนึ่ง
ฟงสิงเลี่ย: ข้ากลัวว่าอาจทำให้ท่านและชาวมองโกลต้องผิดหวัง







ผังปาน: นายน้อย ท่านเป็นรัชทายาทราชวงศ์หยวน ถ้าแม้แต่ท่านยังเป็นผู้นำพวกเราไม่ได้ ใครจะทำได้
ข้าเชื่อว่าซักวันหนึ่งท่านจะทวงแผ่นดินที่เคยเป็นของชาวมองโกลเราคืนมาได้ ถึงตอนนั้น ท่านจะไม่ใช่แค่ข่านมองโกล แต่ท่านจะเป็นฮ่องเต้ผู้ปกครองแผ่นดิน ถึงตอนนั้น ท่านจะแสดงให้ทุกคนเห็นว่าชาวมองโกลก็เป็นฮ่องเต้ที่ดีได้เช่นเดียวกับชาวฮั่น เสียดายที่ข้าจะไม่ได้อยู่เห็นวันนั้น






ฟงสิงเลี่ย: ข้าสัญญากับท่าน ข้าจะทำให้ดีที่สุด ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม
ผังปาน: ที่ข้ายอมสละชีวิตตัวเอง ไม่ใช่เพื่อบังคับให้ท่านทำในสิ่งที่ท่านไม่เต็มใจ ข้ารู้ว่าท่านกำลังเจ็บปวดใจ เพราะหากท่านจะทำเช่นนี้ ท่านจะต้องกลายเป็นศัตรูกับหญิงที่ท่านรักที่สุดไปชั่วชีวิต ข้าไม่ต้องการบังคับท่าน ไม่ว่ายังงัย ท่านต้องใช้ชีวิตอย่างที่ท่านจะไม่เสียใจภายหลัง ทำตามหัวใจท่านเถอะ ข้าโชคดีกว่าท่าน ข้าจะไปพบปิงหวินแล้ว






ผังปานสั่งเสียบรรดาชาวมองโกลให้เคารพการตัดสินใจของฟงสิงเลี่ย ไม่ว่าเค้าจะตัดสินใจอยู่หรือไป



ฮ่องเต้ยังไม่อยากจะเชื่อว่าฟงสิงเลี่ยตายแล้วจริงๆ นอกจากจะได้เห็นศพของเค้าก่อน ฮ่องเต้เกือบสั่งลงโทษจูหวินเหวินที่ชักศึกเข้าวัง แต่เจ้าเอี้ยนอ๋องขอร้องเอาไว้ ฮ่องเต้เริ่มมีดำริที่จะเปลี่ยนตัวรัชทายาท



ในที่สุดพี่สิงเลี่ยก้อตัดสินใจเป็นข่านมองโกล เค้าทั้งขู่ทั้งหว่านล้อมให้จูหวินเหวินยอมร่วมมือด้วยต่อไป โดยสัญญาว่าจูหวินเหวินจะได้เป็นฮ่องเต้อย่างแน่นอน





หานป๋อทุ่มเทฝึกวิชาเพื่อแก้แค้นผังปาน ล่างฟานหวินเกรงว่าเค้าจะโดนธาตุไฟเข้าแทรก จึงสั่งห้ามฝึกยุทธ์สามวันเพื่อทบทวนตัวเอง



ล่างฟานหวินพยายามปลอบใจฉินเมิ่งเหยาว่าไม่ใช่ความผิดของนาง แม้เมิ่งเหยาจะเข้าใจ แต่นางก้อทำใจไม่ได้อยู่ดี ล่างฟานหวินจึงขอให้ฟั่นเหลียงจี๋พานางไปหาแม่นางกู่เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ



หานป๋อเห็นความสนิทสนมของเจ้าเอี้ยนอ๋องกับซวีเยี่ยเวี่ย ยิ่งสะท้อนใจ




เค้าฝ่าฝืนคำสั่งของอาจารย์ ซ้อมฝึกยุทธ์จนธาตุไฟแตกซ่าน




ล่างฟานหวินจับหานป๋อแขวน เพื่อให้เค้าสำนึกตน







 

Create Date : 27 พฤษภาคม 2549    
Last Update : 5 กรกฎาคม 2552 20:58:02 น.
Counter : 1105 Pageviews.  

เทพมารสะท้านภพ ตอนที่ 33



Lethal Weapon of Love and Passion
เทพมารสะท้านภพ ตอนที่ 33

===SPOILERS===

จากตอนที่แล้ว ผังปานขัดคำสั่งฟงสิงเลี่ย ลงมือสังหารซวีเย่ออู๋ หานป๋อเสียใจมากทำให้พี่สิงเลี่ยเศร้าไปด้วย




โดนแน่ ผังปาน บอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าทำร้ายพ่อน้องป๋อ ทำไมพูดไม่รู้ฟัง ต้องให้ลงมือใช่มั้ย






ผังปาน: ข้าทำเพราะจำเป็น
ฟงสิงเลี่ย: จำเป็น จำเป็น เจ้าก้ออ้างอย่างนี้เรื่อย เจ้าไม่เคยเห็นชีวิตคนอื่นมีค่า ถ้าปิงหวินรู้ว่าเจ้าเป็นคนเช่นนี้ นางไม่มีวันรักเจ้าแน่ ข้าขอเตือนเจ้าอีกครั้ง หากเจ้ายังกล้าทำร้ายคนรอบกายข้าอีกล่ะก้อ ข้าจะไม่ไว้หน้าเจ้าอีก





โดนต่อว่าขนาดนี้ ผังปานก้อยังไม่โกรธ ปลื้มใจซะอีกที่พี่สิงเลี่ยเก่งกว่าตัวเองแล้ว
ผังปาน: ข้าเป็นห่วงแต่ว่านิสัยนายน้อยซื่อเกินไป ไม่รู้ว่าคนเราเจ้าเล่ห์แค่ไหน ข้าได้แต่หวังว่าอีกหน่อยนายน้อยจะตระหนักว่าการจะเป็นฮ่องเต้ปกครองประเทศจะใจอ่อนไม่ได้




เจ้าเอี้ยนอ๋องซื้อสร้อยข้อมือให้เยี่ยเวี่ย นางรับปากเค้าว่าจะไม่ถอดสร้อยเส้นนี้ออก สองทส.มาแจ้งข่าวร้าย




ซวีเยี่ยเวี่ยรีบกลับจวน ป๋าล่างก้อมาเคารพศพซวีเย่ออู๋ เป็นลูกผู้ชายต้องยืนหยัดต่อไป




เยี่ยเวี่ยเสียใจไม่เป็นอันกินอันนอน นั่งเย็บเสื้อให้บิดา หานป๋ออยากปลอบใจนาง แต่ต้องมาเห็นความสนิทสนมของเจ้าเอี้ยนอ๋องกับเยี่ยเวี่ย มันบาดตารู้มั้ย




วันเคลื่อนศพ ชาวบ้านต่างมาคารวะเป็นครั้งสุดท้าย หานป๋อสาบานต่อบิดาว่าจะสืบทอดเจตนารมย์ จงรักภักดีต่อฮ่องเต้



ก่อนตาย ซวีเย่ออู๋ได้ฝากจดหมายให้กับล่างฟานหวินและเจ้าเอี้ยนอ๋อง เมื่อได้อ่านข้อความในจดหมายแล้ว ทั้งคู่รีบตามฉินเมิ่งเหยามาหารือ



จดหมายของซวีเย่ออู๋ระบุว่าสงสัยฟงสิงเลี่ยเป็นทายาทราชวงศ์มองโกล ล่างฟานหวินกับเจ้าเอี้ยนอ๋องจึงสงสัยว่าฟงสิงเลี่ยจะบงการให้ผังปานสังหารซวีเย่ออู๋เพื่อปกปิดความลับ แต่ป๋าล่างกลัวเข้าใจคนดีผิด จึงขอให้เมิ่งเหยาช่วยจับตาดูพี่สิงเลี่ย และให้เจ้าเอี้ยนอ๋องไปทดสอบจูหวินเหวิน




จูหวินเหวินยังทำหน้าซื่อ แนะนำให้สืบสวนเรื่องการตายของซวีเย่ออู๋



เมื่อฮ่องเต้รู้ว่าก่อนตายซวีเย่ออู๋เดินทางไปทะเลทราบ จึงระแวงว่าจะเกี่ยวกับมองโกล เจ้าเอี้ยนอ๋องจึงต้องยอมบอกว่าซวีเย่ออู๋สงสัยว่าทายาทกุบไลข่านยังมีชีวิตอยู่ฮ่องเต้คิดฆ่าล้างเผ่าพันธุ์มองโกล แต่ล่างฟานหวินขอเวลาสืบก่อน



ฉินเมิ่งเหยาไม่อยากเข้าใจผิดพี่สิงเลี่ยเป็นครั้งที่สอง นางเชื่อว่าพี่สิงเลี่ยไม่น่าจะเลือดเย็นถึงขนาดสังหารพ่อน้องป๋อได้ ไม่เชื่อแล้วมานั่งคิดมากทำไมยะหล่อน จริงๆ ก้อแอบคิดอ่ะดิ



ฉินเมิ่งเหยา: ท่านรู้เห็นเรื่องผังปานฆ่าท่านนายพลรึเปล่า
อ้าว อ้าว ไหนบอกว่าเชื่อพี่สิงเลี่ยงัยอ่ะ เชื่อแล้วถามทำไมเนี่ย
ฟงสิงเลี่ย: ถึงข้าไม่ได้ลงมือ แต่เค้าก้อตายเพราะข้า ข้าเป็นหนี้หานป๋อ เป็นหนี้ท่านนายพล ถ้าเป็นไปได้ ข้ายอมให้เค้าเปิดเผยชาติกำเนิดข้ายังดีกว่า
ฉินเมิ่งเหยา: หานป๋อเป็นสหายรักท่าน เค้าเพิ่งพบหน้าบิดาก้อต้องมาตายจากกัน ข้ารู้ว่าท่านคงรู้สึกผิดต่อเค้า
ฟงสิงเลี่ย: เจ้าเชื่อข้าใช่มั้ย





ฉินเมิ่งเหยา: เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ทำไมท่านไม่บอกความจริงกับเจ้าเอี้ยนอ๋องและท่านล่าง
ฟงสิงเลี่ย: มันสายไปแล้ว พวกเค้าคงไม่เชื่อข้า ฮ่องเต้ก็คงไม่ยอมปล่อยข้า
ฉินเมิ่งเหยา: ถึงใครจะไม่เชื่อท่าน แต่ข้าเชื่อ ข้าจะอยู่ข้างท่านเอง
ตอบดีแบบนี้ ต้องให้รางวัลหน่อยแล้ว





ฮ่องเต้หวาดระแวงจนนอนไม่หลับ ไม่ยอมรอล่างฟานหวินสืบหาทายาทราชวงศ์หยวน แต่ทรงมีพระบัญชาให้จับตัวผู้นำเผ่ามองโกลทั้งหมดมา เมื่อไม่มีใครยอมสารภาพความจริง พระองค์ก้อสั่งประหารทั้งหมดในวันรุ่งขึ้น
ฟงสิงเลี่ยไม่อาจทำใจปล่อยให้ชาวมองโกลตายต่อหน้าต่อตา จึงตัดสินใจสู้กับฮ่องเต้




ฮ่องเต้ไม่ยอมให้เจ้าเอี้ยนอ๋องกับล่างฟานหวินเข้าเฝ้า ล่างฟานหวินเดินทางไปพบฟงสิงเลี่ย เพื่อหวังคลี่คลายเรื่องนี้
ล่างฟานหวิน: ข้าคิดว่าหากต้องเสียสละหัวหน้าเผ่าทั้งแปดเพื่อคนคนเดียว ย่อมไม่คุ้มค่า
หากทายาทราชวงศ์หยวนคนนี้ยอมมอบตัวกับฮ่องเต้ยังคงมีทางออกที่จะยุติเรื่องเหล่านี้ได้
ฟงสิงเลี่ย: ฮ่องเต้จะยอมปล่อยเค้าหรือ พระองค์ไม่มีวันนอนหลับได้ลงหรอก ตราบใดที่ไมทรงกำจัดหนามยอกอกอันนี้

อะโห พูดม้าๆ ชักจะเหม็นหน้าล่างฟานหวินก้อตอนนี้ล่ะฟระ พูดงี้หมายความว่าให้ฟงสิงเลี่ยตายคนเดียวใช่ปะ ทำไมไม่ให้ฮ่องเต้ตายซะเลยล่ะ แก่ขนาดนี้แล้ว อยู่ได้อีกไม่นานหรอก ขัดใจว้อย





ฟงสิงเลี่ย ฉินเมิ่งเหยา และหานป๋อไปดูขบวนนักโทษ หานป๋อคิดจะไปขอร้องฮ่องเต้ แต่ฟงสิงเลี่ยไม่คิดว่าจะได้ผล เค้าชวนเมิ่งเหยาให้ไปเดินเล่นที่อื่น เพราะไม่อยากเห็นการประหาร ดูสายตาหานป๋อซะก่อน ฮึ พี่สิงเลี่ยนะชวนแต่เมิ่งเหยา จำไว้




ฉินเมิ่งเหยา: ข้าว่าท่านน่าจะทำอย่างที่ท่านล่างแนะ บอกฮ่องเต้ไปสิว่า ท่านไม่เคยคิดอยากจะชิงบัลลังก์ มีท่านล่างช่วยพูด ฮ่องเต้อาจไว้ชีวิตท่าน และยุติการฆ่าฟันนี้
ฟงสิงเลี่ย: เมิ่งเหยา คนของข้าต้องลำบากเพื่อข้ามามาก ข้าเพียงอยากให้พวกเค้าอยู่อย่างมีศักดิ์ศรี ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด จูหยวนจางบีบให้ข้าจนตรอก
ฉินเมิ่งเหยา: ข้าเข้าใจท่าน แต่ท่านต้องอธิบายให้คนอื่นเข้าใจด้วย หากท่านไม่พูดคนจะนึกว่าท่านเป็นพวกเดียวกับผังปาน
ฟงสิงเลี่ย: ได้ ข้าจะไปพบท่านล่างกับเจ้า แล้วเราจะไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ด้วยกัน





พอเมิ่งเหยาเผลอ พี่สิงเลี่ยก้อสะกัดจุดนาง พี่ไม่ได้ตั้งใจน้า




เมิ่งเหยารู้สึกตัวอีกที นางรีบตรงไปที่ลานประหาร ที่นั่นกำลังสู้รบกันอยู่ แต่ไม่มีฟงสิงเลี่ย นางสังหรณ์ใจว่าเค้าคงเข้าวังไปสังหารจูหยวนจาง




หานป๋อกำลังขอร้องให้ฮ่องเต้ปล่อยชาวมองโกล แต่ฮ่องเต้ปฏิเสธ พี่สิงเลี่ยกับผังปานก้อปรากฎตัวมาอย่างเท่ ออกจะมั่นใจไปหน่อยป่าวเนี่ย เล่นบุกเข้าวังหลวงกันสองคน
หานป๋อ: พี่สิงเลี่ย ท่านมาทำอะไรที่นี่
ฟงสิงเลี่ย: หานป๋อ เจ้ากับข้าอยู่กันคนละฝ่าย ยกโทษให้ข้าด้วย ที่ต้องตัดขาดความเป็นพี่น้องกับเจ้า ฮ่องเต้ทรราชย์ วันนี้เป็นวันตายของเจ้า





ฟงสิงเลี่ย: ฮ่องเต้ถ่อย ข้าจะบอกให้เจ้ารู้ไว้ ข้านี่แหละทายาทกุบไลข่าน คนที่เจ้าตามหา




พี่สิงเลี่ยเท่จิงจิง




กำลังจะลงมือ พอเห็นเป็นน้องเมิ่งเหยา พี่สิงเลี่ยก้อมือไม้อ่อนซะแล้ว




น้องเมิ่งเหยาดิ ไม่ยั้งมือเลย แทงพี่สิงเลี่ยได้ลงคอ กะเอาให้ถึงตายเลย แม้แต่ฮ่องเต้ยังตกใจ ว่าแต่ฮ่องเต้ตกใจทำไมหว่า ควรจะดีใจล่ะไม่ว่า




น้ำตาท่วมจอ




ฉินเมิ่งเหยา: ฟงสิงเลี่ย เจ้าหลอกลวงข้า เจ้าเป็นพวกเดียวกับผังปาน ข้าผิดหวังในตัวเจ้าจริงๆ




ฟงสิงเลี่ย: เมิ่งเหยาข้าขอโทษ วาสนาระหว่างเราสิ้นสุดลงเท่านี้




แทงเค้าแล้วยังมาร้องไห้อีก







 

Create Date : 21 พฤษภาคม 2549    
Last Update : 5 กรกฎาคม 2552 20:57:14 น.
Counter : 1235 Pageviews.  

เทพมารสะท้านภพ ตอนที่ 32



Lethal Weapon of Love and Passion
เทพมารสะท้านภพ ตอนที่ 32

===SPOILERS===

จากตอนที่แล้ว ฟงสิงเลี่ยถูกฉินเมิ่งเหยาเข้าใจผิดว่า จึงกลับมาเมืองหลวงตามลำพัง งอนอ่ะ เข้าใจป่าว น้องป๋อรีบมาช่วยดามอกหน่อยเร้ว
พี่สิงเลี่ย: มีน้องป๋อคนเดียวแหละที่เป็นเพื่อนแท้ของพี่





พูดไม่ทันขาดคำ น้องป๋อทำมายทำอย่างนั้นล่ะ
หานป๋อ: ซวยแล้ว พ่อมา พ่อไม่อยากให้เค้ามาคบกับพี่อยู่ด้วย





หานป๋อ: พ่ออย่าว่าพี่สิงเลี่ยนะ เค้าเป็นคนชวนพี่มาเองแหละ เรากำลังจะกลับพอดีเลย
ซวีเย่ออู๋: จะรีบไปไหนล่ะ อยู่กินน้ำชากันก่อนสิ
พี่สิงเลี่ยชักเสียวๆ จะมาไม้ไหนกับตรูล่ะเนี่ย




ซวีเย่ออู๋: ถ้าจะคบกับลูกข้าจริง ต้องทำให้มันเปิดเผยสิ หลบๆ ซ่อนๆ จะเรียกว่าจริงใจได้งัย คนอื่นเค้ารู้เข้า จะเข้าใจเจ้าผิดๆ
อือม พ่อตอบได้วายมากค่ะ ตกลงนี่ยอมให้พี่สิงเลี่ยคบกะลูกชายแน่นะ
มีน้องป๋อคนเดียวแหละที่เชื่อ





หลี่เช่อเม่ยได้ข่าวเรื่องกระบี่คลุมวรุณจากสายสืบในอารามเมฆขาว จึงกังวลว่าฟงสิงเลี่ยจะเห็นความรักอยู่เหนือหน้าที่
เพราะจนป่านนี้สิงเลี่ยยังไม่ยอมแจ้งข่าวกระบี่คลุมวรุณกับผังปาน เค้าอาสาจะสังหารฉินเมิ่งเหยา แต่ผังปานเกรงว่า อาจได้ผลตรงข้าม จึงห้ามไว้ ถึงยังงัยได้กระบี่มาเปิดผนึกไม่ได้ก้อเท่านั้น




หานป๋อฝึกยุทธ์กับซวีเย่ออู๋ แต่เค้าไม่กล้าลงมือเต็มที่ ซวีเย่ออู๋ได้โอกาสกล่อมหานป๋อให้ประลองยุทธ์กับฟงสิงเลี่ย ซื่อๆ อย่างหานป๋อไม่รู้ทันพ่ออยู่แล้ว




พี่สิงเลี่ยเท่ตลอดเลย



หานป๋อสู้เอาจริงเอาจังจนพี่สิงเลี่ยต้องใช้ท่าไม้ตาย ซวีเย่ออู๋เริ่มมั่นใจว่าฟงสิงเลี่ยต้องเป็นตัวการผู้อยู่เบื้องหลัง




สิงเลี่ยอึ้งไปเลย เมื่อรู้ว่าหานป๋อโดนพ่อยุให้มาประลองยุทธ์กับเค้า



ซวีเย่ออู๋เตือนหานป๋อให้ระวังฟงสิงเลี่ยเอาไว้ คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ แต่หานป๋อก้อไม่ฟัง รีบเปลี่ยนเรื่อง



หานป๋อหาสร้อยข้อมือที่เคยให้ซวีเยี่ยเวี่ยไม่เจอ ทำให้เค้าร้อนใจมาก ซวีเย่ออู๋จึงรู้ว่าเค้ารักเยี่ยเวี่ยมากแค่ไหน จึงยอมเผยความจริงว่าน้องสาวของหานป๋อตายในกองเพลิงไปแล้ว เยี่ยเวี่ยเป็นเด็กที่รับเลี้ยงมา แม้จะอยากผูกสัมพันธ์กับเจ้าเอี้ยนอ๋อง แต่ความสุขของลูกสำคัญกว่า




แต่จะสายไปรึเปล่า เยี่ยเวี่ยกับเจ้าเอี้ยนอ๋องเริ่มสนิทกันมากขึ้นทุกที



เจ้าเอี้ยนอ๋องชวนนางเล่นเลื่อนมังกรเหินตามประเพณีฉลองงานเก็บเกี่ยว แรกๆ ก้อกลัว แต่ตอนหลังชักสนุก




เจ้าเอี้ยนอ๋อง: เห็นมั้ย ไม่น่ากลัวซักหน่อย
ซวีเยี่ยเวี่ย: ไม่จริงหรอก ถ้าข้าเล่นคนเดียว ข้าต้องกลัวแน่ แต่มีท่านอยู่ ข้าก้อไม่กลัว
เจ้าเอี้ยนอ๋อง: ได้จับมือเจ้าวันนี้แล้ว ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปอีก
งานนี้ป๋อมีสิทธิ์แห้ว





ซวีเย่ออู๋บอกหานป๋อว่าจะเดินทางไปเยี่ยมล่างฟานหวิน หานป๋ออยากตามไปเยี่ยมอาจารย์ แต่ซวีเย่ออู๋บอกว่าน่าจะอยู่รอเยี่ยเวี่ย หานป๋อเลยเปลี่ยนใจ แหม ช่างกตัญญูจริงๆ เล้ย



ฟ่านเหลียงจี๋แนะให้ฉินเมิ่งเหยากับหวั่นชิงประสานกำลังภายในเพื่อเปิดผนึกกระบี่คลุมวรุณ ทั้งสองคลายผนึกได้ แต่ปลดปล่อยพลังยุทธ์ในกระบี่ออกมาไม่ได้




ฟ่านเหลียงจี๋เดาว่าสัญลักษณ์ที่กระบี่ น่าจะเป็นกุญแจที่เปิดผนึกพลังกระบี่ ตราบใดที่หากุญแจนี้ไม่เจอคงไม่มีทางสำเร็จ หวั่นชิงรู้สึกตัวว่าหมดหน้าที่แล้ว จึงขอลากลับอาราม



ฉินเมิ่งเหยา: ไหนบอกว่าชอบหวั่นชิง ทำไมยอมปล่อยนางไปง่ายๆ เจ้าไม่ได้ชอบนางจริงๆ ล่ะสะ
ฟ่านเหลียงจี๋: ทีเจ้า ยังไม่ไปง้อสิงเลี่ยเลย รู้ทั้งรู้ว่าเข้าใจเค้าผิด ยังไม่รีบไปขอโทษเค้าอีก




หวั่นชิงมาขอบคุณฟ่านเหลียงจี๋ที่มอบเครื่องประดับให้นาง ฟ่านเหลียงจี๋บอกว่าขอบคุณยังไม่พอ นางควรใส่เครื่องประดับที่เค้าให้ แต่เครื่องประดับไม่เหมาะกับชุดเรียบง่ายแบบเต๋าของนาง นางควรจะเลือก หวั่นชิงรับปากว่านางจะกลับไปคิดดูให้ดี



เมิ่งเหยาตัดสินใจพักเรื่องกระบี่ชั่วคราว นางจะไปง้อพี่สิงเลี่ย ฟ่านเหลียงจี๋ฉวยโอกาสตามไปด้วย ก้อจะได้มีเพื่อนร่วมเดินทางงัย




แค่เมิ่งเหยาส่งหมั่นโถวให้ พี่สิงเลี่ยก้อหายโกรธเอาง่ายๆ งั้นแหละ ยังไม่ทันง้อเลยวุ้ย





ฉินเมิ่งเหยา: พี่สิงเลี่ยข้าขอโทษ ข้าไม่ควรคิดระแวงท่าน
พี่สิงเลี่ย: เรื่องมันผ่านไปแล้ว แค่ข้าเห็นเจ้าใส่ต่างหูที่ข้าให้ก็พอแล้ว
ฉินเมิ่งเหยา: ข้าใส่แล้วสวยมั้ย
พี่สิงเลี่ย: สวยมาก
เออ เออ พอเหอะ คนดูชักหมั่นไส้ตะหงิด ตะหงิด




พี่สิงเลี่ย: ไหนดูซิ เจ้ามีอะไรมาเซอร์ไพรส์ข้า
ฉินเมิ่งเหยา: ไม่มีอ่ะ
พี่สิงเลี่ยยังไม่ยอมเชื่อค่ะ เธอพยายามแกะหมั่นโถวต่อไป
ฉินเมิ่งเหยา: ที่ข้าจะเซอร์ไพรส์ท่านคือ แต่นี้ต่อไป ข้าจะอยู่เคียงข้างท่าน เป็นเพื่อนท่านกินหมั่นโถวทุกวัน





โอ๊ย แค่จับมือกันก้อพอแล้ว มากกว่านี้ เด๋วเจอม่านหมอกแห่งศีลธรรม



หานป๋อสงสัยว่าพี่สิงเลี่ยกับเมิ่งเหยาหายไปนาน ไม่รู้ว่าดีกันยัง ฟั่นเหลียงจี๋บอกว่า เวลาผู้ชายทำผิด ผู้หญิงไม่ยอมยกโทษให้ง่ายๆ หรอก แต่เวลาผู้หญิงทำผิด แค่ขอโทษคำเดียวก้อพอแล้ว
เออ ก้อจริงแฮะ


หานป๋อถามเรื่องกระบี่คลุมวรุณ ฟั่นเหลียงจี๋จึงเล่าว่าขาดกุญแจสำคัญในการปลดผนึกกระบี่
พี่สิงเลี่ยทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้: พวกเจ้าจะยุ่งยากเปิดผนึกกระบี่ไปทำไม ปล่อยให้พลังยุทธ์ในกระบี่ถูกผนึกไว้ก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่หรือ





หานป๋อบังเอิญได้ข่าวจากทหารว่าซวีเย่ออู๋ไม่ได้เดินทางไปพรรคมังกรพิโรธ แต่กลับขึ้นเหนือไปทะเลทราย




ฟงสิงเลี่ยรีบส่งหลี่เช่อเม่ยไปสืบข่าว แต่สายเกินไป ซวีเย่ออู๋ตามสืบประวัติฟงสิงเลี่ยไปจนจับตัวชาวมองโกลไว้ได้ ทั้งหมดเสนอให้ฆ่าซวีเย่ออู๋เพื่อปกปิดความลับ



ฟงสิงเลี่ยไม่ยอมรับ เค้าเชื่อว่าชาวมองโกลทุกคนจะไม่เผยความลับของเค้า และเค้านับถือซวีเย่ออู๋ในฐานะนายพลผู้เก่งกล้า ถ้าพวกเค้าฆ่าผู้บริสุทธิ์จะต่างอะไรกับจูหยวนจาง
ฟงสิงเลี่ย: ถ้าพวกเจ้ายังเห็นข้าเป็นนายน้อยอยู่ ก้อทำตามที่ข้าสั่ง ห้ามใครทำร้ายซวีเย่ออู๋





บรรดาชาวมองโกลต่างปิดปากเงียบ ซวีเย่ออู๋จึงจับกุมพวกเค้ากลับเมืองหลวง



หานป๋อได้ข่าวว่าบิดาจะกลับ จึงเชิญฟงสิงเลี่ยกับฉินเมิ่งเหยามากินข้าวที่บ้าน ส่วนฟั่นเหลียงจี๋ถึงไม่เชิญก้อมาอยู่แล้ว
ฉินเมิ่งเหยา: ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าท่านนายพลซวีกับหานป๋อจะเป็นพ่อลูกกัน
ฟงสิงเลี่ย: เค้าว่ากันว่าเป็นศัตรูกัน ถึงได้เป็นพ่อลูกกัน
ฟั่นเหลียงจี๋: เค้าก้อว่ากันว่าเกลียดกัน ถึงได้เป็นคู่กัน พวกท่านน่าจะทะเลาะกันให้มากกว่านี้นะ




ผังปานนำหลี่เช่อเม่ยปล้นขบวนนักโทษ



หานป๋อรู้สึกใจคอไม่ดี จึงชวนพี่สิงเลี่ยออกไปรับบิดา



ทั้งคู่ไปถึงบริเวณที่เกิดการต่อสู้ พบศพทหารมากมาย รวมถึงนายพลคนสนิทของซวีเย่ออู๋




แต่ไม่ทันการ ผังปานลงมือเอง ซวีเย่ออู๋หรือจะรอด




ซวีเย่ออู๋พยายามเค้นลมหายใจเฮือกสุดท้ายเพื่อเปิดโปงฟงสิงเลี่ย หากสิ้นใจไปก่อน เวรแล้วพี่สิงเลี่ย







 

Create Date : 17 พฤษภาคม 2549    
Last Update : 5 กรกฎาคม 2552 20:54:56 น.
Counter : 1193 Pageviews.  

เทพมารสะท้านภพ ตอนที่ 31



Lethal Weapon of Love and Passion
เทพมารสะท้านภพ ตอนที่ 31

===SPOILERS===

จากตอนที่แล้ว ผังปานฟื้นฟูวรยุทธ์สำเร็จ แต่ยังอยากได้กระบี่คลุมวรุณอยู่

ฟงสิงเลี่ย: ต่อให้ไม่มีกระบี่คลุมวรุณ ขอเพียงท่านกับข้าร่วมมือกัน ล่างฟานหวินเก่งแค่ไหน ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเรา




ระหว่างเดินทางกลับเรือนฌาณเมตรไตรย ฟ่านเหลียงจี๋แอบเห็นหวั่นชิงเขียนภาพบุรุษลึกลับ เล่นเอาปลื้มใจอย่างบอกไม่ถูก เผยตัวซะดีมั้ยเรา
ว่าแล้วก้อทำเป็นกระแอมให้นางไล่ตาม






หวั่นชิง: ท่านผู้กล้า ท่านช่วยข้าครั้งแล้วครั้งเล่า ข้าขอบคุณท่านมาก
ฟ่านเหลียงจี๋: แม่นาง ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เจ้าไม่จำเป็นต้องเอ่ยถึง
หวั่นชิง: หนที่แล้ว ท่านไม่ยอมบอกชื่อเสียงเรียงนามก็พลันจากไป หนนี้ท่านจะยอมบอกชื่อของท่านได้หรือไม่
ฟ่านเหลียงจี๋: ชื่อข้านั้นหาไพเราะไม่
หวั่นชิง: ถ้าเช่นนั้น ข้าขอเห็นใบหน้าของท่าน
ฟ่านเหลียงจี๋: หน้าตาข้าอัปลักษณ์ยิ่งนัก
หวั่นชิง: หน้าตาหรือจะสำคัญเท่าจิตใจ
ฟ่านเหลียงจี๋: ภูมิหลังข้าก็ต้อยต่ำ หากเจ้าเห็นข้าเป็นสหาย รังแต่จะทำให้เจ้าเสื่อมเกียรติ
หวั่นชิง: หากคนเราดูกันที่หน้าตาหรือภูมิหลัง นั่นเป็นสิ่งไม่จีรัง
ฟ่านเหลียงจี๋: หากเจ้าเห็นใบหน้าข้า แน่ใจนะว่าเจ้าจะไม่เสียใจ
หวั่นชิง: ไม่เสียใจแน่นอน

อยากเห็นใช่มะ ก็ได้
จ๊ากกก พอเห็นเข้าจริง หวั่นชิงรับไม่ได้ ที่คนที่นางใฝ่ฝันถึงทุกวันเป็นฟั่นเหลียงจี๋






ฟ่านเหลียงจี๋เองก้อเสียใจไม่น้อย เค้าเลยออกเดินทางล่วงหน้าไปก่อน ฝากของไว้ให้นาง

ฟ่านเหลียงจี๋: แม่นางหวั่นชิง แม้ว่าท่านจะรับข้าเป็นสหายไม่ได้ แต่ของเหล่านี้ ข้าตั้งใจซื้อมาฝากท่านจากสถานที่ที่ข้าเคยไปมา หากท่านไม่อยากรับไว้ ก็จงทิ้งมันไปเถอะ




เมิ่งเหยารู้เรื่องแล้วก้ออดสงสารพี่ใหญ่ฟ่านไม่ได้ นางไม่เคยเห็นเค้าจ๋อยขนาดนี้มาก่อน
ฟ่านเหลียงจี๋ยังนึกว่าหวั่นชิงคงจะกลับสำนักไปแล้ว คิดไม่ถึงนางเห็นการกำจัดผังปานเป็นเรื่องสำคัญ จึงตามมาที่เรือนฌาณเมตรไตรย
แต่นางก็แสดงท่าทีชัดเจน นางปฏิเสธฟ่านเหลียงจี๋อย่างไม่มีเยื่อใย





ซวีเยี่ยเวี่ยไปเที่ยวกับเจ้าเอี้ยนอ๋อง แต่ใจยังคิดถึงหานป๋อ
เจ้าเอี้ยนอ๋องจะซื้อสร้อยข้อมือใหม่ให้นาง แต่นางปฏิเสธ ของบางอย่างมันแทนกันไม่ได้

เจ้าเอี้ยนอ๋องพาเยี่ยเวี่ยไปเที่ยวไร่ข้าวโพด เค้าทดลองปลูกข้าวโพดพันธุ์ใหม่ที่ให้เก็บเกี่ยวได้สามครั้งต่อปี
เพื่อให้ประชาชนมีอาหารกินกันถ้วนหน้า

เจ้าเอี้ยนอ๋อง: ชีวิตก็เป็นเรื่องง่ายๆ อย่างนี้แหละ เหนื่อยก็พัก กระหายก็ดื่มชา แค่นี้ก็มีความสุขแล้ว
ข้าไม่จำเป็นต้องเป็นฮ่องเต้ก็สามารถช่วยเหลือประชาชนได้

ชักจะหลงรักเจ้าเอี้ยนอ๋องซะแล้วสิเนี่ย





ระหว่างซื้อหมอนให้ซวีเย่ออู๋ และพ่อบุญธรรม หานป๋อเห็นขนมของชอบของฟงสิงเลี่ย เค้าจึงคิดซื้อไปฝาก แหม โกรธง่ายหายเร็วนิ บังเอิญมาเจอพี่สิงเลี่ยนั่งหงอยอยู่ในโรงเตี๊ยมพอดี
แล้วยังเงี้ยเหรอ จะไม่ให้คนดูคิดมาก






ยังแอบทำงอนหน่อยนึง

หานป๋อ: อ่ะ ขนมมองโกล ยังร้อนๆ อยู่เลย อย่าเข้าใจผิดนะ ข้าแค่เดินผ่านแผงขายขนม เจ้าของแผงเค้าบอกว่าเค้าจะไปจากเมืองคืนนี้ ข้าไม่อยากให้ท่านคิดถึงขนมบ้านเกิดเหมือนที่ฮ่องเต้เป็นมาแล้วหรอก
ฟงสิงเลี่ย: ข้าเข้าใจ ยังไงข้าก็ขอบใจเจ้า
หานป๋อ: ไม่ต้องขอบใจหรอก ขนมเนี่ยสามตำลึง ข้าจะเก็บเงินท่านทีหลัง
ฟงสิงเลี่ย: ป๋อ ข้ารู้ว่าเจ้าฝึกดาบจนมือบวม ข้ามีน้ำมันนวดอยู่ขวดหนึ่ง ใช้ได้ผลดีมาก มือเจ้าจะหายบวมในไม่กี่วัน
น้ำมันขวดนี้ราคาสามตำลึงเช่นกัน แต่เจ้าไม่ต้องจ่ายเงินให้ข้าหรอก

แค่น้ำมันนวดขวดเดียวน้องป๋อก้อหายงอนแระ







พี่สิงเลี่ยนะ ทีอีตาหานป๋อเนี่ยง้อเร็วจริง แล้วน้องเมิ่งเหยาล่ะ โห ไม่คิดตามไปง้อเลยเหรอ

หานป๋อ: คราวนี้ข้ายกโทษให้ แต่ไม่มีคราวหน้าแล้วนะ ท่านต้องห้ามปิดบังข้าอีก ไม่งั้นข้าจะไม่นับท่านเป็นเพื่อน
ฟงสิงเลี่ย: ข้ารับปากเจ้า
หานป๋อ: แบบนี้สิ ถึงจะเป็นพี่น้องกันจริง ข้าขอถามอะไรท่านหน่อยสิ
ฟงสิงเลี่ย: อะไรล่ะ
หานป๋อ: ท่านไม่ต้องใช้น้ำมันนวดเหรอ
ฟงสิงเลี่ย: ข้าฝึกยุทธ์ตั้งแต่ยังเล็ก ข้าไม่ต้องใช้หรอก เจ้าเริ่มช้าไปหน่อย เอาไว้ใช้เถอะ

เออ หนุงหนิงกันเข้าไป





ดูดิ๊ หานป๋อ ทำยังงี้จะไม่ให้คนดูเข้าใจว่าแอบ Y กะพี่สิงเลี่ยได้งัย ดูทำเข้า มาใช้ยานวดพี่เค้า แล้วปลื้มใจอยู่คนเดียว



ซวีเย่ออู่โมโหจนหนวดกระดิกที่หานป๋อคืนดีกับพี่สิงเลี่ย เค้ากลัวว่าหานป๋อจะโดนพี่สิงเลี่ยหลอกใช้ แต่เตือนเท่าไหร่หานป๋อก้อไม่ฟัง หยั่งงี้เค้าเรียก "รักเหมือนโคถึกที่คึกพิโรธ" รึเปล่าเนี่ย ซวีเย่ออู๋หาทางเปิดโปงพี่สิงเลี่ย



ซวีเย่ออู๋ได้ยินจากเหล่าทหารว่า กองทัพเงาที่ตายทั้งหมดเป็นชาวมองโกล
เค้าเดินทางไปตรวจสุสาน และพบว่าของเซ่นไหว้เป็นของชาวมองโกลทั้งหมด
ซวีเย่ออู๋เริ่มสงสัยว่าฟงสิงเลี่ยจะสละเพื่อนร่วมชาติเพื่อช่วยจูหวินเหวินเป็นรัชทายาท




ฉินเมิ่งเหยากับหวั่นชิงร่วมมือกันใช้กำลังภายในเปิดผนึกกระบี่คลุมวรุณ พลังในกระบี่เกิดต่อต้านทำให้ไม่สำเร็จ





ฟั่นเหลียงจี๋ไม่ยอมแพ้ เค้าพยายามเค้นสมองหาวิธีเปิดผนึกกระบี่คลุมวรุณ หวั่นชิงเริ่มมองฟั่นเหลียงจี๋ในแง่ดี



ฉินเมิ่งเหยา: ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ให้เรื่องเข้าใจผิดเล็กๆ น้อยๆ ทำให้เจ้ามีอคติต่อพี่ใหญ่ฟ่าน
หวั่นชิง: ระหว่างเราไม่ได้มีปัญหาอะไรนี่
ฉินเมิ่งเหยา: พี่ใหญ่ฟ่านทำทุกอย่างเพื่อเจ้า แต่เค้าไม่เคยคิดไม่ดีกับเจ้าเลยนะ
ข้ายังว่าเค้าขี้ขลาดด้วยซ้ำ ที่ไม่กล้าเผยความในใจให้เจ้ารู้
บางครั้ง ยิ่งเจ้ารักใครมาก เจ้าก็ยิ่งตื่นเต้นมาก และทำผิดพลาดได้ง่ายขึ้น
แม้ว่าเจ้าจะไม่อาจรับเค้าได้ แต่ข้าก็หวังว่าเจ้าจะเข้าใจเค้า
หวั่นชิง: ยังไงข้าก็เป็นแม่ชี ข้าไม่ควรคิดเรื่องนี้




อุตส่าห์จะฝึกยุทธ์โชว์หญิงซะหน่อย เมิ่งเหยามาทำไม

ฉินเมิ่งเหยา: มาฝึกยุทธ์ทำไม ทำไมไม่ไปอยู่เป็นเพื่อนหวั่นชิง แค่นี้ท่านก็ท้อแท้ซะแล้วหรือ
ฟ่านเหลียงจี๋: ผู้หญิงดีๆ มีอีกเยอะ ทำไมข้าต้องบังคับใจคนอื่นด้วย
ฉินเมิ่งเหยา: ที่หวั่นชิงปฏิเสธท่าน ข้าว่าเป็นเพราะมันยังเร็วไป
ฟ่านเหลียงจี๋: ขืนข้ายังตื๊อนางอีก ก็เสียศักดิ์ศรีลูกผู้ชายหมด
ฉินเมิ่งเหยา: ข้าว่าหวั่นชิงเค้าเริ่มเปลี่ยนความรู้สึกที่มีกับท่านแล้วนะ แค่นี้ท่านก็ยอมแพ้ซะแล้วหรือ
ข้าจำได้ว่าเพื่อขโมยกระบี่คลุมวรุณ ท่านซ่อนตัวอยู่ในสำนักเช่อจุนซิ่นนานถึง 3 ปี
ทำไมเพื่อผู้หญิงที่ท่านรัก ท่านจะอดทนรอนางไม่ได้เชียวหรือ
ฟ่านเหลียงจี๋: แล้วเจ้ากับฟงสิงเลี่ยล่ะ ข้าน่ะรู้จักผู้หญิงดี เวลามีรักแท้อยู่ตรงหน้า กลับไม่เห็นค่า เวลาเค้าจากไปแล้วมาเสียใจ
ฉินเมิ่งเหยา: ข้าก็เห็นค่าเค้านะ
ฟ่านเหลียงจี๋: ข้าหมายถึงหวั่นชิงต่างหากล่ะ แต่มันก็ใช้กับเจ้าได้ด้วย





เมิ่งเหยาหวนคิดถึงพี่สิงเลี่ย นางเห็นกระทงลอยมาเป็นสาย นางจึงตามกระทงขึ้นไปยังต้นน้ำ





คิดถึงพี่สิงเลี่ย พี่สิงเลี่ยก้อมา มาแบบโรแมนติกซ้าด้วย





ฟงสิงเลี่ย: ว่ากันว่าถ้ากระทงลอยไปยังอีกฟากของแม่น้ำได้โดยเทียนไม่ดับ สิ่งที่อธิษฐานจะเป็นจริง
ฉินเมิ่งเหยา: แล้วท่านอธิษฐานอะไร
ฟงสิงเลี่ย: กระทงทางซ้าย ข้าอธิษฐานขอให้ได้พบกับเจ้าอีกครั้ง กระทงอันถัดไป ข้าขอให้เจ้ายกโทษให้ข้า
ส่วนอันทางขวา ข้าขอให้เราได้อยู่ร่วมกันตลอดไป
ฉินเมิ่งเหยา: ข้าหวังว่ากระทงทุกอันจะลอยไปถึงอีกฝั่งโดยปลอดภัย
ฟงสิงเลี่ย: สัญญากับข้า อย่าให้ฐานะของข้าทำลายความสัมพันธ์ของพวกเรา

บทจะหวาน พี่สิงเลี่ยเค้าก้อหวานน่าดู อู๊ย มดขึ้นแล้วพี่





เมิ่งเหยาพาพี่สิงเลี่ยกลับมาเรือนฌาณเมตรไตรย
หวั่นชิงดีใจที่จะได้มีคนมาช่วยคิดหาวิธีเปิดผนึกกระบี่คลุมวรุณ
ฟ่านเหลียงจี๋รีบกระแอมกลบเกลี่อน เค้ายังระแวงพี่สิงเลี่ยอยู่





ฟ่านเหลียงจี๋เตือนฉินเมิ่งเหยา ยังไงพี่สิงเลี่ยก็เป็นองค์ชายมองโกล
กระบี่คลุมวรุณเป็นสมบัติของข่านมองโกล ก็ถือว่าเป็นสมบัติของพี่สิงเลี่ย เค้าอาจจะอยากได้คืนก็เป็นได้




พี่สิงเลี่ยเองก็ทำเป็นไม่ได้ยินหวั่นชิงพูดไปงั้นเอง จริงๆ ก็ได้ยินนั่นแหละ



เช้าวันรุ่งขึ้น เมิ่งเหยาพบว่ากระบี่คลุมวรุณและคัมภีร์ยุทธหายไป นางเข้าใจว่าสิงเลี่ยหลอกใช้นางเพื่อขโมยกระบี่ ไม่ทันถามให้รู้เรื่อง พอเห็นหน้าปุ๊บ นางก้อโทษเค้าก่อนเลย พี่สิงเลี่ยอุตส่าห์เอาหมั่นโถวมาให้ นางก้อปัดตก





ฉินเมิ่งเหยา: เลิกเสแสร้งได้แล้ว ข้าไม่อยากจะเชื่อว่าท่านจะเลือดเย็นเช่นนี้
ท่านเป็นองค์ชายมองโกล ข้าก็ไม่โทษท่าน ท่านอยากจะกอบกู้แผ่นดินเพื่อประชาชน ข้าก็ไม่ว่า
แต่ข้าไม่อยากจะเชื่อว่าท่านจะแกล้งทำดีกับข้า เพื่อหลอกใช้ข้า
ฟงสิงเลี่ย: เจ้าพูดเรื่องอะไรกันเนี่ย
ฉินเมิ่งเหยา: คืนกระบี่คลุมวรุณมาให้ข้านะ
ฟงสิงเลี่ย: ที่แท้เจ้าคิดว่าข้าขโมยกระบี่คลุมวรุณ
ฟ่านเหลียงจี๋: เมิ่งเหยา
ฟงสิงเลี่ย: ข้าไม่อยากเชื่อว่าเจ้าเห็นข้าเป็นคนแบบนี้เอง





ฟ่านเหลียงจี๋: พี่ฟงไม่เกี่ยวนะ ข้าเอากระบี่ไปเอง ข้ากังวลมากไปหน่อย เลยเอากระบี่ไปซ่อน
ข้าไม่ทันบอกเจ้า พี่ฟง แม่นางฉินไม่ผิด ข้าผิดเอง
ฟงสิงเลี่ย: ข้าผิดเองที่ข้าเป็นมองโกล ดังนั้นพวกเจ้าจึงระแวงข้า
ใครๆ ก็เห็นข้าเป็นคนร้าย ไม่เว้นแม้แต่พวกเจ้า
ฉินเมิ่งเหยา: พี่ฟง ข้า





ฟงสิงเลี่ย: ข้าไม่อยากเชื่อเลยว่า ความสัมพันธ์ของพวกเราเปราะบางขนาดกระบี่เล่มเดียวยังทำลายลงได้
ฉินเมิ่งเหยา: ข้าขอโทษ
ฟงสิงเลี่ย: พวกเจ้าเคยคิดบ้างมั้ย กระบี่คลุมวรุณเป็นสมบัติของข่านมองโกล
ที่จริงแล้วข้ามีสิทธิ์ที่จะเอามันคืนมาด้วยซ้ำ พวกเจ้าเรียกตัวเองว่าเป็นฝ่ายธรรมะ พวกเจ้าปล้นกระบี่ ปล้นแผ่นดินไปจากคนอื่น
พวกเจ้าหาข้ออ้างมากมายเพื่อบอกว่าสิ่งที่พวกเจ้าทำนั้นถูกต้อง ในที่สุด ข้าก็เข้าใจ
พวกเจ้าไม่ได้ต่างอะไรกับจูหยวนจาง เจ้าทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ

เมิ่งเหยาอึ้งไปเลย พี่สิงเลี่ยได้โอกาสทำงอนมั่ง หยิ่งอ่ะ มีรัยมั้ย





หวั่นชิง: เมื่อเช้า ข้าเห็นเค้าทำหมั่นโถวให้เจ้าอยู่ในครัว เค้าดีกับเจ้าจริงๆ นะ

ตอกย้ำเข้าไป หุหุ
เมิ่งเหยาพบว่าหมั่นโถวที่พี่สิงเลี่ยเอามาให้ มีต่างหูอยู่ข้างในด้วย ป่อยยยย ช่างทำร้ายจิตใจกันได้ลง








 

Create Date : 21 เมษายน 2549    
Last Update : 5 กรกฎาคม 2552 20:50:47 น.
Counter : 1006 Pageviews.  


magarita30
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Myspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace GlitterMyspace Glitter
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์พ.ศ. 2539 ห้ามมิให้นำไปเผยแพร่และอ้างอิงส่วนหนึ่งส่วนใดหรือทั้งหมดของข้อความในสื่อ คอมพิวเตอร์แห่งนี้เพื่อการค้า โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร ผู้ละเมิดจะถูกดำเนินคดีตามที่กฎหมายบัญญัติไว้สูงสุด
Friends' blogs
[Add magarita30's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.